να απαντούσες, για όλους

Στο “the year of living dangerously” Ο Billy Kwon περπατάει στη Τζακάρτα ανάμεσα σε πεινασμένους και άστεγους. Ξεναγεί ένα νεαρό δημοσιογράφο στην εξαθλίωση, στους ανθρώπους που ζουν στο δρόμο, στη μιζέρια. Ταυτόχρονα αφηγείται μια ιστορία για τον Τολστόι. Ο συγγραφέας γυρνώντας στους δρόμους της Μόσχας, έρχεται αντιμέτωπος με την ατελείωτη φτώχια. Ένα βράδυ αποφασίζει ότι δεν μπορεί να κάνει πλέον αλλιώς, παρά να μοιράσει όλη του την περιουσία στους απόκληρους. Μετά από λίγο καιρό όμως, αντιλαμβάνεται ότι ακόμη και μια τέτοιου είδους θυσία, δεν αλλάζει τίποτα. Ο Τολστόι καταλήγει στην ίδια ερώτηση, η οποία βασανίζει τον αλλόκοτο δευτεραγωνιστή σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, “what then must we do?”.

Ο Kwon εξηγεί: «να προσπαθείς απλά να προσφέρεις στη δυστυχία που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου». Άλλωστε αυτό κάνει ο ίδιος προσφέροντας ό,τι μπορεί σε μια γυναίκα και το μικρό άρρωστο παιδί της. «Ό,τι και όπως μπορείς», λέει. Λίγο αργότερα, όταν φτάνουμε στο τέλος της ταινίας το παιδί έχει πεθάνει και ο Kwon έχει αυτοκτονήσει, πέφτοντας απ’ το παράθυρο του ξενοδοχείου και κρατώντας ένα πανό με ένα μήνυμα εναντίον του δικτάτορα της Ινδονησίας. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο δικτάτορας που εκείνη την ώρα περνάει με τη λιμουζίνα του απ’ το σημείο, δεν προλαβαίνει να δει ούτε την πτώση του Kwon ούτε το μήνυμα. Η θυσία του Τολστόι, η θυσία του Kwon μοιάζουν εντελώς αδύναμες, άχρηστες και ανίκανες να αλλάξουν το οτιδήποτε, εκτός βέβαια απ’ το προσωπικό τους σύμπαν. Το προσωπικό σύμπαν τελειώνει ή συνταράσσεται, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος δεν νιώθει την παραμικρή ταλάντωση. Συνεχίζει ακάθεκτος να πεθαίνει απ’ τη δίψα, την πείνα, τις σφαίρες και τις πολιτικές αποφάσεις.

Όταν τελειώνει η κατά τ’ άλλα μέτρια ταινία μένει στο στόμα μια πικρή γεύση που ανακυκλώνει τις λέξεις του Τολστόι. “What then must we do?”

***

Ξαναβλέποντας το «σύνδρομο Μπάαντερ Μάινχοφ» πέφτω πάνω σ’ ένα διάλογο: Η Μάινχοφ ρωτάει «πώς θα το κάνουμε;». Ο Μπ., εκνευρισμένος, απαντάει: «Αμάν πια με τον θεωρητικό αυνανισμό σου. Απλά θα το κάνουμε». Ας αφήσουμε τις βόμβες, τα αίματα και τα υπόλοιπα άθλια θεάματα στην άκρη και ας τοποθετήσουμε ένα σωρό σημασίες στο το της ερώτησης.

Κάποιο βράδυ βλέπουμε μια ωραία γυναίκα στην άκρη της μπάρας, πίνει μόνη της και κοιτάζει στο χάος, που, ως γνωστόν, απλώνεται πάντα κάπου πίσω απ’ το κεφάλι του μπάρμαν και τις μισογεμάτες μποτίλιες. Η απόσταση μεταξύ αυτής και του εαυτού μας, εκφυλίζεται γιατί μετατρέπεται σε θέμα συζήτησης και ανάλυσης. Ποιό είναι το σχόλιο, ταυτόχρονα έξυπνο, αστείο, αρκετά βαθύ και αρκούντως ελαφρύ, που θα της εξαπολύσεις; Το ερώτημα λοιπόν είναι, πώς θα την πλησιάσεις; Λάθος.

Η απόσταση μεταξύ αυτής και του εαυτού πρέπει απλώς να διανυθεί. Θα συγκρουστείς με φόρα και τρυφερότητα με το κατασκευασμένο κενό που σας χωρίζει. Απλά θα της μιλήσεις.

Τα ίδια περίπου μπορείς να πεις για τα όσα συμβαίνουν στις εργασιακές σχέσεις και ένα σωρό άλλα ζητήματα καθαρά πολιτικά, χωρίς απαραίτητα τα θέματα αυτά να αποβαίνουν σημαντικότερα απ’ τη γυναίκα που κάθεται στην άκρη του μπαρ.

