είκοσι χρόνια στο σαλόνι

Όταν στο «Λευκό Θόρυβο» εμφανιζόταν ο Μάρρεϋ Τζέυ Σίσκιντ ως υφηγητής με ειδικότητα τα σύγχρονα λαϊκά είδωλα, σκέφτηκα απλώς πως ήταν ένα πανέξυπνο εύρημα. Βιάστηκα να υποτιμήσω τη σημασία που είχε η επιλογή του Ντελίλλο. Κακώς έπεσα στην παγίδα να ανακαλύψω λεπτή ειρωνεία, εκεί που υπήρχε καθαρή αγωνία και κριτική, ειδικά αφού ο Μάρρεϋ επέμενε στις επόμενες σελίδες να μιλάει κυρίως για την τηλεόραση, το μεγαλύτερο δηλαδή ζωντανό είδωλο.

«Κύματα και ακτινοβολία. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το μέσο αυτό είναι μια πρωταρχική δύναμη στο αμερικάνικο σπίτι. Είναι σφραγισμένο, άχρονο, αυτάρκες, ανακυκλούμενο. Είναι σαν μύθος που γεννιέται στη μέση του λίβινγκ ρουμ(..)»

Η τηλεοπτική εικόνα ανακυκλώνεται μέχρι το σημείο να αποτελεί ένα καθαρό κύμα με μηδενικό νόημα και απέραντη ισχύ. Πχ. η αυτοαναφορικότητα έχει χτυπήσει κόκκινο τον τελευταίο καιρό, στο κανάλι που οι τηλεθεατές συνηθίζουν να τοποθετούν στο νούμερο 3 ή 4 του κοντρόλ. Το κοινό διαλέγει, ψηφίζει, θυμάται την αγαπημένη κοινωνική σειρά, τον αγαπημένο δραματικό ηθοποιό, την αγαπημένη ατάκα, το αγαπημένο κατοικίδιο. Το κανάλι προβάλλει show στα οποία διαφήμιση και πρόγραμμα μπερδεύονται μέχρι το σημείο που είναι αδύνατο πια να ξεχωρίσεις προσωπικές αναμνήσεις, τα νούμερα της AGB και τα εξώφυλλα του 7μέρες Τιβι. Το ίδιο το μέσο υπαγορεύει το παρελθόν του εαυτού του, για να αποκτήσει την εξέχουσα θέση του στην παράλληλη λαϊκή ιστορία του (σε λίγο ανύπαρκτου) τόπου. Με μερικές ψήφους και τον ταλαντούχο παρουσιαστή να απευθύνεται σε β’ πρόσωπο λέγοντας «η γυναίκα που μισήσατε περισσότερο», το σαλόνι μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο λαογραφικό μουσείο για την μαζική κουλτούρα. Κουλτούρα που ταυτόχρονα περιέχει όλα τα βράδια που περάσαμε τα τελευταία είκοσι χρόνια. Οι ώρες που αφιερώνονται στα παλιά τηλεοπτικά σήριαλ αποδεικνύουν την αξία ενός 45 λεπτου που έπαιξε το 1998. Άλλωστε όπως φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν σε κάθε ευκαιρία οι παρουσιαστές, ο τηλεοπτικός χρόνος είναι πολύτιμος. (Σε αντίθεση ίσως με τον πραγματικό που είναι αδιάφορος, αφού παρουσιάζει την άθλια ιδιότητα να μην μπορεί να αγοραστεί. Πού θα πάει όμως, θα το λύσουμε κι αυτό). Ο Μάρρεϋ δε θα μπορούσε να πιστέψει το πάρτι που χάνει.

