την ώρα που

Στο γνωστό ταβερνείο και κάπου μεταξύ κρασομεζέ και μετσοβόνε, μια φίλη μας πληροφορεί ότι σε νυχτερινό μαγαζί τραγουδάνε μαζί οι: Βίσση, Μαριώ, Μπλε. Πνίγομαι για λίγο κι ύστερα προσπαθώ να επαναλάβω τα ονόματα στη σειρά, πότε δυνατά, πότε από μέσα μου. «Η Μαριώ βγαίνει στις 3 για μισή ώρα και τραγουδάει μαζί με τη Βίσση ρεμπέτικα», συνεχίζει η φωνή. Φαντάζομαι δύο καρέκλες στη μέση μιας τεράστιας πίστας κι από πίσω το μπουζούκι. Φαντάζομαι γαρίφαλα, γκαρσόνια, τζιπ, τσιγάρα, χειροκροτήματα, ουίσκια. «Το ουίσκι χρεώνεται 180€ μαζί με δύο κόκα κόλες. Αν θες να πιεις μια παραπάνω να ρευτείς, θα πρέπει να την πληρώσεις έξτρα». Φαντάζομαι τα δευτερόλεπτα περασμένων ετών, που πέτυχα στο ζάπινγκ στην ΕΤ3 τη Μαριώ να μιλάει, να τραγουδάει, να κάθεται. Την ώρα που οι Μπλε ετοιμάζονται να μπουν στο κόλπο, από τη μεριά της ορχήστρας αρχίζει ξανά το τραγούδι. Η ορχήστρα, η πραγματική, που βρίσκεται μπροστά μου, έχει μεγαλώσει. Έχουν προστεθεί δύο θαμώνες, που πήραν καρέκλες και κάθισαν μαζί με τους οργανοπαίχτες. Ακόμη, πάνω ακριβώς απ’ το μπουζούκι στέκεται ένα γυφτάκι. Δεν κάνει τίποτα, δεν ξέρω πως βρέθηκε εκεί, αν ζητούσε κάτι ή όχι. Απλώς στέκεται εκεί, κάπως άκομψα, και παρατηρεί τα δάχτυλα πάνω στις χορδές. Μέσα απ’ τη βαβούρα ακούγεται στην αρχή σαν ψίθυρος κι ύστερα πιο δυνατά, Απόστολος Χατζηχρήστος. Κι έρχεται την κατάλληλη στιγμή, εκεί που το κρασί έχει αρχίσει να εισβάλει στην ενδοχώρα ήσυχα και γλυκά, σαν παλιά αγαπημένη, σαν ξεχασμένος φίλος που τα ξέρει όλα. Την ώρα που Μαριώ, Βίσση και Μπλε χάνονται απ’ το τραπέζι, τα παιδιά απέναντι πιάνουν το τραγούδι

(«Της αγάπης μας τη στάχτη ψάχνω προσπαθώ
μήπως κι έβρω καμιά σπίθα για να ζεσταθώ»)

και δεν έχουν μικρόφωνα – όσοι έχουν κάτι να πουν αποφεύγουν τα μικρόφωνα – κι έτσι το τραγούδι φτάνει σαν υπόγειο μουρμουρητό, σαν ήσυχη παρηγοριά. Σαν φιλί που γεννήθηκε ξέροντας τον ακριβή και μοναδικό προορισμό του.

*****

O Φραγκούλης βγάζει δίσκο αφιερωμένο στον Χατζιδάκι. Η Αλεξίου ραπάρει για την εφηβεία. Φίλοι που ξέρουν ότι δεν μπορώ ακόμη να παραιτηθώ οριστικά από την ελληνική μουσική μου λένε να ακούσω Ελεονώρα Ζουγανέλη, την ίδια δηλαδή που έβλεπα στα βραβεία του MAD να ξελαρυγγιάζεται στη γιορτή του απόλυτου τίποτα, υιοθετώντας όλους τους τρόπους των επόμενων και των προηγούμενων.

Την ίδια ώρα ο Φατίχ Ακίν βάζει «το μπλουζ του παλιοκάραβου» στο Soul Kitchen. Την ίδια ώρα κλέβω τραγουδάκι των Κορε Υδρο που συνομιλεί με τον Κάμινγκς (spring is like a perhaps hand).

