ασυνάρτητο ποστ ξανά (και ξανά)

Έβλεπα το Press στην κρατική τις προάλλες και περισσότερο απ’ το αν εξηγούσαν με ακρίβεια ή όχι τη λειτουργία των περίφημων αγορών, αυτό που τραβούσε την προσοχή μου ήταν οι εκφράσεις και το ύφος των καλεσμένων. Η σιγουριά με την οποία έλεγαν ας πούμε: «τα μέτρα αυτά είναι το ελάχιστο αναγκαίο». Η όποια κριτική τους στις αποφάσεις  της κυβέρνησης στεκόταν στην αργοπορία της λήψης αυτών. Σε κάποια στιγμή μάλιστα ένας απ’ τους παρευρισκόμενους μίλησε για «δραματική κατάσταση». Αυτό που είναι δραματικό είναι ότι οι συγκεκριμένοι πέντε κύριοι θα αντιληφθούν την κατάσταση μόνο από τη χρήση κοσμητικών επιθέτων. Στα Μέσα δεν τίθεται πια το ερώτημα αν τα μέτρα είναι δίκαια, αλλά αν είναι αρκετά. Μέσα και μέτρα εμφανώς παίζουν με την λογική και την υπομονή μας.

«μέσα από την κάλπη την στατιστική μας κοιτάζει ο χάρος και του τρέχουνε τα σάλια».

Το θυμήθηκα απ’ τον Herr K.

Ο Σαββόπουλος ασχέτως της μετέπειτα πορείας του είχε κάποτε το χάρισμα να αγγίζει διαισθητικά κάτι απ’ το βάρος που όλοι κουβαλάμε. Τώρα στους δρόμους το πλήθος ακροβατεί μεταξύ της στωικής υιοθέτησης της κυρίαρχης οπτικής (συστράτευση – θυσίες για να σωθούμε) και της σύγκρουσης που στηρίζεται όχι τόσο στις προχθεσινές ανακοινώσεις αλλά σε ένα γαμώτο που σέρνεται στο στόμα καμιά εικοσαριά χρόνια. Το κρίσιμο ζήτημα κατά τη γνώμη μου όμως δεν είναι τόσο η ανατροπή των συγκεκριμένων αποφάσεων.

Ας δεχτούμε ότι για τη σημερινή κατάσταση φταίμε κυρίως εμείς κι αυτό όχι μόνο επειδή επί πολύ καιρό στηρίξαμε τις δύο λέσχες διαχείρισης των δημόσιων ταμείων. Φταίμε γιατί περισσότερο από όλα αφεθήκαμε να πιστέψουμε σε ένα άθλιο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης. Γιατί υιοθετήσαμε πλήρως το πρόταγμα «πλουτίστε», γιατί αποθεώσαμε τον ανταγωνισμό και την επιτυχία, γιατί ζήσαμε υπερχρεωμένοι, καλοντυμένοι και εν υπνώσει.*

Βρέθηκα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στην ΑΣΟΕΕ και άκουσα ένα σωρό ανθρώπους να συζητάνε. Αυτό που κράτησα δεν ήταν οι λύσεις ή οι εκτιμήσεις τους. Συνειδητά ή ασυνείδητα αυτό που έμενε απ’ τις εισηγήσεις και τις ομιλίες τους ήταν η λέξη κατάφαση.

Καλή η αμυντική τακτική, η υπεράσπιση των όποιων κεκτημένων και η αντίδραση. Αλλά αρκούν τόσα χρόνια, που ζούσαμε περιμένοντας ν’ απαντήσουμε στις ηλίθιες ερωτήσεις που έθεταν οι άλλοι. Η απάντησή μας δεν μπορεί να μιλάει για ποσοστά επί τοις εκατό. Αυτό που έχουμε απέναντί μας δεν είναι ένα άδικο νομοσχέδιο, αλλά ένα ανθρωποφάγο σύστημα.

.σαμποτάζ.

(εδώ να σημειωθεί ότι απεχθάνομαι τα κείμενα σε α’ πληθυντικό αλλά δυστυχώς δε θα μπορέσω στην συγκεκριμένη περίπτωση να το αποφύγω).

Είναι καιρός να φερθούμε πριγκιπικά. Με άλλα λόγια, η λέξη είναι αλληλοβοήθεια.

Υπάρχει μια θέση στα σκουπίδια για εκείνη την πράξη που εξισώνει τη ζωή με την επιβίωση, τη συνύπαρξη με τον ανταγωνισμό και τον κόσμο με πεδίο μάχης.

