ιδέες για σενάρια – Χαμιντουλάν Ναζαφί

Ο σεναριογράφος, γεμάτος φαντασία και ευαισθησία, που θα επιχειρούσε να δείξει σε μια ταινία μικρού μήκους τον πάτο προς τον οποίο κινούμαστε με μεγάλες ταχύτητες, ηττήθηκε απ’ την ιλιγγιώδη πραγματικότητα. Οι συμβολισμοί ξεπερνούν τα όρια. Παιδί 15 χρονών, μετανάστης χωρίς χαρτιά, ψάχνει νύχτα στα σκουπίδια για φαγητό ή ότι άλλο, σκοτώνεται από βόμβα που σκάει στα χέρια του, βόμβα που πιθανότατα τοποθετήθηκε από κάποια ομάδα που αυτοπροσδιορίζεται ως επαναστατική οργάνωση. Ακόμη υπήρξε ασυνεννοησία σχετικά με ένα τηλεφώνημα σε τηλεοπτικό κανάλι (γιατί οι βόμβες, το μακελειό και οι υποψηφιότητες ανακοινώνονται πλέον στα κανάλια). Τέλος κάποιοι υπαινίσσονται ότι υπεύθυνη μπορεί να είναι κάποια ακροδεξιά οργάνωση. Η λέξη που έρχεται στο μυαλό είναι συνέπεια. Το παιδί σκοτώθηκε από τον πιο συνεπή σύντροφο που γνώρισε στην ζωή του. Με βόμβες συνομίλησε στην πατρίδα του, με θάλασσες και λαθρέμπορους στην διαδρομή, με μπάτσους, σκουπίδια και αδιάφορους στον προσωρινό προορισμό του. Ήταν ταγμένο στη βία, όπως και πολλοί ακόμη που μοιράζονται την ίδια τύχη, τύχη που τους έχει επιφυλάξει μια συγκεκριμένη κοινωνία. Εμείς κι ο υπόλοιπος αναπτυγμένος κόσμος. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν και σε αντίθεση με το Γρηγορόπουλο, του οποίου η δολοφονία υπήρξε μια παρέκκλιση, ένας εντελώς έξω απ’ τα αναμενόμενα σκοτωμός, η ζωή του συγκεκριμένου παιδιού έμοιαζε να περιμένει, με κάποια περιέργεια, τον τρόπο που θα τελείωνε.

***

Αυτό που ο σεναριογράφος επιλέγει όμως ως λύση του δράματος είναι εντελώς εξοργιστικό και ως ένα σημείο καθηλωτικό. Αν όντως είναι κάποια επαναστατική οργάνωση, τότε μπορούμε να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι σε αυτό το έργο κάθαρση δεν υπάρχει, δεν προβλέπεται. Η ιδεολογία είχε ήδη φανεί έτσι κι αλλιώς από το περιστατικό της Αγ. Παρασκευή, όσο και απ’ την επιλογή του εχθρού. Μαζί μας ή εναντίον μας, αστός ή επαναστάτης. Επαναστάτης που επιθυμεί όχι να ανατρέψει την εξουσία, αλλά να αντικαταστήσει τον εξουσιαστή. Τακτική που δεν ανατρέπει τους τρόπους του συστήματος αλλά αγκαλιάζει όλες ανεξαιρέτως τις πρακτικές του. Φρασεολογία και λογική που βαδίζει στον ίδιο δρόμο με αυτόν που υποτίθεται ότι εχθρεύεται. Εμπρός λοιπόν ας σκορπίσουμε τον τρόμο. Ας καθηλώσουμε τους πάντες, αφού έτσι κι αλλιώς η επανάσταση θα γίνει για μερικούς θαρραλέους και πρωτοπόρους. Προσοχή όχι από, για. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι αυτή η αποκρουστική μάζα του ρουσφετιού και της καβάντζας. Του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Ο υπόλοιπος κόσμος ας πέσει κάτω απ’ τα πυρά, δικά μας ή του εχθρού. Ποιος σας είπε ότι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο επειδή θέλουμε κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία, αλληλεγγύη για όλους; Ξέρουμε τί δεν θέλουμε. Και ξέρουμε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

