πώς να μισείς το ποδόσφαιρο

(τσαντισμένο ποστ)

Η εμφάνιση της εθνικής στο μουντιάλ είναι ενδεικτική όχι τόσο του ποδοσφαίρου της χώρας, όσο μιας γενικότερης παρεξήγησης. Αρχικά, με τον κίνδυνο να τρομάξω κάποιους, υπενθυμίζω ότι σκοπός του αθλήματος είναι να βάλεις γκολ, όχι να αποφύγεις να το δεχτείς. Επαναλαμβάνω, σκοπός δεν είναι να παίξεις οργανωμένη άμυνα, αλλά να παίξεις ποδόσφαιρο.

Η ενδεκάδα που κατεβαίνει στο σημερινό παιχνίδι με την Αργεντινή είναι ανέκδοτο. Εκνευριστικό μεν, ανέκδοτο δε. Η ομάδα κατεβαίνει με τέσσερα (4) σέντερ μπακ, δύο (2) ακραία μπακ, δύο (2) αμυντικά χαφ και δύο ακόμη παίκτες που αναλαμβάνουν τον άχαρο ρόλο να αποτελέσουν την μισητή επίθεσή μας. Η ομάδα δεν κατεβαίνει για να παίξει αγώνα, αλλά για να απαγορεύσει στην Αργεντινή να παίξει μπάλα. Αυτό θεωρείται τακτική. Κατά τη διάρκεια του ματς μουρμουρίζω, μέχρι το σημείο που ο Βασιλιάς Όττο βάζει τον Πατσατζόγλου. Εκεί πια παραδίδω τα όπλα, μαζί και την ψυχραιμία μου.

Αυτή την τελευταία την ψάχνω πια εναγωνίως εκεί γύρω στο 80, όταν χάνουμε με 1-0 και οι παίχτες περιμένουν με ακριβώς τον ίδιο τρόπο που περίμεναν και πριν. Δεν πιέζουν, κοιτάνε. Δεν πάνε μπροστά, προσέχουν τους αντιπάλους τους. Παίζουν μουντιάλ, με την Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα και δέκα λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι κάθονται και περιμένουν. Δεν βγαίνει ούτε καν μπροστά ο Παπασταθόπουλος και ο Κυριάκος να γίνουν σέντερ φορ να κάνει γιόμες ο Τζιόλης. Δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό. Απλά περιμένουν, ελπίζοντας ότι δε θα φάνε άλλο γκολ. Οι παίχτες δείχνουν περήφανοι και ευχαριστημένοι. Με ένα ηρωικό ένα ή έστω δύο μηδέν εναντίον της πανίσχυρης Αργεντινής,  θα νιώθουν ότι έκαναν το καθήκον τους. Το καθήκον τους το έκαναν. Μπάλα όμως δεν έπαιξαν.

Το πρόβλημα ξεκινάει πολύ πιο νωρίς. Για παράδειγμα ξεκινάει από τις δηλώσεις του Ρεχάγκελ ότι «στην Ελλάδα αυτούς τους παίχτες έχουμε, έτσι παίζουμε. Δεν έχουμε Κακά και Μέσι». Η δήλωση αυτή δείχνει γιατί θα έπρεπε να μην είναι προπονητής της Ελλάδας ο Ρεχάγκελ. Για τον ίδιο λόγο που ο Σημίτης δεν θα έπρεπε να είναι πρωθυπουργός. Πέραν της εμφανούς μιζέριας που τους κατατρώει, οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στους ανθρώπους που καλούνται να προπονήσουν. Ε τότε κακώς τους προπονούν. Ο Ρεχάγκελ ποτέ δεν πίστεψε ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές στη χώρα μας που μπορούν να παίξουν και να νικήσουν. Γι’ αυτό τους έκανε να πιστέψουν ότι μπορούν μόνο να κλέβουν και να καταστρέφουν. Πριν κατηγορηθώ για αχαριστία, θα σημειώσω ότι προσωπικό μου κριτήριο για οποιονδήποτε προπονητή δεν είναι ένα κάποιο τρόπαιο, αλλά η μπάλα που παίζει η ομάδα. Απ’ αυτό τόσα χρόνια δεν είδαμε.