Ας υποθέσουμε ότι οργανώνονται συλλογικές προσπάθειες. Όχι με βάση πολιτικές ιδεολογίες και επαναστατικές διακηρύξεις. Με βάση το γεγονός ότι μας εξυπηρετεί τώρα, να παρακάμψουμε τους νόμους και τις αξίες της κυρίαρχης ηθικής.

(Ο Καναλάρχης ένα από τα βράδια που περιμέναμε τον Godot, την ώρα που γκρίνιαζα για τα οικονομικά μου, μου είπε γελώντας: «μην ανησυχείς, όσο υπάρχουν φίλοι πάντα θα μπορείς κάπου να βρεις ένα φαγητό». Το ευφυολόγημά του, το ανάγω σε πολιτική πρακτική)

Η λέξη είναι αλληλεγγύη.

Ας ξεκινήσουμε απ’ τα απλά. Είναι καιρός να μοιραστούμε βιβλία και αντικείμενα. Να παρακάμψουμε τους ενδιάμεσους. Να δημιουργήσουμε δίκτυα απευθείας συνεννόησης και ανταλλαγής προϊόντων. Να μαζευτούμε μέσα και έξω. Με κοινά έξοδα. Είναι καιρός να ανταλλάξουμε εξοχικά και βόλτες. Να στριμωχτούμε σε αυτοκίνητα. Να μιλήσουμε μεταξύ μας. Να ανακαλύψουμε κοινότητες και συλλογικότητες που ήδη υπάρχουν και ανθίζουν.

Να συμμετέχουμε. Να πάρουμε θέση νηφάλια και συγκρουσιακή. Τώρα όμως.

Μάλλον κακότεχνα, προσπαθώ να πω ότι είναι καιρός να υιοθετήσουμε εκείνες τις πρακτικές που – κατά το δυνατόν- παρακάμπτουν την οικονομία και αχρηστεύουν την έννοια του χρήματος. Δεν έχω ψευδαισθήσεις, ούτε μιλάω για επανάσταση. Η συζήτηση και ο στοχασμός για το μετασχηματισμό της κοινωνίας όχι μόνο παραμένει, αλλά και φουντώνει διαρκώς. Όμως τώρα, σήμερα, μέχρι να καταλήξουμε στις διαδικασίες, τους τρόπους κλπ ας προχωρήσουμε με καταφάσεις.

Πώς το λέει ο Δημητριάδης; «Είναι καιρός να είναι καιρός».

*(πχ. Κρατήσαμε ζωντανά nitro, life and style, ciao και άλλες αηδίες, γιγαντώσαμε Θέμους, ανεχτήκαμε, ως Ολυμπιακοί μιλάω, βουλευτές να παρουσιάζονται υπό τον Κόκκαλη και να πουλάνε εκδουλεύσεις σε live μετάδοση, καταστρέψαμε μια για πάντα την Αράχοβα, ξαπλώσαμε πάνω σε πλαστικές τεντώστρες, αφήσαμε να υπάρξουν ιδιωτικές παραλίες, διαλύσαμε το Ψυρρή, πανηγυρίσαμε φαρμακευτικά μετάλλια, δώσαμε ρεκόρ τηλεθέασης σε reality κλπ)

Υγ. (Όλα αυτά βέβαια έχουν ξαναειπωθεί ένα εκατομμύριο φορές και ξέρω ότι ακούγομαι σαν spokesman κάποιας ΜΚΟ. Ας είναι, είμαι τσαντισμένος και ταυτόχρονα έχω πειστεί ότι τώρα μπορούν να γίνουν πράγματα)

Advertisements

15 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες, διάφορα

15 responses to “ασυνάρτητο ποστ ξανά (και ξανά)

  1. φοβάμαι πως αντί αλληλεγγύης θα δούμε βίαιο και εξ ανάγκης coccooning (φριχτή λέξη αλλά και έτσι συνενοούμαστε) και ανθρωποφαγία

    ήδη ξεκινήσαμε , «γιατί εγώ και όχι ΚΑΙ εσύ ρε;» , τα γνωστά με την κατσίκα του γείτονα

  2. Βυτίο, φοβάμαι ότι όσοι είναι να δρουν όπως γράφεις, το κάνουν ήδη έτσι κι αλλιώς. Για τους υπόλοιπους, όπως ίσχυε και πριν, θα συνεχίσει να ισχύει ό,τι γράφει ο σεβαστός προλαλήσας.