***

Οι τέτοιοι επαναστάτες όμως, πετυχαίνουν κάτι πολύ περισσότερο απ’ το να μας τρομοκρατήσουν. Μας καθηλώνουν. Δίνουν ξανά το λόγο στους επαγγελματίες πολιτικούς, κάνοντας την καλύτερη δυνατή πάσα ώστε να ακούσουμε ωκεανούς ηθικολογίας και μια ατέλειωτη γλίτσα δημοκρατικής αοριστολογίας. Ύστερα αποκαθηλώνουν τις λέξεις. Επανάσταση σημαίνει τρομοκρατία, ιδεολογία σημαίνει βία, δικαιοσύνη σημαίνει οφθαλμός αντί οφθαλμού. Ξέραμε ότι αυτά τα πίστευε η πλειοψηφία των βουλευτών. Δεν ξέραμε ότι είχαν πείσει και τους πολίτες αυτής της χώρας.

***

Ακούω συνεχώς ότι χρειαζόμαστε καλύτερη αστυνομία ή σχέδιο ή ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ερεύνησε σωστά η ελ.ας κλπ. Η έκρηξη μιας βόμβας είναι ένα καθαρά κοινωνικό ζήτημα. Ο έλεγχος είναι αδύνατος και ούτως ή άλλως απρόσφορος.

***

Άλλη μια στιγμή αγανάκτησης έρχεται ας πούμε όταν βλέπεις πρώτη φορά «το όνομα του πατρός». Όταν η ταινία μεταφέρεται στην πραγματικότητα με τον τίτλο «μάριος ζ.» ή «ζαρντινιέρα» (ή ας το πούμε με τον πιο τραγικό τίτλο «Αμάρυνθος») το έδαφος δεν μπορεί παρά να παρουσιάζει ρωγμές τέτοιες που θα προκαλούσε ένας σεισμός 7 ρίχτερ. Μπορείς να λες, ότι θα σταθούμε αλληλέγγυοι, ότι θα πάρουμε καλό δικηγόρο, ότι θα κάνουμε καμπάνια στα μέσα, ότι θα παλέψουμε να βελτιώσουμε το σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Το ζήτημα όμως παραμένει ότι οι ενέργειες αυτές είναι μια βία ανεξέλεγκτη και ζωντανή. Μπορείς να λες ότι θα καταθέσουμε νομοσχέδια, ότι θα εκδημοκρατίσουμε την αστυνομία ή το δικαστικό σώμα, αλλά κατά βάθος το ξέρεις. Στην δημοκρατία που ζούμε αυτές οι βιαιότητες είναι αποδεκτές από τους από πάνω και ως ένα σημείο και από τους από κάτω. Συμβαίνουν κάθε μέρα και είτε το θέλουμε είτε όχι, κανείς δεν μπορεί να πείσει για το αντίθετο κάποιον που θα πει: «το σύστημα δεν αποτυγχάνει, δεν κάνει λάθος σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Απλά λειτουργεί». Δεν αναφέρομαι καν στη νομιμοποιημένη βία που ασκεί η πολιτεία στους μετανάστες. Σε ονομάζω παράνομο και λαθραίο, σε βάζω σε μια βάρκα, σε τρομοκρατώ, σε χτυπάω, σε γκετοποιώ, σε συζητάω στα πάνελ και τη βουλή. Φυσικά και δεν κατήργησα ποτέ τη δουλεία, απλά χρειαζόμασταν μαύρους ηθοποιούς στο Χόλυγουντ. Η βία είναι παροιμιώδης και μόνο ένα ελάχιστο κομμάτι της αποτελείται από αυτό που κάποιοι ονομάζουν επαναστατική βία.

***

Για να τελειώνουμε. Όποιος επιλέγει να παίξει με το αίμα και τις ζωές σήμερα κινδυνεύει να έχει τις ίδιες αφετηρίες με την κρατούσα ιδεολογία που κυριαρχεί στις συνόδους κορυφής και τα οικονομικά fora. Καταλαβαίνει από ισχύ και επικράτηση, όχι από ζωή. Και οι δύο επιδεικνύουν μια ελαφρότητα στον τρόπο που αντιμετωπίζουν την ανθρώπινη ζωή. Και οι δύο είναι αγαπημένα παιδάκια του ίδιου πατερούλη και του ίδιου Νόμου. Παρόλα αυτά όποιος επιμένει να ακούει όσους μιλάνε απ’ τα έδρανα της βουλής, κάνει ένα εξίσου χοντρό λάθος. Οι ληστείες, οι βόμβες και οι σπασμένες βιτρίνες ας βαραίνουν όσους χαμογελούν κάνοντας δηλώσεις σε σοβαρούς και ψύχραιμους δημοσιογράφους.

