τρία σημεία

Paul Virilio: (..) πρόκειται για ένα παραλήρημα. Αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα δεν έχουν πια αξία. Βρισκόμαστε μπροστά στην απουσία μέτρου της αξίας. Ο Warhol δεν αποτιμάται πλέον, είναι «παραληρηματικός». Η υπογραφή του είναι το έμβλημα ενός προϊόντος που συνδέεται με  υπερβολική αξία. Όλα αυτά δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την τέχνη, με τον Cezanne, με τον Braque ή με τον Picasso. Όλα αυτά έχουν να κάνουν μόνο με μια εμπορευματική λογική, με την πιο κοινότοπη έννοια του όρου. Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα χωρίς μέτρο παραλήρημα, που μου θυμίζει μια φράση του μεγάλου Ηράκλειτου: «Πρέπει να σβήσεις την υπερβολή πριν γίνει πυρκαγιά». (..)

Enrico Baj: Η μοντέρνα και σύγχρονη τέχνη έχει δεχθεί επιθέσεις από πολλές πλευρές και μεγάλους διανοούμενους (..A. Artaud, R. Gaillois, Levi – Strauss, και πιο πρόσφατα Κ. Καστοριάδη, Baudrillard, G. Lipovetsky..). Όλες αυτές οι επιθέσεις, για τους διευθύνοντες του συστήματος της τέχνης, είναι σαν να μην υπήρξαν. Πρόκειται για τη σύγχρονη μορφή της δημοκρατίας που δεν έχει ανάγκη λογοκρισίας, αφού δεν φοβάται τις εναντίον της επιθέσεις, απεναντίας πιστεύει ότι οι κριτικές, οι καταγγελίες, επιβεβαιώνουν είτε το σύστημα της τέχνης είτε εκείνο της πολιτικής, μιας και οι επιθέσεις, με την ίδια τους την ύπαρξη, δείχνουν ότι έχει παραχωρηθεί χώρος σε όλους. Αλλά όμως πρόκειται για ένα χώρο καθαρά εικονικό (..) Οι επιμελητές και οι φιλόφρονες κριτικοί εμφανίζονται διαχωρισμένοι από το κοινό: η τέχνη όπως τα πάντα σήμερα, γίνεται υπόθεση των ειδικών, ενώ οι υπόλοιποι αποκλείονται, μπορούν μόνο να συμμετέχουν σε καθοδηγούμενες επισκέψεις..

***

Enrico Baj: (..) σήμερα, μοιάζει λες και η σύγχυση είναι προορισμένη να διαιωνιστεί, πως τα πάντα πρέπει να διατηρηθούν, να απαριθμηθούν, να απομνημονευτούν.

Paul Virilio: Πράγματι ο Πύργος της Βαβέλ και η Κιβωτός του Νώε συνδέονται απολύτως. Η μοντερνικότητα απεικονίζει τέλεια τη Βαβέλ μέσω της ιδέας του παγκόσμιου μουσείου, δηλαδή του Guggenheim που, ξεκινώντας από το Λας Βέγκας, εκθέτει τα πάντα: μούμιες, πανοπλίες, νομίσματα, κόκκινα έργα, μεσευρωπαϊκά, βάσκικα, εννοιακά, ρούχα του Armani, τερακότες των Ίνκας, κυβισμό, μινιμαλισμό, αλπικό ντιβιζιονισμό, μακντοναλντισμό, κ.ο.κ.

***

Enrico Baj:  Σήμερα με την εμφάνιση της βιομηχανίας της καλλιτεχνικής διασκέδασης που προωθείται από τους διαφημιστές και από τις διάφορες μάρκες, όπως και με την εισβολή στο πεδίο της σύγχρονης τέχνης ανθρώπων της διαφήμισης, βρισκόμαστε σ’ ένα είδος παθητικής ευθανασίας της τέχνης. (..) Ο οικονομικός τρόμος είναι ο παγκόσμιος καπιταλισμός, ο αισθητικός τρόμος είναι το παγκόσμιο μουσείο.

