γκαπ

έρημα κορμιά

του φεγγαριού κρατήρες

αθώα στο σταυρό

Πιλάτοι στους νιπτήρες

Υπάρχει ένα χάσμα που απλώνεται διαρκώς. Μπροστά στο τραπέζι ανάμεσα στα γνωστά πρόσωπα χάσκει ένα κενό που λες και φτιάχτηκε για να μεγαλώνει μέχρι να μας εξαφανίσει. Οι ίδιοι άνθρωποι που αντάλλασαν συνωμοτικά βλέμματα και μυστικά αστεία πριν λίγα χρόνια, μοιάζουν τώρα αμήχανοι γνωστοί που συναντήθηκαν σε βενζινάδικο στο πλάι της εθνικής. Τυχαίες συναντήσεις που φέρνουν περισσότερο σε ελαφρά μα αρκούντως ενοχλητικά χτυπήματα δύο προφυλακτήρων μπροστά στο φανάρι. Πορτοκαλί, βαθύ πορτοκαλί, κόκκινο. Τα λόγια αιωρούνται πάνω απ’ τα κεφάλια, τίποτα όμως δεν μπορεί να καθίσει στα χέρια, στο στόμα τους. Όλα είναι ένα ενδιάμεσο στάδιο μέχρι την επιστροφή στον οικείο μικρόκοσμο του καθενός. Εδώ ο γκρεμός έχει την πιο πικρή γεύση.

Υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ της εικόνας της γυναίκας που κάθεται απέναντί μου, της πραγματικότητας και της δικής μου προβολής πάνω στο όμορφο πρόσωπό της. Στο ποτήρι της, στον τρόπο που ακουμπάει στη μπάρα, στο βλέμμα της που ψάχνει διστακτικά κάτι που δεν βρίσκεται εκεί, θα δεις τις πιθανότητες να παίζουν ζάρια. Από τις ερμηνείες σου μέχρι τη σκέψη της, μεσολαβούν μερικά ουίσκια και καμιά δεκαριά ανόητες ερωταπαντήσεις. Η προσποίηση λέει όσα κρύβει η ειλικρίνεια, ενώ δεν μπορεί ν’ αποκλειστεί το ενδεχόμενο οι λέξεις να αυτοαναιρούνται κατά την εκφορά, αφού ως γνωστόν δεν είναι λίγες οι φορές που μιλάμε ακριβώς για να μην το πούμε. Σ’ αυτήν την περίπτωση η κατακόρυφη πτώση στο κενό θα πρέπει να θεωρείται προνόμιο αντίστοιχο με ορισμένες νύχτες της Αμοργού. Ίσως κι ακόμη μεγαλύτερο.

Υπάρχει ένα χάσμα που μεγαλώνει συνεχώς. Όπως το κενό στο πλάι σου στη γνώριμη διαδρομή από Σπάρτη Καλαμάτα μέσα απ’ τον Ταΰγετο. Απ’ τη μια η ιδεολογία που δε σταματάει να ερμηνεύει, δεν μπορεί να πάψει την αγάπη της για τη ρητορική και την κοελικής υφής ανακύκλωση της ελπίδας. Απ’ την άλλη η ανεξέλεγκτη καθημερινή προσγείωση. Τα απανωτά χαστούκια που πέφτουν στους δρόμους. Απ’ τη μια λοιπόν το μηδέν. Αυτό που ξέρω καλά ότι δεν αλλάζει. Η γνώση ότι η κριτική είναι προορισμένη να παραμείνει κριτική, όσο έξυπνη, πνευματώδης, ειρωνική ή ειλικρινής είναι. Απ’ την άλλη η επιθυμία, η νοσταλγία μιας άλλης πραγματικότητας. Το χάσμα ίσως να έγκειται στη συνειδητοποίηση ότι η αλλαγή δεν εξαγγέλλεται ούτε προγραμματίζεται, απλά συντελείται. Να ξεπερνάς αυτό το αναπόφευκτο κενό μπορεί να σημαίνει να γνωρίζεις καλά την καταδίκη της ελπίδας για αλλαγή. Κι ύστερα να ενεργείς σαν κάθε σου κίνηση να άλλαζε κάτι.

Να πετάς πάνω απ’ το κενό μπορεί να σημαίνει να προχωράς αγκαζέ με τις λέξεις του Καμύ, λες κι αυτό ακριβώς το βήμα σου, όπου να’ ναι, θα δημιουργήσει όλη τη διαφορά που είναι αδύνατο να υπάρξει.