Advertisements

17 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες, διάφορα, ζεστές μέρες

17 responses to “ιδέες για σενάρια – Χαμιντουλάν Ναζαφί

  1. Νομίζω πως τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα. Δεν έχει σημασία αν λέγεται παρακράτος, επικίνδυνη πολιτική ανοησία, «επαναστατική πράξη» -η ουσία είναι καταλεπτώς η ίδια.
    Και δεν έχει καθόλου τα ίδια συμφέροντα με όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

    Είναι ακόμα πιο τερατώδες το πράγμα. Για να επιβληθούν όλοι οι έλεγχοι, τα «μέτρα ασφαλείας» και οι κάμερες στο Λονδίνο και τη Μαδρίτη, χτύπησε η Αλ Κάιντα.
    Στην Αθήνα δε χρειαζόμαστε εισαγόμενους τρομοκράτες -οι εγχώριοι κάνουν την καλύτερη δουλειά.
    Ένσημα τους κολλάνε άραγε;

    ***
    [Σκοπεύω να περάσω ειρηνικό Πάσχα, οπότε όχι, δεν θα βρεθώ στα πάτρια, αγαπημένο Βυτίο].

  2. Θεωρώ ότι οι «μαύρες χήρες» στη Μόσχα είναι πιο έντιμες.Δεν ξέρω από ποια-ανόητη ίσως-ιδεολογία εμφορούνται ούτε εάν η πράξη τους μπορεί να θεωρηθεί επαναστατική.Αλλά στο κάτω κάτω πληρώνουν το τίμημα με τη ζωή τους-πράγμα που,αν μη τι άλλο,δηλώνει απόλυτη απελπισία.Τα δικά μας τα καλόπαιδα απολαμβάνουν τις χαρές του αστικού-«δημοκρατικού»-βίου και στη σχόλη τους κάνουν και το χόμπι τους.Γίνομαι αφοριστικός αλλά δεν μπορούν να με πείσουν ότι πρόκειται για καταπιεσμένους προλετάριους,που τα αδιέξοδα ανάγκασαν να θέσουν σε κίνδυνο κι αυτήν ακόμα την αξία της ανθρώπινης ζωής επαναστατικώ δικαίω!

  3. πολύ φοβάμαι πως παρά την αποτυχία στο στόχο δεν μπορεί παρά να είναι αυτοικανοποιημένοι

  4. Διάολε… και δεν είναι ταινία κι ας το δείχνει η τηλεόραση… στην Ελλάδα σκοτώνουν 15χρονους πριν γεράσουν…

  5. Μπράβο για το ποστ. Το μόνο που λείπει από το σενάριο είναι ένα όνομα.

    Άλλωστε, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δεν ήταν ποτέ «εκείνο το παιδί από το Ψυχικό που σκοτώθηκε».

  6. Παράθεμα: Χαμιντουλάν Ναζαφί « Кроткая

  7. Παράθεμα: Χαμιντουλάν Ναζαφί « ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΙΚΤΥΟΓΡΑΦΟΣ

  8. Παράθεμα: Χαμιντουλάν Ναζαφί « ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΙΚΤΥΟΓΡΑΦΟΣ

  9. @ krot,
    απ’ όλα όσα λες, κρατάω ότι πάλι δε θα σου δούμε. πολύ ακριβοθώρητη έχεις γίνει. τεσπα θα κατέβω στο χωριό και θα φάω ένα επικίνδυνο και τρομοκρατημένο κοκορέτσι στην υγειά σου.

