το βερίκοκο

Την περασμένη εβδομάδα έπεσα στο Κόκκινο σε μία συζήτηση στην οποία η ραδιοφωνική παραγωγός μιλούσε για την επίθεση των ακροδεξιών στην Πανόρμου. Αφού λοιπόν στην εκπομπή περιέγραψαν το γεγονός, αναφέρθηκαν και στον περιβόητο νόμο για τις κουκούλες. Σε εκείνο το σημείο η παραγωγός είπε ότι θα ήθελε πριν καταργηθεί ο συγκεκριμένος νόμος να δικαστούν με βάση αυτόν, οι ακροδεξιοί και συμπλήρωσε χαρακτηριστικά «να δουν τί εστί βερίκοκο».

Κόντεψε να μου φύγει το τιμόνι απ’ τα χέρια στο άκουσμα αυτής της κουβέντας. Επί ένα χρόνο φωνάζουν όλοι απ’ τον σταθμό του Συν κι εμείς μαζί τους, χαρακτηρίζοντας το νόμο για τις κουκούλες άλλοτε απλά απαράδεκτο κι αντιδραστικό κι άλλοτε ξεκάθαρα χουντικό. Συλλαμβάνονται παιδιά στις πορείες είτε τον Δεκέμβρη είτε αργότερα και αμέσως διοργανώνονται άλλες συγκεντρώσεις έξω απ’ τη ΓΑΔΑ (και καλά κάνουν) ή πηγαίνουν βουλευτές να μεσολαβήσουν. Πώς συνδυάζεται όμως η αντίδραση σ’ ένα νόμο ή γενικότερα στην έννοια της νομιμότητας, με την προτροπή για καταδίκη κάποιων άλλων ακριβώς με τον ίδιο νόμο; Έχει σημασία το αν ο νόμος στρέφεται εναντίων φίλων ή ιδεολογικών αντιπάλων; Πρέπει δηλαδή να κρίνεται ο νόμος από το αν μας εξυπηρετεί; Αυτό μέχρι χθες νόμιζα πως ήταν προνόμιο των διαφόρων (κεντρο)δεξιών κυβερνήσεων που πάντα φρόντιζαν να ετοιμάσουν φωτογραφικούς νόμους, όποτε χρειαζόταν. Προφανώς έκανα λάθος. Παρόλα αυτά εξακολουθώ να απορώ πως γίνεται να είσαι περιπτωσιολογικά υπέρ ενός νόμου τόσο ξεκάθαρα αντίθετου σε κάθε αριστερή σκέψη και προοδευτική λογική.

Η επίσημη θεσμική αριστερά στην Ελλάδα δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει τον όρο «νομιμότητα» με ενιαίο ή συστηματικό τρόπο.

Την ίδια αμηχανία αισθάνομαι όταν ακούω ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως «αριστεροί» να κραυγάζουν για τον διαβόητο πια Κορκονέα ότι πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη, πρέπει δηλαδή «να σαπίσει στη φυλακή», «να τον κλείσουν μέσα για πάντα» κλπ. Προσωπικά έχω τσακωθεί άπειρες φορές, αφού από χρόνια (μετά την παράλληλη ανάγνωση Φουκώ και Σωφρονιστικής) έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου ότι είμαι αντίθετος στην έννοια της φυλάκισης. Αυτό όμως ισχύει για όλους και από τώρα, δεν το φυλάω για την επόμενη κοινωνία. Φυσικά κι έχω τις προσωπικές μου προτιμήσεις που έχουν να κάνουν με το ιδεολογικό υπόβαθρο και τη νοοτροπία. Πάντοτε θα νιώθω πιο κοντά, θα είμαι πιο έτοιμος να συγχωρήσω δηλαδή, ένα έγκλημα ερωτικού πάθους ή το γκαζάκι ενός αριστεριστή, παρά τη σφαίρα του αστυνομικού κατά τη διάρκεια της καταδίωξης ενός ληστή. Αυτό όμως είναι μια προκατάληψη, ένα ωραιότατο στερεότυπο που προσπαθώ, ανεπιτυχώς είναι η αλήθεια, να καταπολεμήσω. Απορώ όμως και πάλι με τη λογική που υπαγορεύει την προτροπή σε εγκλεισμό και δη ισόβιο. Μόνο που το σκέφτομαι, παγώνω. Γνωρίζω καλά πως οι μισοί τουλάχιστον που ζητάνε την τιμωρία του κάθε Κορκονέα, λαμβάνουν υπόψη τους την εδώ και χρόνια ανελέητη κρατική καταστολή / τρομοκρατία που σκάει μονίμως πάνω στα ίδια κεφάλια. Ως εδώ μπορώ να αντιληφθώ μια οργή. Αλλά δεν μπορώ να συνταχθώ με οποιονδήποτε επιμένει να ζητά τιμωρίες και εγκλεισμούς. Η ευκολία δε, με την οποία καταφεύγουμε σ’ αυτή τη σχεδόν μεταφυσική έννοια, νομίζω ότι φανερώνει ότι μάλλον δε μάθαμε τίποτα τόσους αιώνες (ή ότι ο χριστιανισμός μας έμαθε περισσότερα απ’ όσα θέλουμε να πιστεύουμε). Η μανία για αίμα εξακολουθεί να φωτίζει το δρόμο μας. Η συνομιλία με τους αντιφρονούντες παραμένει εν πολλοίς ένα άλυτο πρόβλημα. Αν οι ακροδεξιοί το έλυσαν δείχνοντας γροθιές και μαχαίρια, θα ήθελα η απάντηση της άλλη μεριάς να ακούγεται και να είναι εντελώς διαφορετική. Εκτός αν οι λύσεις περιορίζονται στο δίλημμα, Γκάντι ή Νετσάγεφ.

