καϊμάκι

Κοιτάζω τις πατούσες μου μέσα στο νερό. Κρύο ρεύμα στο ύψος του καλαμιού. Ακολουθεί κωλοτούμπα άσχημα εκτελεσμένη. Νερό στη μύτη. Δύο γυναίκες δίπλα μου κολυμπάνε αργά. Μακροβούτι μέχρι να κοπεί η ανάσα. Διαγωνίως αριστερά, στο βάθος ο ναός του Ποσειδώνα. Ηρεμία.

Για λίγο όμως. Οι γυναίκες μιλάνε για μισθούς. Δίπλα μου, μέσα στα θάλασσα εκεί που δεν πατώνεις, εκεί που η παραλία μοιάζει να γεμίζει από μικροσκοπικά ανθρωπάκια και ομπρελίνα, μιλάνε για μισθούς.  Χρήματα, δόσεις, ένας μισθός λιγότερος. Άδεια από Σεπτέμβρη. Η μία θα παντρευτεί τέλη του καλοκαιριού. Η τούρτα τόσο. Αν την πάρεις από τον άλλο όμως, μείον τόσο. Τα λουλούδια τόσο. Μετά στο ξενοδοχείο το κάθε κεφάλι τόσο. Αριθμοί με περικυκλώνουν και μου κάνουν πατητή. Θα με πνίξουν.

Απομακρύνομαι με κάτι ανάμεσα σε ελεύθερο, πεταλούδα και σύρσιμο. Κολυμπάω με κατεύθυνση λοξώς αριστερά. Προς το ναό του Ποσειδώνα. Κοιτάζω τις πατούσες μου. Ένα ψάρι περνάει ξώφαλτσα. 

Πάνω στην πετσέτα η εφημερίδα. Ο ένας αγχώνεται μετά τον άλλο, δόσεις, υπόλοιπα, λογαριασμοί, συντομογραφίες και αρκτικόλεξα θα μας πούνε για τη ζωή μας. Μη στέκεσαι, βούτα ξανά. Η θάλασσα έχει τη γεύση ουράς σε τράπεζα.

Pause.

Θέλω να πιω ούζο με τη λαχτάρα που το έπινα κάποτε. Να γεμίζω το ποτήρι και να νομίζω πως όλα αρχίζουν εδώ και τώρα. Θέλω, όπως κάποτε, να λέω ότι μια όμορφη γυναίκα είναι αρκετή. Για την ακρίβεια είναι παραπάνω από αρκετή. Μια όμορφη γυναίκα στα χέρια σου είναι τόσο πολύ που δεν μπορείς να το αντέξεις. Κάποτε. Τώρα οι φωνές λένε να είσαι νηφάλιος, λογικός. Να αντέχεις. Να ξεπερνάς. Κάποτε δεν μπορούσες να ξεπεράσεις μια όμορφη γυναίκα. Ήταν αδύνατο. Γιατί όλοι τότε ήξεραν (και εδώ που τα λέμε ξέρουν ακόμη) πως η αλήθεια δεν είναι η εφημερίδα πάνω στην πετσέτα. Η αλήθεια είναι τα πρώτα ξυπόλυτα πόδια τον Ιούνιο. Τα δάχτυλά της που γεμίζουν άμμο την ψάθα σου. Η γραμμή του ήλιου που τέμνει τις κοιλιές σας, πάλι λάθος έβαλες την ομπρέλα. Κάποτε κοίταζες με θρησκευτική ευλάβεια μια σταγόνα στον αφαλό. Τώρα τ’ αντέχουμε όλα. Τα ξεπερνάμε σαν αγωνιστικό αυτοκίνητο.

