ακόμη ψάχνουμε για λίγη σκιά

(Πάτμος, σκόρπια και όπως μου έρχονται)

Ο σπαστικός Ιταλός ξαπλώνει σε απόσταση μιας πετσέτας στ’ αριστερά μου. Μοιράζεται μια μεγάλη ψάθα με την αγαπημένη του. Λιγνός, γκριζομάλλης, με κουλτουρέ γυαλάκια. Μιλάει ιταλικά, όπως φτιάχτηκαν να μιλιούνται. Γρήγορα, ακατάπαυστα, τυραννικά, μισοτραγουδιστά. Δεν σταματάει στιγμή να εξαπολύει την μπάσα φωνή του προς τα αυτιά μου. Σκέφτομαι ότι τα μόνα ιταλικά που θα έπρεπε να ακούγονται σ’ αυτόν τον κόσμο είναι τα ιταλικά του Φελλίνι, ίσως και του Αντονιόνι. Ο Mastroianni και η Aimée, ο Mastroianni και η Vitti, η Μoreau, οι υπαίθριες γιορτές. Ο Ιταλός φυσικά δε συμμερίζεται την άποψή μου. Συνεχίζει ακάθεκτος, την ώρα που παλεύω να κοιμηθώ κάτω απ’ το αρμυρίκι. Διαβάζει στη γυναίκα που ακουμπάει το κεφάλι της στο μπράτσο του. Της διαβάζει για δύο συνεχόμενα λεπτά. Σιγά, σχεδόν ψιθυριστά για πέντε λεπτά. Μένουν ακίνητοι και αυτός της διαβάζει για δέκα λεπτά. Ακούω τις εκατομμύρια ιταλικές λέξεις και μοιάζουν σα βότσαλα που εκτοξεύονται πάνω στο κεφάλι μου. Ακούω ένα διαρκή συριγμό, ένα άθλιο τραγούδι απ’ τη διπλανή πετσέτα. Κοιτάζω αυτήν, λέω δε μπορεί, θα τον σταματήσει. Αυτή όμως μένει ακίνητη με το κεφάλι πάνω στο μπράτσο του. Τον κοιτάζει στα μάτια, έχει καρφωθεί πάνω στο πρόσωπό του, ρουφάει τις κακόηχες λέξεις. Είναι πια ένα μικρό κομματάκι απ’ αυτόν, η φυσική συνέχεια του χεριού του. Είναι πια μεταμορφωμένη. Είναι η απόλυτη αφοσίωση. Ο Ιταλός τελειώνει το περίπου δεκαπεντάλεπτο απόσπασμα. Κάτι σχολιάζει και συνεχίζει πια από μέσα του. Εκείνη παραμένει ακίνητη, νομίζεις έχει κοκαλώσει. Ο Ιταλός της, έχει καταργήσει την παραλία, τη θάλασσα, τους τριγύρω ξαπλωμένους. Τα μάτια της δεν βλέπουν, μόνο χαϊδεύουν το αντικείμενο του πόθου.

***

Υγρά γράμματα λέγαμε, αν θυμάμαι καλά, το λ και το ρ. Απ’ την περασμένη φορά στην Πάτμο πέρασαν έξι χρόνια και το ρ του ονόματος, στο μυαλό μου έγινε λ. Το κορίτσι που κρατάει δίσκους και μεταφέρει κάτι περισσότερο απ’ το αλκοόλ της βραδιάς, εξηγεί με θαυμαστή ακρίβεια τί εννοούμε όταν προφέρουμε τη λέξη χάρη. Οι γυναίκες που χαμογελάνε, ζαλίζουν περισσότερο από μια ντουζίνα σφηνάκια. Ακόμη απορώ πώς έγινε και μπέρδεψα το όνομά της.