Τρία μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο «Enrico BajPaul Virilio / συζήτηση για τον τρόμο στην τέχνη» εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα – πρώτη έκδοση Μιλάνο, 2002)

Στον ολιγοσέλιδο διάλογο είδα σε πολλά σημεία την υπόγεια δυσφορία που πολλές φορές με πλακώνει εντελώς ξαφνικά σε μουσεία και εκθεσιακούς χώρους. Επίσης για μια στιγμή μου φάνηκε πως είδα την περιγραφή ενός κόσμου που σιγά σιγά τελειώνει ή μάλλον για να είμαι πιο ακριβής αλλάζει.

Advertisements

13 Σχόλια

Filed under διάφορα, με τα λόγια άλλων

13 responses to “τρία σημεία

  1. Προς το Blog σας

    Ένα νέο blog γεννήθηκε με σκοπό να δώσει βήμα σε όλους τους Έλληνες ..Ένα Blog όπου μπορεί ο καθένας μας να γράφει ότι τον απασχολεί επώνυμα η ανώνυμα…ένα blog που δίνει την ευκαιρία σε όλους τους Έλληνες να πούνε όλα αυτά που μέχρι τώρα διστάζανε να πούνε .. Αν θέλεις και εσύ να κάνεις κάτι για όλη αυτή την απάτη που βλέπεις γύρο σου ..έλα μαζί μας …..Το Blog σου δίνει την δυνατότητα να ακουστή η γνώμη σου σε ένα ευρύ κοινό χωρίς πολιτικούς ,κομματικούς ,εθνικούς, θρησκευτικούς, η άλλους περιορισμούς .
    Κάνε τώρα την αρχή έλα μαζί μας…………
    Οι απόψεις που θα γράφεις εδώ δεν λογοκρίνονται σε καμιά περίπτωση και δημοσιεύονται ακέραιες

    Ζητάμε και την δική σας στήριξη καθώς το Blog προωθεί τις απόψεις των Blogger και των πολιτών, και όχι δικές μας…..

    http://www.ksipnistere.blogspot.com

    http://www.ksipnistere.gr

  2. Ωραία & δύσκολη ανάρτηση
    συγχαρητήρια

    Οι δυο κύριοι συζητούν λοιπόν
    Δεν ξέρω αν νωρίτερα ορίζουν την τέχνη έτσι ώστε να την αμφισβητήσουν στο έργο του Warhol
    Στα λογια του φιλόσοφου (Paul Virilio) φαίνεται ο φόβος της τέχνης ως υπερβολική, ελεύθερη.. πέρα από αυτό που μπορούμε να καταλάβουμε
    Στα λόγια του καλλιτέχνη(Enrico Baj) φαίνεται πως η τέχνη έχει γίνει από μόνη της ένα άλλο σύστημα το οποίο λογοκρίνεται ή όχι/… Επειδή παραμένει στο δικό της χώρο
    Έξυπνος ο παραλληρισμός με την δημοκρατία
    … αδιαφορεί… στο όνομα της ή επωφελείται από αυτό
    όμως την ορίζουν και περιορίζονται, ενώ συγχρόνως υπερβάλουν

    Η τέχνη σαν μορφή έκφρασης και τπτ άλλο ακολούθησε την ανθρώπινη εξέλιξη οσο καθόρισε την ιστορία ή καθορίστηκε από αυτην
    Υπήρξε σε εξέλιξη και προσαρμογή από όταν οι πρωτόγονοι σκάλισαν τον πολεμιστή με το ζώο στις σπηλιές
    Δεν γίνεται λοιπόν να αποφεύγει αυτό που την περιβάλει
    Δεν γίνεται να μείνουμε σε αυτό που αποδεχόμαστε και μόνο
    Αυτό εκφράζει… την εξέλιξη
    Κοινωνικό πολιτικοοικονομικά επιρρεπείς και ανεξάρτητη!!
    Οπότε από μόνη της προσαρμόζεται
    Θα εκφράσει τα πάντα και θα εκφραστεί μέσα από όλα
    Εχει υπάρξει φορές που κοιτώντας κατι
    Με σόκαρε κι άλλες που δεν κατάλαβα γιατί κρεμάστηκαν στο τοίχο..
    Επίσης εχω νιώσει να με αφορούν ή να με πηγαίνουν παραπέρα
    Η απλάνα θαυμάζω κάτι για την δεξιοτεχνία, ή την απλότητα του καλλιτεχνη