Θέλω μια γιορτή ανόθευτη. Ξυπόλυτα πόδια και παγωτά. Μια χαρά που να μην μπορεί να την τσακίσει ένα μονόστηλο. Πού πήγαν οι άνθρωποι που δεν άντεχαν τις τόσο όμορφες γυναίκες; Που κατέρρεαν νύχτα Ιουλίου για ένα σφηνάκι. Που γέμιζαν το ποτήρι με ούζο και ένας θεός ξέρει τί θα έβρισκαν πάλι στον πάτο του. Είναι αδύνατον να αντέχεις τις όμορφες γυναίκες που περπατάνε νωχελικά με την πλάτη έξω σε κάτι άγνωστα στενά στο κέντρο της πόλης. Είναι αδύνατον να ξεπερνάς τις γυναίκες που γυρνάνε απ’ την παραλία μποτιλιαρισμένες κι είναι τα μαλλιά άγρια απ’ το αλάτι και την άμμο. Να μην τις ξεπερνάς.

Play.

Το επόμενο πρωί, Δευτέρα δύσκολη, ασήκωτη. Κίνηση, ζέστη, βενζίνη ακριβή, πολύ ακριβή, πολύ λίγη. Κάποιος στην αττική οδό προσπαθεί να πάει ταυτόχρονα όσο πιο αργά και όσο πιο αριστερά γίνεται. Στο κτίριο που φτάνω έχουν αποφασίσει ότι δεν είναι η κατάλληλη μέρα για a/c. Θα είναι οικολόγοι. Ιδρώνω, παραγέμισα την τσάντα, είναι βαριά. Δεν βρίσκω αυτό που ψάχνω. Μια υπάλληλος λέει περίμενε δυο λεπτάκια. Ένας παππούς με ρωτάει τί είναι οι αριθμοί πάνω σε αυτό το χαρτί. Του εξηγώ ξανά και ξανά. Δεν μπορεί να καταλάβει. Επιμένω.

Ξαφνικά πίσω από μία αίτηση και ένα στυλό εμφανίζεται μία απ’ αυτές τις τόσο όμορφες γυναίκες που κάποτε δεν αντέχαμε και τώρα τις ξεπερνάμε με ένα δύο απλά λογικά και συνετά σχόλια. Το a/c παραμένει κλειστό. Ζέστη, κόσμος που κάνει τη δουλειά του, περνάει από μπροστά της, της ζητάει κάτι, φεύγει. Χτυπάει τηλέφωνο, απ’ τη δουλειά. Φακ οφ. Θα το σηκώσω κάποτε, ίσως, αύριο, ίσως μια άλλη μέρα. Γράφω λάθος μια διεύθυνση. Χρειάζομαι μπλάνκο, έχω μπλάνκο, δεν περιμένω να στεγνώσει. Δεν πειράζει, ότι φαίνεται. Ζέστη. Γελάει με κάτι που της είπαν στο τηλέφωνο. Η τόσο όμορφη γυναίκα μπροστά μου γελάει. Γυναίκα σαν κι αυτές που κάποτε δεν αντέχαμε, μας παρέλυαν, μας τραβούσαν απ’ το γιακά, ομολογούσαμε μπροστά τους, ήταν η πρώτη και μόνη αιτία που άδειαζαν τα ποτήρια μας, ξενυχτούσαμε στα μπαλκόνια για χάρη τους. Τώρα τις αντέχουμε, βέβαια. Τις ξεπερνάμε με ένα εσπρεσάκι, με τις οικονομικές σελίδες ή με ένα νόστιμο φαγητό που δεν μπορούμε να προφέρουμε. Ωριμάσαμε λέμε.

Ξεπαρκάροντας, αποφεύγω ένα ασήμαντο, αλλά ψυχοφθόρο τρακάρισμα και εντάσσομαι άμεσα στο σύμπαν με τις κόρνες. Στο φανάρι η πατούσα μου πάνω στο φρένο. Γκρίνια, αργεί το μετρό, δεν έχει a/c. Κυριακή Ιουνίου, η πατούσα μου μέσα στο νερό. Δευτέρα Ιουνίου, στέκεται πίσω από μία αίτηση. Τώρα, καίει το τιμόνι και η ζώνη. Απ’ το cd, στο λίκνισμά σου, o Νικολαΐδης. The nights are made for us o καλός κύριος Hawley. Είμαι απαράδεκτος, ψάχνω να τελειώσω το ποστ με μια μεγαλοστομία, με μια ατάκα για το καλοκαίρι. Σςςςςς.

