ύπνος

Ήταν πριν από δύο περίπου εβδομάδες. Το βράδυ με την πολύ ζέστη. Στριφογύριζα για ώρα στο κρεβάτι. Δεν ήθελα να ανοίξω ούτε a/c ούτε ανεμιστήρα. Ήταν από εκείνες τις νύχτες που δεν μπορείς να κοιμηθείς, που σου έρχονται ένα σωρό άσχετα πράγματα στο μυαλό. Ένας λογαριασμός, η κράτηση των εισιτηρίων για το πλοίο, η τάδε παραλία που μπορεί πλέον να χάλασε, θα έχει πολύ κόσμο, θα έχει αρκετό αλλά ανεκτό κόσμο, το θερμοσίφωνο είναι κλειστό;, κλείδωσα;, ξέχασα το βιβλίο στο σπίτι της, δεν κοίταξα αυτό που έψαχνα στο δίκτυο, η δημόσια υπηρεσία ζητάει το τάδε χαρτί. Κι όλα αυτά ανακατεμένα έρχονται και χτυπάνε στο μαξιλάρι με ρυθμούς πολυβόλου. Ασυνάρτητες ανησυχίες, μικροεντάσεις, αγγαρείες, προσδοκίες, μια ατάκα. Στριφογυρίζω ακόμη.

Κάπου εκεί εντελώς ύπουλα και αιφνιδιαστικά έρχεται η στιγμή που όλα σταματάνε απότομα και ο εγκέφαλος συντονίζεται με ξεκάθαρο και απόλυτο τρόπο σε ένα και μόνο σημείο. Θυμάμαι ξαφνικά ένα sms. Επί 4 χρόνια το έχω απωθήσει, έχω ξεχάσει την ύπαρξή του, πόσο μάλλον το περιεχόμενό του. Όταν λέω την ιστορία σε φίλους, όταν την περιγράφω, το sms αυτό μένει απ’ έξω, δεν χωράει στην αφήγηση. Επί χρόνια το μήνυμα παράπεσε κάπου, πίσω απ’ το γραφείο, στο βάθος κάποιου συρταριού και έμεινε εκεί. Τώρα όμως επανήλθε. Τριπλό μήνυμα κόλαφος και μάλιστα στ’ αγγλικά. Εντελώς μεθυσμένο και εντελώς άστοχο. Τώρα οι λέξεις του, μία μία επιστρέφουν, με κυνηγούν, με βομβαρδίζουν. Η αυτοκριτική δεν είναι αρκετή, το έλα μωρέ περασμένα ξεχασμένα δεν βοηθάει καθόλου. Τρόμος τα ξημερώματα.

Οι λέξεις στ’ αγγλικά με κυκλώνουν μέσα στο δωμάτιο. Σηκώνουν το δάχτυλο, με δείχνουν απειλητικά, φωνάζουν είσαι μαλάκας. Ένοχος λέω, μπας και τελειώσουμε μια ώρα αρχύτερα.

Όχι όμως, οι λέξεις ανασταίνουν σιγά σιγά το βλέμμα που διαβάζει το μήνυμα, την μπλε οθόνη που αντανακλά το μήνυμα, τα δάχτυλα που πατάνε –προφανώς- διαγραφή. Ακόμη χειρότερα. Αν το κράτησε; Αν το αποθήκευσε και το κοιτάζει κάθε τρεις και λίγο, μια φορά το μήνα ας πούμε, και γελάει ή βρίζει και σιχτιρίζει. Αν το βλέπει μαζί με κάποιον άλλο και αυτός της λέει με συγκρατημένη αποδοκιμασία και ασφαλώς σε κάποια περίεργη γλώσσα το αντίστοιχο «μα τι μαλάκας». Αν το κράτησε; Αν το κοίταζε μετά από λίγες μέρες στο καράβι της επιστροφής. Αν το κατάστρωμα γέμιζε απ’ την αθλιότητά μου.  Αν πια ήμουν αυτό το μήνυμα και τίποτα άλλο. Αν πια είχα καταφέρει να συρρικνωθώ σε αυτές τις αγγλικές λέξεις, σε αυτό τον τραγικό συλλογισμό.