    Οπότε?
    Πρόκειται οντως για ευθανασία όπως λένε?
    Η για ανατομία?
    Δεν δέχομαι το αλώβητο της τέχνης ούτε την κατακραυγή της όμως
    Δεν είναι για κανέναν όσο είναι και για όλους
    Και τελικά αν με ρωτούσες τι είναι για μένα τέχνη…
    Θα σου έλεγα
    Ο τρόπος που μιλάμε. Εκφραζόμαστε γράφουμε νιώθουμε, ζούμε..
    Καθώς δεν φοβόμαστε να εκτεθούμε

    Δεν είναι υπόθεση των ειδικών αυτό
    Υπόθεση των ειδικών είναι να κατηγοριοποιούν
    Υπόθεση όλων είναι να αμφισβητούμε αυτές τις κατηγορίες των ειδικών
    Και να διεκδικούμε…

    Όποτε μάλλον είναι κάτι που αλλάζει
    όπως λες…

    καλημέρα

  3. ..κάνω ποδαρικό σε ένα ποστ που έχει να κάνει με πολλά πραγματα που σκέφτομαι τελευταία και απορώ που κανείς δεν σχολίασε ως τώρα.

    1. αυτό το «τα πάντα πρέπει να διατηρηθούν, να απαριθμηθούν, να απομνημονευτούν» νομίζω είναι ένα χαρακτηριστικό της μεταμοντέρνας εποχής και ακόμη περισσότερο χαρακτηριστικό του ιντερνετ. τα μπλογκ δε, εκφράζουν αυτή ακριβως την αγωνία-ανησυχία ίσως και ψώνιο του καθενός να εκθέσει τις σκεψεις του στο κοινό θεωρώντας ίσως ότι είναι αξιομνημόνευτες. γι αυτό και αυτή η εποχή απευθύνεται σε ενήλικές που έχουν την κριτική ικανότητα να ξεσκαρτάρουν αλλά από την άλλη τελευταία σκέφτομαι ότι στην πραγματικότητα ποτέ δεν ενηλικιωνόμαστε.

    2. είναι εκπληκτικό το πόσο η σύγχρονη τέχνη παρότι έχει ανοίξει υποτίθεται την αγκαλιά της σε μη-επαγγελματίες γίνεται όσο πάει και πιο ελιτιστική και αφορά όλο και λιγότερους. ακόμη πιο εκπληκτικό είναι ότι τέτοιες συζητήσεις γίνονται συνήθως ανάμεσα σε μη ειδικούς ενώ οι ίδιοι οι καλλιτέχνες και κριτικοί τέχνης δεν σκοτίζονται ιδιαίτερα (μιλάω τώρα για το ελληνικό κυκλωμα κυρίως).

    3. στον τομέα της μουσικής (μιας και έτυχε τελευταία να διαβάσω 2 σπουδαία βιβλία) συνδέεται αυτή η τάση

    «η τέχνη όπως τα πάντα σήμερα, γίνεται υπόθεση των ειδικών, ενώ οι υπόλοιποι αποκλείονται, μπορούν μόνο να συμμετέχουν σε καθοδηγούμενες επισκέψεις..»

    με το σύγχρονο καπιταλισμό και τον καταμερισμό εργασίας. υποθέτω θα μπορούσε να επεκταθεί από τη μουσική στην τέχνη γενικότερα.

