Αμβούργο – Λεωφ. Συγγρού (ΙΙ)

Ξεκινώντας απ’ το Αμβούργο του soul kitchen και κάνοντας μια νοητή περιπλάνηση στις άλλες ταινίες του Ακίν σκεφτόμουν ότι αυτού που έχει μείνει πεντακάθαρα στο μυαλό μου είναι τα πρόσωπα. Ο Ακίν πετυχαίνει με την αφήγησή του να δημιουργήσει χαρακτήρες στέρεους και εντελώς αληθινούς, αν και οι ήρωές του, μοιάζουν ανά πάσα στιγμή ετοιμόρροποι, έτοιμοι να βουτήξουν στο επόμενο κενό που θα συναντήσουν και ή να πετάξουν ή να χαθούν οριστικά σε μια ακόμη σύγκρουση.

Μια από εκείνες τις μέρες που είχα βυθιστεί σ’ αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν, ξέμεινα στο κέντρο αργά. Όταν ήρθε η ώρα της επιστροφής, πήρα το πρώτο λεωφορείο. Η διαδρομή στις 6 το πρωί της Κυριακής, έχει κάτι το αλλόκοτο. Μια παρακμή και μια γλυκιά κούραση. Ελάχιστοι επιβάτες, δυο τρεις που μοιάζουν να πηγαίνουν για δουλειά και κάποτε ένας δυο ξενύχτηδες που ξέβρασε η ζαλισμένη Κολοκοτρώνη. Έναν απ’ αυτούς τον έχω πετύχει τουλάχιστον πέντε φορές σε μαγαζιά στα πέριξ της συγκεκριμένης οδού. Πάντα με μια τσάντα σους ώμους και σχεδόν πάντα μόνος. Χαιρετάει μερικούς θαμώνες, ανταλλάσσει μερικές σύντομες αλλά εγκάρδιες κουβέντες κι ύστερα πίνει τα ποτά του όρθιος σε μια γωνία, ανοιγοκλείνοντας το στόμα, παρέα με τα αγγλικά των στίχων.

Έξω απ’ την Πάντειο το σαντουιτσάδικο έχει μονίμως κόσμο. Πιο κάτω τα γνωστά πάρε δώσε, τα αυτοκίνητα που προχωράνε αργά στον παράδρομο και οι σύντομες συνομιλίες πίσω απ’ τα μισάνοιχτα παράθυρα. Ένας ταξιτζής, ένα βράδυ, την ώρα που στρίψαμε απ’ τη Συγγρού προς την έξοδο για Νέα Σμύρνη, μου είπε: «να τα, εδώ μαζεύονται τα αγοράκια. Τα βλέπεις εκεί, μεσα στο Renault; Τα αγοράκια» Ενώ σε όλη τη διαδρομή ήταν σιωπηλός ακούγοντας τα γνωστά τηλεφωνήματα των ακροατών στο Σκάι για τα εθνικά θέματα και την οικονομία, όταν μίλησε μου φάνηκε πως διέκρινα μια τρομερή ένταση, αν όχι μίσος στη φωνή του. Δεν έμοιαζε να λέει απλώς μια χοντράδα ή να κοροϊδεύει. Προς στιγμήν φαντάστηκα ότι τα χέρια του που έστριβαν το τιμόνι, θα προτιμούσαν να κράταγαν πέτρες ή λοστό. Τον κοίταξα για λίγο. Θα μπορούσε κανείς να πει απ’ τον τρόπο που συλλάβισε «τα αγοράκια», ότι έβλεπε σ’ αυτά τα πρόσωπα την πηγή του κακού, την παρεκτροπή που εξηγούσε όλες τις συμφορές που εξιστορούσε τόση ώρα το ράδιο. Είναι αυτή η ανωμαλία που μας οδηγούσε στην καταστροφή. Υπερβάλλω, σκέφτηκα. Ύστερα, στο φανάρι, έτριζε τα δόντια του.