Το πρόβλημα ξεκινάει επίσης απ’ τους δημοσιογράφους που νομίζουν ότι το ποδόσφαιρο είναι το τελικό σκορ και η απόδοση του στοιχήματος. Με το τέλος του αγώνα ο Σωτηρακόπουλος βγαίνει στο Σπορ φμ και λέει ότι είναι μεγάλο επίτευγμα που αποδείξαμε ότι δεν είμαστε η χειρότερη ομάδα του μουντιάλ. Χειρότερη ομάδα όμως δεν είναι αυτή που φέρνει τα χειρότερα αποτελέσματα, αλλά αυτή που δεν προσπαθεί να παίξει μπάλα. Λίγο μετά ο Λεάνης λέει ότι η επόμενη μέρα πρέπει να στηριχτεί στην άμυνα. Προσθέτω να στηριχτεί στο σύστημα με 8 αμυντικογενείς παίχτες. Είναι άξιο θαυμασμού.

Το πρόβλημα ξεκινάει απ’ τη νοοτροπία της ίδιας μου της ομάδας, που διαποτίζει σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων οπαδών πλέον. Ας κερδίσουμε στα χαρτιά. Ας κερδίσουμε με κάλπικο πέναλτι. Με βουτιά του άθλιου επιθετικού. Με τραμπουκισμούς των οπαδών. Ας κερδίσουμε επιτέλους. Ας μην παίξουμε, αλλά ας κερδίσουμε. Μόνο το τρόπαιο μετράει έτσι κι αλλιώς.

Το πρόβλημα ξεκινάει απ’ τους ίδιους τους παίχτες που δηλώνουν ευτυχισμένοι με αυτό που παίζουν. Υποτιμώντας τους εαυτούς τους, καταφέρνουν να μην έχουν καμία ευθύνη. Δεν χρειάζεται να παίξουν γιατί δεν είναι αυτός ο στόχος. Ο στόχος είναι να διώχνουν τη μπάλα και να μαρκάρουν. Και να ένας απ’ τους λόγους (μαζί με την τεράστια ατυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου να κερδίσει το EURO 04) που βγαίνουν σωρηδόν στόπερ και αμυντικά χαφ στην Ελλάδα. (Στην 23άδα του μουντιάλ δεν υπάρχει ούτε ένα δεξί ή αριστερό χαφ. Άντε έστω, μόνο ο Νίνης).

Για να είμαι ακόμη πιο ξεκάθαρος, δε με ενοχλεί ότι δεν παίζουν σούπερ μπάλα οι παίχτες ή ότι δε βάζουν πέντε γκολ σε κάθε παιχνίδι. Με ενοχλεί που δεν προσπαθούν να παίξουν, που δεν γουστάρουν να παίξουν, που τελικά γουστάρουν αυτή την αθλιότητα, το 6-3-1. Με ενοχλεί που παίζουν σε παγκόσμιο κύπελλο, εναντίον της Αργεντινής και δεν κάνουν τα πάντα για να κερδίσουν, παρά περιμένουν μπας και κερδίσει η Νιγηρία. Με ενοχλεί η μιζέρια και η άρνηση να δημιουργήσουν. Η άρνηση να κάνουν αυτά που έτσι κι αλλιώς μπορούν.

Γιατί εξευτελισμός δεν είναι να χάνεις 5-0 προσπαθώντας και κάνοντας ευκαιρίες. Εξευτελισμός είναι να μην αγαπάς το ποδόσφαιρο. Να το μετατρέπεις σε ηρωικά τάκλιν και ατελείωτα man to man. Εξευτελισμός σε τελική ανάλυση είναι να νομίζεις ότι η μπάλα θέλει στραβοκλοτσιές, ενώ κυρίως θέλει χάδια.

Χάσε άνθρωπέ μου, αλλά χάσε κάνοντας, παίζοντας, βγαίνοντας μπροστά. Χάσε επειδή αγαπάς τη μπαλίτσα, όχι επειδή λαχταράς το τελικό σκορ. Ειδικά αν αυτό που λαχταράς είναι αυτό το καταραμένο το ΜΗΔΕΝ.