Καϊμάκι. Εδώ και τώρα.

Advertisements

37 Σχόλια

Filed under διάφορα, ζεστές μέρες

37 responses to “καϊμάκι

  1. σπλις σπλας άι γοζ τέκιν ε μπαθ..
    καλό καλοκαίρι!
    αν+μιζεριάζεις με τη γνωστή μιζεροκατασταση,
    έχεις ακόμα ωραίες εικόνες να μοιραστείς με τον εαυτό σου+μ όποιον άλλον γουσταρίσεις

  2. Πιο πολύ απ’ όλα με πλήγωσε αυτό με τις ωραίες γυναίκες.Ωριμάζουμε άραγε ή αρχίσαμε να σαπίζουμε;

  3. Rodia

    – «Ωριμάσαμε λέμε.»
    – Κιολας;
    – Ε, ναι.
    – ………………………………

  4. Rodia

    Με ολο το θαρρος, καλο μου, αυτο δεν λεγεται (ουτε ειναι) ωριμοτητα.

  5. autre

    Αφού είσαι πολύ μεγάλος ρε πούστη

  6. Σώπα, μωρέ Βυτίο, μωρό παιδί είσαι!

    [η εκπληκτική φωτογραφία είναι δική σου; Οποιου είναι πάντως, είναι καλλιτέχνης, να του πεις!]

  7. Και καπάκι ο Νικολαΐδης ε; Για τις γυναίκες; …Γιατί έχουν χίλιους τρόπους για να μας σκοτώνουν / το μυαλό να μας τινάζουν με μια σφαίρα / μ’ ένα χαμόγελο με μία καλησπέρα / ακόμα με τον ήχο ενός βιολιού

    Γαμώτο, πού πήγε αυτή η ζωή, λες μερικές φορές.

  8. και τώρα που σκόραρε άλλο ένα πουλέν μου μπορώ να απαντήσω.

    @ καλό καλοκαίρι Σούλα,
    και τις εικόνες τις έχουμε και τις παραλίες και τις μουσικές και όλα. Ακόμα γουστάρουμε γενικώς. Απλά είναι θέλει μεγαλύτερη προσπάθεια για να μη μας καταπιεί η μιζέρια.

    @ Σελιτσάνε,
    αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ. Το έχω ακούσει απ’ τον Βασίλη τον Διαμαντόπουλο πολύ ωραία: η ωριμότητα είναι η αρχή της σήψης.

    @ συμφωνούμε Ροδιά. Κι όπως και να λέγεται το θέμα είναι πως την σκαπουλάρεις.

    @ autre,
    όχι δεν είμαι εγώ. αυτή φταίει για όλα.

    @ κροτ, είναι ενός φίλου, θα του μεταφέρω τα συχαρίκια.

    @ Δύτη,
    εδώ είναι ακόμη, αλλά πού να την ξετρυπωσεις μέσα στον κακό χαμό; Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι αν το μετρούσα πρέπει να περνάω ένα μεγάλο μέρος της ημέρας μες στον εκνευρισμό (για τον ένα ή τον άλλο λόγο). το ρημάδι το κέφι το κυνηγάμε με το δίκανο.

  9. Rodia

    «..πως την σκαπουλάρεις.»
    Δεν ξερω ακριβως, αλλα το ψαχνω. Μια καλη συνταγη ειναι αυτο που ελεγε η γιαγια μου: «ο,τι και να γινεται, προσεχε να εχεις τα μέντε* σου!»

    * = τα μυαλα σου στο κεφαλι σου, δλδ, να σκεφτεσαι, να μην αφηνεσαι, να αντιδρας, να αμφιβαλλεις, κλπ.