  3. [θα τα πω σε σας τους δύο, μιας και δεν ακούει κανείς και τα χω πάρει άσχημα. (ω ναι το παραδέχομαι είδα για κανένα δεκάλεπτο Τρέμη)
    νιώθω πως βαδίζουμε ολοταχώς προς μεγάλες εντάσεις. Βλέπω εκδοχές στους τριγύρω μου και στον εαυτό μου: περισσότερο coccooning, περισσότερη βία, περισσότερη αγωνία (ας την πω έτσι). Αυτό που θέλω να πω είναι όσοι περισσότεροι γίνεται, νομίζω ότι πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται την οδό της αλληλεγγύης (αν μπορώ να το συνοψίσω έτσι). Δεν είναι πια ευχολόγιο. Τα πράγματα εκεί έξω ζορίζουν. Όχι μόνο οικονομικά. Ούτε καν κυρίως οικονομικά. Χθες στην πορεία υπήρχε πάλι αυτή η περίεργη ένταση. Σήμερα είδατε πάλι. (θα σκοτωθούμε καμιά ώρα έτσι όπως πάμε)
    Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι δεν έχουμε άλλα περιθώρια. Μιλάω για τους εαυτούς μας. πρέπει (ναι λέω πρέπει, απολογούμαι εκ των προτέρων) να αναλάβουμε ευθύνες. Χθες μου λέει μια κοπέλα «φοβάμαι με το παραμικρό φεύγω».
    Δεν έχουμε την πολυτέλεια πια για ανθρώπους που εντελώς δικαιολογημένα φοβούνται ή για ανθρώπους (σαν κι εμένα ας πούμε) που με το παραμικρό αγανακτούν και αποσύρονται.
    Επαναλαμβάνω με τον κίνδυνο να ακουστώ σαν κουκουές παλαιάς κοπής. Είναι καιρός να γίνουν πράγματα. Αν δεν γίνουν την έχουμε βάψει. Δεν έχουμε μπροστά μας άλλη μια εποχή απομόνωσης και αλλοτρίωσης (α ρε έκθεση ιδεών που σας γράφω, που σαι διορθωτή των πανελλαδικών να θαυμάσεις..). Έχουμε μπροστά μας άσχημες συγκρούσεις και άγριες καταστάσεις.
    Σε mood αφήστε με να τα πω θα σκάσω. ]

    @ καλησπέρα κ. Μοίρη,
    σε φόρμα είστε τελευταίως.

    @ κ. Δύτη,
    τα σέβη μου.

  4. Εχουν ειπωθεί πολλές φορές, Βυτίο, αλλά τα κάνεις να μην ακούγονται τετριμμένα.

  5. μου άρεσε αυτό το «κουκουες παλαιάς κοπής». 🙂
    νομίζω αυτό το παλαιάς κοπής ξαναγίνεται αναγκαιότητα.
    κι επειδή πιάστηκα από δυο λέξεις (πριγκηπικά και αλληλοβοήθεια), δες αυτό:

    http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-5009-8

    δεν το έχω πιάσει στα χέρια μου αλλά είμαι σίγουρη ότι έχει ενδιαφέρον και κολλάει τόσο πολύ στη συζήτηση.

  6. gasireu

    -»νιώθω πως βαδίζουμε ολοταχώς προς μεγάλες εντάσεις»
    εγώ έχω τη βεβαιότητα αυτή
    -»Είναι καιρός να γίνουν πράγματα.» ε αυτό όχι, είναι Βάνα Μπάρμπα μαζί με το »πρέπει να κάνουμε (ή γίνουν) πράματα» εντελώς όμως, χα

    Νομίζω τα δίκτυα θα φτιαχτούν από τους νέους ή αυτούς που διψούν για κάτι, ενώ δεν έχουν τους πόρους, αυτοί που δεν ξέρω τι θα κάνουν είναι οι έχοντες λίγους πόρους ή οι αυτοί που χάνουν κάποιο εισόδημα, πως θα αντιδράσουν, πως και ιδιαίτερα ιδεολογικά, κοινωνικά.

    Προχτές περπάταγε ένα ζευγάρι 13.00 μμ στην Καπνικαρέα, ώρα που όλοι δουλεύουν, ίσως να είχαν άδεια, από το λόγο τους κατάλαβα σε δύο λεπτά ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ευφυείς άνθρωποι, ήταν προφανές από την άρθρωση των ελληνικών τους και μόνο, η κοπέλα γύρω στα τριάντα είπε »η μόνη λύση είναι η άρση την μονιμότητας των δ. υπαλλήλων», τότε κατάλαβα ότι είμαστε σε μεγάλο τέλμα, στο τέλμα του να μην καταλαβαίνω τίποτα και να δείχνω »κάποιους, τους απέναντι, όποιους, αυτούς που μου υπαγορεύουν» με το δάκτυλο.
    Δεν ήταν η κατηγορία εργαζομένων που εντόπιζε σαν ακρογωνιαίο λίθο του προβλήματος η κυρία το θέμα, αλλά αυτή η απλοϊκή και κατευθυνόμενη στοχοποίηση που μου θύμισε με ανατριχίλα άλλες ιστορικές στιγμές αν με καταλαβαίνετε…υπερβολή ίσως…

  7. γειά σας herr. K.