    η απορία μου είναι στην τελευταία σου πρόταση. προς τα πού βλέπεις αυτό τον κόσμο να αλλάζει?

  4. …όσο έγραφα με πρόλαβε ο streetfox οπότε άκυρη η εισαγωγή μου και φυσικά το σχόλιό μου δεν συνδέεται καθόλου με ότι εκείνος/η έγραψε..

  5. @lucia
    καθόλου άκυρη η εισαγωγή σου
    σκεφτόμασταν πάνω στο ίδιο θέμα και γράφαμε συγχρόνως
    αλλά κι αλλιώς να ήταν δεν εμπνέουμε παντα την συνέχεια στην σκέψη και στον λόγο

    και εγώ έλειψα καμία ώρα..
    και στο μεταξύ σκεφτόμουν…
    κοιτάζεις κάτι που κάποιος το ονομάζει τέχνη…
    και θες να το φτύσεις..
    μήπως το επόμενο στάδιο… (το να το φτύσεις δλδ) είναι καλύτερο?

    Η τέχνη κατηγοριοποιήθηκε και εμπορευματοποιήθηκε για λόγους διαχωρισμού των τάξεων και βεβαίως οικονομικών συμφερόντων

    αν σου αρέσουν τα βιβλία διάβασε το «ο μετρ και η μαργαρίτα»
    του Μπουλκάκοφ (!!!)

    και συμφωνώ
    «τα μπλογκ δε, εκφράζουν αυτή ακριβώς την αγωνία-ανησυχία ίσως και ψώνιο του καθενός να εκθέσει τις σκέψεις του στο κοινό θεωρώντας ίσως ότι είναι αξιομνημόνευτες.»
    αναγνωρίζω όμως σε αυτό το ρίσκο του να
    εκθέτεις τον εαυτός σου,
    και την προσπάθεια να επικοινωνείς … το ψώνιο το συγχωρώ.

  6. @ streetfox,
    λες: «(..)φαίνεται ο φόβος της τέχνης ως υπερβολική, ελεύθερη.. πέρα από αυτό που μπορούμε να καταλάβουμε(..)»

    αυτό δεν νομίζω ότι το έπιασα.
    Ο Virillio νομίζω μιλάει γι’ αυτόν τον εκφυλισμό της τέχνης, για αυτές τις μορφές της που κρεμιούνται στα μουσεία για να παρασταθούν στις πρεμιέρες οι επώνυμοι και οι ευτυχισμένοι οπαδοί της συναίνεσης. Ή για το κατά πόσο εντός της σύγχρονης πραγματικότητας μπορεί να υπάρξει στην τέχνη διάκριση; με την έννοια ας πούμε της Αισθητικής – πέραν της αποτιμήσης ή της συμμετοχής σ’ έναν κατάλογο.

    Και ναι μεν δεν γίνεται να αποφεύγει αυτό που την περιβάλλει, τί συμβαίνει όμως όταν από αμφισβητίας ή έστω προσεκτικός παρατηρητής, καταλήγει σε στηλοβάτη και κατά κάποιο τρόπο απολογητή (κι ας ακούγεται αυτό λίγο υπερβολικό). Τί συμβαίνει όταν αναλαμβάνει εκ μέρους της πολιτικο οικονομικής πραγματικότητας να παίξει το ρόλο της κολυμβήθρας του Σ. και βουτάει στην διαφήμιση και την εμπορευματοποίηση με όλη της την ευχαρίστηση;

    Αυτό που λες για την ανατομία νομίζω ίσως είναι και ακριβέστερο από την ευθανασία. Και μάλλον πιο επικίνδυνο.