    (υπαρχει και η συνταγη του στατηγου Μακ Αρθουρ «etre jeune»)

  10. Πούλα ό,τι έχεις και δεν έχεις, πάρε κάνα μεγάλο επισκευαστικό δάνειο, τσάκισε τις πιστωτικές σου κάρτες – μάζεψε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσό. Κατόπιν πήγαινε στην Κρήτη ή στη Ρόδο ή όπου αλλού έχεις απωθημένο, παίξ’ το Ωνάσης και ζήσε αυτό που λαχταράς. Αφού ο κόσμος θα καταστραφεί που θα καταστραφεί το 2012, σύμφωνα με το ημερολόγιο των Μάγια, δεν έχεις ν’ ανησυχείς για δόσεις και δικαστήρια και Τειρεσία. Μην υποβάλεις καν δήλωση, χαμένος χρόνος και χρήμα.

    Στα σοβαρά τώρα, αν έχεις φτάσει σε τέτοιο υπαρξιακό αδιέξοδο, πρέπει να κάνεις κάτι ριζικό, μια Γαλλική Επανάσταση στη ζωή σου. Δεν ξέρω τι, εσύ θα το βρεις αυτό, όμως πρέπει να δράσεις. Μια τρέλα, να καταταγείς στη Λεγεώνα των Ξένων, να μετακομίσεις σε κανένα χωριό της Ηπείρου, να πας στην άλλη άκρη του κόσμου, να μπαρκάρεις, να γίνεις μελισσοκόμος, να βγεις απ’ το Κοινωνικό Συμβόλαιο, κάτι τέτοιο. Ακόμα κι αν καταστραφείς. Κι αν θα σε φάνε τ’ άγρια θηρία, θα σε γράψουν και στην Ιστορία, πως το έκανες με στιλ, αλλά και με σεξ-απίλ. Τα χρόνια περνάνε αστραπιαία κι ο θάνατος μπορεί να είναι στην παρακάτω γωνία, δεν το ξέρεις. Μην πεις στα τελευταία σου ότι κέρδισες όλον τον κόσμο (των μικροαστών) κι απώλεσες την ψυχή σου.

  11. «Η θάλασσα έχει τη γεύση ουράς σε τράπεζα.»

    Όσο δεν συζητάνε για πιεσόμετρα και μπαϊπάς οι λουόμενοι, πάλι καλά να λέμε.

    Κατά τ’ άλλα …and the living is easy. Τόσο easy που σε λίγο δεν θα σηκώνουμε ούτε το ούζο. Θα το ξεπερνάμε κι αυτό. Όπως ξεπεράσαμε την αστακομακαρονάδα και τη μετατρέψαμε σε ντάκο. Μια συνήθεια είναι όλα.

  12. espectador

    Μια ωραια γυναικα. Δεν την ξεπερασα ποτε!

    ΥΓ Στον διαγωνισμο διηγηματος με 6 λεξεις που κερδισε καποτε ο Χεμινγουαιη:

    Κοκκινα παιδικα παπουτσια. Δεν φορεθηκαν ποτε!

    Το δικο μου εχει 7 (:

  13. Bαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια

    όπως θα έχετε διαπιστώσει, αγαπητό βυτίο, σχολιάζω μόνο τα κείμενα νεόκοπου ρομαντισμού και ελεγχόμενης μέτριας θα έλεγα νοσταλγίας, τα πολιτικά σας με σοκάρουν και κάνουν την τιάρα μου να τρέμει. θα μπορούσα βέβαια σε πάρα πολλά σημεία να διαλύσω το κείμενό σας και τις ρομαντικές σας ηλιόλουστες διαθέσεις, σκεφτείτε μόνο την γκρίνια της όμορφής σας, όταν γεμίζει άμμος η ψάθα, την ενοχλεί και αυτή η μικρή σταλα στον αφαλό της, όταν βρίσκεται στο μποτιλιάρισμα, κλπ κλπ, αλλά θα μου πείτε δικά σας είναι τα κείμενα, όπως θέλετε τα φτιάχνετε, και θα έχετε και δίκιο. Αλλά μήπως, λέω η εμού μεγαλειότης, μήπως, κι όταν δεν ξεπερνούσατε την όμορφή σας, μήπως ήσασταν αθεράπευτα ρομαντικός και τώρα θεραπευτήκατε λίγο. Γιατί τι διάολο, τον αξεπέραστο δεν τον έχει καμιά όμορφη. και σας το λέω εγώ αυτό, καταλαβαίνετε…
    ΥΓ. τελικά δεν μας είπατε στον πάτο του ούζου τι βρήκατε αυτή τη φορα; (και μην μου πείτε ότι δεν το ήπιατε..)

