από ποιούς κινδυνεύει το μπασκετάκι;

Κυριακή βράδυ και σύμφωνα με τα όσα ακούω, για άλλη μια φορά είδαμε στο σεφ, τους ανεγκέφαλους, τους κάφρους αφενός να τα σπάνε, αφετέρου με αυτά που κάνουν να μην βοηθάνε κανένα πόσο μάλλον την ομάδα τους (που σημαίνει ότι αν βοηθούσαν την ομάδα, δε θα πείραζε). Αυτοί οι λίγοι επιμένουν, λέει, να κάνουν συνεχώς μπάχαλο τον αθλητισμό στη χώρα μας.

Το γεγονός ότι φταίνε οι ανεγκέφαλοι οπαδοί αποδεικνύεται με πολλούς τρόπους. Μπορούμε για παράδειγμα να κοιτάξουμε ακόμη και τα σημερινά πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων. Αυτές πονάνε το μπασκετάκι, το ποδόσφαιρο και γενικώς τον αθλητισμό. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο οι μισές μιλάνε για καρύδια και ξεσκίσματα και οι άλλες μισές για την κατάφωρη διαιτητική αδικία που έπνιξε την ομάδα στο τρίτο παιχνίδι. Οι λεγόμενες και αντικειμενικές εφημερίδες, σταθερές στην στάση τους να αποτελούν το μεγαλύτερο ανέκδοτο, φροντίζουν να καταδικάσουν τη βία, αφού πρώτα γλυκάνουν βεβαίως τους εκάστοτε περήφανους οπαδούς. Γιατί βέβαια γράφουν ότι περιμένουν τον πρώτο νεκρό, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι περίμεναν πως και πώς να τελειώσει το παιχνίδι για να έχουμε οπωσδήποτε νικητή. Το βασικό είναι να τελειώσει το παιχνίδι. Το βασικό είναι να υπάρχουν και αύριο Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός και να αναδεικνύονται πρωταθλητές. Οι νεκροί είναι ευκαιρίες για ένα ωραιότατο μαύρο πρωτοσέλιδο με μερικά λόγια, σκληρά, αλλά από καρδιάς.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς βέβαια ακούμε ας πούμε στο σπορ φμ, τους ρεπόρτερ των δύο ομάδων να μιλάνε σε α’ πληθυντικό, να μιλάνε για νίκες, για διαιτησίες και διοικητικά. Ο ιδρώτας που χύνουν για τις ομάδες δε θα μπορούσε να συγκριθεί με αυτόν των παικτών. Οι παίκτες δεν πονάνε τη φανέλα, δεν τσακώνονται κάθε μέρα 12μισι με μία στον αέρα για το καλό της φανέλας, δεν κατεβάζουν απ’ το μυαλό τους 700 και 800 ευφάνταστες λέξεις που σκοπό έχουν να τονώσουν το χρωματιστό μας φρόνημα. Το κυριότερο, ακούμε τους αθλητικογράφους να μιλάνε για τον πρόεδρο, γι’ αυτόν που θα το πάρει πάνω του, γι’ αυτόν που ξέρει τι να κάνει. Ποιοι παίκτες; Ποια ομάδα; Ο Πρόεδρος.

Ακόμη και αυτοί που ειρωνεύονται αυτή την κατάσταση, όπως ας πούμε ο Καρπετόπουλος, φροντίζει να γεμίσει τη στήλη του με όση μιζέρια κυκλοφορεί πρόχειρη στα πέριξ του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μας λέει πριν από κάθε αγωνιστική πώς αναμένεται να αποδώσει ο κάθε διαιτητής. Μετά την αγωνιστική μας λέει πόσο σωστές βγήκαν οι πληροφορίες και το ένστικτό του. Η κόκκινη στο 63 λεπτό το μαρτυράει άλλωστε.

Το γεγονός ότι φταίνε οι ανεγκέφαλοι οπαδοί αποδεικνύεται με πολλούς τρόπους. Αρκεί ας πούμε να δούμε την αποφασιστικότητα της πολιτείας που στέλνει ένα σωρό ΜΑΤ και κάνει ένα σωρό συσκέψεις ασφαλείας για να εγγυηθεί την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα. Αν δεν φτάνουν αυτά, οι πολιτικοί γίνονται ακόμη πιο αποφασιστικοί. Εμφανίζονται για παράδειγμα, υπό τον Κόκκαλη για να διαμαρτυρηθούν για τις αποφάσεις της αθλητικής δικαιοσύνης. Σε άλλες περιπτώσεις παίρνουν εξαιρετικά επώδυνες και δύσκολες αποφάσεις, σχετικές με τα χρέη ομάδων. Στον ελεύθερο χρόνο τους δίνουν συνεντεύξεις με κασκόλ ομάδων λέγοντας τις απόψεις τους σχετικά με τον άτυχο προπονητή.