Η ίδια πάνω κάτω συζήτηση συνεχίζεται επί μήνες με αφορμή πότε τη δίκη Πλέυρη και πότε τους διάφορους ρατσιστές, αντισημίτες κλπ. Σοβαροί άνθρωποι φωνάζουν προς όλες τις κατευθύνσεις πως πρέπει να καταδικαστεί ο ρατσιστικός λόγος ή ότι δεν είναι απλά λόγος, αλλά και προτροπή σε εγκληματικές πράξεις. Άραγε το σύνθημα στον τοίχο «δε σ’ αρέσει το δελτίο ειδήσεων; Κατέβα στον δρόμο και φτιάξε ένα δικό σου» ή το «μόνο βία και οργή» ή ακόμη και το γνωστό «μίσος ταξικό» των κουκουέδων θεωρείται φιλειρηνικό; (αναγνωρίζω βέβαια πως υπάρχει μια αναντιστοιχία στον παραλληλισμό μου, αλλά και πάλι..) Νομίζω ότι υπάρχει μια ευκολία στο να κάνουμε αφιερώματα στην λογοκρισία αυταρχικών καθεστώτων και μια ακόμη μεγαλύτερη ευκολία στο να ζητάμε το κλείσιμο του στόματος των διαφωνούντων. Στην πραγματικότητα δεν έχει σημασία πόσο επικίνδυνοι ή προκλητικοί είναι. Σημασία έχει ότι καταφεύγουμε σε μια ρύθμιση του τί μπορεί να λέγεται, δηλαδή σε έναν καθορισμό συγκεκριμένων ορίων.

Η κατάσταση έχει λοιπόν διπλή ανάγνωση. Απ’ τη μία, έχουμε τη γελοιότητα να καταγγέλλουμε έναν νόμο, εκτός αν πρόκειται με αυτόν να καταδικαστεί ο ιδεολογικός αντίπαλος. Απ’ την άλλη, έχουμε την ευκολία με την οποία δεχόμαστε αντιδραστικές έννοιες όπως η τιμωρία.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι τελικά καταλήγουμε να υιοθετούμε την ορολογία και τις ιδέες της δεξιάς, αδυνατώντας να αρθρώσουμε έναν λόγο έξω απ’ τα στενά όρια που παρουσιάζονται ως μοναδικά πιθανά στις σημερινές δοσμένες συνθήκες. Η θεσμική αριστερά ακροβατεί σε ένα πολύ λεπτό σκοινί. Σε κάθε ευκαιρία σύρεται στην τηλεόραση σε δηλώσεις νομιμοφροσύνης. Ταυτόχρονα, πολλοί στους κόλπους της, θυμούνται ότι το σημερινό σύστημα απονομής δικαιοσύνης είναι εξορισμού ικανό να αποδώσει μόνο ένα συγκεκριμένο είδος δικαιοσύνης. Έτσι με μισόλογα προσπαθεί να ανταποκριθεί πότε στην ανακριτική ορμή των μεν, πότε στην δικιά τους βαθιά εμπειρική γνώση.

Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά κηρύσσει πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών. Αυτός ο πόλεμος είναι καταδικασμένος όμως όχι μόνο να χαθεί, αλλά και να ισχυροποιήσει τον υποτιθέμενο εχθρό.

Τα οξύμωρα πάνε κι έρχονται και όμως δεν καταφέρνουν να μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε μέσα απ’ τις αναπόφευκτες και επιθυμητές αντιφάσεις. Τιμωρία και λογοκρισία δεν μπορούν λοιπόν ακόμη και σήμερα να βρίσκουν θέση στο λεξιλόγιο μας. Δε θέλουμε κανείς να μάθει τι εστί βερίκοκο.

Advertisements

27 Σχόλια

Filed under υπερβολές, ασυναρτησίες, διάφορα

27 responses to “το βερίκοκο

  1. Ωραίος, και πάλι. Είναι τέτοιες φορές που νοιώθεις ηττημένος από παντού.

  2. Όσα εκθέτεις εδώ φίλε βυτίο συμφωνούν απόλυτα με την θλιβερή πραγματικότητα. Η δική μου θέση είναι ότι σε αυτή την θλιβερή πραγματικότητα εντάσσεται αναπόφευκτα μια αριστερά που υποκαθιστά την δικαιοσύνη με τους δικανισμούς του αστικού δικαίου. Η δικαιοσύνη βέβαια αυτή που διαρκώς εκτοπίζεται και παραμερίζεται δεν περιμένει κάπου να την βρούμε. Φτιάχνεται από υποκείμενα και επικοινωνεί με άλλα που την αναγνωρίζουν. Την τελευταία φορά που την αναγνώρισα, ήταν στο κατεστραμένο πρόσωπο της Κούνεβα, όταν έλεγε ότι αν μπορούσε να βρίσκεται εκτός νοσοκομείο θα συνέχιζε τον ίδιο αγώνα. Η προτελευταία ήταν στους δρόμους της Αθήνας το 08. Ποτέ δεν ασχολήθηκα με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου ή με τις διάφορες υποθέσεις ακροδεξιών, ή με τους μετανάστες από την σκοπιά του νόμου. Αυτού του είδους τα ενδιαφέροντα είναι ορισμοί του αριστερού οπορτουνισμού και οδηγούν, αναπόφευκτα, σε διπλά κριτήρια.

  3. Και κάτι για τον «πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών.» Πόλεμο έχουμε, αυτό είναι βέβαιο. Αλλά όχι πόλεμο όπου τα στρατόπεδα είναι συμμετρικά ορισμένα και ταυτοποιήσιμα. Η δυσκολία της πολιτικής σκέψης εκεί έγκειται. Στο ότι ο πόλεμος δεν αφορά τους Χ εναντίον των Ψ, αλλά τους Χ εναντίον της οργάνωσης ενός κόσμου στον οποίο συμμετέχουν άκοντες εκόντες οι Χ, και άρα είναι πάντα και πόλεμος των Χ εναντίον των Χ.

    Τα σέβη μου.