  14. Bαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια

    «γεμίζει άμμος η ψάθα»..τόσα χρόνια στας ευρωπαϊκάς εξοχάς ξέχασα πως ομιλούν τα ελληνικά, συγχωρήσετέ με

  15. από το blog μου, τον περασμένο Μάρτη, απορίες περί νέων ελληνών αρσενικών…

    Τις ωραίες οπτικές στη ζωή, είναι πεπεισμένη πια, στις προσφέρουν στη ζωή, έτσι απλά, μέσα στο πιάτο, εκεί μπροστά σου, έρχεται το καναπεδάκι, από το πουθενά, το θέμα είναι θα απλώσεις το χέρι να το γευτείς? Νεοέλληνα μου, νηστεύεις, κάνεις διατροφή, πίνεις τσίπουρα, απλά δηλώνεις το παρόν στον «δρόμο»…εξαφανίζεσαι?
    Τι κάνεις? Τι κάνεις…το βράδυ???

  16. Βαρόνη, τα ταπεινά μου σέβη σας υποβάλλω!

  17. autre

    Αγαπητή Χριστίνα,

    (γιατί εμείς είμεθα της ούτε-θεός-ούτε-αφέντης συνομοταξίας), μου θυμίσατε την Σάμερ από αυτό εδώ http://blo.gr/1iu

    Κι επειδή είμαι κι αντιδραστικό στοιχείο, όλες είναι αξεπέραστες: είναι η αντίφαση που μας κρατάει σ’ αυτή την (μικροαστική) ζωή.

    =)

  18. @ Ροδιά,
    ευτυχώς έχω ακόμη τα μυαλά μου ώστε να είμαι σίγουρος, ότι μπορεί αν χρειαστεί (κ όποτε εμφανίζεται) να τα χάνω.

    @ Elia,
    εντάξει τώρα, ξέρεις πως είναι ο βλόγερ, προσθέτει στα αυτοβιογραφικά και λίγη υπερβολή να κάνει κανένα χιτ παραπάνω. Για να είμαι ειλικρινής, το υπαρξιακό μου είναι μεγάλο, αλλά τα χρήματα λίγη σχέση έχουν μαζί του. Καλώς ή κακώς, κ για να απαντήσω εμμέσως στα όσα λες, όσο υπάρχει στην ορεινή Αρκαδία, ένα σπίτι, ένα χωριό και κάτι μαρούλια στην άκρη της αυλής, πολύ λίγα πράγματα φοβάμαι (μη πέσει ο ουρανός της στο κεφάλι μου). Περισσότερο είναι αυτή η καθημερινή τριβή με την (ας την πούμε) λογιστική της ζωής που με σκοτώνει.
    κατά τ’ άλλα θα πάρω τις συμβουλές σας πολύ στα σοβαρά, γιατί σας έχω μεγάλη εκτίμηση και πιστεύω ότι είστε ο μόνος που μπορεί κάτι να ξέρει για μετά το 2012.

    @ Ελικας,
    μα με τρομάξανε σου λέω. μόνο κομπιουτεράκι δεν έβγαλαν στα άπατα να κάνουν υπολογισμούς. Τώρα όχι πως έχω άποψη για αστακομακαρονάδες, αλλά το βασικό είναι να μη μας λείψει το ουζάκι.

    @ espectador,
    ναι αλλά ψηφίζω για το δικό σας. Είναι μακράν καλύτερο.