Ένα άλλο βράδυ ξεκινούσα για την ανάποδη διαδρομή, προς κέντρο δηλαδή. Βλέπω ταξί, δεν είναι ελεύθερο, αλλά σταματάει έτσι κι αλλιώς μπροστά μου. Απ’ την πίσω πόρτα βγαίνει μια γυναίκα, που αυτομάτως σε κάνει να αναρωτηθείς για το πραγματικό της ύπαρξής της. Είναι προφανές, έρχεται από κάποια βάθη της Ανατολής, τις οροσειρές του Καυκάσου ή κάποιον μύθο που φτιάχτηκε μόνο και μόνο, για να αποκτήσει διάσταση η συγκεκριμένη νύχτα. Καθώς στέκομαι απ’ έξω, αυτή πέφτει πάνω μου. Sorry, μου λέει. Ο ταξιτζής φωνάζει: «ρέστα..». «έχω αργήσει» απαντάει. Μένω ακίνητος ακριβώς στη θέση μου. Αυτή τρέχει προς το μαγαζί που βρίσκεται διαγωνίως δεξιά, πίσω μου. Είναι δώδεκα παρά. «θα μπεις;» ρωτάει η φωνή από μέσα. «Φύγε» του λέω κι ίσα που ακούγομαι.

Το λεωφορείο με αφήνει απ’ την απέναντι μεριά. Περπατάω στην υπόγεια διάβαση και περνάω μπροστά απ’ το μαγαζί που αυτή την περίοδο τραγουδάει το Ρέμος. Είναι η ώρα που κλείνει, αφού υπάρχει πολύς κόσμος ακριβώς απ’ έξω. Άλλοι τρώνε απ’ το παρακείμενο μαγαζάκι κι άλλοι περιμένουν τους παρκαδόρους να τους φέρουν τ’ αμάξια. Συνήθως ενοχλούμαι όταν γυρνάω τέτοια ώρα και πετυχαίνω αυτό το πλήθος. Ξανθά πρόσωπα, γούνες και σφιχτά σακάκια. Τζιπ και astra ανεβασμένα στα πεζοδρόμια. Τα αυτιά και τα φουστάνια γυαλίζουν, οι ατάκες σκοτώνουν. Μια παρακμή που γεμίζει το δρόμο και συγκρίνει την μία πίστα με την άλλη ή την ταχύτητα του κάθε παρακαδόρου. Ανάμεσά τους η άθλια τάξη των μπράβων & των πορτιέρηδων. Κάποτε κάποιος ημιδιάσημος προκαλεί τεντωμένα δάχτυλα και χολερικά σχόλια. Προχωρώντας βιαστικά, σηκώνω το βλέμμα και την βλέπω. Με ένα γουνοειδές παλτό και μπλούζα που καθρεφτίζει τους περαστικούς. Πριν χρόνια, όταν ακόμη ήμουν φοιτητής, συνήθιζα να πιστεύω ότι μια εξαιρετική φυσιογνωμία κρύβεται πίσω απ’ την Δαπίτικη τραγική φιγούρα της, που σερνόταν στα πρώτα τραπέζια του επαρχιακού κυριλέ μπουζουξίδικου. Με πιάνει μια περίεργη αίσθηση οικειότητας και νοσταλγίας. Με βλέπει, περιμένει να την πλησιάσω να την χαιρετήσω. Είναι όμορφη όπως τότε. Ίσως επειδή είμαι λιγάκι πιωμένος θυμάμαι αμέσως μια δυο παλιές στιγμές και τις λέξεις του Γκόρπα :

«παιδί μου μη φτηναίνεις τη ζωή σου

Έλα να παίξουμε στα ζάρια την αγάπη

Αν βρούμε ζάρια αν βρούμε την αγάπη

Αν υπάρχει τελοσπάντων τρυφερότητα

Που μένει κι όταν έχεις φύγει…»

Μες στο επόμενο βήμα συνέρχομαι και την προσπερνάω ατάραχος.

Advertisements

21 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες, διάφορα

21 responses to “Αμβούργο – Λεωφ. Συγγρού (ΙΙ)

  1. Υποκλίνομαι, ω βυτίο· για μια ακόμη φορά.

  2. Σας τό ‘χω ξαναπεί ότι πρέπει να συνεργαστείτε με κάποιον κινηματογραφιστή.
    (Αυτό το «τραγουδάει το Ρέμο» πολύ μου άρεσε!)

  3. α, ώστε υπάρχουν και μπουζουξούδες στο βυτιακό παρελθόν….