Το δωμάτιο γκρεμίζεται πάνω μου. Είναι γεγονός, πως αυτό που είμαι, είναι ένα μεθυσμένο sms πριν από τέσσερα χρόνια. Τι σημασία έχει πως σε βλέπουν, πώς σε χαρακτηρίζουν οι φίλοι, οι αγαπημένοι; Είσαι αυτό που βλέπει αυτή που θέλησες κάποτε.

Είμαι άυπνος και στριφογυρίζω. Οι ίδιες μου οι λέξεις με δικάζουν. Θα με βρουν κρεμασμένο με το σεντόνι γύρω απ’ το λαιμό. Οι λέξεις από κάτω θα καμαρώνουν ικανοποιημένες.

Είμαι άυπνος και έχουν περάσει ένα εκατομμύρια χρόνια. Μπορεί απλά να το έσβησε. Μπορεί το μήνυμα να μην έφτασε ποτέ. Μπορεί να μην το διάβασε ποτέ. Κι αυτή μεθυσμένη ήταν. Έτσι έγινε, δεν πρέπει να το διάβασε ποτέ. Δεν το διάβασε. Δεν το έγραψα, δεν το έστειλα. Το μήνυμα δεν υπήρξε. Η ιστορία είναι απλά μια ιστορία για μια όμορφη γυναίκα. Για μια γυναίκα που έφυγε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Ως εκεί.

Advertisements

19 Σχόλια

Filed under ζεστές μέρες

19 responses to “ύπνος

  1. Rodia

    ενα δωρακι απο μενα:

  2. [βυτίο, θέλω να δω πώς θα απαντήσεις στα σχόλια. Μην απαντήσεις σ’ αυτό, όμως]

  3. «Συμβαίνει, καμιά φορά, η θέα μιας γυναίκας να είναι τόσο συντριπτική, ώστε σαν άλλος Σέρλοκ Χόλμς, να εξομολογείσαι ότι θα μπορούσε κανείς να πεθάνει για το πρόσωπό της»
    Κ. Παπαγιώργης – Ίμερος και Κλινοπάλη

    κατά τ’ άλλα μουσικώς το ξέρω θα ρίξω το επίπεδο, αλλά δεν πειράζει γι’ αυτό
    I thought I saw your face today
    but I just turned my face away
    Your face against the trees
    but I just see the memories

    χαιρετώ ωραίοι άνθρωποι

  4. autre

    χαιρετώ γενναίε άνθρωπε

  5. gasireu

    »Αν πια ήμουν αυτό το μήνυμα και τίποτα άλλο.» ;
    Κάνω πως ξεχνάω τη βραδιά, αλλά αυτό όχι!
    Αυτό θα μου γαμάει το μυαλό κι’ ύστερα »Είσαι αυτό που βλέπει αυτή που θέλησες κάποτε.» θα με αποτελείωσει. Θα μας κάψουν οι λέξεις εμάς!

  6. τι να σου γράψω τώρα….
    θέλω να φωναξω οτι δεν διάβασα κάτι πιο πικρά ιδρωμένο αλλά είμαι σίγουρος πως έχεις κι άλλα τέτοια διαμάντα κρυμμένα, είσαι ανεξάντλητος εσύ

  7. Παράθεμα: MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης » the mind travelers (4)

  8. Maria Shanti

    Είναι η πρώτη φορά που σου αφήνω σχόλιο, η πολλοστή που σε διαβάζω. Θα ήθελα να πω, πολύ ωραίο κείμενο…αλλά δεν είναι μόνο κείμενο… οπότε σταματάω την αναζήτηση έξυπνου σχολίου πάραυτα. Να περάσεις καλά. And thanks for sharing.