  4. Αντώνη, σπουδαία αυτή η παρατήρηση, η τελευταία.

  5. Καλοσύνη σου, δύτη μου, αλλά δεν είναι δική μου;-) Κάποια στιγμή θα ανεβάσω τις πηγές επ’ αυτού του ζητήματος, νομίζω έχει σημασία η διασαφήνιση του τι σημαίνει «ταξική πάλη» σε θεωρητικό επίπεδο γιατί έχουμε μια τρομερά υπεραπλουστευμένη και συνεπώς δυσλειτουργική αντίληψη του θέματος στο Ελλάντα. Μια αντίληψη ουσιαστικά δεκαετίας 30, δηλαδή, μιας δεκαετίας που είχει ήδη κάνει πολλά θεωρητικά βήματα προς τα πίσω από αυτή του 20. Ασ’ τα να πάνε…

  6. δεν έχω nick

    Kαλά, βάζουν γκαζάκια οι αριστεριστές? Και μιλά το κκε για ταξικό μίσος?
    Συμφωνώ με το γενικότερο πνεύμα του κειμένου σου.Ωστόσο, υπάρχει μια αντίφαση όταν μιλάς για τη λογοκρισία. Ενώ κάνεις κριτική στην αριστερά που συχνά δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να απεγκλωβιστεί από τη νομιμότητα (ή ό,τι θεωρείται ως τέτοια στη συμβολική διάταξη), επικαλείσαι μια έννοια που μπορεί να οριστεί μόνο με αστικούς όρους. Εκτός κι αν εννοείς τις περιπτώσεις που ζητάται από το ίδιο το κράτος να γίνει ο λογοκριτής

  7. δύτη & αντώνη καλησπέρες,

    @ Αντώνη,

    κατ’ αρχάς συμφωνώ με τις παρατηρήσεις σου. Από πέρσι τον Δεκέμβρη συζητούσαμε με φίλους και λέγαμε ότι πολιτικά η ουσία δεν βρίσκεται σε καμία δίκη και καμία πραγματογνωμοσύνη. Όπως επίσης και κανενός είδους δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποδοθεί για αυτή ή άλλη τέτοιου είδους δολοφονία. Το πρόβλημα ξεκινάει απ’ τη στιγμή που κάνει σημαία μέρος της θεσμικής αριστεράς τη δίκη και την τιμωρία Κορκονέα. (θα μου πεις τί περιμένεις απ’ το Συριζα; Δεν ξέρω. Πάντως όχι το τίποτα.).
    Η παρατήρησή σου για τον πόλεμο των αφεντικών όπως λέει κι ο Δύτης είναι εξαιρετική.
    (Πάντως επαναλαμβάνω ότι φίλος οργανωμένος σε ΚΚ μου έχει τονίσει ότι γίνεται δουλειά στο ζήτημα ποιά είναι σήμερα η εργατική τάξη και τί εστί πάλη των τάξεων. Αν βρω κάπου στοιχεία θα λινκάρω.)

    @ δεν έχω nick,
    καλά η περιγραφή είναι λίγο σχηματική, εννοείται.
    Ακριβώς αυτό το τελευταίο πάντως εννοώ. Ότι διάφορες οργανώσεις ή και μεμονωμένα άτομα προερχόμενα απ’ την ευρύτερη αριστερά, ζητούν απ’ το κράτος να λάβει μέτρα ώστε να μην ακούγεται πχ. ρατσιστικός λόγος.
    Η ένστασή μου για την αριστερά είναι ότι πρέπει να μην παριστάνει πότε τον συνομιλητή των κομμάτων που αγαπάει την σημερινή δημοκρατία, πότε να ζητάει να μην εφαρμόζεται ο σημερινός νόμος και πότε να εφαρμόζεται. Τελικά αν ακόμη πιστεύουν στην ανατροπή του σημερινού πολιτικού συστήματος, τί νομίζουν ότι θα γίνει με νομοσχέδιο;

    @ δύτη,
    όχι ακριβώς ηττημένος. Εκνευρισμένος περισσότερο.

  8. Βυτίο θίγεις ένα θέμα που εκτός από πολιτικές σκοπιμότητες και προεκτάσεις (τις οποίες αναφέρετε ) υπάρχει και κάτι ακόμη που υποβόσκει. Είναι η αδυναμία του ανθρώπου να γεννάει, να στηρίζει και να αναπτύσσει τις αξίες και τους θεσμούς …ξανά από την αρχή αν χρειαστεί. Αντιστεκόμενος, έτσι στο να γίνει πρόβατο ή τέρας.

    Δεν θεωρώ την τιμωρία σωφρονιστική μέθοδο ούτε το οφθαλμών αντί οφθαλμού παιδαγωγική… κι αυτό γιατί θεωρώ τον άνθρωπο εξελικτικό είδος. (!!!???)
    Άποψη μου είναι πως για να υπάρξει βάση για πανανθρώπινες αξίες και δημιουργία θεσμών -που δεν θα δεσμεύουν-… θα πρέπει να προϋπάρξει η ελευθερία στην σκέψη μας, πέρα από μίση και εκδικητικά ένστικτα. Με καθαρό όραμα και όχι καθοδηγούμενο.

    Μπορούν όμως τα όρια -που είναι απαραίτητα- να οριστούν βάσει της ηθικής του οράματος? Και πως θα οριστεί αυτή η ηθική?
    Όταν όλοι οι θεσμοί έχουν καταρρεύσει… ποιος θα πει τι είναι σωστό και τι όχι?
    και εσύ δικαίως μπερδεύεσαι …και δεν είσαι ο μόνος.