  4. Αν και το σχόλιο μου αφορά περισσότερο στην προηγούμενη ανάρτηση, το γράφω εδώ, για να μην παραπέσει. Παραθέτω λοιπόν το σύνδεσμο που παραπέμπει σε ένα κείμενο μου, η συγγραφή του οποίου, τον Αύγουστο του 200, προέκυψε, έχοντας ως αφορμή την παρακο8λούθηση της -τότε πρόσφατης- ταινίας του Ακίν «Η άκρη του ουρανού». Ιδού λοιπόν, αν δεν σας κάνει κούραση, κρίνω πως ίσως παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον: 8http://takoyrasmenamatia.blogspot.com/2008/08/blog-post_29.html

    Κατά τη γνώμη μου ο Ακίν αν και δεν είναι κακός, είναι σίγουρα υπερεκτιμημένος. Στο εν λόγω κείμενο επιχειρώ μιαν ερμηνεία της από πλευράς του εμμονής στη θεματική του μοιραίου, αυτήν την πίστη σε κάποια «ειμαρμένη» που αισθάνομαι πως τα φιλμς του αποπνέουν – και συνεχίζω επισημαίνοντας ότι δεν συμβαίνει τελευταία μόνο με τα δικά του. Λοιπόν διαβάζοντας τον προβληματισμό που εσύ ο ίδιος εξέφρασες, και στον οποίο αρκετοί από του αναγνώστες, στα σχόλια που κατέθεσαν και που συνόδευαν την προηγηθείσα δημοσίευση, κατέτειναν, αναρωτιέμαι αν είναι αυτός ακριβώς ο λόγος που βρίσκεις την κινηματογραφική του γραφή ιδιαίτερα ελκυστική. Και το λέω αυτό, επειδή η απαίτηση που περίπου διατυπώνεται να αναγνωριστεί ένας προεξάρχοντας ρόλος για την εργατική τάξη στη διαμόρφωση του ρου της ιστορίας, θέτει αναπόφευκτα την αξίωση ότι αυτός ο ρους είναι μάλλον προδιαγεγραμμένος, ότι υπάρχει κατά κάποιον τρόπο ένα «πεπρωμένο» της ανθρωπότητας που είναι, ως τέτοιο, αναπόδραστο.

  5. Vasilis

    agapito Vytio me Ptyxio:
    τα κειμενα σου εχουν φωνη! Καποια απο αυτα μπορω να πω ειναι μικρα, παραξενα διαμαντια..
    Σε χαιρετω (και σε διαβαζω)
    Ο παλιοφιλος Μπιλ!

  6. Ναι… Μ’ άρεσε! Είχε δίκιο ο Δύτης που με παρέπεμψε λοιπόν… Θα συνεχίσω

  7. aqua γεια!

    Για τα κουρασμένα μάτια: ενδιαφέρουσα παρατήρηση! νομίζω όμως ότι στο φασμπιντερικό μελόδραμα, που υπηρετεί και ο Ακίν, τέτοιες συμπτώσεις λειτουργούν σαν κλειδιά για την πλοκή αυτόματα· μελόδραμα χωρίς ειμαρμένη, σαλάτα χωρίς λάδι. (τι είπα τώρα…) Ο Κούντερα π.χ. χρησιμοποιεί (ίσως και υπερβολικά) τέτοιες μοιραίες συμπτώσεις, χωρίς οπωσδήποτε να εντάσσεται σε σχήματα προδιαγεγραμμένων πεπρωμένων.

    Ο καθ’ ύλιν αρμόδιος, το Βυτίο, φέρεται εξαφανισθείς. Hit and run.

  8. Βαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια

    Συνεχίζεις να γράφεις σε άσχημα και κακόφημα μονοπάτια, βυτίο, συνεχίζεις να παίζεις τρυφερά με τις λέξεις και δεν θέλω να αναγκαστώ κάποια στιγμή να πω «στά λεγα να προσέχεις»..

  9. @ δύτη των νιπτήρων,
    ανταποδίδω την υπόκλιση σαν καλός μαχητής ανατολικών πολεμικών τεχνών.

    @ Σελιτσάνε,
    είναι λίγο φτηνό, μα του πάει τόσο που δεν μπορώ να αντισταθώ.

