αλεπούδες στη μπαριέρα

* Το ‘χει η μοίρα μου να ακούω όλα τα άθλια νέα σε κάθετες της Πέτρου Ράλλη. Πριν από δύο περίπου εβδομάδες οδηγώντας άκουσα στο ραδιόφωνο την είδηση που έμελε να καταστρέψει το πρωινό μου. Παραχωρείται λέει η έκταση του ΚΑΠΕ στο Σούνιο σε κάποιον ιδιώτη / επενδυτή. Πρόκειται για εκείνο το κομμάτι στα Λεγραινά, που έχει σώσει τον μήνα Ιούλιο τα τελευταία τρία τουλάχιστον χρόνια  (Δεν μιλάω φυσικά για την παραλία, στην είσοδο της οποίας υπάρχει η ταμπέλα ΚΑΠΕ, για την οποία έγραψαν επανειλημμένως τα free press παραδίνοντάς τη στο χάος του εσωτερικού τουρισμού).

Ακούω τη συζήτηση στην εκπομπή και με πιάνει πανικός. Μιλάνε για ανάπτυξη, εκμετάλλευση της παραλίας, αναψυκτήρια, σύγχρονες εγκαταστάσεις για την εξυπηρέτηση του επισκέπτη και του τουρίστα. Σκέφτομαι να κάνω αναστροφή και να κατευθυνθώ αμέσως εκεί να προλάβω να κάνω μια βουτιά πριν καταπιούν και αυτό το μέρος οι πλαστικές τεντώστρες® και τα σοκολατένια αντηλιακά. Μουρμουρίζω, όχι χωρίς απόγνωση, ότι τελειώνουν σιγά σιγά τα καταφύγια, εκμηδενίζονται οι πραγματικοί τόποι για να αντικατασταθούν από τραπεζοκαθίσματα, γκαζόν και τζαμαρίες. Σκέφτομαι – με κάποια ηλίθια ανακούφιση ομολογώ – ότι τουλάχιστον πρόλαβαν κάποτε να φτάσουν σε μέρη που ακροβατούσαν στο όριο της αλήθειας και του ονείρου ο Μίλερ, ο Ντάρελ, ο Λακαριέρ, οι γονείς μου και οι κουμπάροι τους, ο Θας, ο Βακαλόπουλος και μερικοί ακόμη (ίσως κι εγώ). Πρόλαβαν να τα δουν και τώρα, για καλή μου τύχη, τα περιγράφουν. Γνωρίζω ασφαλώς ότι τα όρια σ’ αυτούς τους τόπους ήταν θολά, γι’ αυτό και όσα ακούω ότι συνέβαιναν εκεί λίγη σημασία έχει αν είναι κομμάτια ενός μυθιστορήματος ή λόγια που όντως ανταλλάχθηκαν μια βραδιά του Αυγούστου.

* «είναι γνωστό ότι οι επαφές με το αυθεντικό τελειώνουν πάντοτε ή με εμπορευματοποίηση ή με έφοδο της αστυνομίας». Ο κύριος Κοκτό ύπουλα παραφρασμένος.

* Προχθές κοντά στο σημείο που ο δρόμος για την Καλαμάτα στρίβει δεξιά για Πύλο, παρατηρώ μια γριά καθισμένη σε μια καρέκλα μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της. Μέχρι λίγο πριν την Κορώνη, όπου και έκανα τη βουτιά μου, τους βλέπω σε μπαλκόνια, καφενεία και πεζοδρόμια. Η στάση τους μου είναι γνωστή απ’ τον παππού μου. Θυμάμαι ελάχιστα πράγματα, αλλά θυμάμαι ότι καθόταν σε μια καρέκλα με τις ώρες, αμίλητος και κοίταζε προσεκτικά τα αυτοκίνητα που περνούσαν.

Έμοιαζε τότε, όπως έμοιαζαν και οι γέροι τώρα, να κατέχουν ένα είδους μυστικό. Την ιδέα της ακινησίας και της βραδύτητας ή τον τρόπο του βλέμματος. Φυσικά οι παππούδες δεν κοίταζαν ούτε τότε, ούτε τώρα τις ρόδες που γύριζαν σαν τρελές μπροστά τους. Το μυστικό που ήξεραν ήταν ακόμη πιο απλό απ’ την σχολαστική παρατήρηση του τοπίου και των περαστικών. Οι άνθρωποι αυτοί ήξεραν απλά να υπάρχουν μέσα στο τοπίο, να είναι μέρος του κόσμου, συμμέτοχοι και συνένοχοι στο ατελείωτο πανηγύρι του καλοκαιριού.