Εξάλλου, αυτά τα καθίκια οι οπαδοί εκτός των άλλων αποτελούν και δυσφήμηση για το ίδιο το άθλημα. Κάποιος ρεπόρτερ χτες παρατήρησε ότι οι οπαδοί δεν ξέρουν να χάνουν. Αντιθέτως τους αθλητές χαίρεσαι να τους βλέπεις. Οι κωλοτούμπες του Τζόρτζεβιτς και του Καραγκούνη είναι απαράμιλλης ομορφιάς. Το θέαμα του ηλεκτροσόκ του Σπανούλη και του Παπαλουκά μπορεί να συγκριθεί μόνο με την συνεχή μίρλα προς τους διαιτητές από σχεδόν όλους τους παίκτες. Μια ακόμη ένδειξη του χαρακτήρα των παικτών αποτελεί το γεγονός ότι δεν παραλείπουν μετά από κάθε νίκη να ευχαριστήσουν τον υπέροχο λαό. Ο υπέροχος λαός που βέβαια κάθε φορά κάνει πάνω κάτω τα ίδια. Η μετατροπή του σε κάφρους γίνεται αυτόματα όταν οι διαιτητές διακόψουν τον αγώνα. Ούτε ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα.

Πέρα απ’ την πλάκα το να θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τη βία ως ένα φαινόμενο που ανθεί στις εξέδρες, λες και είναι αρμοδιότητα του υφυπουργού αθλητισμού είναι τουλάχιστον αστείο. Δε βλέπουμε τη βία καθημερινά στο πλάι της πορείας, για το παραμικρό στο δρόμο και τα φανάρια, στα μπαρ; Και άραγε τί θέλουνε λοιπόν όσοι λένε ότι είναι απαράδεκτη η βία στα γήπεδα; Να μη γίνονται επεισόδια στις κερκίδες, αλλά να δίνουν ραντεβού οι οπαδοί έξω για να πλακωθούν α λα Λαυρίου; Μιλάνε διάφοροι για το παράδειγμα της Αγγλίας. Αναρωτιέμαι αν εκεί το πρόβλημα λύθηκε ή αν μεταφέρθηκε απ’ τις θύρες στις παμπ.  Και τελικά τι ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ; Μια αρένα στο εσωτερικό της οποίας τρέχουν εκατομμύρια, ενώ στις εξέδρες χειροκροτούν πολιτισμένα οι απλοί λαϊκοί άνθρωποι, που κατά καιρούς χρησιμοποιούνται εμφανώς ως ασπίδα και στρατός για επιχειρηματίες; Πώς ακριβώς μπορεί να λειτουργήσει αυτό το μοντέλο;

Όπως και να έχει η μπάλα είναι γνωστό ότι έχει σκοπό να παίζεται και όχι να προβάλλεται. Προορίζεται για τα πόδια και τα χέρια σου, όχι για το κοντρόλ της τηλεόρασής σου. Όταν πάντως προβάλλεται, νομίζω, κινδυνεύει κυρίως απ’ τους πρωταγωνιστές και λιγότερο απ’ τους θεατές. Γιατί οι πρωταγωνιστές, και αυτό το έχουν αποδείξει, αυτό που κυρίως επιζητούν είναι να μη διακοπεί ο αγώνας. Να μη διακοπεί η πορεία προς τη νίκη. Δεν έχει σημασία τι και πώς μεσολαβεί ως εκεί. Σημασία έχει η νίκη, δηλαδή το πριμ, τα τηλεοπτικά, το τρόπαιο, η δυναστεία και πάει λέγοντας.

Με άλλα λόγια, παίκτες, διοικήσεις και δημοσιογράφοι αν ήταν ειλικρινείς, θα παραδέχονταν, ότι θα ήθελαν να μπορούν να φωνάξουν αυτό που ακούγεται απ’ τους οπαδούς σε όλα τα γήπεδα: «σφύρα καλά μουνόπανο». Τα υπόλοιπα περισσεύουν.

Υγ. φυσικά με όλα αυτά δεν αθωώνω τους οπαδούς. Αντιθέτως, τέτοια εποχή μου φαίνεται διπλά εξοργιστικό να επιμένεις να ορίζεις τον εαυτό σου κυρίως απ’ το χρώμα της φανέλας.