    @ Κροτ,
    α) τα ποστ είναι ιστοριούλες, όχι τα απομνημονεύματά μου.
    β) το πρόβλημά μου είναι ότι στο παρελθόν γούσταρα (τί λέξη, κάπως..) υπερβολικά πολλές μπουζουξούδες.
    Μην κοιτάς τώρα που έχω παρτίδες με σας τους θολοκουλτουριάρηδες (βλ. γιου, μάνο, χερ κ. – μόνο το θεώρημα γλιτώνει)

    @ κουρασμένα μάτια,
    η αλήθεια είναι ότι οι ταινίες του Ακίν φλερτάρουν με την ιδέα του μοιραίου αρκετά. Δε μ’ αρέσουν όμως γι’ αυτό. Γενικά, όπως πχ. και στον Μάικ Λι, μ’ αρέσει αυτή η αίσθηση του σκληρού ρεαλισμού, χωρίς όμως να χάνεται τελείως η αίσθηση του μαγικού. Δεν ξέρω ή μάλλον δεν νομίζω ότι ο Ακίν συνειδητά επιλέγει να περάσει αυτή την αίσθηση της ειμαρμένης. Αν μιλάμε όμως για προσωπικές τραγωδίες, πάντα παρεισφρέει κάπως μια αίσθηση μοιραίου, είτε στη λογοτεχνία είτε στο σινεμά – νομίζω δλδ.
    Ως προς την εργατική τάξη προσωπικά δνε κόπτομαι να της αναγνωρίσω προεξάρχοντα ρόλο. Προσωπικά δεν συμφωνώ ούτε με τη διαπίστωση ότι κινούμαστε αργά αλλά αναπόφευκα προς τα αριστερά, προς την πρόοδο ή το γνωστό «έτσι πρέπει να γίνει έτσι θα γίνει».
    Ομως όπως και να το κάνουμε χρειαζόμαστε μια νέα προσέγγιση της εργατικής τάξης, κάποιο τρόπο ερμηνείας που να μην την ξεπετάει επειδή προσωρινά μοιάζει ως ένα σημείο αντιδραστική. (Μοιάζει; ούτε γι΄αυτό είμαι απολύτως σίγουρος). Μιλώντας για οποιεσδήποτε αλλαγές (δεν τολμώ να πω ανατροπές) νομίζω αναπόφευκτα μπαίνει στο παιχνίδι η εργατική τάξη.

  10. @ χαιρετώ σε Χνούδι

    @ κ. Μοίρη,
    με πιάσατε. όλα θα ήταν αλλιώς αν δεν έμπαινε την ύστατη στιγμή στην ιστοριά/βραδιά η τελευταία ηρωίδα.

    @ aqua,
    καλώς ήρθατε.
    Τέτοια κάνει ο δύτης ε; και ελπίζει σε ειδική μεταχείριση;
    Ας γράψει επιτέλους το ποστ για το Σαββόπουλο να γίνουμε μαλλιά κουβάρια. (αν δεν συμφωνήσουμε δλδ, που μάλλον)

    @ Δύτη
    i’ m back.
    χωρίς λάδι, ωραία η παρομοίωση. Και όσο για τον Κ. θα έλεγα όχι υπερβολικά. όση δόση ακριβώς μ’ αρέσει.

    @ Βαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια,
    όχι να το πεις. να δούμε τί θα καταλάβεις, γιατί τότε θα είναι αργά. Και θα σου πω, δεν τα ‘λεγες λίγο νωρίτερα; Δε μου τράβαγες λίγο το μανίκι να συνέλθω;

    @ Vassilis,
    εσύ αν εννοώ καλά το παλιόφιλος, θα λάβεις mail εντός της ημέρας.