Την ίδια στιγμή παρατηρώ τις αντιδράσεις για το βιντεάκι του Πανούση στα βραβεία του Status. Η συγκεκριμένη εκδήλωση συνόψισε εξαιρετικά τη λειτουργία τη τηλεόρασης, αφού βραβεύτηκαν κατά σειρά και με την ίδια περίπου συγκίνηση ο Ρεχάγκελ, ο Βέγγος, ο Ρουβάς, ο Παπαδημητρίου, ο Μποτρίνι, ο Παντερμαλής, ο Δοξιάδης και ο Νικ Καλάθης. Φυσικά και όλα είναι ένα και το αυτό, ενώ η έννοια της διάκρισης αποπειράται να αυτοκτονήσει πέφτοντας με φόρα πάνω στα τραπέζια των καλεσμένων που χειροκροτούν εκστασιασμένοι είτε μιλάει η Μπακοδήμου είτε ο  ηλεκτρονικός Γιώργος Λάγιος. Τί να παρουσιάζεις τα νεότερα για το διαζύγιο έτερης τηλεοπτικής περσόνας, τι να δημιουργείς ένα υβριδικό δίκυκλο. (και βεβαίως όπως γράφει χαρακτηριστικά το sportime.gr «Δεν ήταν δυνατόν να μην ήταν παρών ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης που έδωσε το δικό του χρώμα μουσικής στην βραδιά».)

Σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο, αποφάσισε ο αγαπημένος σε μένα Πανούσης να στείλει ένα βίντεο, στο οποίο κάνει κριτική λέγοντας ότι δεν έχουμε δημοκρατία. Σατιρίζει τον Καραμανλή σ’ αυτούς που ανέκαθεν στήριζαν λυσσασμένα αυτόν και κάθε επόμενο Καραμανλή. Οι από κάτω χειροκροτούν, υποβαθμίζοντας μέχρι εξάτμισης τον λόγο του Τζιμάκου. Αναπόφευκτα εξατμίζεται κι ο Πανούσης ο ίδιος μέσα στο επόμενο τηλεοπτικό διάλειμμα ανάμεσα σε μια σερβιέτα κι ένα στεγαστικό δάνειο.

Βέβαια το πρόβλημα δεν είναι ο κάθε Πανούσης, αλλά όλοι εμείς που νομίζουμε ότι τους είπε ένα χεράκι, επειδή κάποιος επεσήμανε περίπου το αυτονόητο. Μήπως εκτιμάμε αυτή την κίνηση γιατί είναι κάτι καλύτερο απ’ το τίποτα; Κακώς.

Επιμένουμε να μην βλέπουμε ότι στο παιχνίδι της επικοινωνίας δεν υπάρχει νίκη ή ήττα. Είναι ένα παιχνίδι καταδικασμένο να μη σημαίνει τίποτα. Οι λέξεις του δεν έχουν ήχο ή συνέπειες. Άπαξ και εμφανιστείς στην οθόνη είσαι καταδικασμένος να υπάρξεις σ’ ένα συγκεκριμένο κόσμο και να εξυπηρετήσεις το μοναδικό αληθινό ζητούμενο. Την θεαματικότητα. Γι’ αυτό και κανείς δε θα μπορέσει ποτέ να αρθρώσει μια κουβέντα στα παράθυρα των ειδήσεων, γιατί ότι κι αν πει θα έχει ήδη εκφυλιστεί μέσα σε ένα συνονθύλευμα χιλιάδων εικόνων που περιφρονούν το όποιο νόημα. Εννοώ ότι η συσκευή της τηλεόρασης κατά κάποιο τρόπο εμπεριέχει την ουσία της. Εκεί δεν βγαίνεις για να πεις ή να δείξεις κάτι. Εκεί απλά εμφανίζεσαι.

Δεν είναι τυχαίο που στις εφημερίδες τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν τα ρεπορτάζ για τα media και δημιουργούνται ειδικά ένθετα, την ώρα που τα διεθνή ας πούμε αργοπεθαίνουν. Τα δε δελτία ειδήσεων σε λίγο θα προβάλλουν μόνο αποσπάσματα άλλων εκπομπών και θα μιλούν για τις σχέσεις που υπάρχουν κάτω απ’ την εκτυφλωτική λάμψη των προβολέων (που αν λέγεται εκτυφλωτική είναι γιατί σου απαγορεύει να δεις). Οι δημοσιογράφοι των εφημερίδων βιάζονται να ευθυγραμμιστούν με την τηλεοπτική πραγματικότητα που δεν έχει πια απολύτως τίποτα να πει. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο ότι υπάρχει, ότι έχει μείνει να ειπωθεί, λέγεται πια ψιθυριστά σε μέρη που φωτίζονται απ’ την σβηστή συσκευή της τηλεόρασης.