    Το πρίσμα μας έχει δοθεί στα χέρια και κοιτάμε από εκεί μέσα, άλλοτε με αηδία & άλλοτε με ηδονή.
    Η πλειοψηφία των κυβερνήσεων σκοπό έχει να μετατρέψει τον άνθρωπο σε κτήνος.
    Και μας ταΐζει καθημερινά με φρίκη, εξαθλίωση, διαφθορά για να το χωνέψουμε.
    Γνωρίζοντας μας -παρόλα αυτά- πως δεν υπάρχει δικαιοσύνη για όλους. Ποιος νόμος θα εφαρμοστεί δίκαια η άδικά? Όταν στην βάση τους οι περισσότεροι νόμοι τρέφουν μίσος και όχι πρόνοια για τους πολλούς? Και παράθυρα και συγκάλυψη για τους λίγους?

    Από το σχόλιο που σε ξεσήκωσε, διαφαίνεται μια ακόμη αλήθεια που μας είναι ήδη γνωστή:
    Οι ακροδεξιές ομάδες πάνε χέρι – χέρι με την αστυνομία σωστά?
    Και είναι αυτοί που θέλησαν τον κουκουλονόμο.. σωστά ? (οι εκπρόσωποι τους εννοώ)
    Από την άλλη όσα εγκλήματα έχουν διαπραχθεί από αστυνομικούς (είτε από παράβαση καθήκοντος είτε από υπερβάλλον ζήλο είτε ένιωσε να απειλείτε…είτε , είτε, είτε) κανένας δεν δικάστηκε αμερόληπτα. Το σύστημα φρόντισε να τους καλύψει και να τους ανταμείψει.. !! σωστά?

    Όταν λοιπόν δεν μιλάμε καν για τιμωρία, αλλά για επιβράβευση, είναι αντιδραστικό (ουτε σωστό ουτε λάθος) να ξυπνάει μέσα μας το μίσος.
    Στο πώς θα το διαχειριστούμε, εμπεριέχει και το που θα θέσουμε στην συνέχεια τον εαυτό μας..

    Εν τέλει, αν το σύστημα καταφέρνει να μετατρέψει τον άνθρωπο σε τέρας/ κτήνος που εύχεται τον θάνατο, τον εγκλεισμό ή την τιμωρία των άλλων…έχει πετύχει τα πάντα … Πλέον δουλεύει για το ίδιο, γίνεται το τέλειο υποχείριο. Συνένοχος δίπλα σε αυτούς που καταστρέφουν την ζωή.

    υ.γ. Το παράκανα…
    (έχω υποπέσει στο παράπτωμα κατάχρησης διαδικτυακου χώρου)

  9. θυρωρός

    έχεις λύση να προτείνεις ρε βυτίο ή απλά είσαι κατα της τιμωρίας; (και μην αρχίσεις περι παιδείας και μέλλοντος. Τώρα τι γίνεται; Ποια η θέση σου απέναντι στον κάθε Κορκονέα;)

  10. Νταξ, εξαιρετικό κείμενο. Μπράβο.

  11. Κώστας

    Αγαπητέ συνάδελφε για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα να σε διαβάζω Διαφωνώ, διαφωνώ, διαφωνώ και διαφωνω. Περισσότερα ελπίζω αύριο που θα έχω κλείσει τεύχος. 😛 Μέχρι τότε χαιρετίσματα.

  12. @ streetfox,
    (δεν είμαι σίγουρος ότι θα βρω κάπου να διαφωνήσουμε.. χοχο)
    όλο το ζουμί βρίσκεται σ’ αυτό που λες, να στηρίξει/γεννήσει τους θεσμούς απ’ την αρχή. (ή για να «γυρίσει» το συλλογικό φαντασιακό θέλει δουλειά πολύ.)
    Λοιπόν λαμβάνοντας υπόψη τη συγκεκριμένη σημερινή κοινωνικό οικονομική οργάνωση, μπορούμε να πούμε σε θεωρητικό επίπεδο ότι θεσμοί & νόμοι είναι εξαρχής αντίθετοι στην ελευθερία & τη δικαιοσύνη (ας πούμε ότι συνεννοούμασε ως προς τη σημασία των λέξεων, για λόγους συντομίας). Έτσι κι αλλιώς λοιπόν, είτε με δίκαιη είτε με άδικη εφαρμογή των νόμων το πολιτικό σύστημα σπρώχνει προς την παράνοια και την αποκτήνωση (αφού για να επιβιώσει θέλει όλο και μεγαλύερη παραγωγή/ώρες εργασίας, όλο και περισσότερη κατανάλωση κλπκλπ έκθεση ιδεών..)
    Ως προς την πραγματικότητα όμως και λαμβάνοντας υπόψη ότι τώρα έχουμε την τύχη να ζούμε, παρατηρούμε αυτό που λες, την προνομιακή μεταχείριση αστυνομικών ή ακροδεξιών και το θάψιμο ορισμένων πληθυσμιακών κατηγοριών όπως περιθωριακών, μεταναστών, τοξικοεξαρτημένων κλπκλπ. Πώς λοιπόν μιλάμε για το νόμο τότε; Με τη βεβαιότητα ότι θα χάσουμε άρα δεν έχει κανένα νόημα η συζήτηση; Προσπαθούμε να τον χρησιμοποιήσουμε περιπτωσιολογικά υπέρ μας πχ. μέσα οι νεοναζί, έξω οι δικοί μας που μπορεί να παρέβησαν το νόμο, αφού οι δικοί μας υπερτερούν ας πούμε ηθικά; Ή προσπαθούμε να βρούμε μια νέα συστηματική αντιμέτωπιση του ζητήματος νόμος εν καιρώ στυγνού καπιταλισμού;
    Μπερδεμένος είμαι αλλά σου λέω αυτό: Την οργή την καταλαβαίνω, το μίσος όχι. Αλλά η διαχείριση της οργή, η υιοθέτηση του τέρατος τελικά έχει να πει κάτι πολύ σπουδαίο για την ιδεολογική μας συγκρότηση. Ιδεολογική εν ευρεία έννοια εννοώ.
    ουφ.. χαιρετώ. Ο χώρος μας ανήκει εξίσου, μη σε νοιάζει.