    Ως προς αυτό που αναφέρεις ως υπόθεση όλων μας παραμένει ζητούμενο και μάλλον μακρινό νομίζω..
    (ενιγουέη, ντου γιου τσεκ γιορ μέιλς;)

    @ lucia,
    1. χαρακτηριστικό της μεταμοντέρνας εποχής ναι.
    για τα μπλογκ αυτό που λες, ναι μεν αλλά.
    Αν παρατηρήσεις αυτό που συμβαίνει με τα ιστολόγια, νομίζω έχει να κάνει περισσότερο με τον εκδημοκρατισμό της γραφής/ενημέρωσης/επικοινωνίας και λιγότερο με οτιδήποτε άλλο. Ασχέτως με την ποιότητα των κειμένων που όλοι αναρτούμε. Ξαφνικά δεν έχει πια την αποκλειστικότητα της άποψης ένας υποτιθέμενος ειδίμονας/τηλεοπτική αυθεντία, αλλά (με όλο τον κιτρινισμό και τις αηδίες και την ημιμάθεια) συγκρούονται σε τελική ανάλυση απόψεις. Ας είναι του Πρετεντέρη με τον Red_hero29. Υπάρχει φυσικά βομβαρδισμός, υπάρχει το (μάλλον ψευδο) δίλημμα της επιλογής, αλλά όπως και να το κάνουμε ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές.
    τώρα ως προς τα περί ψώνιου, οκ δεν έχεις κι άδικο.

    2. συμφωνούμε πλήρως σ’ αυτό. Μοιάζει λες και προσπαθεί η τέχνη να απευθύνεται όλο και σε λιγότερους. Όχι όμως γιατί είναι πιο δύσκολη ή πιο απαιτητική, αλλά γιατί κόβει τους δεσμούς της με τον πραγματικό κόσμο. Μερικές φορές νομίζω ότι δεν προσπαθεί να εκφράσει, αλλά απλά να
    πρωτοτυπήσει στη φόρμα.
    3. τη μουσική την αφήνω προς το παρόν γιατί είμαι πολύ μπερδεμένος στο συγκεκριμένο θέμα.

    Προς τα που αλλάζει; Σήμερα αν με ρωτήσεις προς το καλύτερο. Χθες τέτοια ώρα έλεγα θα ζήσουμε μαύρες μέρες. Είναι που είμαι και σταθερός στις απόψεις μου. Δεν μπορώ να πω προς τα που, μπορώ να πω ότι νιώθω ότι μας τελειώνει η στασιμότητα. και καλύτερα.

    @ streetfox 2,
    όχι φτυσιές παρακαλώ. Ας αρκεστούμε στο να συγχωρέσουμε τα ψώνια.

    χαιρετώ.

  7. streetfox

    @ βυτίο
    μάλλον προτρέχω
    θετωντας κι εγω την τέχνη όπως εγω θέλω να την γνωρίζω
    ο virillo ρίχνει το βάρος στην αξία (χρηματικά) της τέχνης & πως αυτο την εκφυλίζει (δεν μπορώ να το ξεχάσω πως αληθεύει)
    δεν εχω διαβάσει τπτ αλλο, απλά θεώρησα πως το περιορίζει και αγνοεί πως χρησιμοποιήθηκε ως μέσο – αναπόφευκτα- για να διατηρήσει ενα τρόπο ζωής (απο την βιομηχανική επανασταση και μετα) βλ. life style
    που αθ προωθούσε γενικότερα την παραγωγή και την ακτανάλωση.
    …μοντέρνοι τύποι-γεματοι χώροι- κενοι άνθρωποι=τεχνη…
    Αν αγοράσω εν τεενεκεδάκι τοματας σχεδιασμενο απο τον Warhol (όπου αυτό που ηθελε να δείξει είναι η παραγωγική και επεναλαμβανόμενη κατανάλωση ειδών και πως το τπτ μπορεί να γίνει τέχνη) είμαι ηλίθια, και ο καλλιτέχνης εχει ενα ζωντανό έργο τέχνης που αγνοεί το μηνυμα και γίνεται προιόν ο ίδιος