υγ. το απόσπασμα παραάνω απ’ τον «Λευκό Θόρυβο». Ντ. Ντελίλλο, εκδ. Εστία

Advertisements

17 Σχόλια

Filed under πολιτισμός και καβαλίνα, υπερβολές, διάφορα

17 responses to “είκοσι χρόνια στο σαλόνι

  1. Ααααααα θα παω για υπνο, αλλιως δεν γλιτωνω σημερα… Το ποστ σου ηταν η χαριστικη βολη! :))
    Θα με πεθανετε ωρε!!!!!
    ..εννοειται πως ειναι ενα φοβερο κειμενο.. ΜΠΡΑΒΟ Σπυρο, εμπαινε λεμε!

  2. Εξαιρετικό κείμενο
    (και εγώ με την σειρά μου να συγχαρώ)
    Μπράβο βυτίο

    Λες:
    «Είναι ένα παιχνίδι καταδικασμένο να μη σημαίνει τίποτα»

    το τίποτα θα μπορούσε να είναι μια αρχή
    μαζικός έλεγχος δεν είναι?…
    ξεκίνησε με την βιομηχανική επανάσταση & συνεχίζει ακάθεκτος
    … είναι τρομαχτικό αν σκεφτείς πως σε κάθε σπίτι υπάρχει τουλάχιστον + σίγουρα από μια (!!!)
    Αν δεν παίζει συνέχεια, ανοίγει σίγουρα για την ενημέρωση, την ψυχαγωγία την αποβλάκωση (αυτό εμπεριέχεται και στις άλλες δυο περιπτώσεις βέβαια)

    Για να γίνεται αυτό τόσο καλά όμως -παρότι το πρόγραμμα είναι πια πιο φτηνό κι από το φτηνό- τα φερέφωνα των μέσων δουλεύουν με περίσσιο ζήλο… (ζήλος που εξαγοράζεται συνήθως πολύ ακριβά)

    Οι μισθοί τους (μιλώντας για τα στελέχη της κρατικής) είναι υπέρογκοι, όταν την ίδια στιγμή π.χ. διατείνονται πως τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση (περί μισθών, συντάξεων κλπ) ορθώς τα λαμβάνει … και θα πρέπει να σφίξουμε όλοι τα λουριά… γιατί κρίση έχουμε βρε παιδί μου…(!!!)

    Και να συνειδητοποιήσει κανείς πως τους πληρώνουμε για αυτήν την καθοδήγηση…

    επίσης όπως λέει και ο Τζιμάκος δεν έχουμε –όντως- δημοκρατία αλλά έχουμε την δυνατότητα να εκλέγουμε τους δικτάτορες μας και να τους πληρώνουμε κιόλας!

    Και για να κλείσω ευχάριστα
    στέλνω ένα τραγουδάκι (για την τηλεόραση)
    από το θεατρικό ο Μορμόλης (Ρ. Χαχφελντ)

  3. gasireu

    chapeau, γιατί αν πω καμία πρόβλεψη για το τι θα βρούμε μπροστά μας, θα πω μαλακία νομίζω…

  4. γειά σου καλή μου Ροδιά.

    @ streetfox,
    αυτό το τίποτα νομίζω δεν μπορεί να είναι αρχή για ..τίποτα.
    παρακάτω ο Μάρρευ λέει ότι οι φοιτητές του πιστεύουν ότι η τιβι είναι ο επιθανάτιος ρόγχος της ανθρωπότητας.
    όσο για τους μισθούς αυτό που με ενοχλεί είναι αυτό που λες ότι οι ιδιοι άνθρωποι ξεσκίζονται να μας πείσουν ότι τα μέτρα χρειάζονται, το μόνο πρόβλημα είναι που δεν είναι αρκετά σκληρά.
    ο τζιμάκος τελευταία με έχει πικράνει πολύ. Εκεί μεταξύ Βερύκιου & Μανωλίδου.
    (τον Μορμόλη τον άκουγα μικρός, χα)

    @ gasireu,
    είμεθα ανοιχτοί σε προβλέψεις κάθε είδους. Περιμένουμε τα χειρότερα, με τα δάχτυλα σταυρωμένα πίσω απ’ την πλάτη.