    @ θυρωρέ,
    τώρα τί γίνεται; καλά αν είχα σαφή απάντηση σ’ αυτό, φαντάζομαι κάπου θα την είχα γράψει.
    Λέω τα εξής όμως χωρίς ιδιαίτερη σκέψη:
    Κατάργηση της φυλακής τώρα. Λύσεις για την αντικατάσταση υπάρχουν πολλές. Απ’ το να βοηθάς ηλικιωμένους σε ΚΑΠΗ, μέχρι να κάνεις μαθήματα σε μετανάστες ή να βοηθάς σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, μετά την εργασία σου και χωρίς να καθίσταται αυτό η μοναδική σου απασχόληση που σου απαγορεύει να ζήσεις κατά τ’ άλλα αξιοπρεπώς (λέμε τώρα). Ή αν προτιμάς έχει πράματα να βοηθήσεις στην ελληνική επαρχία να φαν κι οι κότες. ( Αν πάλι έχει σκοτώσει 50 ανθρώπους πάει να πει ότι δε θες «σωφρονισμό», αλλά υπάρχει άλλου είδους πρόβλημα. Θα μου πεις δεν είναι τα ψυχιατρεία κάτι σαν φυλακές; πιθανότατα, αλλά δεν μπαίνω στα της ψυχολογίας τώρα, τσιμπάνε)
    Αυτό ως ένα μέτρο κρατικό που λένε. Αν είσαι αριστερά, αφήνεις τα τηλεοπτικά παράθυρα και περνάς στην πράξη.
    Κατεβαίνεις στην πλ. Αγ. Παντελεημόνα και ψάχνεις τρόπους για τους πάντες. Διοργανώνεις συζητήσεις και όχι εκθέσεις ιδεών από μικροφωνικής. Ακούς μετανάστες ΚΑΙ νυκοκυραίους. Βρίσκεις λύσεις σε τοπικό επίπεδο. Μπαίνεις στη φωτιά εκεί που πραγματικά καίει και φυσικά συνήθως χάνεις, αλλά δημιουργείς μια κουλτούρα συμμετοχής, αλληλεγγύης κλπκλπ έκθεση ιδεών. Δεν ταμπουρώνεσαι πίσω από νόμους, βέβαια δεν ξεχνάς το θεσμικό μέρος παλεύεις κι εκεί, αλλά πάντα με το νου αλλού πιο πέρα. Δεν στοχοποιείς τους μπάτσους ή τον κάθε Κορκονέα γιατί αν συνεχίσεις έτσι δεν θα βγει τίποτα, εκτός αν κλείσεις το 80% του ελληνικού λαού φυλακή.
    Κάνεις αυτό που κάνει ο Αντώνης (ο από πάνω ο Radical) όσο μπορείς βέβαια, σπρώχνεις τα πράγματα μπροστά. Ψάχνεις να βρεις τη νέα ιδεολογία, προσεγγίζεις τα σημερινά ζητήματα απ’ όλες τις πλευρές και τσακώνεσαι με την παλιά ιδεολογία για να βγει καινούρια, πιο δύσκολη, πιο αντιφατική αλλά πιο κοντά στην ανατροπή κλπ

    @ Sraosha,
    θενκ γιου βέρι ματσ.

    @ Κώστα,
    ε βέβαια πρώτα η εργοδοσία. Αχ εσείς οι δημοσιογράφοι..
    (πλάκα κάνω φυσικά, καλά κουράγια)

    χαιρετώ. ω ρε σεντόνια.

  13. Φίλε βυτίο,
    εκ των υστέρων θυμήθηκα και αυτό το κείμενο, το οποίο είναι από αυτά που αγαπώ αλλά λίγο μοναχικά. Με τις απολογίες μου για την γκρίζα διαφήμιση, αλλά θα ήθελα να το διαβάσεις αν δεν το έχεις ήδη διαβάσει.

    http://radicaldesire.blogspot.com/2009/11/blog-post_26.html

  14. Συμφωνώ απόλυτα με την λογική του ποστ.Διαφωνώ με την απάντηση σας στο «τώρα τι κάνουμε;».Όχι με την ουσία αλλά με το ότι μπήκατε στη λογική να βρείτε απάντηση.Είναι η ίδια παγίδα με την ερώτηση «αφού έχεις λεφτά πώς είσαι αριστερός;»,που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αριστεροί δικαιούνται να είναι μόνον οι φτωχοί προλετάριοι…
    Ήδη είχατε απαντήσει από το ποστ:στο τώρα που ζούμε ανεχόμαστε τους νόμους ,χωρίς όμως να τους χρησιμοποιούμε καιροσκοπικά και δηλώνοντας προς κάθε κατεύθυνση την αντίθεσή μας σ’ αυτούς,προσπαθώντας να κάνουμε αυτήν την θέση ευρέως κατανοητή και κτήμα του κόσμου.Προέκταση-κατάληξη αυτής της θέσης είναι η αντροπή τους.Γιατί μπορεί να φαίνεται ότι οι ανατροπές γίνονται σε μια μέρα-συνήθως νύχτα- αλλά η διαδικασία που οδηγεί σ’ αυτές είναι πολύ αργή.Όσο κι αν δεν μας αρέσει.Όσο κι αν βιαζόμαστε.Όσο κι αν μας διακατέχει η -συντηρητική κατ’ εμέ-έπαρση του επαναστάτη-ανατροπέα.
    Συμφωνώ ότι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια,ότι χρειάζεται δράση-πράξη.Αλλά όταν ο ομιλών ή ο πράττων κάνει ό,τι κάνει είτε εκ καθήκοντος είτε γιατί έτσι νιώθει ν’ ανήκει σε μια ομάδα αρίστων,τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά.Το βλέπουμε κάθε μέρα άλλωστε.Αν ο δρων δεν έχει κατανοήσει,δεν έχει κάνει κτήμα του αυτό που κάνει και γιατί το κάνει τότε καταλήγει σε επαναστατικές γυμναστικές ή φιλολογικά τέια.