    @ lucia,
    μα ναι, κι εγώ αυτό είχα στο μυαλό μου.
    (πολύ μου άρεσε το τελευταίο σας ποστ)

    @ gasireu,
    Βάνα Μπάρμπα; χαχαχαχαχα. (έχετε δίκιο η φράση ακούγεται κάπως.) αυτό που εννοούσα πάντως είναι η ανάγκη να αναλάβουμε εμεείς περισσότερες ευθύνες, να ξεκουνηθούμε επιτέλους κλπ.
    Μήπως μεγαλώνω και μετατρέπομαι σ’ αυτό που σιχαίνομαι; (αν ποτέ πω ότι το σύμπαν συνομωτεί για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε, σας παρακαλώ να με πυροβολήσετε ανάμεσα στα μάτια).
    για τους δ.υ. συμφωνώ με όσα λέτε [το έγραψε ωραία και η niemandsrose «Αφού τα μεγάλα κόμματα καλλιέργησαν το απεχθές στερεότυπο του δημόσιου υπαλλήλου, οι περικοπές τώρα εγείρουν τον ρεβανσισμό της κοινωνίας».]

    «Νομίζω τα δίκτυα θα φτιαχτούν από τους νέους ή αυτούς που διψούν για κάτι»
    άντε να δούμε.

  8. Γεια στο στόμα σου, βυτίο.
    Και στην καρδιά σου που αγανακτεί και διψάει!

  9. Εγώ,πάλι,γιατί νιώθω έτσι μετέωρος εδώ στην επαρχία;Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος έχει δεχτεί μοιρολατρικά την κατάσταση,αρέσκεται να βρίζει τους βέβηλους γερμανούς και συνωθείται σιωπηλά προς την δεξιά έξοδο.

  10. streetfox

    θα συμφωνήσω με Δύτη.. οποιος γνώρισε, επέλεξε και εδρασε σύμφωνος με αξίες θα συνεχίσει..
    γνωρίζει καλά τον δρόμο.
    Όσοι δέχονται και προσαρμόζονται στην διαφθορά θα την αναπαράγουν κι αυτοί με τον τρόπο τους.

    Έχω μια μικρή υπόνοια πως, -ίσως- οταν όλα καταρρέουν …αυτη η κατάσταση να γίνετε κίνητρο για να αλλάξει η γενικότερη οπτική και να αναθεωρηθούν αξίες εκ νέου.

    κι αν δημιουργούσαμε κολεκτίβες?
    η οπτική να κατοικήσουν σε ενα κομμάτι γη -ενας ικανός αριθμός ατόμων- έτσι ώστε να δημιουργούν την ζωή με τα χέρια τους, εμπεριέχει αξίες και κανόνες που είναι σύμφωνοι με την αυτοοργάνωση, την αλληλεγύη, την συλλογικότητα. ενω απορίπτει την αξία του χρήματος, την γελοιότητα του καταναλωτισμού και το άχρηστο του κέρδους.

    Έχουμε συμβάλει σε αυτο που μας χλευάζει
    και η ανατροπή του δεν είναι εύκολη.
    αλλα ποιος μιλάει για ευκολίες πια…

  11. Βυτίο, θες και τα γράφεις αυτά ή σου ξεφεύγουν;
    Ευκαιρία, για να κάνουν πράγματα, ποιοί; ΠΟΙΟΙ;
    Αναρωτιέσαι γιατί ο κόσμος είναι απαθής, μοιρολάτρης, φοβισμένος κτλ. Γιατί δεν αντιδρά…
    ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑ Ο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ – Ή ΜΕΡΙΔΑ ΚΟΣΜΟΥ- ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ;
    Ειλικρινά αναρωτιέσαι ακόμη;
    Ούτε εγώ δεν είμαι τόόόόόόσο αιθεροβάμων…….
    Σε φιλώ!( και σε έχω επιθυμήσει. Παρακαλώ όπως τα πούμε άμεσα από κοντά, γείτονα!).