  5. Τηλεόραση. Ένα μέσο επικοινωνίας με τρομερές δυνατότητες που έχουν και έχουμε μετατρέψει σε μέσο μαζικής αποχαύνωσης και αποπροσανατολισμού. Έχει καταντήσει αποκρουστικά εγωκεντρική με εκπομπές αλληλοσχολιαζόμενες.

  6. streetfox

    … δεν ηταν κατανοητό όπως το έθεσα…
    το τίποτα αν το θεωρήσουμε σαν το μηδέν μπορεί να είναι μια εκκίνηση… δεν είναι? Η εντροπία που ακολουθεί η ανθρωπότητα χρειάζεται την πνευματική επανάσταση για να σταματήσει, και ίσως κι αυτό να μην είναι αρκετό (από μόνο του)… είναι μια αφετηρία όμως. Η παραπληροφόρηση, η καταστολή και η καθοδήγηση της τηλεόρασης όμως, εμποδίζει την εξέλιξη μέσω της συνειδητότητας.

    bon oui

  7. Τρέχω για δουλειά, διάβασα βιαστικά, συνεπώς, με επιφύλαξη, ίσως σε ενδιαφέρει αυτό:

    http://jsomers.net/DFW_TV.pdf

  8. Δεν έχω δει καλύτερη εξήγηση της ρήσης του Μακλούαν ότι η τηλεόραση δεν είναι το μέσον αλλά το μήνυμα.

  9. lucia

    μιας και διαβάζω προσεκτικά λέω να σχολιάσω με κομμάτια απ το μπλογκ σου. νομίζω η απάντηση σε αυτό:

    «Βέβαια το πρόβλημα δεν είναι ο κάθε Πανούσης, αλλά όλοι εμείς που νομίζουμε ότι τους είπε ένα χεράκι, επειδή κάποιος επεσήμανε περίπου το αυτονόητο. Μήπως εκτιμάμε αυτή την κίνηση γιατί είναι κάτι καλύτερο απ’ το τίποτα; Κακώς.

    Επιμένουμε να μην βλέπουμε ότι στο παιχνίδι της επικοινωνίας δεν υπάρχει νίκη ή ήττα. Είναι ένα παιχνίδι καταδικασμένο να μη σημαίνει τίποτα. Οι λέξεις του δεν έχουν ήχο ή συνέπειες. Άπαξ και εμφανιστείς στην οθόνη είσαι καταδικασμένος να υπάρξεις σ’ ένα συγκεκριμένο κόσμο και να εξυπηρετήσεις το μοναδικό αληθινό ζητούμενο. Την θεαματικότητα.»

    είναι:

    Enrico Baj: …..» Όλες αυτές οι επιθέσεις, για τους διευθύνοντες του συστήματος της τέχνης, είναι σαν να μην υπήρξαν. Πρόκειται για τη σύγχρονη μορφή της δημοκρατίας που δεν έχει ανάγκη λογοκρισίας, αφού δεν φοβάται τις εναντίον της επιθέσεις, απεναντίας πιστεύει ότι οι κριτικές, οι καταγγελίες, επιβεβαιώνουν είτε το σύστημα της τέχνης είτε εκείνο της πολιτικής, μιας και οι επιθέσεις, με την ίδια τους την ύπαρξη, δείχνουν ότι έχει παραχωρηθεί χώρος σε όλους. Αλλά όμως πρόκειται για ένα χώρο καθαρά εικονικό (..)»

    νομίζει κανείς ότι το κανάλι φοβήθηκε έστω και για μια στιγμή να παιξει το βίντεο του Πανούση? ήταν απλώς το άλλοθι σε ένα κατα τα άλλα γελοίο θέαμα. μέχρι το context να γίνει πιο φιλικό [παραμένει έτσι σε κάποιες παλιομοδίτικες εκπομπές της ΕΤ1 βλ. παρασκήνιο] νομίζω ότι το καλύτερο είναι η μή συμμετοχή.