    Υπήρξε ενα video με ενα καλλιτεχνη (δημιουργούσε καταστασεις τύπου live project) στο οποιο αυτο που φαινόταν ήταν ενα σκυλί δεμένο, ξερακιανό και ταλαιπωρημένο σε μια gallery… χωρίς καν τροφή ή νερό.
    ξεσήκωσε θύελες αντιδράσεων, κραξίματος, υπογραφών, αναρτήσεων, συζητήσεων.
    οι περισσότεροι δεν είχαμε μπει στον κόπο να ψάξουμε την πηγη και να διασταυρώσουμε αν αυτο έγεινε όπως το είδαμε…
    κι αυτο ακριβώς ήταν το σχέδιο: πόσο αμάσητες κατεβαίνουν κάποιες ειδήσεις και οι αντιδράσεις που προκαλούν (ή οχι).
    στην πραγματικότητα, ό σκύλος αφέθηκε μετα ητην βιντεοσκόπηση, δεν θανατώθηκε κλπ.. και εμείς είμασταν το project σε εξέλιξη

    …συμμετέχουμε σε πολλά λοιπόν, άθελα ή εσκεμένα.

    μπορούμε να δούμε μέσα απο ενα συγκεκριμένο πρίσμα κατι, και να αδιαφορήσουμε για κατι άλλο, ααγνοώντας την ουσία αλλα βάζοντας ακλόνητες ηθικές + αξίες (άλλες.. ) κουβεντιάζουμε, αλλά δεν προσφέρουμε λύση σε αυτο που θίγουμε ως πρόβληματική κατάσταση.
    και καμιά φορά υποβιβάζουμε -άθελα ίσως- αυτο που δεν καταλαβαίνουμε… γαιτι εχουμε και μια ιδεολογία βρε αδελφέ (!)

    είναι ευκολο να συντηρείς το ίδιο κλίμα νομίζωντας πως διαφέρούμε κιόλας

    προβάλεις στην τέχνη την πρωτοβουλία να «καταλήγει στηλοβάτης ή απολογητής» είναι σουρεαλιστικο… κάνεις τέχνη και εσυ! δεν ξερω αν είναι σκόπιμο αλλα παράγεις εικόνες… ακι οτι αλλο

    ας δημιουργούμε λοιπόν
    όσο άλλοι θα συνεχίζουν να χτίζουν ναους
    και μαζι (εμείς δλδ) θα αναγεννήσουμε
    ή θα μετ- αλλάξουμε οτι μας έχει αηδιάσει..

    μακρία να κοιτάμε λοιπόν
    γτην υπόθεση όλων μας (αφου μας απασχολεί)
    γιατι όσο πιο μακριά κοιτάμε, τόσο θα ανοίγει το μάτι

    (; ) αι τσεκ μαι μειλ, βερι οφεν)

    υ.γ. πολυ ωραία η ανανέωση στην σελίδα + η φωτό

    καλό βράδυ

  8. @ streetfox,
    μ’ αρέσει η εξίσωσή σου (…=τέχνη)
    Δε μ’ αρέσει ο Warhol. καθόλου. μα καθόλου. Δε νομίζω ότι θέλει να πει τίποτα. Νομίζω ότι θέλει απλά να αποκτήσουν τα πάντα μια ποπ/ελαφριά/προς πώληση πλευρά. Δεν ξέρω βεβαια, δεν έχω ψάξει/διαβάσει/εντρυφήσει σ’ αυτόν ή το έργο του. Μου προκαλεί μια απέχθεια η αισθητικοποίηση των πάντων. Μια κονσέρβα δίπλα στη Μέριλιν. Μόνο που η Μέριλιν χτυπιόταν μια δίπλα στον Μίλερ και μια δίπλα στον Ντι Μάτζιο. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά. Εκείνη ζούσε παράφορα/απελπισμένα με τίμημα το σαρκίο της. Ο άλλος μετέτρεπε την ντομάτα σε καλλιτεχνικό προϊόν που δε διαφέρει από το εις τετραπλούν πρόσωπο της Μονρόε. Τεσπα ίσως και να είμαι υπερβολικός, αλλά είναι που έχω φυλαγμένη άγνοια και αηδία για τον ενλόγω.
    και βέβαια φυσικά και συμμετέχουμε σε πολλά και άθελά μας. Φυσικά και διαιωνίζουμε την κατάσταση. Το ερώτημα λοιπόν ξανατίθεται πώς ή τί είναι ριζοσπαστικό σήμερα στην τέχνη ή κατ’ επέκταση στην αληθινή ζωή κ καθημερινότητα. Μέχρι να το απαντήσουμε και να το πράξουμε, κοιτάμε μακριά, διαφωνούμε φυσικά και ανταλλάσουμε κουβέντες και μέηλ.
    άντε και καλό μας απόγευμα προς το παρόν.