Advertisements

8 Σχόλια

Filed under πολιτισμός και καβαλίνα, υπερβολές

8 responses to “από ποιούς κινδυνεύει το μπασκετάκι;

  1. Ακούω τους ηρακλειδείς να φωνασκούν για 5η συνεχόμενη ημέρα…Ούτε για τα ακόλλητά ένσημά τους, δεν κάναν έτσι, είμαι σίγουρη…

  2. Ας μην αποποιούμαστε και τις δικές μας ευθύνες.Από τη στιγμή που νομιμοποιούμε αυτές τις εφημερίδες να αυτοαποκαλούνται αθλητικές και αυτού του είδους την ειδησεογραφία αθλητική,φταίμε κι εμείς οι υπόλοιποι.Εκνευρίζομαι πχ αφάνταστα όταν δηλώνω ότι δεν μ’ αρέσει ν’ ασχολούμαι μ’ όλ’ αυτά και με κοιτούν με οίκτο λέγοντας:»Α,δεν σ’ αρέσει ο αθλητισμός,ε;»!!!Εκνευρίζομαι επίσης και με το απίστευτο εφεύρημα του διαχωρισμού φίλαθλου και οπαδού(!!!).
    Ας το πάρουμε απόφαση ότι δεν πρόκειται περί αθλητισμού αλλά περί επιχειρήσεων και ότι διακυβεύονται πολλά χρήματα και ισχύς.Και επομένως χρειάζονται οι στρατοί.
    Βάλτε στην εξίσωση και την σύγχρονη αντίληψη για τον αθλητισμό:αν σε κάποιον ΑΗΠ(Αρχαίο Ημών Πρόγονο-από τους οποίους κάποιοι βαυκαλίζονται ότι καταγόμαστε) λέγαμε ότι το σύνθημα των Ολυμπιακών αγώνων είναι «πιο γρήγορα,πιο ψηλά,πιο μακρυά» θα έχασκε μέχρις εξαρθρώσεως της κάτω γνάθου απ’ την απορία.
    Και οι δυο μου κόρες ακολούθησαν κάποιο άθλημα (ρυθμική γυμναστική και κολυμβητήριο αντίστοιχα) και επειδή είχαν συμπαθητικές επιδόσεις οι προπονητές τις πίεσαν να κάνουν πρωταθλητισμό.Όταν αυτές αρνήθηκαν οι γυμναστές έπαψαν να ασχολούνται μαζί τους-τις αγνοούσαν.Ή πρωταθλητισμός ή τι ήρθες να κάνεις εδώ;
    Ας παραδεχτούμε λοιπόν ότι αυτά τα φαινόμενα υποθάλπτονται και από την δική μας ανοχή,τη δική μας νομιμοποίηση αυτών των τύπων ότι ασχολούνται με τον αθλητισμό.Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει σχέση με το τσίρκο,το σταρ σίστεμ και τις επιχειρήσεις και όχι με τον καθαυτό αθλητισμό.
    Πέραν τούτου μπορούμε,βέβαια,να (ξανα)ανοίξουμε την κουβέντα για την μεταμφίεση της κοινωνικής βίας σε βία στα γήπεδα αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο…

  3. gasireu

    υπό του tag »πολιτισμός και καβαλίνα»; χα, τρομερό, καλά τους τα σέρνεται…αι σιχτίρι πια…

  4. σκετο

    (Αντί σχολίου)

  5. κινδυνεύει όπως και όλα τα αθλήματα, από έλλειψη ουσιαστικής πολιτικής αθλητισμού, παιδείας, κεντρικού σχεδιασμού…

    ιδιαίτερα οι τελευταίες 2 αιτίες ευθύνονται για τα πάντα στη χώρα.

  6. @ partizana,
    κι εγώ το ίδιο σίγουρος είμαι δυστυχώς.

    @ Σελιτσάνε,
    εννοείται πως συμφωνούμε. Ο πρωταθλητισμός στα σπορ αναπόφευκτα σκοτώνει τα ίδια τα σπορ. Απ’ τη ντόπα και το τσίρκο που λέτε, μέχρι την άθλια συμπεριφορά των προπονητών. Η γνωστή τραγική φράση ¨ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τπτ» συνοψίζει το πρόβλημα εξαιρετικά. Τις δικές μας ευθύνες δεν τις ξεχνάω καθόλου. Αυτού του είδους τη δημοσιογραφία εμείς την δημιουργήσαμε. Αυτή τη στιγμή οι αθλητικές εφημερίδες είναι τα μόνα έντυπα που βγάζουν εύκολα την κρίση. Τα αθλητικά ραδιόφωνα το ίδιο. Και βέβαια η ευθύνη μας βρίσκεται και στα πανηγύρια για τα χρυσά στις ολυμπιάδες, στις γιούχες στους αντιπάλους του Κεντέρη κλπ.
    με τα λόγια του Urfurslaag:
    «νομιμοποιήστε την φούντα- ποινικοποιήστε τον επαγγελματικό αθλητισμό».