  9. schizo metropolitan(s)

    Δε ξέρω ποιές ακριβώς ήταν οι τρείς λέξεις. Μπορώ να φανταστώ βέβαια.. Αλλά δεν έχει σημασία.
    Προσωπικά δε μετανοιώνω για κανένα -απ’τα πολλά ομολογουμένως..- τέτοια sms με άρωμα αλκόολης και ερωτικής απελπισίας. Δεν υπερηφανεύομαι βέβαια κιόλας. Απλά τα θυμάμαι ως ενθύμια ‘αριστερίστικης’ εφόδου σε ένα politically correct τείχος συναισθηματικής σχιζοφρένειας (με πλήρη συνείδηση ότι η λάσπη και τα τούβλα είναι οι παραγωγικές σχέσεις -σε τελική ανάλυση πάντα..). Το ότι μετά την έφοδο, το επόμενω πρωί, ή μια ζεστή νύχτα αυπνοίας μετά από καιρό καταλαβαίνεις ότι έσπασες το κεφάλι σου πρέπει να αντιμετωπίζεται ήρεμα.

    Ούτως ή άλλως, όπως λέει κι ο ποιητής…

    -στα αστρικά μας
    πεπρωμένα θα μιλήσουμε κάποτε
    στον ενικό του φωτός.

  10. a passer by

    u r not alone φιλε,,τα σεντονια και τα ζεστα βραδια ξερουν ολα μας τα μυστικα ιδρωμενα χαμενα μα παντα εκει σκουριασμενες αλυσιδες που απλως μας κανουν ανθρωπους,,μαλλον ο bell φταιει για ολα,,

  11. Κρυμμένα
    Απ΄ όσα έκαμα κι απ΄ όσα είπα
    να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν.
    Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε
    τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου.
    Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με
    πολλές φορές που πήγαινα να πω.
    Η πιο απαρατήρητές μου πράξεις
    και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα —
    από εκεί μονάχα θα με νοιώσουν.
    Αλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί
    τοση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν.
    Καθότι — στην τελειωτέρα κοινωνία —
    κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα
    βέβαια θα φανεί κ’ ελεύθερος θα κάμει.

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1908)

    (Σήμερα το μαγαζί σερβίρει μόνον Καβάφη.)

  12. @ autre,
    ναι από γεναιότητα τί να σου πω. ξεχειλίζουμε.

    @ gasireu,
    αυτό φοβάμαι κι εγώ. Λέγε λέγε δε θα τη γλιτώσουμε. Καμιά φορά νομίζουμε ότι το δύσκολο μέρος είναι να τις πούμε. Αμ δε. Έρχεται η στιγμή που μας ζητάνε το λόγο.

    @ oneinchman, κι αν δε μας διαλύσουν οι λέξεις, θα το κάνουν τα τραγούδια.

    @ γειά σας κ. Μοίρη. Δε φταίω εγώ. ανεξάντλητες οι γυναίκες, τα καλοκαίρια, τα ποστ. Μερικές φορές πάνω που λες, αυτό ηταν, στέρεψα, γυρνάς και θυμάσαι και κάτι ακόμη κι ύστερα κι άλλο κι άλλο.

    @ καλησπέρες ευγενική Maria Shanti.

    @ schizo metropolitan(s)
    πολύ μου άρεσε αυτό το σχόλιο.
    αυτό «ενθύμια ‘αριστερίστικης’ εφόδου σε ένα politically correct τείχος συναισθηματικής σχιζοφρένειας» με πέθανε.

    @ a passer by,
    σήμερα τα μετά το ποστ, αξίζουν πολύ περισσότερο απ’ το ποστ.

    @ Σελιτσάνε,
    καλά κάνει το μαγαζί. Οι θαμώνες θα σερβιριστούν ευγνώμονες.

  13. Παράθεμα: βάρος « ο δύτης των νιπτήρων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s