  9. Ρίξε μια ματιά κι εδώ
    http://agrioskylo.squat.gr/159
    … προς το παρόν

  10. Το ζήτημα ξεκινά,όπως προελέχθη,από τον ορισμό:τι είναι τέχνη τελικά;Όταν πρωτοεμφανίστηκε,στις απαρχές του πολιτισμού,νομίζω ότι απλά εξυπηρετούσε την ανάγκη δημοσιοποίησης μιας εντύπωσης,ενός συναισθήματος.(Γιατί,κακά τα ψέμματα,όταν πέντε άνθρωποι κοιτούν ένα συγκεκριμένο αντικείμενο,βλέπουν πέντε διαφορετικά αντικείμενα.)Μια ανάγκη επικοινωνίας.Η αξιολόγησή της γινόταν με υποκειμενικά κριτήρια,με βάση το αν προσλάμβανες ή όχι το μήνυμα:κάτι σου άρεσε ή δεν σου άρεσε ή,τέλος,σ’ άφηνε παγερά αδιάφορο.
    Προϊόντος του πολιτισμού,η τέχνη άρχισε να εξυπηρετεί και άλλες σκοπιμότητες όπως την επίδειξη δύναμης,ευμάρειας,εξουσίας,έκφραση κοινωνικών κινημάτων,κλπ.Ο καλλιτέχνης όμως εξακολουθούσε να εκφράζει τις εντυπώσεις του ακόμα κι αν ήταν υποχρεωμένος να καναλιζάρει το αποτέλεσμα μέσα από σκοπιμότητες,όπως πχ τον εξωραϊσμό των αναπαριστωμένων στα πορτρέτα(κάτι σαν photoshop της εποχής δλδ).Από εδώ και πέρα στην αξιολόγηση υπεισέρχονται και άλλες παράμετροι κοινωνικές,πολιτικές,οικονομικές.Ο Φειδίας,λέμε,ήταν ο καλύτερος γλύπτης αφού επελέγη να φτιάξει τα χρυσελεφάντινα αγάλματα των θεών(τους άλλους τους ξέρουμε;).
    Κι ερχόμαστε στην εποχή μας (συγχωρήστε μου το τεράστιο άλμα λόγω χώρου αλλά νομίζω ότι μπορείτε κι εσείς να το ακολουθήσετε) όπου,ενώ δεν έχει χαθεί το υποκειμενικό κριτήριο,το βάρος δίνεται στην οικονομική αξιολόγηση της τέχνης(που προϋποθέτει την επικοινωνιακή προώθησή της και το χτίσιμο θέσης στο καλλιτεχνικό χρηματιστήριο).Πολλές φορές αυτά τα δυο κριτήρια συμβαδίζουν αλλά όταν δεν συμβαίνει αυτό,τότε το δεύτερο επιβάλλεται κατά κράτος.
    Παρολαυτά εγώ θα σας πω ότι θα μάζευα λεφτά για ν’ αγοράσω έναν Μποκόρο αλλά απλά θα χαιρόμουν αν μου χάριζαν έναν Τσόκλη(και τώρα που το είπα εύχομαι να χαθεί το σχόλιο μου στον κυβερνοχώρο για να μην πέσω στην χλεύη των ειδημόνων).
    Εν κατακλείδι εκείνο που χρειαζόμαστε,κατά την ταπεινή μου γνώμη,είναι μάτια καθαρά και ανοιχτά.Το υποκειμενικό κριτήριο είναι αυτό που μετράει.Αν σ’ αρέσει κάτι,αν πιάνεις το νόημά του ή το συναίσθημα που εκπέμπει.Τα υπόλοιπα τα σέβεσαι και τα προσπερνάς.Κι έτσι επανέρχομαι στην γεροντική εμμονή μου περί παιδείας(έννοια παρεξηγημένη,μιας και πολλοί-κυρίως «ελληνόφρονες»- την ταυτίζουν με πολύ στενά νοήματα).
    Η δε σύγχυση και τρομοκρατία που αναφέρονται στα διαλογικά αποσπάσματα,μου θυμίζουν έντονα τη σύγχυση και την τρομοκρατία της προσπάθειας ενημέρωσης από το διαδίκτυο:τεράστιος όγκος αντικρουομένων πληροφοριών,οι περισσότερες των οποίων απέχουν από την ουσία.Όσο κακό κάνει αυτή η παραπληροφόρηση στο κοινωνικό γίγνεσθαι,αλλό τόσο κακό κάνει στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι το παγκόσμιο μουσείο.
    Ταύτα και μένω.