  15. @seltsanos: Πολύ ωραίο σχόλιο. Μα πολύ ωραίο.

  16. @ Αντώνη,
    το έχω διαβάσει και μάλιστα νομίζω είναι κατά κάποιο τρόπο σχετικό και με αυτά που λέει ο Σελιτσάνος, όπως νομίζω ότι είναι και το τελευταίο σου στο through the loophole (http://throughtheloophole.blogspot.com/2010/02/71.html)

    και αυτό προσπαθώ περίπου να πω όταν λέω ότι για κάποια ζητήματα (είτε λέγονται νομιμότητα είτε βία) καλώς ή κακώς θα πρέπει να σκεφτούμε πέρα από το πλαισίο που συνήθως τοποθετούνται.

    @ Σελιτσάνε,
    ναι, τελικά έχετε δίκιο. ξέρετε όμως επηρεάζομαι και ψ’αχνω και για τέτοιες «ακριβείς» ας πούμε απαντήσεις επειδή σε πολλές συζητήσεις, ακούω το γνωστό τροπάρι : «άσε την κριτική και τις θεωρητικολογίες. Πες τί λες πάνω στο πρόβλημα» το οποίο τελικώς απαντιέται από το σχόλιο σας.

  17. @βυτίο: ΟΚ, σόρυ για την επανάληψη:-)

    “άσε την κριτική και τις θεωρητικολογίες. Πες τί λες πάνω στο πρόβλημα”:

    Δεν το ακούμε, κάποια στιγμή όλοι; Ναι, αυτό είναι το θέμα του «Οπτικά», η ισοπέδωση της πραγματικής διαφοράς οπτικής στο όνομα της «επικοινωνιακής διαφάνειας». Είναι ένας από τους ιδιότυπους καταναγκασμούς της «δημοκρατίας» στην εποχή της λογικής «προσέχω τον άλλο, αλλά για πέντε δευτερόλεπτα και μετά ουδεμίαν ευθύνη κατανοήσεως έχω.»

    Παρεμπιπτόντως, ζηλεύω το blog σου για τα επίπεδα του διαλόγου του. Πάντα τέτοια σου εύχομαι.

  18. Ο όλος προβληματισμός για τη μορφή και την αποτελεσματικότητα του σωφρονιστικού μας συστήματος είναι δυσβάσταχτος για τον κόσμο της αριστεράς, της διανόησης, για όλους εκείνους που πέρασαν από έδρανα νομικών σχολών και συνειδητοποιούν ότι ο εγκλεισμός εξυπηρετεί κατά βάση το αίσθημα εκδίκησης. Ενώ γνωρίζουμε ωστόσο, τί δεν έχει χώρο στην κοσμοθεωρία μας, είναι δύσκολο ν’ αρθρώσουμε μια πειστική λύση, για βελτίωση ή αντικατάσταση του υπάρχοντος συστήματος. Πώς να το κάνουμε, διαφορετική είναι η απαξία για την κατοχή ναρκωτικών ουσιών ή την έκδοση ακάλυπτων επιταγών και άλλη για το βασανισμό και την ανθρωποκτονία. Δεν έχω να εισφέρω στο διάλογο, με κάποια λύση ή έξυπνη πρόταση. Διάβασα αυτό το ενδιαφέρον άρθρο στην Ελευθεροτυπία σήμερα (http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=127378), και σκεφτόμουν πως θα ήταν μια καλή αρχή, να διευρυνθεί η εφαρμογή τέτοιων μέτρων σε πολλές περιπτώσεις αξιόποινων πράξεων. Με την ελπίδα να είναι αποτελεσματική η διαδικασία για όλους τους εμπλεκόμενους και ν’ αλλάξει κάτι στη συνείδησή μας, σε σχέση με την αναγκαιότητα της τιμωρίας και την αντιμετώπιση των δραστών.

  19. Παίδες, το πράγματα είναι θολά και περίεργα στην άθλια (η πολύ ενδιαφέρουσα;) ιστορική στιγμή που διανύουμε. Οι προθέσεις μπερδεύοντε με τις θέσεις και γεννάνε αντιθέσεις… και μείς πρεπει να συμπεριλαμβάνουμε αρκετές συνισταμένες στη σκέψη μας για να βγάλουμε συμπέρασμα -το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να βγάλουμε προφανώς, για να ορίσουμε και τη δική μας τη στάση-αλλά το άτιμο δεν βγαίνει εύκολα!

    γνωρίματα σκοτεινών εποχών!


  20. συμφωνώ με βυτίο που λέει
    «Μπαίνεις στη φωτιά εκεί που πραγματικά καίει … δημιουργείς μια κουλτούρα συμμετοχής, αλληλεγγύης κλπκλπ έκθεση ιδεών. Δεν ταμπουρώνεσαι πίσω από νόμους, βέβαια δεν ξεχνάς το θεσμικό μέρος παλεύεις κι εκεί, αλλά πάντα με το νου αλλού πιο πέρα»
    Το να καταφέρεις να μην στοχοποιεις τους μπάτσους, προϋποθέτει την αντίληψη του εξής λάθους: αν λέω κάποιον δολοφόνο, υπάρχει πιθανότητα να γίνει!
    Οπότε τι? Αν φωνάζω μπάτσοι, σαίτες, μαργαρίτες? Θα ομορφύνει ο κόσμος?
    Τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιούν τα μμε και στοχοποιούν γεγονότα που τα ονομάζουν μπάχαλα…και κατ επέκταση ένα ολόκληρο κίνημα (βλ. Δεκέμβρης)
    Το οποίο ένα χρόνο μετά και παρόλο το μπέρδεμα, εξακολουθεί να ζυμώνετε και να μην έχει γίνει μπάχαλο. Οπότε?
    Δεν γίνομαι πάντα αυτό που το σύστημα θέλει… σκέφτομαι και αυτό με κάνει να αντιστέκομαι, επικοινωνώ κι αυτό με κάνει να αλλάζω, πράττω και αυτό με κάνει να εξελίσσομαι. Κλπ κλπ