Advertisements

14 Σχόλια

Filed under πολιτισμός και καβαλίνα, διάφορα

14 responses to “πώς να μισείς το ποδόσφαιρο

  1. Παράθεμα: Tweets that mention πώς να μισείς το ποδόσφαιρο « το βυτιο -- Topsy.com

  2. τις ίδιες περίπου σκέψεις είχα κι εγώ χτες…

  3. «στην Ελλάδα αυτούς τους παίχτες έχουμε, έτσι παίζουμε. Δεν έχουμε Κακά και Μέσι»

    Πέραν του γεγονότος ότι είναι απόλυτη αλήθεια η συγκεκριμένη δήλωση να υπενθυμίσω ότι πλέον δεν έχουμε ούτε καν ένα Τσιάρτα, ένα Ζαγοράκη, ένα Ντέμη κι ένα Γιαννακόπουλο όπως είχαμε το 2004… Οι Έλληνες παίκτες είναι λίγοι, ελάχιστοι, μπορεί να βγάζουμε καλούς αμυντικούς αλλά από το κέντρο και μπροστά τζίφος… Ακόμα και ο Σωτηράκης τον οποίο πίστευα ότι έπρεπε να παίζει βασικός, με απογοήτευσε πλήρως, πάταγε την μπάλα, γύρναγε σαν ζαλισμένος στο κέντρο του γηπέδου, ξέχασε τα αρχίδια του στον πάγκο… Με εκνευρίζει κι εμένα ο ποδοσφαιρικός παραλογισμός του Ρεχάγκελ, ότι στήνει ομάδα χωρίς ένα αριστεροπόδαρο παίχτη, ότι επιμένει σε Γιούρκες και Χαριστέες, ψωράλογα που τα έχουν λυπηθεί και δεν τα έχουν θανατώσει, αλλά η αλήθεια είναι ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο παράγει τσουρουκάδες που δεν μπορούν να παίξουν δημιουργικά παρά μόνο με τακτική και προσωπικά το θεωρώ απόλυτα λογικό…

  4. Θα μαντεύετε βέβαια ότι δεν τον είδα τον αγώνα-εκουσίως.Αυτό θα σας συμβούλευα να κάνετε κι εσείς την επόμενη φορά.Ένα σοβαρό ραντεβού θα σας απενοχοποιήσει μια χαρά.
    Μέσες άκρες το έχουμε ξανασυζητήσει.Δεν μπορείς να έχεις μια υγιή εθνική με παίκτες που προέρχονται από μη υγιείς συλλόγους.Όταν δεν υπάρχουν σοβαρά φυτώρια στις ομάδες.
    Ακόμα και μ’ έναν εξαιρετικό προπονητή-θέλετε τον Μαραντόνα;-δεν νομίζω ότι τ’ αποτελέσματα θα ήταν καλύτερα.Διότι πώς θα πείσετε έναν παίκτη,που σ’ όλη την επαγγελματική του πορεία μαθητεύει στην τακτική,ότι πρέπει να παίξει μπάλα;

  5. γιαννης

    πες τα αγόρι μου να αγιάσει ο στόμας σου…

    είμαι στην δουλειά, σε ένα γραφείο με 10 γυναίκες που κατά γενική ομολογία συνήθως δεν είναι κακό. Αλλά σήμερα απο το πρωί ακούω – προσπαθήσαμε – παίξαμε καλά – εεε Αργεντίνή ήταν αυτή- και ένα σωρό άλλες μαλακίες που παρόλη την ποδοσφαιρική ασχετοσύνη μου – τείνουν να με φέρουν εκτός εαυτού .

    Εγώ απο την άλλη λέω – καλοκαίρι είναι πάμε για άλλου είδους μπάλα πια….

  6. μαρέσει που είχαμε και ελπίδες για την επόμενη φάση, κι αυτές από συνδυασμούς!Ε δε γίνεται έτσι! καλύτερα που χάσαμε, δε θα μας τα έπρηζαν σήμερα, έχουμε και ένα νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά να ασχοληθούμε!

  7. Εγώ πάλι καμάρωσα τη Νότια Αφρική χτες. Αυτή η ομάδα άξιζε καλύτερα.

  8. Βυτίο, δεν ξέρω αν το έπαιζαν στην Ελλάδα, αλλά χωρίς πλάκα ο άλλος αγώνας που έπαιζε την ίδια ώρα με της Αρχεντίνα, ήταν κανονικός αγώνας, με ευκαιρίες, με γκολ, με φάσεις. Η Νιγηρία έπαιξε πολύ καλά και η Ν. Κορέα επίσης.
    Επίσης, εγώ ήμουν με την Αρχεντίνα.

    Δυτη, σωστά, αλλά έπαιζε και με κάτι τύπους έκαναν απεργία, έτσι;

  9. gasireu

    κορυφαίος, σωστός!

