τα ίδια

Ο άντρας που κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας φοράει τα γκρι του μαλλιά όπως οι τενίστες την κορδέλα που συγκρατεί τον ιδρώτα. Μπροστά του ένα ποτήρι ούζο. Μιλάει με έναν 35άρη που κάπως του μοιάζει. Ο μικρός μέσα απ’ το θαλασσί του πουκάμισο παρατηρεί πότε το τσιγάρο που καίγεται μόνο του πάνω στο διαφημιστικό τασάκι και πότε το ποτήρι του. Η συζήτηση κυλάει αργά. Ακούς μια λέξη κάθε ένα λεπτό. Η οικονομία. Τα λεφτά. Ο 14ος μισθός που θα γινόταν διήμερο στα Καλάβρυτα, μεγαλύτερη οθόνη, καινούρια λάστιχα. Ύστερα τα ποδόσφαιρα. Σέντρες που πήγαν απευθείας άουτ, κατεστραμμένες αντεπιθέσεις, πρόσωπα που έπεσαν στο πράσινο πάτωμα για να μη σηκωθούν ποτέ, ονόματα που υπήρξαν μόνο σε κάποιο δευτεριάτικο πρωτοσέλιδο. Διαφωνούν. Σχεδόν σε όλα. Για τα μέτρα, για τα πρόσωπα που τα ανακοινώνουν, για το σύστημα στο γήπεδο, για το σύστημα στους δρόμους. Τσουγγρίζουν νοερά κι όμως βγαίνει ήχος. Από μέσα εκείνη ακούει κρυστάλλινο τον ήχο. Μπαίνει φουριόζα στην κουζίνα. Αρπάζει το ποτήρι με το ούζο, γυρνάει στο νεροχύτη και το χύνει. «Αμάν πια, δε σκέφτεσαι τίποτα δηλαδή; Είσαι εντελώς αναίσθητος;».

Την κοιτάζουν κι οι δύο. Ο μεγάλος με ύφος γεμάτο αγανάκτηση. Ο μικρός παρακαλεστικά. «ένα μόνο δεν πειράζει. Συζητάμε», της λέει. Αυτή γυρνάει την πλάτη και χώνει τα χέρια της στον νεροχύτη. Ο μικρός πάει να πει κάτι σαν «μα γιατί κάνεις έτσι ρε παιδί μου;», ο μεγάλος όμως δεν τον αφήνει. «Άσ’ το» του κάνει. «Δεν την ξέρεις; Μια ζωή τα ίδια».

Μια ζωή τα ίδια. Η πλάτη της στο ίδιο σημείο της κουζίνας. Ο ήχος του νερού που πέφτει πάνω στα πιάτα. Η ρυθμική κίνηση των χεριών. Η πετσέτα κρεμασμένη στο ίδιο πιαστράκι, στο κάτω δεξιά ντουλάπι. Η πιατοθήκη. Τα ποτήρια ανάποδα, ακουμπισμένα σε μια λευκή πετσέτα εδώ και σαράντα χρόνια. Ο θόρυβος του πλυντηρίου, μοναδική παραλλαγή, την τελευταία δεκαετία. Τα μακριά καστανά μαλλιά πιασμένα. Ο λαιμός. Το τίναγμα των χεριών. Το σκούπισμα με τις γνωστές επαναλαμβανόμενες κινήσεις.

Μια ζωή τα ίδια. Τα μάτια του μεγάλου άνδρα κοιτάζουν την πλάτη της. Μια σταγόνα ιδρώτα ξεκινά απ’ το πίσω μέρος του κεφαλιού της, ακολουθεί τα κόκαλα του σβέρκου, χάνεται εντός της ζακέτας της. Ο άντρας καταπίνει αργά την τελευταία σταγόνα ούζο που είχε κρυφτεί κάπου ανάμεσα στη γλώσσα και τα δόντια του.

Ο μικρός που κάτι του θυμίζει, αλλά πάλι όχι ακριβώς, είναι έτοιμος κάτι να πει. Είναι έτοιμος να ανοίξει μια απ’ αυτές τις κουβέντες που έχουν ξαναγίνει πριν από 10 χρόνια, πριν από 5 μέρες, πριν από μισή ώρα. Μια ζωή τα ίδια.