***

Εξυπνάδες, θα μου πεις. Υπεραπλουστεύσεις. Γράφει κάπου ο Μέηλερ: «την επανάσταση πρώτα την κάνεις και έπειτα διδάσκεσαι απ’ αυτή».

***

Γίνομαι δύστροπος. Αγωνιούμε, ψηφίζουμε, διαμαρτυρόμαστε, σχολιάζουμε, κάνουμε ζάπινγκ. Συζητάμε για την κατάσταση στη χώρα. Ποιό είναι το άγχος μας; Να περιθάλψουμε την υπαρξιακή μας ανησυχία; Να περισώσουμε την καταναλωτική καθημερινότητα; Να γυρίσουν τα πράγματα εκεί που ήταν το 2000; Να παίρνουμε δάνεια πάλι χωρίς κόπο;

Γίνομαι ιδιαίτερα δύστροπος. Έχω ένα σπίτι, δύο λογαριασμούς σε τράπεζες και περιφέρω την ιδρωμένη και εύθραυστη ευτυχία μου, λέγοντας όχι στους σπαστικούς Πακιστανούς στα φανάρια.

Γίνομαι πολύ μίζερος. Μένω μέσα απόψε, ζορίζεται το εισόδημά μου. Δε θα βγω για σινεμά, ποτό, φαγητό, να μοιραστώ το οικοδομικό τετράγωνο με τους άστεγους της Καρύτση.

(Κι αν η φτήνια μου είναι τέτοια, που μια γυναίκα στην άκρη της μπάρας, ισοδυναμεί με περίπου μισή ντουζίνα πρεζάκια που παραπατάει στην άκρη του δρόμου, θα μπορούσα να πω, όχι χωρίς μια δόση εξυπνακισμού, ότι το ζήτημα των ναρκωτικών λύνεται πολύ εύκολα. Τουλάχιστον πιο εύκολα απ’ ότι το πρόβλημα με τα μαύρα μαλλιά και τα μακριά δάχτυλα.)

Ξαναλέω κι εγώ λοιπόν, κάτοικος, ντόπιος, τουρίστας και μόνιμα περαστικός απ’ τη Τζακάρτα. «What then must we do?»

***

Με λίγα λόγια έπειτα από κάτι βόλτες, σε μερικές συνοικίες της πόλης, αναρωτιέμαι τί είναι αυτό που θέλουμε να σώσουμε, ή μάλλον αν το σχέδιο σωτηρίας περιλαμβάνει τον πληθυσμό που ανήκει μόνο σε συγκεκριμένες κατηγορίες. Το ξέρω δεν λέω τίποτα καινούριο ή πρωτότυπο. Απλά είναι που κάθε τόσο, έρχεται απ’ την Πατησίων ο Γκόρπας κι όλο τον ακούω με τη βραχνή φωνή του να φωνάζει μες στο κεφάλι μου

«(..) παχύ φύσημα των ευκαλύπτων που έρχεσαι κι εσύ σαν μάνα σαν πατέρας σαν ζωή σαν θάνατος και μου λες τότε και τώρα:

Αγάπη για όλους ή για κανέναν

χασίσι για όλους ή για κανέναν

ο παραμυθατζής για όλους ή για κανέναν(..)»

***

Υγ. Το publish πατήθηκε, αν όχι για κάποιο άλλο λόγο, επειδή στο αμάξι ο Burke μου είπε :

«None of us are free.
None of us are free, one of us are chained.»

Advertisements

13 Σχόλια

Filed under υπερβολές, διάφορα, ζεστές μέρες

13 responses to “να απαντούσες, για όλους

  1. Αντισταση στην ηττοπαθεια! Μη (ν αφηνεις να) σε παιρνει αποκατω λεμε. 🙂 http://www.youtube.com/watch?v=Us-TVg40ExM

  2. Λέτε να ήρθε η ώρα να διδαχθούμε από κάποια επανάσταση;Φοβάμαι-όπως υπαινίσσεστε-ότι μας έχει απαντήσει ο Μπάαντερ πρωθύστερα.

  3. το «υποβολή σχολίου» πατήθηκε για ένα και μόνο λόγο, για να βγάλει επιτέλους το σκασμό ο Alvin -«I’d love to change the world ,but I don’t know what to do, so I’ll leave it up to you»- Lee …

  4. schizo metropolitan(s)

    [αφιερωμένο στον ζάπυρο υπεύθυνο του ιστολογίου]

    Κείθε
    δώθε
    πιο κείθε
    /τότε πιο δώθε/
    κάθεσαι καλά ή μήπως
    μετεωρίζεσαι;
    Στην επανάσταση
    γρήγορα!