    @ Βαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια,
    κατ’ αρχάς το έχω διαπιστώσει και θα περίμενα καλύτερες εξηγήσεις. Και φυσικά όλα αυτά θα μπορούσαν να εκνευρίσουν κ μένα, και το κάνουν. Αλλά εσείς επιλέγετε αυτή την πλευρά. Υπάρχει και η άλλη, να μπροστά σας. Αν θέλατε την παίρνατε. Κατά τ’ άλλα είμεθα εναντίον κάθε θεραπείας όπως σας εξηγεί ωραιότατα ο autre.
    υγ. ο ρόλος σας είναι ύποπτος. τελεία.
    υγ2. το ούζο να το πιείτε εσείς, να μου μιλήσετε για όλα όσα δεν ξεπεράσατε.

    @ jasminelupo,
    και βέβαια μόνο να απλώσεις το χέρι χρειάζεται. Γι’ αυτό ποστάρω τί νομίζετε; για να πειστώ κι εγώ ο ίδιος ότι δεν πρέπει να το ξεχάσω. Περί νεοελλήνων κοριτσιών δε θα επεκταθώ τώρα. Δεν είναι ώρα για τον λόγο περί πόζας.

    @ μη χάσεις εσύ κροτ

    @ autre, αυτή τί την έφερες τώρα εδώ μέσα; να μη μ’ αφήσεις δλδ σε ησυχία ε;
    ….
    ….
    Τί φάτσα ε; (άκου i love the smiths. Κόντεψε να τον αφήσει σέκο τον άνθρωπο μες στο ασανσέρ)

  19. Niemandsrose

    Μετά απ΄ αυτό σας επιστρέφω το γιώτα και σας κάνω σκέτο καμάκι. Τι ποστάρα είναι αυτή!
    Μα είναι δυνατόν να γράφετε τόσο υπέροχα κύριε βυτίε; Να φορολογηθείτε για υπέρμετρο ταλέντο.
    Τα σέβη μου, που λέν’ και στο χωριό.

  20. @ niemandsrose,
    καμάκι εσείς σε μένα; θα είμαι εύκολος στόχος.

    προς όλα τα παιδιά (που υποστήριζαν μέχρι πριν από λίγο τη μεγάλη Βόρειο Κορέα), δεν κρατιέμαι και βάζω εδώ απ’ την ταινία που έβλεπα το απόγευμα, κάπως σχετικό και κάπως άσχετο με το ποστ, αλλά μ’ άρεσε :
    Η Sally Field ρωτάει τον Newman αν θα έρθει μαζί της στο σπίτι να συνεχίσουν τη βραδιά.
    F: i’m 34, i don’t need any flirting.
    N: i’m from stone age, i need it.
    F: I’ll send you a dozen roses. (νευριασμένη, βγαίνοντας απ’ το αμάξι).

    Γυναίκες…

  21. Ευχαριστώ για την αφιέρωση (δεν ξέρω αυτή τη στιγμή άλλους που υποστήριζαν τη Βόρεια Κορέα -για τον απλό λόγο ότι δεν μάσησε μπροστά στο θρύλο)

  22. κι όχι μόνο γι’ αυτό Δύτη. Η Βραζιλία πάντα μου φαίνεται κάπως αντιπαθητική. Λίγο που είναι φαβορί, λίγο ο Πελέ (και η mastercard), λίγο που πάντα προτιμούσα του Αργεντίνους, λίγο που όλοι οι Έλληνες σπορτκάστερ ενθουσιάζονται εμετικά με δαύτην..
    ε ένα γκολ ακόμη ήθελα από κάποιον Τσο για να ανοίξω το τζιν σπίτι.