*****

Βάζω στα ακουστικά Sammy Davis Jr. και περπατάω προς την τράπεζα. Στην δεκάλεπτη διαδρομή έχω παρασυρθεί εντελώς, δε θέλω να πατήσω το stop, κάνω κύκλο ν’ ακούσω και το επόμενο. Προχωράω στην οδό Βυζαντίου σχεδόν πετώντας πάνω απ’ τα πεζοδρόμια. Αν δεν ήμουν εντελώς κατεστραμμένος απ’ τις κοινωνικές προσποιήσεις που σπουδάζω από γεννησιμιού μου, θα μου επέτρεπα να κάνω μια μικρή πιρουέτα, μια ελάχιστη στροφή γύρω απ’ τον άξονά μου και θα έμπαινα στην πρώτη καφετέρια που θα έβρισκα. Ύστερα, αφού θα ξέσφιγγα λιγάκι την φανταστική μαύρη γραβάτα, θα έπινα μια γουλιά σκέτο ουίσκι. Όμως είναι ήδη δύο παρά είκοσι και πρέπει να προλάβω. Μέσα στην τράπεζα ο Sammy είναι λίγος για να με προφυλάξει απ’ τα χτικιά της δύστροπης πραγματικότητας. Ένας πελάτης βρίζεται με την προϊσταμένη για την αργοπορία στα ταμεία. Μόνο το ένα είναι ανοιχτό, οι άλλοι κάνουν υπολογισμούς και έχει ήδη δημιουργηθεί ουρά δεκαπέντε ατόμων. Ο πελάτης ταυτόχρονα μιλάει στο κινητό και ρίχνει ματιές στο διπλοπαρκαρισμένο, ακριβώς απ’ έξω, αμάξι του. Μια άλλη πελάτισσα λογοφέρνει με την σεκιούριτι γιατί κλείδωσε την πόρτα απ’ τις παρά πέντε. Η (γλυκύτατη κατά τ’ άλλα) ταμίας μονολογεί, σα να τσακώνεται κυρίως με τον εαυτό της. Την ίδια ώρα ο Sammy απ’ τα ακουστικά επιμένει. Λέω στην ταμία με χαμόγελο, σας ευχαριστώ και καλή χρονιά και για μια φορά το εννοώ. Η αναμονή μου επέτρεψε να ακούσω όλο το δίσκο.

*****

Είναι γεγονός πως, την ώρα που ο Μ. Μέσκος έγραφε το 1963, «ο Έρωτάς μας θα ‘ναι το τελευταίο πράγμα εδώ», μιλούσε ταυτόχρονα για το 2009, το 2010, το 2011, το 2012, το 2013 και πάει λέγοντας.

Advertisements

18 Σχόλια

Filed under υπερβολές, διάφορα

18 responses to “την ώρα που

  1. ωραίος αχταρμάς.
    καλή χρονιά, Βυτίο!

  2. Αν μπορούσαν οι 15 της ουράς να παρασυρθούν στο ρυθμό του Boogie Woogie, θα έβγαινε μια υπέροχη χορογραφία.

    Καλή Χρονιά!

  3. Αυτό με τη Βίσση,τη Μαριώ και τους Μπλε το άκουσα κι εγώ.Νόμιζα ότι μου κάναν πλάκα.Τι να πω…Δεν ξέρω…
    Επισκέφθηκα όμως σήμερα τον ΚΚΜοίρη και παρηγορήθηκα λιγάκι.

  4. το διάβασα γρήγορα και μεθυσμένη λίγο.
    μου άφηκε καλή αίσθηση. για ποιο πράγμα μιλούσες άραγε;

  5. Αχ, με 180 € περναω 20 μερες! Που πανε και τα σκορπανε και δεν τα φορολογάνε κιόλας!
    αποδειξη ζητας;
    γιατι; σαμπως θα τη φας;

    Καλη Χρονια Σπυρο μας, ευχομαι να ερθουν τα καλυτερα :))

  6. Μοιράζομαι την απόγνωση σας για την εγχώρια μουσική σκηνή…

    Καλή χρονιά να’χετε λοιπόν, με λιγότερες ουρές στις τράπεζες και περισσότερες ακροάσεις ολόκληρων, καταπληκτικών άλμπουμ.

  7. Βαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια

    Σας παρακολουθώ, βυτίο, και βρίσκω τα κείμενα σας λίγο .. μεθυσμένα να το πω, λίγο ανθρώπινα. τολμώ να πω, μάλιστα, ότι τείνουν να είναι κάπως ποιητικά. κάτι τέτοιο. προσέξτε, γυρισμός μετά δεν υπάρχει, το νου σας, λοιπόν, στην επικινδυνότητα των λέξεων, μην καταντήσετε κανένας λογοτεχνοποιητής

  8. Η Βυζαντίου είναι ο ιδανικός δρόμος για πιρουέτες… Την άλλη φορά, απλά χτύπα το κουδούνι και θα κατεβώ να σου δείξω πώς γίνεται!
    Καλή χρονιά!