  11. Δεν ισχυρίζομαι εγώ ότι ο Ακίν συνειδητά επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στο «πεπρωμένο». Διερωτώμαι ακριβώς γί’ αυτό• για το λόγο όπου ΣΗΜΕΡΑ, αθέλητα, ασυναίσθητα, αυτή η ροπή εκδηλώνεται από πλευράς πλήθους δημιουργών -σε αυτούς δεν θα συμπεριελάμβανα το Μάικ Λη, έναν από του σημαντικότερους, κατ’ εμέ, εν ενεργεία κινηματογραφιστές, στον οποίο δεν διακρίνω ούτε το «θεαματικό» στοιχείο, ας το θέσω έτσι, γινόμενος ίσως κάπως κοινότυπος, ούτε τη μοιρολατρία που καταλογίζω στον Ακίν-, οι οποίοι τυγχάνουν αυτής της αποδοχής• πώς, γιατί αυτή η θεματική, με την οποία καταπιάνονται, γοητεύει το κοινό. Τι είναι που κάνει να αναζητείται στις μέρες μας αυτή η «παρηγοριά», με ποιόν τρόπο συγκινεί, καταπραΰνει η ιδέα της ύπαρξης κάποιου είδους μεταφυσικής «πρόνοιας». Λες ότι, μιλώντας για αλλαγές, στη συζήτηση αναπόφευκτα μπαίνει η εργατική τάξη. Εδώ όμως είναι το ζήτημα, αφού η εργατική τάξη, ως τέτοια, όχι δηλαδή ως ένα άθροισμα, ένα σύνολο όσων υπάγονται σε μια κάποια κατηγορία, καθορισμένη βάσει του λιγότερο ή περισσότερο χαμηλού τους εισοδήματος, ως μεταβλητή σε μια οικονομική εξίσωση, άλλα ως ένας κόσμος ολόκληρος, δεν μπορεί να μπει πουθενά. Επειδή απλούστατα πλέον έχει ως κοινονικόιστορική ανάδυση, ως η «κουλτούρα» που η ίδια έκανε να είναι, πάψει να υπάρχει. Ίσως το ότι δεν είναι εκείνη το μόνο που καταρρέει, το ότι τα πάντα κλονίζονται σε αυτήν τη συγκεχυμένη ρευστότητα να λέει κάτι για την επανακάμπτουσα καταφυγή στη βεβαιότητα, τη «θαλπωρή» που παρέχει η πίστη στη μοίρα.

  12. Κοιτάς καλα το γύρω σου φίλε μου.Γιά ρίξε μια ματιά στο post μου με τίτλο ΡΕΜΠΕΤΑΔΙΚΟ. Ισως σου πει κάτι ανάλογο και άλλου κόσμου γιαυτά που γράφεις.Χαίρετώ σε.

  13. βυτίο, πας καλά?
    δλδ εννοείς πως η Θεωρέμα είναι μπουζουξού και -ακόμα χειρότερα- εγώ… θλοκουλτουριάρα?!?!?!?!

    ω, θεέ μου….

  14. @ utopiacl,
    σας διάβασα από χτες. ο χορός πλέον (δεν ξέρω κιόλας αν παλιά ίσχυε το ίδιο) δεν είναι τέτοιος. Τώρα είναι ατσούμπαλος, επιδεικτικός, παράταιρα εξωστρεφής, (σχεδόν ενοχλητικά) γελαστός.

    @ κροτ,
    δεν είπα τη Θεώρημα μπουζουξού. Μην αρχίζεις να διαδίδεις φήμες (συνηθισμένη απ’ το κουκουέδικο παρελθόν σου). Αντιθέτως είπα εσένα θολοκουλτουριάρα. Όλο για παραστάσεις γράφεις & μάλιστα στα ξένα, για να μην καταλαβαίνουμε εμείς τα λαϊκά παιδιά, μπας και σου κάνουμε και λίγη κριτική.