  23. Χάρηκα την αμηχανία των εκφωνητών μέχρι να συνηθίσουν το πρώτο ημίχρονο: του στυλ, μα είναι δυνατόν, αγαπητοί τηλεθεατές, όσοι ανοίξατε τώρα τους δέκτες σας περιμένατε κάτι σε 4-0, αλλά.
    Μπζζζζζζζ μπζζζζζζ (αυτό ήταν οι βουβουζέλες)

  24. κι ο εκφωνητής θέλει τη βουβουζέλα του http://blo.gr/1hf
    (ειδικά οι συγκεκριμένοι, όσο το δυνατόν πιο κοντά στο αυτί)

  25. espectador

    Δυστυχως οι βουβουζελες δεν παιζουν τοσο δυνατα για να σκεπαζουν τον καθε Θεοφιλοπουλο 🙂
    Καποιος αλλος (στο ραδιοφωνο) ααντωντας σε ερωτηση γιατι δεν εκανε αλλαγες ο προπονητης της Β.Κορεας, ειπε οτι «μαλλον δεν του το επετρεψε το καθεστως». Και για να θυμηθουμε τις παλιες καλες ημερες του ελληνικου ποδοσφαιρου :

  26. Πώς από τις γυμνές πατούσες και τις σταγόνες στους αφαλούς καταλήξατε στην ποδοσφαιρική καφρίλα – ουπς, κάνοντας μια στάση στον πάτο ενός ουζοπότηρου……

    Λοιπόν βυτίο, διαβάζοντας το ποστ θυμήθηκα το «ύμνο δοξαστικό…» του Εγγονόπουλου «…για τις γυναίκες που αγαπούμε». Είναι στο ίδιο «περιβάλλον» μάλλον που περιγράφεις. Αφήνω εδώ λίγο από το ποίημα:
    «…
    είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν λιμάνια
    (μόνος σκοπός
    προορισμός
    των ωραίων καραβιών μας)
    τα μάτια τους
    είν’ οι κυματοθραύστες
    οι ώμοι τους είν’ ο σηματοφόρος
    της χαράς
    οι μηροί τους
    σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
    τα πόδια τους
    οι στοργικοί
    μας
    φάροι
    – οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κ α τ ε ρ ί ν α –
    είναι τα κύματά τους
    οι υπέροχες θωπείες
    οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
    μόνε
    μας
    δείχνουνε το δρόμο
    – φιλικές –
    προς τα λιμάνια : τις γυναίκες που αγαπούμε
    …»

  27. όχι σςςςςςς….

    πσςςςςςςςςςςςςςςςςςςς….

    βυτίο, ακόμη μια κερασμένη μπύρα απο μένα…κάποια στιγμή θα το ξενυχτήσουμε

  28. φυσικά και δε χάνω Βυτίο!

    Μπορεί να σε θαυμάζω, αλλά θαυμάζω και την αντιπολίτευση -ως στάτους και ως στάση ζωής. Άμα είναι και εύγλωττη σαν τη Βαρόνη, τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της -κι ας σε θαυμάζω!

    Εξάλλου, ποτέ δεν υπήρξα ρομαντική.

  29. Πολύ καλό γεμάτο αντιφάσεις

    Η αποκλίνουσα συμπεριφορά των αγοριών έρχεται και κουμπώνει τέλεια με αυτήν των κοριτσιών
    Και ένας επίλογος τύπου «…γυναίκες» … έρχεται να συμπληρώσει το διάστημα ανάμεσα τους

    Αφού τα λες όλα τόσο όμορφα… τι τα θες τα τσιτάτα
    Άντρες… (βλέπεις?…)

    Μήπως ξεχνάτε εύκολα τα ωραία κορίτσια από αντίδραση?
    γιατί όσο κι αν αλλάζουμε (εσείς το είπατε ωριμότητα) ή ομορφιά θα μας θυμίζει πάντα, πως δεν μπορούμε να την ξεπερνάμε έτσι εύκολα… χωρίς την μυστική έλλειψη πως δεν συμμετείχαμε στην εξέλιξη

    Η ομορφιά δεν είναι στα ζυγωματικά …
    Είναι στον τρόπο που τα φιλάς

    Αχ… δροσίστηκα

  30. Καλό μου βυτίο, δεν θα σχολιάσω το ποστ σου.

    Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι νιώθω απολύτως τυχερή που έχω δει τα μάτια, έχω ακούσει τη φωνή κι έχω τσουγκρίσει ένα ποτήρι με τον άνθρωπο που έβαλε αυτές τις λέξεις στη σειρά.
    Νομίζω αρκεί για να εκφραστώ μη εκφραζόμενη.