* Την επόμενη μέρα κάνω το λάθος να πάρω Καθημερινή. Έλλειμμα, χρέος, δημοσιονομική σταθερότητα. Οι θιασώτες της ανάπτυξης και της παραγωγικότητας μας μιλούν για τα νούμερα του ελληνικού κράτους και ποτέ για τους ανθρώπους του. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει πού ακριβώς ζει, τι συμβαίνει τριγύρω του, τι υπάρχει έξω απ’ την οθόνη του υπολογιστή του. Χειροκροτούν τις επενδύσεις, την παραγωγικότητα. Χειροκροτούν το τέλος της Βοϊδοκοιλιάς, μιλώντας για γήπεδα γκολφ και το παράδειγμα της Ισπανίας. Κοιμούνται και βλέπουν τουρίστες με σορτσάκια και άσπρη κάλτσα. Αν μπορούσαν, δεν θα παραχωρούσαν μόνο τα Λεγραινά αλλά και τον Ταΰγετο, την Δονούσα και τον Παρνασσό. (λάθος μου, αυτόν τον τελευταίο τον έχουν παραχωρήσει ήδη). Άλλωστε μια βόλτα στο Σούνιο αρκεί για να σε πείσει ότι οι ακρογιαλιά είναι ιδιωτική και ανήκει στα περιφραγμένα συγκροτήματα εξοχικών. Άθλιοι Αθηναίοι εκστρατεύουν με μεζονέτες και την ξαπλώστρα παραμάσχαλα ενάντια στα βότσαλα. Ο αρθογράφος συνεχίζει. Ερμηνεύει την πρόοδο. Ονειρεύεται μια πλούσια Ελλάδα με υπερσύγχρονες υπηρεσίες και ακριβό εισιτήριο εισόδου. Το λευκό του πλαστικού για το λευκό του Μύρτου. Τουλάχιστον θα είμαστε μοντέρνοι και θα έχουμε LCD οθόνη και ψηφιακά κανάλια.

*Το αυτοκίνητο κυλάει στην Μεσσηνία και την Αρκαδία. Ο πολιτισμός είναι τα χτυπημένα πτώματα στην εθνική οδό. Αλεπούδες στα δεξιά του οδοστρώματος, στη διπλή γραμμή που απαγορεύει την προσπέραση, πάνω στη μπαριέρα. Προχωρώντας αποφεύγουμε σκαντζόχοιρους. Λίγο αργότερα, η πρόοδος είναι οι ατελείωτες ουρές στα διόδια στα Μέγαρα. Αυτοκίνητα που τρέχουν πανικόβλητα στη βοηθητική λωρίδα την Κυριακή το βράδυ.

Επιστροφή.

ΥΓ. το μόνο κείμενο που είδα όλο αυτόν τον καιρό, το οποίο δεν ασχολείται με αριθμούς και πλούτο αφηρημένα και γενικά, αλλά γνωρίζοντας (και επιθυμώντας να γνωρίζει) ότι βρισκόμαστε σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο του χάρτη είναι αυτό. Καλά εντάξει δεν τα διάβασα και όλα.

Advertisements

12 Σχόλια

Filed under πολιτισμός και καβαλίνα, τόποι που φαντάστηκα

12 responses to “αλεπούδες στη μπαριέρα

  1. gasireu

    »ο Θας, ο Βακαλόπουλος και μερικοί ακόμη (ίσως κι εγώ)» οι γκάου
    οι πίου
    οι γκάου πίου
    τσιμέντο, βλακεία και στον αντίποδα
    βραδύτητα!

  2. Το θεωρώ μεγάλη τύχη που ως παιδί πήγαινα σε παραλίες χωρίς ίχνος πολιτισμού, με νερό και σαντουιτσάκι από το σπίτι. Όταν ξεκίνησε ο εκπολιτισμός δε με πείραζε που από τις δέκα παραλίες υπήρχε και μία που να έρχεται ο καφές μου παγωμένος, αλλά πλέον είναι εννέα στις δέκα και καθε χρόνο εκτοπιζόμαστε όλο και περισσότερο για να βρούμε κάπου να κάνουμε μπάνιο που να ακούμε μόνο το πλιτς πλατς, άντε και καμια παρέα απο δίπλα.

    Επίσης, ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί ο κόσμος πάει για κάμπινγκ και παίρνει μαζί του και την τηλεόρασή του.

  3. Παράθεμα: Tweets that mention αλεπούδες στη μπαριέρα « το βυτιο -- Topsy.com

  4. Το λινκ στο τέλος είναι πολύ ενδιαφέρον!