    -γμτ. ακόμη δεν έχω διαβάσει Ντον Ντελίλλο παρότι είναι απο τους αγαπημένους ενος φίλου μου.

  10. σχιζομητροπολιτάνος

    Όταν η αστική τάξη(που πλέον ούτε αυτή δεν υπάρχει,καλύτερα:η υπερεθνική οικονομική ελίτ) λέει ότι το μέσον είναι το μήνυμα το λέει ακριβώς επειδή δεν έχει τίποτα να πεί.

    Η ‘παρακμή του αστικού πολιτισμού’ πρέπει να καταλάβουμε ότι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΤΟ και ότι οποιαδήποτε προσπάθεια για εκ νέου νοηματοδότηση της ανθρώπινης ζωής περνάει αναγκαστικά μέσα απο την επανάσταση, την καταστροφή δηλαδή του υπάρχοντος-μόνο ηαρνησή του δε φτάνει- και την αναδημιουργία του κοινωνικού είναι,της οργάνωσης της εργασίας ΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, σε εντελώς διαφορετικές βάσεις.

    συγνώμη για τον αφοριστικό τόνο αλλά βιάζομαι…
    θα επανέλθω

  11. @Lucia: «νομίζει κανείς ότι το κανάλι φοβήθηκε έστω και για μια στιγμή να παιξει το βίντεο του Πανούση?»
    Ωστόσο, υπήρχε και ένα μικρό κομματάκι πριν που αν κατάλαβα καλά κόπηκε, διότι ο Πανούσης (τον οποίο δεν συμπαθώ ιδιαίτερα) αναφέρθηκε πολύ επικριτικά στο Χριστόδουλο. Κάποια πράγματα τα φοβούνται, λοιπόν: άλλα όχι. Δύσκολο η σάτιρα να χτυπήσει πραγματικά κόκκαλο, πρέπει να φτύσει στα μούτρα τους ακροατές της και μάλιστα με εμφανή τρόπο.
    Δυστυχώς η μνήμη μου δεν βοηθά για το πού είδα ολόκληρο το βιντεάκι. Κάπου στο γιουτιούμπ, φαντάζομαι.

  12. @ Mane,
    περισσότερο από αποπροσανατολισμού, αποχαύνωσης. Κι αυτό το αλληλοσχολιαζόμενες πια. μου θυμίζει το ευφυολόγημα ότι πλέον κάποιος είναι διάσημος επειδή είναι γνωστός.

    @ streetfox,
    ok μπορεί και να είναι μια μορφή εκκίνησης,
    Ο αρνητισμός μου ξεκινά απ’ την άποψη ότι επειδή η καταστολή (με το ιατρικό της πια νόημα) έχει πάρει διαστάσεις αναπάντεχα μεγάλες.
    πάντως κάποιος μου έλεγε ότι η εντροπία είναι φυσική κατάσταση συνεπώς, σχετικά αδύνατο να ανατραπεί.
    (έφαγες ένα n..)

    @ Baron Cosimo,
    σε μια πρώτη ματιά φαίνεται ενδιαφέρον. Wallace ε; θενκς

    @ Σελιτσάνε,
    με βλέπω σε λίγα χρόνια σαν το γραφικό που βγαίνει στα παράθυρα (τα κανονικά) και φωνάζει «η τηλεόραση είναι το Κακό».

    @ lucia,
    ταλαντεύομαι ως προς το να απαντήσω οριστικά ότι η μη συμμετοχή είναι το καλύτερο. Το καταλαβαίνω, λογικά συμφωνώ, αλλά κρατάω μια μικρή επιφύλαξη.
    Προτείνω να αφήσεις όλα τώρα (καλά όχι τώρα) αύριο το πρωί και να δικαιώσεις το φίλο σου. Είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικός ο Ντελίλλο, είναι σχεδόν αποκαλυπτικός κατά τη γνώμη μου.