  9. @ Γειά σου αγαπημένη & χιονισμένη Κροτ,
    καλή χρονιά να έχεις.
    αχταρμάς η ειδικότης μας σε όλα τα επίπεδα.

    @ τσαλαπετεινέ,
    την επόμενη φορά θα έχω και ηχειάκια μαζί και θα ανέβω σε καρέκλες και πάγκους.
    καλή μας χρονιά.

    @ Σελιτσάνε,
    εσείς όλο βρίσκετε παρηγοριά στον κκΜοίρη τελευταίως. Και μάλλον έχετε δίκιο.

    @ Σούλα Φρίκη,
    μόνο για σένα κάνω το ποστ μια φράση: «Κυριακή μεσημέρι, κρασάκια, λόγια, Απόστολος Χατζηχρήστος, γύρισε κι άναψε το μαγκαλάκι»

    @ γεια σου Ροδιά,
    τα καλύτερα έρχονται από στιγμή σε στιγμή, είμαι σίγουρος.
    Καλά η περίεργη συνύπαρξη, αλλά αυτό το 180€ δεν χωνεύεται με τίποτα. Τρεις μέρες στο βουνό είναι. μην πω και παραπάνω.
    Καλή χρονιά λέμεεεεε.

    @ Μάνε,
    μοιράζομαι τις ευχές σας και ανταποδίδω. Άντε να τραγουδήσει τέλος του μήνα ο Αγγελάκας μπας και συνέλθουμε λιγάκι.

    @ Βαρόνη Χριστίνα ντε Μέτρια,
    ο κίνδυνος είναι να καταντήσω μεθυσμένος και τρεκλίζων στην πόρτα των ακατάδεχτων λέξεων ή του φευγάτου νοήματος.
    αλλά δεν φταίω εγώ, είναι η πραγματικότητα που φέρεται εντελώς ποιητικά. Εγώ ότι βλέπω λέω. Χαιρετώ σας.

    @ Μαρία Τζ.,
    Α χα. Το κατάλαβα πως η γειτονιά ήτο χορευτική. Οι είσοδοι των πολυκατοικιών έμοιαζαν με πίστες και τα κουδούνια με ντισκομπάλες.
    Χάπι νιού γίαρ, σας φιλώ οικογενειακώς.

  10. gasireu

    κλαπ, κλαπ, ελαφρύ χεροκρότημα…
    και πάμε πάλι,
    γιατί πια αυτό το θέατρο του παραλόγου μας ενοχλεί, δεν είναι η εσανς της ίδιας πόλης, δεν είναι η χώρα των μυθικών τεράτων τύπου ‘μας απεχοχοποίησε το σουβλάκι’
    ή ραπάρει
    ή αυτός καπάρωσε και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου σε πίστα
    ή σους εγώ είμαι ποιοτικός-κια
    ή είμαι εθνικιά-κος τουτέστιν
    δοξάστε με -χωρίς απόδειξη-;
    τι έχουμε πάθει, τι μας φταίει, θέλουμε να τελειώσουν τα φούμαρα, μήπως υποψιάζομαι θέλουμε να γείρουμε προς το Ευρωπαίοι ή μήπως θέλουμε στεγνή αξία, στεγνό καθάριο συναίσθημα χωρίς φιοριτούρες;….μπα σε καλό μας…

  11. Odyssey

    «(«Της αγάπης μας τη στάχτη ψάχνω προσπαθώ
    μήπως κι έβρω καμιά σπίθα για να ζεσταθώ»)

    και δεν έχουν μικρόφωνα – όσοι έχουν κάτι να πουν αποφεύγουν τα μικρόφωνα – κι έτσι το τραγούδι φτάνει σαν υπόγειο μουρμουρητό, σαν ήσυχη παρηγοριά. Σαν φιλί που γεννήθηκε ξέροντας τον ακριβή και μοναδικό προορισμό του.»

    …μούμεινε …στα χέρια; στα μάτια; …στ’ αυτιά;
    μούμεινε, πάντως
    καλή χρονιά η δύσκολη

  12. tram21

    Υποθέτω σ’ εξέπληξε η εμπλοκή της ρεμπέτισσας, διότι κατά τ’άλλα, το – και καλά – αγρίμι των Μπλε, μοιάζει πολύ με τη Βίσση σε περίοδο ξυρισμένης κουπ, να μας τραγουδά γι’ αγάπες από νάυλον. Ποιός ξέρει, μπορεί τα πάντα γύρω μας να είναι από νάυλον… νομίζω πως είναι εξαιρετικά δύσκολο πια ν’ αποδώσουμε ταυτότητες στον εαυτό μας, αφού υπάρχει ο αυτονόητος κίνδυνος να μας παρεξηγήσουν λόγω σύγχυσης με άλλους, που αυτοκαθορίζονται (περιέργως) με τον ίδιο τρόπο.