  10. Aris

    Αλλάξτε Εθνική. Ακολουθείτε την Εθνικη Κύπρου. Μπορεί να χάνει από βλακώδη λάθη συνήθως δεχόμενοι γκολ στο πρώτο ή στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, αλλά πάντα προσπαθεί για γκολ και για νίκη. Ρωτήστε την Εθνική Ιταλίας…

  11. S G

    Οπως ειπε τελικα και ο σχολιαστης του ESPN: If Greece go out of this World Cup surely they’ll regret not giving this a real go?

  12. Δεδομένης της αποχώρησης του Ρεχάγκελ και συμφωνώντας με την ουσία του κειμένου, θα έλεγα, προς ελάφρυνση της θέσης του, ότι η επιλογή του συστήματος έμοιαζε περισσότερο να υιοθετήθηκε από τους ίδιους τους παίκτες, σαν ένα είδος αυτόματης εντροπίας, παρά σαν πρωτοβουλία του ίδιου του προπονητή. Νομίζω δηλαδή ότι το τουρμποκατενάτσιο με το οποίο η Εθνική Ελλάδας κατέκτησε το Κύπελλο το 2004 και πορεύεται έκτοτε μοιάζει σαν το φυσικό επακόλουθο του τρόπου παιχνιδιού του Παναθηναϊκού την εποχή των καλών πορειών του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (εξάλλου βασικός κορμός της ομάδας του ’04 ήταν οι ίδιοι παίχτες).

    Και υπάρχει και μια σύγκριση με την οικονομική κρίση: μπορεί στην Ελλάδα το φαινόμενο να βρίσκεται στην υπερβολή του, αλλά σταδιακά πολλές χώρες της Ευρώπης παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά, δηλ. υπερβολικά προσεκτικό, αμυντικογενή, ωφελιμιστικό τρόπου παιχνιδιού (βλ. π.χ. Ελβετία και πως νίκησε τους Ισπανούς). Από την άλλη βλέποντας το αγαπητό σε εμένα Καμερούν ή τη Ν. Αφρική που αναφέρει ο δύτης να αποκλείονται λόγω «αφελούς» τρόπου παιχνιδιού («όσα πάνε κι όσα έρθουν») που οδηγεί σε ωραία ματς αλλά άσχημα αποτελέσματα, νομίζω ότι ειδικά οι ομάδες χωρίς καλούς τεχνικά ποδοσφαιριστές, θα συνεχίσουν να προσπαθούν μέσω συστημάτων τακτικής να κοντράρουν τους αντικειμενικά ισχυρότερους αντιπάλους, κάνοντας τα παιχνίδια τους να θυμίζουν παρτίδες σκάκι.

    ΥΓ. Τώρα μετά το Μουντιάλ, ο Καραγκούνης θα ανοίξει δικό του μπλογκ. Θα το λένε «το βουτίο» :mrgreen:

  13. bhoy

    Σε γενικές γραμμές ωραία η ανάρτηση και δε διαφωνεί κανείς…
    Η ουσία είναι πως έτσι δε νοιώθουν το παιχνίδι,εν αντιθέσει π.χ. με τους Αργεντίνους που φαίνονται πως γουστέρνουν να παίζουν αυτό που παίζουν.Εκτός κι αν έχουμε φτάσει σε τέτοια σημεία,να τους αρέσει αυτός ο τρόπος ανάπτυξης παιχνιδιού.
    Όσο για την σύγκριση με τον ΠΑΟ,ουδεμία σχέση διότι κι ο αιφνιδιασμός-η κόντρα που λέμε-θέλει και μια κάποια σχετικότητα…

    Όσο για τις «αφελείς» αφρικανικές ομάδες,μήπως να ρίξετε μια ματιά προς Ουρουγουάη-Παραγουάη-Χιλή; Πολύ πιο όμορφα.

  14. @ καλησπέρες stratos fountoulis

    @ snowball,
    αρχικά να πω ότι συμφωνώ για τον Νίνη, χτες ήταν απαράδεκτος. Αλλά βέβαια ρόλος του δεν είναι να ξεκινάει απ’ την περιοχή μας και να κατεβάζει την μπάλα ως την περιοχή τους. Ο ρόλος του είναι να παίρνει την μπάλα έξω απ’ την περιοχή τους και να σουτάρει, κάνει κάθετες μπαλιές, μοιράζει παιχνίδι κλπ. Τώρα οκ το υλικό σε σχέση με το 04 είναι χειρότερο. Ε τότε πάρε και άλλους παίκτες απ’ το πρωτάθλημα, από μικρότερες ομάδες, πάρε παίκτες απ’ την ελπίδων, δοκίμασε κάτι. Βάλε έστω το Σαλπιγγίδη, τον Πρίτα κάτι. Δεν είναι Κακά και Μέσι οκ. Αλλά δεν είναι και αυτό άθλιο χάλι που παρουσιάζουν απ’ το 04 και μετά.