    @ τα κουρασμένα μάτια,
    μάλλον έχετε ένα δίκιο ως προς τη διαφορά Μάικ Λι – Ακίν. Ο δεύτερος και ως βαλκάνιος και ως μετανάστης νομίζω ρέπει έτσι κι αλλιώς προς μια δραματοποίηση / τραγωδία κλπ.
    Τώρα το έρωτημά σας είναι πολύ ενδιαφέρον. Το κοινό γιατί στρέφεται προς τα κει; Τί βρίσκει ενδιαφέρον; Φυσικά και δεν έχω απάντηση (άλλωστε μέρος του ίδιου κοινού είμαι κι εγώ έτσι;). Ας πούμε απλώς ότι ίσως δεν πρόκειται για πίστη σε μια «μεταφυσική πρόνοια», αλλά περισσότερο για μια μορφή αποδοχής μιας οπτικής για τη ζωή που λέει περίπου: ότι κι αν γίνει η απώλεια και συνεπως η τραγωδία παραφυλάει στη γωνία. Δεν μπορούμε να την αποφύγουμε, μπορούμε όμως να την αντιμετωπίσουμε με γνώση της επερχόμενης ήττας μας και επανανοηματοδότηση του ως τότε χρόνου. Δεν το περιγράφω καλά, αλλά ας πούμε ότι έχω στο μυαλό μου το παράλογο του Καμύ.
    Για την εργατική τάξη, νομίζω ότι αν το εκφράσουμε όπως ακριβώς το θέσατε, ως «κουλτούρα» ναι έχει μάλλον πάψει να υπάρχει, τουλάχιστον σε ευρεία κλίμακα. Δεν έχει όμως πάψει να υπάρχει η ίδια η εργατική τάξη. Έχει εκλείψει η συνειδητοποίηση, γιατί κυρίως η αριστερά αλλά και όλοι γενικότερα έχουμε μείνει με αυτή την εντύπωση ότι η εργατική τάξη είναι οι εργάτες στα εργοστάσια/οικοδομές κλπ. Όμως αν η εργατική τάξη είναι οι σημερινοί υπάλληλοι γραφείου, όχι τόσο όσο ως προς την οικονομική κατάσταση, όσο ως προς τη θέση στην παραγωγική διαδικασία; Αν η συνειδητοποίηση έρχεται υπόγεια κι όχι μόνο απ’ τις κλασσικές μεθόδους συμμετοχής στα συνδικάτα/απεργίες κλπ; Αν η συνειδητοποίηση έρχεται μέσα απ’ όλες αυτές τις ομάδες που κατά καιρούς δημιουργούνται (τέχνη/οικολογία/τεχνολογία κλπ);
    Η τελευταία σας πρόταση είναι η αλήθεια ότι μοιάζει να περιέχει αλήθεια. η κατάρρευση ίσως οδηγεί στο να αναζητούμε βεβαιότητες, ίσως όμως αυτό να είναι μόνο το πρώτο στάδιο μιας συνολικότερης αναζήτησης.
    καλησπέρες.

  15. το περίεργο είναι οτι αυτή η εικόνα στο Ρέμπεταδικο είναι
    πριν δύο χρόνια, σ΄ένα μαγαζί της περιφέρειας που με πήγανε με το στανιό αλλά οπως είδες βγήκε συμπαθητικά.
    Βέβαια συμφωνώ, ετσι ειναι βυτίο μου, όπως τα λες. Καμμιά φορά όμως συμβαινουν και αναπάντεχα.
    (ευχαριστώ για την επίσκεψη)

  16. @ utopiacl,
    ήθελα να σου το πω εκεί, αλλά δεν πειράζει. μ’ αρέσει που λες τη λέξη αρμονία μαζί με την ομορφιά και τη λέξη μετρημένος για το χορό.

  17. Σ’ευχαριστώ. Η Θεώρημα τον ερωτεύτηκε.

  18. «συνηθισμένη απ’ το κουκουέδικο παρελθόν σου»
    πρόσεξε Βυτίο, θα πάψεις να είσαι «αγαπημένο»! 👿

    «Όλο για παραστάσεις γράφεις & μάλιστα στα ξένα, για να μην καταλαβαίνουμε εμείς τα λαϊκά παιδιά, μπας και σου κάνουμε και λίγη κριτική.»

    α. πού είναι το λαϊκό παιδί;
    β. μπορείς κάλλιστα να σχολιάσεις, Βυτίο, είσαι εντελώς ευπρόσδεκτο!
    γ. μην υποτιμάς τις ικανότητές σου Βυτίο. Και μάλιστα εσκεμμένα, αναζητώντας εγκώμια! 😛

  19. @ utopiacl,
    η Θεώρημα έχει κριτήριο. Αποδεδειγμένα.

    @ κροτ,
    δεν ξέρουμε γαλλικά κυρία μου ακόμη κι αυτό μας κρατάει πίσω. Δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε μια παράσταση, να δούμε μια ταινία χωρίς υπότιτλους.
    Και το είχα πει όταν πήγα στο Παρίσι, να πιάσω με το ζόρι μια γαλλιοδούλα απ΄αυτές με τα ωραία πουλοβεράκια, αλλά δεν μου έκοψε περισσότερο.
    γειά σου αγαπημένη μου Κρότ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s