    Γι αυτό συμφωνώ με selitsanos
    Που λέει πως
    «Οι ανατροπές δεν γίνονται σε μια μέρα»
    Θαυμάζω όσους έχουν υπομονή, παρότι θεωρώ πως κάποια πράγματα είναι εδώ και τώρα στην πράξη και στη δράση.
    Και όταν είναι καθημερινά δεν είναι αργή αυτή η ανατροπή, γιατί τότε η ανατροπή ντύνεται την δημιουργία.
    Δεν θα ήταν κάπως καθησυχαστικό, αν νιώθαμε πως ζούμε μια περίοδο ανατροπής που στο μέλλον …θα φέρει κάποια αλλαγή?
    Αν δεν νιώθουμε την διαφορά κάθε μέρα…τι -νομίζουμε πως- θα ξημερώσει ένα πρωί?


    σχετικά με την ανθρώπινη φύση
    και τα πλαίσια που ορίζουμε την όποια ηθική λοιπόν…

    Ψάχνουμε ποιος είναι ο εχθρός, το καλό και το κακό
    κι αφού το εντοπίσουμε- θέλουμε να το ανατρέψουμε και να το ορίσουμε εκ νέου
    και συνήθως το βρίσκουμε έξω από εμάς …
    Κοινότυπο ανατολικής κουλτούρας ίσως…είναι αλήθεια όμως, πως μέσα μας κατοικεί η τόλμη που μας σηκώνει από το γονάτισμα, ο φόβος που ψάχνει να μας βολέψει στην γωνία ή η εξουσία που μας δίνει το όπλο στο χέρι

    Η φράση του Αντώνη «προσέχω τον άλλο, αλλά για πέντε δευτερόλεπτα και μετά ουδεμίαν ευθύνη κατανοήσεως έχω.», με πάει λίγο παραπέρα συνειρμικά, έτσι ώστε να μην μείνουμε αποβλακωμένοι κοιτώντας το απύθμενο μέσα μας (περιμένοντας να σωθούμε).
    Οι καταστάσεις που διαμορφώνουν την ζωή μας (και κατ επέκταση την ηθική μας) δεν είναι μόνο αυτές που μας αφορούν άμεσα αλλά κι αυτές που εμπεριέχουν την συνενοχή μας.
    Γνωρίζω αυτή την στιγμή που πληκτρολογώ, (ο χυμός είναι δίπλα και το σάντουιτς στο ψυγείο) πως η «ευημερία» αυτή στηρίζεται στην εξαθλίωση κάποιου άλλου ανθρώπου …
    Για τον οποίον δεν μπορώ να αναλύσω τις απαρχές του κακού και του καλού στην ίδια βάση με την δική μου. Λογικό…
    Το άδικο το ζούμε περισσότερο από ότι το επιλέγουμε ή το ορίζουμε. Λογικό κι αυτό?
    Γεννηθήκαμε μέσα σε αυτό & μας καθορίζει εξ αρχής. Ετσι δεν είναι?
    Το προσδιορίζουμε και το εξηγούμε λοιπόν μέχρι εκεί που αντέχουμε
    και…συνειδητά ή υποσυνείδητα καθορίζει και τον τρόπο που σκεφτόμαστε ή μιλάμε

    Ευχαριστήθηκα πολύ την ανάγνωση των Blogs:
    radicaldesire, throughtheloophole και osr55

  21. @ Αντώνη,
    τα γνωστά, δεν κοιτάμε πια, απλά σαρώνουμε. Το δίκτυο έχει άπειρα θετικά, έχει και μια κάποια επιρροή, επιδεινώνει ας πούμε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα της ταχύτητας.

    όσο για τα σχόλια, τα συγχαρητήρια πάνε σ’ όσους σχολιάζουν, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι πάνω κάτω όλοι εδώ μέσα συμφωνούμε..(η επανάληψη δεν πειράζει, ίσα ίσα νομίζω τώρα το είδα καλύτερα το κείμενο).

    @ τραμ21,
    πολύ ενδιαφέρον το άρθρο της Ε. Μια αρχή σα να λέμε. Αντιλαμβάνομαι αυτό που λες για την απαξία και δεν έχω πειστικό αντίλογο, πέραν του ότι η πεποίθηση/ιδεολογία μου υπαγορεύει την υιοθέτηση μιας στάσης υπέρ της κατάργησης της φυλάκισης εδώ και τώρα. Δε λέω πως ακούγεται λογικό ή συνετό, αλλά εκφράζει το πως αισθάνομαι απέναντι σ’ αυτό το φαινόμενο. (ω ναι έχω χωθεί μες στη γλυκιά θαλπωρή του Καμί τις τελευταίες μέρες). Τώρα δε θα τα χαλάσουμε για να φωνάξουμε όλα ή τίποτα. Είναι μια καλή αρχή, ας καθιερωθεί τώρα σ’ αυτού του είδους τα αδικήματα και βλέπουμε. Μια τελευταία σκέψη, τί ακριβώς εννοούμε αποτελεσματική η διαδικασία; Ας πούμε αν κπ χρωστάει σε μια τράπεζα ποιός ο λόγος να υποστεί οποιαδήποτε διαδικασία; (αμπελοφιλοσοφώ πάλι φυσικά).

    @ utopia,
    έτσι.
    μ’ αρέσει να παραφράζω τον ποιητή «εν πλήρει συγχύσει ένοχοι». Πάντως νομίζω ισχύουν και τα δύο. και άθλια και άκρως ενδιαφέρουσα εποχή. Να δούμε τί θα γεννήσει.