    @ Σελιτσάνε καλά όλα τ’ άλλα, αλλά όταν λέτε «σοβαρό» ραντεβού τί εννοείται;
    Και δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να πειστούν να αφήσουν τις τακτικές. Χρειάζεται να πειστούν να θυμηθούν ποιό είναι το άθλημα με το οποίο ασχολούνται.

    @ γιάννη,
    αυτό που δεν μπορώ κι εγώ. Η υπερομάδα Αργεντινή αναπόφευκτα μας νίκησε, παρόλο που προσπαθήσαμε. Ουστ. Δέκα γυναίκες σε γραφείο ε; Αυτό είναι καλό εκτός από τις Τετάρτες μετά το τσου λου και σε περιόδους μουντιάλ.

    @ παρτιζάνα, ναι ελπίζαμε ότι η Νιγηρία θα έκανε το καθήκον της για να περάσουμε εμείς. Ή βάζεις τα δυνατά σου και στηρίζεσαι στον εαυτό σου ή όχι. 🙂

    @ Δύτη, ναι κι εγώ τους συμπαθώ. Όλες βασικά τις αφρικάνικες ομάδες και όλες τις λατινοαμερικάνικες. Τελικά μάλλον θέλω να το πάρει η Χιλή.

    @ Κροτ,
    γενικά μεταξύ bra & arg προτιμώ πάντα arg. Τώρα γενικά δεν με τρελαίνει να τους υποστηρίξω. Μόνο για τον Μαραντόνα ίσως..

    @ gasireu, εσείς είχατε mail. Το είδατε;

    @ Aris, και τιτανοτεράστιο Μιχαλάκη Κωνσταντίνου, μανιακό του προ έβο.

    @ SG, μα ακριβώς έτσι ένιωθα ρε γμτ. Λες και αποφασίσαμε ότι αν είναι να περάσουμε, να μας περάσει η προσπάθεια των άλλων. Εμείς απλώς ας περιμένουμε πίσω.

    @ head charge,
    ανοίγεις πολλά θέματα.
    1) το πιο τρομακτικό, η σκέψη ότι έτσι θέλουν να παίζουν οι παίκτες.
    2) το εκνευριστικό, ότι μπορεί και να έχουμε κάνει σχολή. Η ελβετία με αυτόν τον τρόπο παίζει πολύ χειρότερα απ’ ότι έπαιζε παλιότερα. Με την ισπανία θύμισε Ίντερ στη Βαρκελώνη. Το σπαστικό δλδ στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι ενώ μπορούν σίγουρα καλύτερα, επιλέγουν αυτό.
    3) Ο πάο κρατούσε νομίζω και λίγο μπάλα. Άλλαζε και δυο πάσες, έβγαινε και σε καμιά αντεπίθεση. Η εθνική πήρε την αρχική ιδέα και την τράβηξε στα άκρα. Ούτε εκείνη η ιδέα μου άρεσε βέβαια για τη μπάλα, πόσο μάλλον αυτή. Το θέμα είναι ότι η σημερινή εθνική δεν προσπαθεί όχι απλά να επιτεθεί, δεν προσπαθεί ούτε καν να κρατήσει τη μπάλα για δέκα δευτερόλεπτα. Μιλάμε για τραγωδία. Η χθεσινή σύνθεση ήταν α ν ε κ δ ο τ ο. Παίζαμε με 6-2-1-1 . Απίστευτο.
    4) δε σχολιάζω τα σχετικά με τις βουτιές. Αυτές κι αν είναι Η καταστροφή του ποδοσφαίρου. Μ’ αυτές ακριβώς κατά τη γνώμη μου έχασε την ευκαιρία ο Τζόρτζεβιτς να μείνει στην ιστορία ως ένας απ’ τους σπουδαιότερους παίχτες του Θρύλου.

    @bhoy,
    καλά και εγώ αναρωτιέμαι, δεν βαριούνται όπως παίζουν; Δλδ πρέπει να είναι εντελώς ανιαρό. 90 λεπτά αγγαρείας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s