    υγ. εννοείς περισσότερος έλεγχος; δλδ πόσος; θα ζητάμε άδεια να πάμε για κατούρημα; ταυτότητα για να περπατήσουμε στο «άβατο»;

    @ σελιτσάνε,
    αφοριστικός μεν, δίκαιος δε.
    πάντως με όλες αυτές τις αναλήψεις ευθυνών και το γενικότερο γαϊτανάκι, προσωπικά έχω χάσει τη μπάλα.

    @ κ. Μοίρη,
    είναι δλδ πολύ να ελπίζουμε ότι κάποιον θα στοιχειώνει αιωνίως αυτός ο θάνατος ε;
    τέτοιου είδους ενοχές υπάρχουν πια μόνο στον κινηματογράφο.

    @ Γ. Κατσαμάκη,
    έτσι ακρβώς. κάτι έχει αυτή η ηλικία, δεν εξηγείται αλλιώς.

    @ Elikas,
    έχεις απόλυτο δίκιο, το διορθώνω.

  10. Εννοώ περισσότερες κάμερες, περισσότερες περιπολίες, περισσότερους ελέγχους για ταυτότητες, ελέγχους τύπου αεροδρομίου για να μπεις σε δημόσια κτήρια.
    Συμβαίνουν ήδη αυτά αλλού.

    Α, και αντί για το χωριό, για δεν έρχεσαι εσύ στο βρυξελλοχώρι να φάμε στουμπ με πουρέ; Δεν είναι πολύ υγιεινό κι αυτό, μην ανησυχείς! 🙂

  11. Μετά την πρόταση «η ζωή του συγκεκριμένου παιδιού έμοιαζε να περιμένει, με κάποια περιέργεια, τον τρόπο που θα τελείωνε.»
    Σφίχτηκε η καρδιά μου βρε βυτίο?

    Μπορούμε να προδιαγράφουμε την ζωή κάποιου?
    Πόσο εύκολα περνάμε μετά σε αναλύσεις με στοιχεία ή χωρίς?
    Πρόκειται να αποφανθούμε κάπου λύνοντας το μυστήριο ή κάνοντάς το σενάριο?
    Ποιό είναι το ζητούμενο? Ο ανθρωπος ή η ιστορία?

    (μην απαντήσεις … είμαι φορτωμένη στενάχωρα. σαν εξομολόγηση δες το)

  12. Ναι,τώρα είδα κι εγώ τους σαλονάτους κουλτουριάρηδες εθνικοσοσιαλιστές με το ήπιο ύφος.Αριστεροί ή δεξιοί εξακολουθούν να κρύβονται πίσω απ’τις δικές μας πλάτες.Και δεν αλλάζει τίποτε ούτε για τον νεαρό Ναζαφί ούτε για τις ευθύνες της κοινωνίας μας(και φοβάμαι,και τις δικές μας).

  13. krot, στουμπ με πουρέ; δεν ξέρω από γεύση, αλλά από είναι κακόηχο όσο δεν παίρνει. άκου στουμπ με πουρέ.
    Κο κο ρε τσι.

    @ streetfox,
    το ζητούμενο φυσικά είναι ο άνθρωπος. αλλά αυτό δεν είναι η επικρατούσα ιδεολογία. Όσοι γεννιούνται σ’ αυτές τις χώρες δεν φτάνουν στον ίδιο κόσμο με τον δικό μας. αυτό εννοώ.
    (ουπς απάντησα)

    @ σελιτσάνε,
    βεβαιως, φταίμε όπως και να το κάνουμε. Απλά τείνουμε να το ξεχνάμε, μπας και τη βγάλουμε άλλη μια μέρα.

  14. gasireu

    »Ο υπόλοιπος κόσμος είναι αυτή η αποκρουστική μάζα του ρουσφετιού και της καβάντζας.»