    @ σχιζομητροπολιτάνε,
    γουστάρω να βλέπω αυτό το τελική ανάλυση (ειδικά στα κεφαλαία).
    Και οκ συμφωνούμε η επανανοηματοδότηση περνάει μέσα απ’ την επανάσταση. Και πραγματικά δεν έχει πάτο αυτή η παρακμή. Αλλά αναγκαστικά, επειδή ζούμε σήμερα, πέρα απ’ τις οριστικές και σπουδαίες λύσεις, είμαστε αναγκασμένοι να σκεφτόμαστε και πάνω στις μέτριες, παροδικές, βαρετές λύσεις.
    ακούγομαι πολύ συνασπισμένος; δεν είμαι αλήθεια.

    @ Δύτη,
    δεν το είχα δει. Αυτό κι αν είναι ο ορισμός του συντηρητισμού, της σοβαροφάνειας και της μυξοπαρθενιάς. Έλεος. Μην αναφέρετε το όνομά του επί ματαίω.
    Η σάτιρα να μας φτύσει στα μούτρα, αλλά κι ο Τζιμάκος να ρίξει μια και στα δικά του. Όλοι πρέπει να τ’ ακούσουμε μου φαίνεται.
    @

  13. (έπρεπε να το βάλω σε εισαγωγικά να γλιτώσω από την ακριβολογία σου)
    κοινωνική «εντροπία»: ένα φυσικό φαινόμενο που επηρεάζεται κι από τεχνολογικά μέσα

    φαίνεται όμως, πως και εμένα με έχει κυριεύσει η τερατώδης ιδέα πως μπορούν να αντιστραφούν τέτοια φυσικά «φυσικά φαινόμενα»… αν κλείσουν οι τηλεοράσεις!

    υ.γ. κάποτε ένας φίλος πρότεινε να μαζευτούμε στο σύνταγμα και να εναποθέσουμε τις τηλεοράσεις μας… Έτσι για να βγούνε λίγο και από το σαλόνι…τα αντικείμενα του πόθου (μήπως να…?)

    (ένα h έφαγα…)

  14. @ streetfox,
    τερατώδες αλλά αισιόδοξο. ένα κουμπί (το off) να αντιστρέψει τα φυσικά φαινόμενα.
    άρα αν το πάρουμε απ’ την ανάποδη φανταζόμαστε τη δύναμη της συσκευής..

    τα αντικείμενα του πόθου εξορισμού είναι καταδικασμένα να αφήσουν το σαλόνι.

    (δεν ήταν n αυτό που έλειπε; μα τί γλώσσα ήταν;)

  15. Το πιο ανησυχητικό είναι η τηλεορασιοκεντρική λογική που επικρατεί σε όλα τα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης.
    Τα τελευταία χρόνια, εκτός από την ανελλιπή φανατική παρακολούθηση της Ελληνοφρένειας και ελαχίστων άλλων τηλεοπτικών αποσπασμάτων μέσω ίντερνετ, έχω σχεδόν αποκλείσει την τηλεόραση από την ζωή μου. Επιλέγω να ενημερώνομαι κυρίως από το ραδιόφωνο που το αγαπώ ιδιαίτερα ως μέσο. Δυστυχώς όμως στις περισσότερες ενημερωτικές εκπομπές έχουν καταλήξει να κάνουν σχολιασμό των ειδήσεων θεωρώντας ως δεδομένο πως οι ακροατές τις γνωρίζουν ήδη από την τηλεόραση σε τέτοιο σημείο μάλιστα που πολλές φορές προσπαθείς να τις φανταστείς αποκρυπτογραφώντας τα σχόλια…

  16. @ Tertuliano Máximo Afonso,
    το πρόβλημα στο ραδιόφωνο αρχίζει δε να γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, αφού πια τείνουν να σχολιάζουν όχι τις ειδήσεις, αλλά τις τηλεοπτικές εκπομπές και τους παρουσιαστές. Η αυτοαναφορικότητα χτυπάει κόκκινο. Οι άνθρωποι των media για τους ανθρώπους των media.
    προσωπικά η τιβι πλέον παίζει σχεδόν αποκλειστικά ποδόσφαιρα & ταινίες. (άντε το ομολογώ, αν είναι δευτέρα και έχω άγρια κέφια, ένα πρετεντέρη θα τον πάρω)
    συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση.
    χαιρετώ σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s