    Τα σέβη μου από καρδιάς και υποκλινόμενη.

  31. @ espectador,
    σαφώς η μεγαλύτερη στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου και απ’ τις μεγαλύτερες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

    @ Γιώργος Κατσαμάκης,
    το ούζο τα συνδέει όλα. 🙂
    ευχαριστούμε για τον ωραιότατο Εγγονόπουλο.

    @ κ. Μοίρη,
    κανονικά δεν θα έπρεπε να σας μιλάω. Μην ξεχνάτε είμαστε στο βλόγιν κανείς δε φεύγει από εδώ μέσα.
    Σας έχω κρατημένη μια καρέκλα στο τραπέζι μας.

    @ κροτ,
    οι άνθρωποι που αγαπούν τα ταξίδια, δεν μπορούν να είναι σκληροί ρεαλιστές. Αφησέ τα αυτά.
    (καλά το ότι με θαυμάζεις δεν το σχολιάζω, το θεωρώ δείγμα χιούμορ)

    @ streetfox,
    πού πάμε χωρίς τσιτάτα; προσωπικά δεν μπορώ να απαλλαγώ απ’ αυτά. Στην έκθεση στο λύκειο μου έκανε παρατήρηση η καθηγήτρια ότι υπερβάλλω. Αγαπώ τις εξυπνάδες μάλλον.
    (ωραίο αυτό με τα ζυγωματικά)

    @ theorema,
    αρχίσαμε τα συγκινητικά, μας έχει πιάσει το καλοκαίρι.
    Μην ξεχνάτε ότι είμαι τυχερός να σας έχω δει να παριστάνετε (με μεγάλη επιτυχία) την προξενήτρα. Μία πραγματικά μεγάλη στιγμή, τη θυμάμαι ακόμη και μου φτιάχνει το κέφι.
    χαιρετώ σας.

  32. ADL

    Καλά, μετά από τριάντα ένα σχόλια ουδείς, ρομαντικός ή μη, βορειοκορεάτης ή βραζιλιάνος, ανήρ ή θήλυ, δεν σχολίασε, δεν έθιξε, δεν γεύτηκε το απαύγασμα του παρόντος, τη μεαγλοστομία του καλλιτέχνη…;
    Θεοί…!
    Το Βασίλειό μου για μια τεράστια γαβάθα, μεγαλύτερη της αγκαλιάς μου, με την παγωμένη, λευκή, μυρωδάτη οπτασία. Με μικρό κουταλάκι παρακαλώ. Έχω ανάγκη να με τελειώσει πριν την τελειώσω. Καϊμάκι… σςςςςςςςςςςςςςςς

  33. @ ΑΔΛ,
    καϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκικαϊμάκι
    και ο άδειος κεσές στο κεφάλι του Γιώργου Σαμαρά.
    και το κουτάλι στον Όττο.

  34. Ούτε ωριμότητα, ούτε μιζέρια. Μοναξιά λέγεται…

  35. Vasilis

    Έχω την πίστη πλέον, αγαπητέ Βυτίων, ότι κατά την διάρκειαν του θέρους γίνεσαι 30% καλύτερος…γενικά, της συγγραφής προσωπικών κειμένων συμπεριλαμβανομένης.
    Δε ξέρω αν χρησιμοποιείς απαγορευμένα σκευάσματα με βάση το ούζο αλλά διανύεις περίοδο φόρμας εξαιρετικής. Ιndeed..

  36. Everybody loves to vytio. It’s a good feeling.

  37. @ Δε με λένε Μαρία,
    πικρό, αλλά σχεδόν αληθινό.

    @ Vasilis,
    λίγο ούζο, λίγο τζιν. Υπέρ κάθε σκευάσματος γενικώς. Από φόρμα πάντως δεν πάω πολύ καλά.

    @ χαίρετώ Αντώνη.
    (άσε το everybody και πιάσε εκείνο το αναθεματισμένο το somebody. Χα. )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s