Κοιτάζει ακόμη την πλάτη της. Εκείνη κρεμάει την πετσέτα, περνάει από μπροστά τους, ρίχνει ένα βλέμμα και βγαίνει απ’ το δωμάτιο. «Α φεύγεις τώρα ε;» λέει κάπως τσαντισμένα ο μικρός. Ο μεγάλος του λέει να σταματήσει. Ο μικρός δεν κατάλαβε το μικρό συνωμοτικό χαμόγελο που είχε θρονιαστεί στο βλέμμα της γυναίκας. Πώς να το καταλάβει άλλωστε; Δεν είχε φανταστεί τον εαυτό του να λέει «μια ζωή τα ίδια», για να ξέρει ότι κάθε κουβέντα έχει δεκάδες σημασίες και χιλιάδες τρόπους εκφοράς. Δεν του είχε τύχει τέτοια πλάτη, για να ξέρει ότι το ούζο έχει πολλές γεύσεις, οι περισσότερες απ’ τις οποίες εξαρτώνται αποκλειστικά απ’ το πρόσωπο που κερνάει. Δεν είχε ίσως σκεφτεί ότι μερικές φορές, όταν το αγαπημένο χέρι αδειάζει το ποτήρι, αντίθετα απ’ ότι θα περίμενε κανείς, πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες της μέθης.

Λίγα λεπτά αργότερα, ο μεγάλος άντρας σηκώθηκε αργά, έσφιξε τον ώμο του μικρού, του ψιθύρισε* κάτι και έφυγε προς τα μέσα. Είχε κιόλας πεθυμήσει εκείνη την αρχαία, την πολύ παλιά, την πλέον πρόσφατη, την αυριανή εικόνα της πλάτης.

*ο ψίθυρος ανήκε στο Λειβαδίτη:

Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψετε κοντά κοντά
για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε.

Advertisements

15 Σχόλια

Filed under παρένθεση

15 responses to “τα ίδια

  1. το μισό κειμενάκι δικό μου.

  2. Καλοοοοο 🙂
    μόνη ένσταση για το «εντός της ζακέτας της»

  3. pourquoi βρε Ροδιά;
    τί ένσταση καταθέτετε παρακαλώ;

  4. Αααχ!(νοσταλγικός αναστεναγμός)

  5. Ασάλευτη ζωή…

    Σα να είδα τα με λαδομπογιά βαμμένα
    ντουλάπια της κουζίνας. Ή μου φάνηκε;

  6. εχμ.. αυτο το «εντος» δηλωνει ακρίβεια, σαν να ειναι η ζακετα ενα δοχειο ή μια… ψυχη! 😉
    ..μεταξυ μας, εντελως λεμε, θα προτεινα το «κατω απο τη ζακετα».. με ολο το θαρρος.. αν επιτρεπεται..

  7. autre

    Και το άλλο μισό;

  8. και βαχ να πείτε Σελιτσάνε μέσα θα πέσετε

    @τσαλαπετεινέ, μα καλά, εκεί ήσαστε;

    @ ροδιά, λες; το επεξεργάζομαι. μέχρι αύριο το πρωί στον καφέ θα έχω καταλήξει. 🙂

    @ κουτσομπόληδες (aka κροτ και autre)
    το σχόλιο όπως φαίνεται ήτο μια αποτυχημένη εξυπνάδα από μέρους μου.
    Εννοώ ότι το άλλο μισό ανήκει στο πρόσωπο που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με έσπρωξε να σκεφτώ την ιστοριούλα.

  9. Τι μου εκανες! Ξυπνησα με μια… πραγματεία περι «εντος» στο μυαλο μου… 😀
    (λεω να τη ποσταρω, οπότε περιμενε πριν αποφασισεις)

  10. Αυτή η λέξη… που γίνεται φράση…
    και τρόπος ζωής «…τα ίδια…» ανατριχιαστική!
    Ο θάνατος μπροστά της είναι λύτρωση
    Αισθάνομαι το σφίξιμο στους ώμους…
    Και τότε έρχονται οι τελευταίες λέξεις να με σώσουν
    «… αντίθετα απ’ ότι θα περίμενε κανείς…
    …Είχε κιόλας πεθυμήσει… την αυριανή εικόνα της πλάτης.»
    Καταπληκτικό!!!

    Το έχει πει και ο Περίδης
    «όλα είναι ίδια αν δεν τ’ αγαπάς…»

    καλημέρα

  11. άρα όχι το μισό κείμενο: η μισή έμπνευση.

    Μας παραπλανάς σκοπίμως Βυτίο, αλλά έχε χάρη, επειδή είσαι εσύ!

  12. @ ροδιά, δεν άλλαξα κάτι, ακόμη.
    πάντως η πραγματεία σου τροφή για σκέψη.

    @ streetfox,
    καλησπέρες. όπως έλεγε κι ο Πεσσόα το πιο καταπιεστικό πράγμα είναι να σ’ αγαπάνε. (ναι αλλά συμπληρώνει και ο υποφαινόμενος και το πιο απελευθερωτικό)

    @ κροτ, είπα να πω κι εγώ μια εξυπνάδα μωρέ. δεν πέτυχε. την επόμενη φορά.

    @ τσαλαπετεινέ,
    δε χρειάζεται. ξέρω ότι ξέρεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s