  5. Κάθομαι και κοιτάω την οθόνη σαν χαζή λιγάκι, μου έχει κολλήσει αυτή η φράση:
    «Ο πολιτισμός είναι τα χτυπημένα πτώματα στην εθνική οδό.»

    Δεν ξέρω τι να πω, μου τη σπάει να θέλω να πω μπράβο για ένα τέτοιο κείμενο, γιατί άμα γράφονται τέτοια -γαμάτα- κείμενα πάει να πει πως είναι τελείως σκατά τα πράγματα.

  6. @ gasireu,
    ω, μα την αγία βραδύτητα.
    Το Σ, όλο λέγαμε τώρα να φύγουμε απ’ την παραλία κι όλο ξαναβουτούσαμε.

    @ enfant raté,
    καλά αυτό με την τηλεόραση είναι ανέκδοτο.
    Και υπάρχουν μέρη πλέον που πρέπει να καταβάλεις μεγάλη προσπάθεια για να βρεις παραλία άνευ ξαπλώστρας και μπιτς μπαρ επί της θάλασσας.

    @ aerosol,
    το είδα στο μπαζ. Χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τον αριστερισμό μου και τους δεκάδες οικονομολόγους που αρθρογραφούν τον τελευταίο καιρό, μπορώ να πω ότι πραγματικά είναι μακράν ότι πιο ενδιαφέρον διάβασα. Δλδ ο άνθρωπος ασχολείται με την οικονομία στην Ελλάδα και νομίζω λαμβάνει υπόψη το πού βρισκόμαστε όχι μόνο με αυστηρά οικονομίστικα κριτήρια, αλλά και με βάση το τί μπορεί και θέλει να είναι η Ελλάδα στον παραγωγικό τομέα.

    @ έλα ρε Κροτ, δεν είναι τελείως σκατά. η Μεσσηνία το Σάββατο ήταν υπέροχη. Και μου φάνηκε ότι σε κπ σημεία τα δέντρα παλεύουν να ξαναγεννηθούν.

  7. η Αθήνα σήμερα, πώς είναι; 😛

  8. μέχρι το μεσημέρι ήμανε Πειραιά – Νίκαια. Δεν έχω προσωπική άποψη για σήμερα και γενικώς δεν έχω ακούσει και τπτ. Μόνο με το Μάνο μίλησα λιγάκι που ήταν κέντρο.
    ομολογώ σήμερα λιποτάκτησα.

  9. ενημέρωση ici:

    http://www.demotix.com/news/371282/strikes-athens-turn-violent-protesters-clash-police#

    [εμείς σε συμπαθούμε κι ας είσαι λιποτάκτης]. 🙂

  10. Ήλθατε στα μέρη μας και είδατε.Εμείς την «εξέλιξη» την παρακολουθούμε σε σλόου μόσιον.Κάτι σαν το μαρτύριο της σταγόνας.Και δεν έχουμε να τα βάλουμε μόνο με μεγαλοεπενδυτές αλλά κυρίως με κοτσαμπάσηδες( ε ναι!δεν έχουμε ενημερωθεί ακόμα για την επανάσταση του 1821…)

  11. Πού πάνε οι παραλίες όταν πεθαίνουν;
    Προσδοκώ ανάσταση νεκρών και μια Φοινίκη αμόλυντη από Κόστες, Κομπόστες, αλλοφερμένα κεφάλαια και τα Μαλιβουνέζικα ήθη και έθιμα που επιβάλλουν.
    ΥΓ Η Βοϊδοκοιλιά δεν πεθαίνει ακόμα, καθότι προστατευόμενος βιότοπος- ακόμα ε;. Ωστόσο οι παραλίες εκατέρωθεν έχουν αλωθεί εδώ και καιρό, από ντεσιμπέλ, αποτσίγαρα, ξαπλώστρες, κάνοντας τα παιδικά καλοκαίρια κυριολεκτικό Paradise Lost.
    Ήμουν τυχερή που τα έζησα.

  12. @ σελιτσάνε,
    ναι δυστυχώς. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τί νεύρα έχω κάθε καλοκαίρι που πάω στο χωριό όταν συζητάμε για τους τοπικούς άρχοντες.
    Ασύλληπτο πράγμα οι κοτζαμπάσηδες.

    @ Aeon Flux,
    οι γύρω απ’ τη Βοϊδοκοιλιά έχουν παραδοθεί ήδη ολοκληρωτικά.
    Χθες μου περιέγραφαν τα ίδια για το Γαϊδουρονήσι.
    Οπότε συμμερίζομαι τα όνειρά σας και ελπίζω γενικώς και αορίστως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s