    (ν.καρούζος, φαρέτριον, 1981)…

  5. Βυτίο, εγώ θα ήθελα να σε ρωτήσω πώς καταφέρνεις να συνδυάζεις μια τέτοια γκρινιάρα ανάρτηση με ένα τόσο όμορφο και αισιόδοξο χέντερ.

    Επίσης, θα ήθελα να σου πω πως πρέπει επιτέλους (και για την πάρτη μου το λέω, μην το πάρεις προσωπικά) να σταματήσουμε να βαυκαλιζόμαστε με τα ωραία μας μελαγχολικά και ρομαντικά λόγια και να δούμε τι παίζει με τις πράξεις, γιατί εκεί φαίνεται πόσα απίδια βάζει ο σάκος (και μπαρδόν που χαλάω το λυρισμό του ποστ), γιατί ωραία όλα αυτά τα βιβλία, οι ταινίες και οι μουσικές, ειδικά στη μεταεφηβική μας φασάρα, αλλά αυτά δεν αλλάζουν καν τον εαυτό μας. Κι ως γνωστόν, αν θες να αλλάξεις τον κόσμο, ξεκίνα αλλάζοντας τον εαυτό σου.

    Πάνε να κάνεις κάνα μπάνιο ντε!

    🙂

  6. gasireu

    »Η απόσταση μεταξύ αυτής και του εαυτού πρέπει απλώς να διανυθεί. Θα συγκρουστείς με φόρα και τρυφερότητα με το κατασκευασμένο κενό που σας χωρίζει.»
    και πάνω που έλεγα ότι η λύση ήταν στα ζώδια, δηλαδή να ρωτήσω και να φύγω ή να μείνω (μια ρετσέτα επίπλαστη, αφού ο αυτοσχεδιασμός δε με βγάζει πια) με ρούμπωσες!
    Να το σκεφτώ αυτό…πφφφ καλοκαιρίατικα!

  7. Βαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια

    Ένα πράγμα να σε φοβίζει, τοβυτίο, στις συγκρούσεις, μην πάρεις φόρα και τρυφερότητα και συγκρουστείς και διαπιστώσεις πως το μόνο κατασκευασμένο τελικά δεν ήταν το κενό, η απόσταση και τα τοιαύτα, αλλά το ίδιο το αντικείμενο της σύγκρουσης (στο εξής Ασύγκρουσης).. Και θα μου πεις αν δεν πας να συγκρουστείς πώς θα καταλάβεις αν πεφτεις πάνω στο Ασύγκρουσης, πώς θα διαπιστώσεις το υπαρκτό, ρεαλιστικό αυτού ή όχι (και μάλιστα το υπαρκτό που έβλεπες εσύ από απόσταση, χρησιμοποιώντας τα μάτια σου, το υπαρκτό που σου έφτιαχνε η εμπειρία του μυαλού σου), πώς θα διαπιστώσεις αν συγκρούεσαι με το Αεπιλογηςσύγκρουσης ή τελικά αυτό εξαφανιστεί ολ οβ δε σαντεν τελευταία στιγμή ακυρώνοντας κάθε εμπιστοσύνη που είχες στις αισθήσεις σου και βρεθείς πάνω στην μπάρα, στον μπάρμαν, στις μποτίλιες αλκοόλ κλπ κλπ.. δεν έχω απάντηση.
    Ή μάλλον βρίσκω μία πρόχειρη από τον Burke κι αυτή προς άπαντα εαυτόν:
    «don’t give up on me»

  8. γειά σου ροδιά,
    όχι και να με πάρει από κάτω καλοκαιριάτικα. Είναι μάλλον αδύνατο. Ωραίο το βιδεάκι πάντως.

    @ Σελιτσάνε,
    δεν ξέρω αν μπορούμε ή πρέπει να διδαχτούμε. Νομίζω όμως ότι πρέπει να διδαχτούμε απ’ την φράση του Μπ.
    Μερικές φορές θεωρητικολογούμε υπερβολικά, λες και πρόκειται ποτέ να καταλήξουμε σε ένα συγκεκριμένο πλάνο/τρόπο κλπ

    @ κ. Μοίρη,
    δεν το πατήσατε το στοπ; Γιατί έχει κολλήσει το μηχάνημα κι ακόμη παίζει στ’ αυτιά μου.
    Θέλει ctrl alt del

    @schizo metropolitan(s),
    ο κατά νόμο και ουσιαστικά ανεύθυνος του ιστολογίου σας ευχαριστεί θερμά. Καιρό είχα να θυμηθώ τον Καρούζο.