    @ gasireu,
    είδατε, αν έχει περπατήσει κανείς μεσημέρια σε χωριά της Αρκαδίας, τί λέξεις έχει.. πατήσει;

    @ σκέτο,
    θενκς για το βίδεον. θα το μελετήσουμε και θα αποφανθούμε.

    @ stratos fountoulis,
    συμφωνώ πως τα δύο ζητήματα που αναφέρετε και εσείς είναι τα κυριότερα.
    Ίσως στο ποστάκι να μην μιλάω για την ουσία του προβλήματος, το καταλαβαίνω. Αλλά ήταν πιο πολύ η αντίδρασή μου στο γεγονός ότι όλο το βράδυ της Κυριακής στο ραδιόφωνο άκουγα τους δημοσιογράφους να μιλάνε για τους κάφρους, που δεν αγαπάνε το άθλημα κλπ κλπ. Λες και αυτοί είναι αόρατοι και αθώοι. Λες και δε φέρουν τόσο μεγάλο βάρος για ότι συμβαίνει.

    κατά τ’ άλλα καλώς σας βρίσκω πάλι.

  7. espectador

    Ειμαι μεγαλος με γυαλια…αλλα βλεπω. Ποδοσφαιρο απο τα 5 μου, μπασκετ που…στην ΧΑΝΘ πρωτα 9το ξερετε το μικρο γηπεδακι στην θεσσαλονικη-τωρα εγινε παρκιν μου φαινεται) και μετα στο παλαι. Καυτατζογλειο (κυριως) και…να μην τα πολυογω τωρα μονο τηλεοραση. Εκεινα τα χρονια ειναι αληθεια οτι οι οπαδοι καθονταν ανακατεμενοι. Τα συνθηματα στις κερκιδες ειχαν πιο πολυ χιουμοριστικο χαρακτηρα (Ολυμπιακαρα…φυγαν τα ολυμπια και μεινανε τα καρα) και αλλα τετοια. Με τον επαγγελματισμο, τα πολλα χρηματα, αρα και τις εφημεριδες, ραδιοφωνα, τηλεορασεις, επιχειρηματιες που αποσκοπουν στην δημοσιοτητα και στους υποστηρικτηρικους στρατους μας εφτασαν εδω. Και εγω πολλες φορες απορω με την ευκολια που οι οπαδοι εξεγειρονται για την «αδικια» εναντιον της ομαδας τους, κατι που δεν κανουν για την πραγματικη αδικια στη δουλεια τους. Τι φταιει? Δεν εχει ο κοσμος πια απο νου να πιαστει? Λετε κατι για την Αγγλια. Παρακολουθωτ=ντας τα αγγλικα γηπεδα (της πρεμιερ) εντυπωσιαζομαι απο την συμπεριφορα των φιλαθλων. π.χ. σε τηρηση ενος λεπτου σιγης. Ανατριχιαζω οταν παει κατι τετοιο να γινει σε ελληνικο γηπεδο. Μερικες φορες εχω την εντυπωση οτι ο κοσμος στο γηπεδο δεν βλεπει πραγματικα. Παει να φωναξει, να βρισει, να χειρονομησει…αφορμες θα βρει.
    Κουρασα ε?

  8. χαίρεται @ espectador, πέρασε καιρός αλλά i’m back.
    Ωραίο το σύνθημα με τα κάρα δεν το ήξερα.
    Το άλλο στα Εξάρχεια λέει
    «στα μπαρ καβγάς
    στη δουλειά χαλβάς».
    Το βρίσιμο προσωπικά δε με ενοχλεί. Η αθυροστομία μου φαίνεται διασκεδαστική.
    Με ενοχλεί ο θυμός, η οργή λες και δεν ξέρω κι εγώ τί παίζεται. Ο αγώνας θέλει πάθος, πλέον ξεχειλίζει όμως ο εκνευρισμός.
    Παρατηρώ συχνά ότι πολύς κόσμος την ώρα που παίζεται ο αγώνας κοιτάζει τον διαιτητή, παρά τη μπάλα. Όπως κι σε ένα σωρό άλλα θέματα μετατοπίσαμε το θέμα της συζήτησης απ’ το βάθος στην επικοινωνία, στα δευτερεύοντα, στους διαιτητές και τα διοικητικά δρώμενα.
    τεσπα.
    χαιρετώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s