***

Ακόμη και ο πιο αξιόλογος και μετρημένος άνθρωπος, όταν βρίσκεται ξαφνικά ανάμεσα σε άγνωστες γυναίκες, αλλάζει. Κολυμπάει σε μια θάλασσα από μικρότητες και φτηνά σχόλια, υποτιμά φίλους και γνωστούς, χαϊδεύει τις ανοησίες της παρέας, γελάει με άθλια αστεία. Για λίγο γίνεται ένα άλλος, ένας εκνευριστικός, κουτσομπόλης, ρηχός άλλος. Η γυναίκα είναι το ισχυρότερο δηλητήριο. Άμεσο, ταχύ και εκπληκτικά δυνατό. Αντίδοτο φυσικά δεν υπάρχει, ενώ το αντίτιμο είναι μερικές δυνατές σφαλιάρες που νιώθει πως αξίζει ο ανανήψας εαυτός το επόμενο πρωί. Το έχω δει να το παθαίνουν φίλοι, το έχω δει στον καθρέφτη ξανά και ξανά. Είμαστε ανίκανοι να αντισταθούμε σε ένα ωραίο βλέμμα ή σ’ εκείνη τη φλεβίτσα στο λαιμό. Είμαστε έτοιμοι να τα εγκαταλείψουμε όλα μπροστά στη συντριπτική τους θέα. Αδύναμοι, ωραίοι και υποταγμένοι στους γυναικείους ψιθύρους. Απίστευτα ελαφρείς, μας κουβαλά ο αέρας των νησιών.

***

Μέσα σε επτά ημέρες, βυθίστηκε και η Πάτμος. Μια ατέλειωτη γλίτσα*1, στους ανθρώπους, τα μαγαζιά και τις παραλίες. Κρατήσεις στα μπαρ, κρατήσεις στις ταβέρνες, κρατήσεις στα σουβλατζίδικα. Το νησί λειτουργεί πια με reserve. Εντωμεταξύ, όπως και στα υπόλοιπα νησιά, πληθαίνουν οι άντρες με τα ροζ ή μωβ μπλουζάκια και τους σηκωμένους γιακάδες που χοροπηδάνε ακούγοντας Αντώνη Ρέμο. Αυξάνονται δραματικά τα κορίτσια που βάφονται στο πλοίο, στην ακτή, παντού. Καλοντυμένες κυρίες και κορίτσια με τακούνια, σκουλαρίκια, πολύχρωμα φορέματα, αστραφτερά σανδάλια και τσάντες υπερθέαμα. Τα αρμυρίκια δεν έχουν σκιά, το φαγητό δεν έχει γεύση, το νησί δεν έχει αέρα. Δεν υπάρχει καμία ατμόσφαιρα, καμία μαγεία, κανένα ξέχειλο ποτήρι. Δεν μπορώ να διαβάσω το βιβλίο μου. Ψάχνω ένα κομμάτι παραλίας που να μην είναι reserve.

***

Ότι μπορεί να σωθεί απ’ την Πάτμο, είναι ο ήλιος που πέφτει μέσα στη θάλασσα στην Ψιλή Άμμο, η κολοκυθόπιτα στις Δίδυμες, μια νυχτερινή διαδρομή, το καφέ αμάν αν διώξεις πρώτα τους θαμώνες, τα γαϊδούρια που γκαρίζουν στις έξι το πρωί, οι άγιες κιθάρες της Γης που βρέθηκαν από τύχη μια βραδιά στο κάμπινγκ. Ο αέρας πηγαινοφέρνει καθαρά τον ήχο του τζουρά. Ένα απλό τραγουδάκι ξαφνικά είναι αρκετό.

Ότι μπορεί να σε σώσει, είναι μια πλάτη γυμνή ξαφνικά στη διπλανή καρέκλα. Ένα πόδι μέσα στο νερό που γλιστράει ανάμεσα στα χέρια σου (άσε με να μουλιάσουμε μαζί). Το αλάτι στα στόματα. Το πλοίο που φεύγει μες στη νύχτα και τα φωτάκια που δε σταματάς να αποχωρίζεσαι.

***

Πριν από έξι χρόνια φεύγοντας από την Πάτμο, νόμιζα πως άφηνα πίσω μου έναν πραγματικά μαγικό τόπο. Ο τόπος αυτός κατέρρευσε φέτος μέσα σε μια εβδομάδα του Αυγούστου. Θέλω να τηλεφωνήσω στη Ρέα Φραντζή*2 και να πάμε για θερινό στην Κυψέλη.