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα, διάφορα

9 responses to “γκαπ

  1. Στο τέλος του ποστ λέει το wp:»Γράψτε ένα σχόλιο».Μα τι σχόλιο να γράψω;Μερικά κείμενα έχουν τόσο ολοκληρωμένη δομή,που δεν αφήνουν τα νοήματά τους ουρίτσες για να πιαστεί κανείς.Το μόνο που μου έρχεται είναι κρύα αστεία με τον G.A.P. αλλά φοβάμαι ότι θα καταστώ ιερόσυλος,αδικώντας τόσο το κείμενο όσο και τη φωτογραφία.

  2. gasireu

    Όντως,
    Πιλάτοι στους νιπτήρες.
    Μα ο Αλμπέρ είναι μιας τόσο άλλης εποχής, ή όχι;
    ή με αναφορές στον Καμύ τελικά δεν είμαστε μοντέρνοι με τον κατά Ρεμπώ ορισμό;
    ή τι είναι το μοντέρνο στην ιδεολογία ή την στάση ζωής πια;

  3. εξαιρετικό κείμενο (και πάλι)

    …μεταξύ ανατολής και δύσης (λοιπόν) ένα κενό.
    το νιώθω σαν να είναι το ιστορικό παρόν μας.
    Αντίθετο απο ότι έχουμε διδαχθεί:
    λόγια, πράξεις, σπίτια, κεφάλια …όλα να είναι γεμάτα.
    Και εκεί κοντά κι ο φόβος του κενού, της απώλειας.
    Και της αλλαγής (που λες) που δύσκολα γίνεται ορατή όμως.

    Είναι σαν την παύση στην μουσική το κενό …απαραίτητο.
    Όπως και η επόμενη κίνηση που θα κάνει την διαφορά,
    όταν γνωρίζεις τι επιθυμείς.
    Και είναι το κενό που σου έδωσε το χώρο να κάνεις το βήμα… τλκ

    (ας το σταματήσω εδώ…)

  4. σαν να ‘μουνα κι εγώ στη μπάρα..
    déjà vu το ποστ ετούτο , αλήθεια εξαιρετικό

  5. Βαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια

    δεν διορθώνεστε με τίποτα, αγαπητέ, η σκέψη θα σας φάει τις ημέρες, σας εύχομαι τουλάχιστον να μην καταβροχθίζει και τις νύχτες σας

  6. ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι … (αλλά τι λέει μετά; )

  7. @ selitsanos,
    δε φταίτε εσείς. ο gap πλέον προσφέρεται μόνο για κρύα αστεία, δυστυχώς.

    @ gasireu,
    ο καμύ (τον οποίο αρχικώς έγραψα καμί) τουλάχιστον στις σκέψεις και τα διαβάσματά μου επανέρχεται όλο και πιο συχνά εσχάτως και κάθε φορά μου φαίνεται πιο ακριβής. Με απασχολούν οι αντιφάσεις τώρα τελευταία. Προσπαθώ να δω πως θα τις τακτοποιήσω μέσα μου.
    με πιάνετε αδιάβαστο ως προς τον ορισμό του Ρεμπώ. γμτ
    i’ll look into it.

    @ streetfox,
    απ’ όλα όσα είπες, μένω σ’ αυτό το ξέρεις τί επιθυμείς. Αυτό κι αν είναι ζόρικο. Και αυτό ακριβώς μοιάζει να έρχεται απότομα και εκ των υστέρων για να φωτίσει τις πράξεις σου. τεσπα.
    πώς το έλεγε το τραγούδι
    «i don’t know what i want but i know how to get it»

    @ κ. Μοίρη,
    δεν ήσαστε; πάλι σε ξένους τα έλεγα; πάλι με αφήσατε ξεκρέμαστο για να πάτε ποδηλατάδα;

    @ Βαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια,
    εσείς προσέξτε γιατί όπως σας είδα τις προάλλες οι νύχτες θα καταβροχθίσουν τις μέρες σας. αφηρημένη εν ώρα εργασίας. Το μέγιστο παράπτωμα. Έβλεπα στο πρόσωπό σας μποτίλιες και ποτήρια.

    @ Μάνε,
    αγγελάκα έδωκες αγγελάκα θα λάβεις

    «Δεν ακούει κανείς, δεν ξυπνάει κανείς
    Μόνο οι καρδιές μας ηχούν
    και τίποτε άλλο
    Ήρθε ο καιρός να μου πεις,
    είναι καιρός να μου πεις
    Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων»

  8. Vasilis

    polu wraio keimeno, glyko, pikro,emvrithes ..V for Vytio!

  9. γεια σου vasili. να’ σαι κάλα άνθρωπα. με σκλαβώνεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s