    έτσι, έτσι…ακριβώς…

    Θυμάμαι πρόσφατα ένα φίλο που όταν σε μία συνδικαλιστική συνέλευση ζήτησε τη θέση του προέδρου του συλλόγου του για μια παράνομη μετάταξη ενός πτωχού, παλινοστούντα, πλην όμως νεοδημοκράτη κυρίου, του έγινε σφοδρή προσωπική επίθεση και λαϊκίστικο κήρυγμα (αφού το υπηρεσιακό που ηθελημένα ή όχι έκανε τη μαλακία ήταν φουλ των συνδικαλιστών, φουλ των διευθυντών)!
    Δεν είναι ποιος είσαι, είναι αν ανήκεις κάπου, που, ή ακόμα αν οι αντίπαλοι σου είναι μισητοί η οι φίλοι σου είναι μισητοί. Όλα εκτός του βιογραφικού σου. Εδώ είναι όλα σχετικά. Όταν συζητήσαμε τα περί νόμου και τήρησης του όπου τουλάχιστον προστατεύει άτομα και διαδικασίες, μας αποκάλεσαν »Εγγλέζους» κάτι που έτσι που το εννοούν το παίρνω σαν τίτλο τιμής.
    Το μόνο που σκέφτομαι είναι μια δυο γενιές να φύγουν απ’ το προσκήνιο και τα ατάλαντα παιδιά τους (τα γαλουχημένα με την λασπολογία και τη ρουφιανια) να μην φτουρίσουν σε τόσο δύσκολες εποχές, ίσως έτσι να αλλάξει κάτι, ίσως!

  15. @ gasireu,
    αυτό που λέτε είναι η μεγάλη τραγωδία. Δεν έχει σημασία ποιός είσαι, τί ξέρεις & μπορείς. Σημασία έχει απλά ποιούς ξέρεις και με ποιούς είσαι.
    όμως σε μια δυο γενιές εμείς θα είμαστε ακόμη εδώ; θα μπορούμε γενικώς το οτιδήποτε; ή θα μας έχει πάρει το κύμα;
    (για το Εγγλέζος σκεφτείτε τον Terence Stamp του Soderbergh. δεν είναι κι άσχημα.)

  16. Βαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια

    Μας έχει κάνει ζημιά ο σινεμάς και η μεγαλομανία, όλοι είμαστε εν δυνάμει ήρωες και σπουδαίοι, μας έχουν κάνει ζημιά τα σίξτις και οι ρομαντικές πλέον ιστορίες του πολυτεχνείου, ήμουνα κι εγώ εκεί και πάλεψα να καλυτερεύσω τα πράγματα, μας έχει κάνει ζημιά η ψυχαναγκαστική σωτηρία της θρησκείας, έσωσα κι εγώ λίγο τον κόσμο από τις αμαρτίες του, γιατί εγώ ως άλλος τζίζους ξέρω. Έτσι κάπως, χάνεται ο ρεαλισμός, προσωπικός και κοινωνικός, που ίσως είναι ο μόνος που αξίζει να σωθεί. Είμαστε αυτιστικοί και το θεωρούμε και νευρωτική τρέντυ μαγκιά. Ας δοκιμάσουμε να ξεκαυλώσουμε από την ιδέα της σωτηρίας και των σπουδαίων λόγων, μπας και σταματήσουμε να σκοτώνουμε το παρόν των άλλων, το δικό μας. Δεν θα γίνει, ωραία τα λέμε, αλλά δεν θα γίνει, γιατί όλοι πάνω κάτω σε αυτό το μπλογκ συμφωνούμε. Και να μην βρισκόμαστε εδώ συγκεντρωμένοι να τα λέμε και να νιώθουμε ασφαλείς που δεν είμαστε μόνοι, πάλι θα συμφωνούσαμε έκαστος. Μέχρι εκεί. Και αλλοι αλλού λένε άλλα και άλλοι δεν λένε τίποτα. Και είναι πολύ εύκολο να παγιδευτούμε στην σωτηρία των λόγων μας και να αυτιστικοποιηθούμε πάλι, ω! τζίζους.
    στυγνό το κείμενο και ανελέητο στις λέξεις, βυτίο. γρήγορα και σωστά, κατ’ εμέ πάντα, στοχευμένα αντανακλαστικά. μπράβο

  17. αγαπητή βαρόνη γράψατε ένα ωραιότατο ποστ.
    θα κρατήσω τα περί ασφάλειας και αυτισμού.
    εκεί είναι το ζήτημα, στα μετά της συμφωνίας, γιατί όλο μεταξύ μας τα λέμε κι όλο δίκιο έχουμε.
    ας αφήσουμε τα περί σωτηρίας εν ολίγοις και ας δούμε τί γίνεται παραέξω.
    χαιρετώ σε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s