*1 Ο Γ., που συνήθως είναι πιο ακριβής, βλέποντας αυτόν τον κόσμο, χρησιμοποίησε τη λέξη λέζα.

*2 Η ηρωίδα του Βακαλόπουλου στη Γραμμή του Ορίζοντος. (καθείς με το πρόβλημά του)

Advertisements

19 Σχόλια

Filed under τόποι που φαντάστηκα

19 responses to “ακόμη ψάχνουμε για λίγη σκιά

  1. Η γυναίκα είναι το ισχυρότερο δηλητήριο.
    Όλη αυτή η παράγραφος, πια… Τι να πω.

  2. panyassis

    Αντί να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι τον μαγικό τόπο που άφησες λίγα χρόνια πριν, εσύ θέλησες να τον επισκεφτείς. Η Ρέα Φραντζή θα σε απέφευγε με διάφορες δικαιολογίες.

  3. Προσπάθησα να σου αφιερώσω το τραγούδι του Βασίλη Νικολαΐδη για τις γυναίκες («γιατί έχουν χίλιους τρόπους για να μας σκοτώνουν / το μυαλό να μας τινάζουν με μια σφαίρα / μ’ ένα χαμόγελο, με μία καλησπέρα / ακόμα με τον ήχο ενός βιολιού»), δεν το βρήκα όμως, και αφήνω αυτό:

    (και πριν πατήσω την υποβολή σχολίου, κάτι αναδεύεται στο μυαλό μου, και με λίγο ψάξιμο καταλαβαίνω πως όλα επαναλαμβάνονται)

  4. Συμπλήρωμα (μου φάνηκε πως ταιριάζει κι αυτό):

  5. Vasilis

    ένα διάσημο αλλά βασανισμένο μυαλό είχε γράψει: »..η νοσταλγία είναι το ευγενέστερο συναίσθημα». Αμφιβάλλει κάποιος…;

  6. σχιζομητροπολιτανος

    Aυτά παθαίνεις αμα πηγαίνεις διακοπές τον Αύγουστο..
    Γερά και τους έχουμε.

  7. αυτές τις ιστορίες σας με τα οιστρογόνα τις ζηλεύω που δεν μπόρεσα να τις γραψω εγώ
    (καθείς με το κόλλημά του)

  8. espectador

    Ε να…γι αυτο και γω δεν πηγαινω στην Καραθωνα του Ναυπλιου 45 χρονια τωρα!

  9. a passer by

    αλλο ενα ποστ ανασα στο καλοκαιρι και ας μην υπαρχει αντιδοτο,thanks

  10. Για όλα αυτά που έζησες στο Αιγαίο, κι επειδή μας τα διηγήθηκες, σου τάζω ένα γυάλινο μπουκαλάκι με λίγο Ιόνιο νερό, καλό μου βυτίο. Στην Αθήνα, τον Σεπτέμβριο.

  11. @ δύτη,
    απ’ όλα τελικά νομίζω το λίκνισμα το προτιμώ. Φοβερό τραγούδι και ταιριάζει και με την εποχή.

    @ panyassis,
    μ’ εκνευρίζεις γιατί έχεις δίκιο. Είμαι απαράδεκτος και δικαίως θα με απέφευγε η Ρ.Φ.
    άλλο καπέλο αν θα τα κατάφερνε τελικά.

    @ γειά σου Vasili. Εμ έπρεπε να μείνω στη νοσταλγία.

    @ σχιζομητροπολιτανος,
    έτσι. έρχεται γεμάτη χρονιά. Δεν πτοούμαστε με τίποτα.

    @ κ. Μοίρη,
    μα ελάτε τώρα. είστε ο άνθρωπος πίσω απ’ το soundtrack κάθε τέτοιου ποστ.

    @ espectador,
    δίκιο έχετε κι εσείς. Είπαμε, ατυχής επιλογή. Με τρόμαξαν οι 22 ώρες της Καρπάθου.