  13. Δεν κατάλαβα ποτέ αυτούς που πάνε ,πληρώνουν ενα ποτό, γιά ν΄ακούσουν ένα τραγουδιστή τυπου Βίσση ας πούμε, (ακομα και τη Χαρούλα).Που μας πρόκειψαν τούτοι !!!
    Ν’ακούσεις ρεμπέτικα δια ζώσης κουτσοπίνοντας με τα φιλαράκια , αλλή κατάσταση. Ρε που πάααμε… που έλεγε κι ο Φωτόπουλος.

    ο tempora o ksemores !

    Καλή χρονιά παίδες Ελλήνων.

  14. σχιζομητροπολιτάνος

    Πολύ ωραίο κείμενο…

    «μέσα απ’αυτό το φονικό
    μονάχα ο έρωτας θα ζήσει..»
    Άραγε ο Μάλαμας γνώριζε το στίχο του Μέσκου όταν τόγραφε καμμιά τριανταρια χρόνια μετά?

    Αγαπημένη ελληνική ποιητική διακειμμενικότητα…
    Εσύ -κι ο ταξικός πόλεμος- μας κρατάς ακόμα όρθιους…

  15. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που τσακώνονται με τον εαυτό τους.
    Καλή χρονιά, καλό μου βυτίο!

  16. Οι καλύτερές μου ώρες αυτές που είμαι με τα ακουστικά στα αυτιά 🙂 χαίρομαι τις ουρές στην τράπεζα κι ας είναι κομμάτι παράλογο.

    Καλή χρονιά.

  17. γεια σας gasireu,
    το ερώτημα σας παραμένει και να σας πω την αλήθεια άλλοτε ρέπω προς το α) και άλλοτε – κάπως συχνότερα είναι η αλήθεια – ξεκάθαρα προς το β).
    Θέλουμε το έξω μας να είναι δύση & το μέσα μας ανατολή;
    Μας αρέσει το δυτικό αστικό/πολιτισμικό τοπίο αλλά απ’ την άλλη φοβόμαστε μην δεν είμαστε πια οι χαώδεις και μισότρελοι τύποι που αντιλαμβάνονται ότι η νηφαλιότητα είναι υπερκεκτιμημένη; Άβυσσος.
    Πάντως όλα αυτά η βίσυ και τα μεσημεριανάδικα και οι έντεχνοι του κώλου κλπ μοιάζουν πιο κουραστικά, πιο άθλια από ποτέ. θα δούμε.

    @ odyssey,
    έτσι μου μεινε και μένα το στιχάκι μάλλον σαν ατμόσφαιρα περισσότερο. Καλή χρονιά να έχουμε.

    @ τραμ21,
    πάλι κάνετε μια περιγραφή που βρίσκει στόχο. Μεγάλο θέμα η τελευταία σας φράση. Πρέπει να εφεύρουμε (εκτός από καινούριους εαυτούς) και καινούριες λέξεις για να περγράφουμε αυτά που μας αρέσουν.

    @ utopiacl,
    ως άνθρωπος που κατά καιρούς έχω πληρώσει (τα μαλλιοκέφαλά μου) για ένα τέτοιο ποτό σε χώρους τέτοιους άνοστους, δηλώνω ότι πια τους έχω κόψει μαχαίρι αυτούς τους χώρους. Το 2010 περισσότερα τραγούδια με την παρέα. Χωρίς επαγγελματίες μεθάμε καλύτερα.

    @ σχιζομητροπολιτάνε,
    τί τραγούδι όμως αυτό του Μάλαμα. Και να φανταστείς ότι μουσική έχει γράψει ο κατά τα άλλα από καιρό χαμένος Τσακνής.

    @ Θεώρημα,
    καλύτερα με τον εαυτό μας.
    Καλή και γεμάτη έμπνευση & ωραία τραγούδια χρονιά σας εύχομαι.

    @ mamma,
    άλλοι πάλι βρίσκουν ευκαιρία να διαβάζουν εφημερίδα.
    Είναι να το πάρεις απόφαση να μην σκέφτεσαι το ρολόι. μετά όλα είναι καλύτερα.

  18. Μαριώ+Μπλέ+Βίσση; Τι άλλο θα ακούσουν και θα δουν τα άμοιρα τα μάτια μας…in between πολύ ωραίο κείμενο!!!

    στο χαμάμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s