  12. @ theorema,
    άστους να λένε. Στις επάλξεις.

    @ Σελιτσάνε,
    μα ναι αυτή την αίσθηση έχουμε κι εμείς. Το θέμα δεν είναι αν κάτι αλλάζει – έτσι από μόνο του. Το πρόβλημα είναι ότι μένουν κρυφά αυτά που γίνονται για να προβάλλεται *5 η μιζέρια που έτσι κι αλλιώς είναι περισσότερη.

    @ streetfox,
    ίσως απλώς να βλέπω εγώ πιο έντονα αυτούς που δρουν. ίσως να προβάλλω ως πιθανή πραγματικότητα τις επιθυμίες μου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε συμβάλλει σε αυτό που χλευάζουμε (και μας χλευάζει)

    @ Μαρία,
    καλή μου εν γειτονιά αδελφή, νομίζεις ότι δεν ξέρω ότι αυτά που είπα ακούγονται κάπως, τουλάχιστον ανόητα ή παιδικά; Την ώρα που τα έγραψα όμως αντικατοπτρίζαν τις εικόνες και τις ειδήσεις μιας μέρας. Αλλά ας το πάρουμε και αλλιώς. Όπως έλεγε κι ο μακαρίτης ο Αξελός, η αισιοδοξία & η απαισιοδοξία είναι παιδικές καταστάσεις. Συνεπώς προσπαθώ να μην το ερμηνεύω ως ελπίδα, ή επερχόμενη αλλαγή (χαχα τί γράφω ρε πούστη μου), αλλά σα να μιλάω για
    μερικά/ούς που βλέπω να πράττουν. Σήμερα.

    Κατά τ’ άλλα και στα πιο ουσιώδη, άντε καφεδάκι, κουτσομπολιό κλπ Να το βάλουμε μπροστά.
    Έχουμε τόσους δημοσιογράφους να θάψουμε.
    (μερικοί απ’ τους οποίους χρησιμοποιούν – οι άθλιοι – τις ατάκες των παιδιών τους για να κάνουν ποστ..)

  13. Βυτίο, καλά τα λες. Ποιος ακούει είναι το θέμα….

    [και συμφωνώ με αυτό που λες για το Σαββόπουλο. Και με τα άλλα συμφωνώ δλδ, αλλά αυτό ήθελα να το τονίσω.]

  14. Κι όμως αγαπητέ μου κάνεις λάθος.

    Μιλάς για μια συλλογική «κίνηση» αλληλεγγύης, για κάτι δηλαδή που καί δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου στις μέρες μας, καί εμπίπτει σε ένα άλλο αξιακό σύστημα και όχι στο σημερινό, αλλά καί είναι αντίθετο με τις επιταγές του σύγχρονου, κοινωνικού διαχειριστικού πλαισίου. Μιλάς για μια συλλογική υιοθέτηση διαφορετικής στάσης ζωής, με διαφορετικό αξιακό μοτίβο.

    Ε μιλάς για επανάσταση λοιπόν! Και δυστυχώς, δεν νοιώθω ακόμα έτοιμη την κοινωνία μας για επαναστάσεις…

  15. @ αγαπημένη μου κροτ,
    ο σαββόπουλος έχει εξελιχθεί σε ανοιχτή πληγή απ’ όλες τις απόψεις. Καταφεύγεις στα τραγούδια του, σε αποδιώχνουν οι εμφανίσεις και οι συνεντεύξεις του. Τον εξορίζεις εξαιτίας των θέσεών του, επανέρχεται μέσα απ’ τα τραγούδια του.

    @ Darthiir the Abban,
    τώρα όπως το θέτεις δεν έχεις κι άδικο.
    Στο νου μου είχα να «μικρύνω» όλες αυτές τις ενέργειες ωστέ να μην έχουν όλο αυτό το γνωστό βάρος που τους προσδίδει η αριστερά/ιδεολογία κλπ. Να δείξω ότι πλέον δεν πρόκειται για ένα πολιτικό πρόταγμα, αλλά κυρίως για μοναδικη εφικτή στάση ζωής (αλλιώς θα μας καταπιεί η περιρρέουσα βία). Για πράξη που θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε έχοντας στο μυαλό όχι σώνει και καλά την επανάσταση ή την ανατροπή.
    Τελικά μπορεί αυτό το διαφορετικό αξιακό μοτίβο να πηγαίνει μόνο του και να συναντίεται έτσι κι αλλιώς προς το ιδεολογικό υπόβαθρο.
    χαιρετώ σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s