    @ χαίρεται a passer by,
    τί αντίδοτο. τώρα για δηλητήριο είμαστε.
    προσεχώς καλύτερα όμως.

    @ theorema,
    ω ναι. περιμένω καλοκαιρινές περιγραφές. Τα ποστ σας μου έχουν ανοίξει την όρεξη.

  12. Καλοκαίρι
    του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
    καλοκαίρι
    με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
    τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
    καλοκαίρι
    όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
    καλοκαίρι
    με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
    φαλακροί μέσ’ τις σακούλες μας σαν γέροι
    εκεινού με τ’ άσπρο κράνος που μας ξέρει
    καλοκαίρι
    μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

  13. Οτι μπορεί να σωθεί απο όλα τα όμορφα μέρη του κόσμου λοιπόν είναι τα μέρη σκέτα, χωρίς ανθρώπους.
    Πάντα οι άνθρωποι ασχημαίνουν τα τοπία ε;

  14. @ ακροβάτης,
    φοβερό τραγούδι. έχει γράψει ο Σαββόπουλος..

    @ Δε με λένε Μαρία,
    όχι όχι και πάλι όχι. Ελπίζω να μη φαίνεται ότι εννοώ αυτό.
    Γιατί αυτό που εννοώ είναι αυτό που λέω: ότι μπορεί να σε σώσει είναι μια πλάτη γυμνή κλπ κλπ
    Η πλάτη είναι ανθρώπινη. Συνεπώς αυτό που μπορεί να σώσει (εμένα τουλάχιστον) είναι μια πλάτη γυμνή και εκείνη τη χρονική στιγμή μάλιστα μια συγκεκριμένη πλάτη γυμνή.
    (Και συνεχίζω ακάθεκτος) Μάλιστα άπαξ και εμφανίζεται η γυμνή πλάτη, το τοπίο χάνει τη μισή τουλάχιστον απ’ τη σημασία του, αφού πλέον η ομορφιά του εξαρτάται απ’ την γυμνή πλάτη.

    Νόημα βγαίνει μ’ αυτό που έγραψα; Τεσπα νομίζα θα με καταλάβατε.

  15. Οχι δεν αναφέρθηκα στενά σε αυτό που βγαίνει απο αυτό που έγραψες.
    Απλά για μένα έτσι είναι. Η μια γυμνή πλάτη δεν σώζει τις πολλές επιτηδευμένες πλάτες, κοιλιές, γόνατα, μύες που κρύβουν το τοπίο και το εμποδίζουν να μοιάζει τοπίο αλλά σφαγείο που μάλιστα οι σφαγμένοι πηγαίνουν με χαρά μόνοι τους και κάνουν τα πάντα να έχουν μια θέση σε αυτό.

    Σειρά μου να κινδυνεύει να παρεξηγηθεί αυτό που έγραψα

  16. γραμμή του ορίζοντος

    einai pou o kathenas exei diaforetiki apopsi gia tin pragmatiki zwi kai xalaei, athela tou, to idaniko topio tou allou.

  17. @ δε με λένε Μαρία,
    κοίτα τώρα.
    είναι ώρες που μου φαίνεται ότι συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες. Σφαγείο μου μοιάζει η παραλία, το καφενείο, η πανεπιστημίου, η ορεινή αρκαδία.
    κι είναι ώρες που νομίζω ότι μια πλάτη είναι υπεραρκετή (οκ, παραδέχομαι ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις είμαι συνήθως κάπως πιωμένος).
    έχουμε βουτήξει στην αντίφαση και δεν μας βλέπω να βγαίνουμε σύντομα στην επιφάνεια.

    @ γραμμή του ορίζοντος,
    είναι που οι άλλοι έχουν λάθος άποψη για την πραγματική ζωή και χαλάνε το τοπίο μου 🙂

  18. Katerina

    erina – elina! me vrika! de se pisteuw!

  19. @ katerina, who are you?
    και τί εννοείς σε βρήκες;
    γούστο έχει, όντως να σε βρήκες.
    δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Να είναι τόσο μικρός ο κόσμος;
    (προς το παρόν αυτοσερβίρομαι ένα τζιν τόνικ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s