    @ Καλη μου Κροτ,
    μη βιάζεσαι θα φτάσουμε κι εκεί. Σου ετοιμάζω ποστ για τις πράξεις – μετά βέβαια τις διακοπές.
    Επίσης το ποστ αυτό ήταν αποτέλεσμα των ταινιών, αλλά και μιας σειράς συζητήσεων τις οποίες ακούω τελευταία και οι οποίες περιστρέφονται γύρω από ένα ατελείωτο πώς θα κάνουμε το ένα και πώς το άλλο.
    Κατά τ’ άλλα ένα μπανάκι δε θα ήταν και άσχημο.
    (το header αστυπάλαια)

    @ gasireu,
    α καλα ποιός αυτοσχεδιασμός; τώρα πια; Μας έχουν τελειώσει πάνω στις πανομοιότυπες πόζες έσω και καιρό.
    Παρεμπιπτόντως, τα ζώδια είναι μλκ. Το υπογράφω.

    @ Βαρόνη,
    το λες και μόνη σου, αν δεν πέσεις πάνω της πώς θα το καταλάβεις; Ή μήπως προτιμάτε να πιστεύετε ότι η κατασκευή αφορά αιωνίως το αντικείμενο της Σ.;
    Προσωπικά θα έλεγα ή να φας τα μούτρα σου ή τα δικά της. Δεκτό ως ρίσκο, νομίζω.
    Και μόνο αν είσαι διατεθειμένος να φας μούτρα σου/της μπορείς να τραγουδήσεις Burke.

  9. ω, Αστυπάλαια! Μαλτεζάνα, ε? Έχω φάει στο ταβερνίδιο που είναι πίσω από το πεύκο. Κρίνοντας από τη γωνία λήψης της φωτογραφίας, υποψιάζομαι πως κι εσύ! 🙂

    Άντε, βρε αγαπημένο Βυτίο, πάνε να κάνεις τα μπάνια σου να εμπνευστείς, ώστε να γράψεις κι εσύ το δικό σου «τι να κάνουμε;» (что делать? ρωσσιστί)

  10. Κροτ, δε μας είπες τη θέση σου για τα ναρκωτικά

  11. Τι εννοείς αγαπητέ μου; Είμαι υπέρ της αποποινικοποίησης, δεν είναι φανερό; 😛
    [γίνεσαι λίγο Χερρ, να το κοιτάξεις αυτό! κανα- 😛 ]

  12. What then must we do…
    να κάνουμε καλά τη δουλειά μας, να βοηθάμε αυτούς που είναι δίπλα μας. Δεν μπορείς να σώσεις όλους, μπορείς όμως να σώσεις αυτούς που είναι ακριβώς δίπλα σου και ο καλύτερος τρόπος είναι να είσαι καλός στο επάγγελμά/ιδιότητά σου: πατέρας, υπάλληλος, αφεντικό, αδερφός, δάσκαλος, γιατρός, κτλ.
    Έστω και ένας κάνει μεγάλη διαφορά.

    Όχι στην απελευθέρωση των ναρκωτικών γιατί μετά θα τα διαφημίζουν όπως την κοκακόλα και το ουίσκι, στις δύο συσκευασίες η τρίτη δώρο, κτλ και τότε αλίμονο στα παιδιά μας.

  13. @ krot,
    εννοείται από εκεί είναι. Στην ίδια ταβέρνα φάγαμε.

    (@ κροτ και μάνε,
    για τα ναρκωτικά δεν ανοίγουμε συζητήσεις καλοκαιριάτικα. )

    @ athinovio,
    διαφωνώ και συμφωνώ. Νομίζω ότι αυτά που λες,
    είναι οι προϋποθέσεις για να αρχίσουμε τη συζήτηση περί του τί να κάνουμε. (Κάτι ανάλογο λέει ο Ραφηλίδης για τους πολιτικούς. Η τιμιότητα είναι προϋπόθεση, όχι αρετή)
    Φυσικά και να κάνουμε τη δουλειά μας όσο καλά γίνεται (βέβαια υπάρχουν δουλειές και δουλειές, αλλά ας μην ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση), να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας στο διπλανό μας κλπ. Αυτά είναι η αρχή, η προϋπόθεση.
    Μετά αρχίζει η συζήτηση για τη συλλογική δράση και το πώς και τί ακριβώς.
    (ελπίζω να μην με παρεξηγήσατε, δεν εννοώ με όλα τα από πάνω ότι ή επανάσταση ή τίποτα)

    για τα ναρκωτικά το θέμα είναι λίγο πολύπλοκο νομίζω για να απαντήσει κανείς με ένα ναι ή ένα όχι. Υπάρχουν πάρα πολλά παράπλευρα ζητήματα που πρέπει να συζητηθούν. Αλλά δε θα μπορούσα προσωπικά να είμαι υπέρ της απαγόρευσης. Είπαμε όμως ας μην το ανοίξουμε τώρα. Θέλει το χώρο του το ζήτημα.

    χαιρετώ δεινούς κολυμβητές και ηλιοκαμμένους παραθεριστές (και όσους μείναμε πίσω).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s