    @ streetfox,
    ωραία αυτά που λες περί στοχοποίησης και μμε-δεκέμβρη. Συνήθως βιαζόμαστε να ονομάσουμε τον άλλο/τον εχθρό γιατί έτσι θα τον κατηγοριοποιήσουμε ευκολότερα, θα τρομάξουμε λιγότερο, θα τον μειώσουμε χωρίς πολλά πολλά.
    Ως προς το άδικο, ισχύει βεβαίως αυτό που λες, αλλά ας μην αυτομαστιγωνόμαστε κιόλας. Να συνειδητοποιούμε και εντοπίζουμε το άδικο, είναι απλά το πρώτο βήμα. Μετά ο καθένας ό,τι & όπως μπορεί. Έχεις δίκιο φυσικά όσο μας επιτρέπει ο εαυτός.

    (υγ. στο osr55 ακόμη δεν έχω εντρυφήσει, για να δούμε τί θα δούμε)

    @ δύτη,
    θενκς.

  22. j95

    Δεν θεωρώ την τιμωρία σωφρονιστική μέθοδο ούτε το οφθαλμών αντί οφθαλμού παιδαγωγική… κι αυτό γιατί θεωρώ τον άνθρωπο εξελικτικό είδος. (!!!???)

    όντως, !!!???…

  23. Παράθεμα: Tweets that mention το βερίκοκο « το βυτιο -- Topsy.com

  24. Από όσο γνωρίζω, σύμφωνα με την «δυτική» περί εγκλεισμού φιλοσοφία (ή καλύτερα θεωρία;) αυτός – ο εγκλεισμός – έχει ως κύριο σκοπό όχι τόσο τιμωρία ή τον σωφρονισμό όσο την συνδρομή στην επίτευξη της κοινωνικής λήθης και τον μετριασμό του αισθήματος αδικίας που προκάλεσε το αδίκημα που διαπράχθηκε. Το ερώτημα είναι : Αποδέχεται ένας «αριστερός» μια τέτοια περί δικαίου θεώρηση;

  25. Θα συμφωνήσω με ζβ
    Το σύστημα εγκλεισμού συνδράμει στην κοινωνική λήθη (μέσω των μμε), μετριάζει την αυθόρμητη έκρηξη υπεράσπισης του δικαίου και τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης (δια μέσω των φερέφωνων), και μας αφήνει στυγνούς κριτές και ηδονιστές τις τιμωρίας του άλλου (όπως οι δικαστές )

    Ίσως πάνω σε αυτά να μην διαφωνούμε τόσο και να αναγνωρίζουμε την προσπάθεια που θέλει να αντισταθούμε ως άνθρωποι
    .. να σε ρωτήσω κάτι όμως Βυτίο?
    δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά, το κακό (σε όλα υπάρχει και λίγο από αυτό) ξεκίνησε γιατί άκουγες στο κόκκινο… ακου μόνο radiobubble καλύτερα.
    Τα συμβατικά σε εξαγριώνουν…(με κάθε επιφύλαξη)

    θα να σου προτείνω να δεις μια ταινία (αν δες την έχεις δει)
    …που πραγματεύεται την ζωή μετά την φυλακή.
    Ίσως βρεις αυτό το παν-ανθρώπινο στοιχείο που σε κάνει να θες κάτι περισσότερο από το δίκαιο. Κοιτώντας τα πρόσωπα σαν όντα που δικαιούνται κάθε ευτυχία (αλλά θα πρέπει να την διεκδικήσουν) κάθε ευκαιρία (αλλά θα πρέπει να την δημιουργήσουν) πέρα από το όποιο αδίκημα ή την όποια διαφορετικότητα τους.

    Ας μην πιθανολογήσω άλλο

    Πολύ καλημέρα σας

  26. @ καλησπέρες j95

    @ γεια σου ζβ,
    ωραίο ερώτημα. Αν και πρακτικά ίσως να έχει κάποια βάση η θέση περί κοινωνικής λήθης, προσωπικά δε νομίζω ότι προσφέρει κάτι αυτό το επιχείρημα. Ας πούμε, αναρωτιέμαι αν η καταδίκη του Κορκονέα θα συντελέσει θετικά, σε κάτι, στο οτιδήποτε. Γιατί πρέπει να επέλθει η κοινωνική ηρεμία σχετικά με το γεγονός ότι ένα παιδί σκοτώθηκε, αφού έτσι κι αλλιώς το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η μία συγκεκριμένη σφαίρα, αλλά όλες οι γενικότερες συνθήκες που ευνοούν την ύπαρξη αυτής αλλά και πολλών ακόμη μελλοντικών παρόμοιων βολών;
    Συνεπώς η κοινωνική λήθη μήπως είναι κατά κάποιο τρόπο συνώνυμη με το να μπορέσουμε εμείς οι υπόλοιποι να συνεχίσουμε ακάθεκτοι χωρίς να αντιμετωπίζουμε το βάθος του προβλήματος;
    Νομίζω ότι το συναίσθημα αδικίας θα μετριζόταν μόνο αν σταματούσε η αδικία, όχι με διοικητικές πράξεις που απλά έρχονται κατόπιν εορτής να απευθυνθούν στα συναισθήματα του πολίτη.
    όλα αυτά με επιφυλάξεις βέβαια, δεν είμαι καθόλου σίγουρος. έξω απ’ το χορό πολλά τραγούδια ξέρω.

    @ streetfox,
    όντως το κακό ξεκίνησε απ’ την ακατανόητη αυτή ενέργεια. Δεν φταίω όμως, κανονικά ακούω μόνο Τσέκερη Κυρίτση, τη συγκεκριμένη φορά όμως ξέχασα να τ’ αλλάξω εγκαίρως στον Τζούμα. Μόνο radiobubble και Εν Λευκώ πλέον.

    Ανοιχτός σε προτάσεις για ταινίες. Πάντα. Ακούγεται ενδιαφέρουσα & έτσι κι αλλιώς την τελευταία σου φράση περί δικαιώματος θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω εξαρχής στον αντίλογο περί όποιας ποινής.

    Πολύ καλησπέρα σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s