    (Συγχωρήστε μου πιθανά λογικά κενά αλλά,λόγω δουλειάς,το σχόλιο γράφτηκε σε διάρκεια επτά ωρών…)

  11. @ streetfox,
    θα ρίξω και θα σου πω
    παρεμπιπτόντως και προς το παρόν σου λέω ότι η φωτό είναι από ένα χωριό (αρκετά) πάνω απ’ το Καρπενήσι. (Ορεινή Ευρυτανία, βουνά, χωματόδρομοι, αλεπούδες στο πλάι του δρόμου και ένα κρύο που σε κάνει να τα θες όλα ξανά απ’ την αρχή)

    @ σελιτσάνε,
    αυτό για τον Φειδία δεν το είχα ξανασκεφτεί.
    αναρωτιέμαι αν από ένα σημείο και μετά μπορούμε να διακρίνουμε αν τα δύο που αναφέρετε συμβαδίζουν ή όχι. Δλδ αν σε κπ φάση η επικοινωνιακή και χρηματιστιριακή θέση του έργο τέχνης έγινε τελικά προϋπόθεση ύπαρξης και όχι απλά σημείο αναγνώρισης & αξιολόγησης.
    γενικά μάλλον συμφωνούμε. και για την παιδεία που λέτε και για το ότι εντάξει κι εγώ έναν πίνακα του Μοντιλιάνι ή του Μόραλη τελικά μάλλον θα ήθελα να αγοράσω, παρόλο που θεωρητικά διαφωνώ με την ιδέα του συλλέκτη. (χωρίς να έχω τη θεωρητική κατάρτιση να το υποστηρίξω αυτό φυσικά).
    ότι και να πω βέβαια θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν μπορώ να σκεφτώ και να απαντήσω επί της ουσίας, αφού αυτό το δικό σας ήμουν στη δουλειά, μου φέρνει στο νου δύσκολες στιγμές, τα ξέρετε βεβαίως. μπρρρ)

  12. … είναι πολύ όμορφα αυτά τα μέρη έχω βρεθεί στην Κρέντη στα πέριξ
    και στον π. Αγραφιώτη

    μιλώντας για το τι σε κάνει να τα δεις όλα από την αρχή πάντως
    …εχτές απανωτά περιστατικά με έστειλαν στο νοσοκομείο
    αυτό με έκανε να νιώσω έτσι… 🙂

    (μειμπι γουι μιτ σαμταιμ εγκεν
    εντ τοκ αμπαουτ περσοναλ φριντομ+ πριζον)

  13. streetfox ελπίζω να είναι όλα καλά, καλύτερα τουλάχιστον.
    (φορ δε ρεστ τσεκ γιορ μέιλ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s