χριστουγεννιάτικο

Είδα την Anouk Aimée χθες το βράδυ έξω απ’ το Grain. Φορούσε λευκό πουκάμισο και ονειρευόταν ένα ποτήρι κονιάκ. Περπατούσε πάνω κάτω στην Ομήρου. Όταν περνούσε έξω απ’ το Γκαίτε, μουρμούριζε το γράμμα του Βέρθερου. Στεκόταν στην άκρη του πεζοδρομίου παριστάνοντας το εκκρεμές, φτάνοντας τη μία στα κάγκελα και την άλλη στις ρόδες των αυτοκινήτων. Χαμογελούσε σε μερικά κορίτσια και ζητούσε πληροφορίες για εκείνο το bar που ακόμη και τώρα ήταν bar κι όχι κάτι άλλο. Θέλω να πάω εκεί που μπορεί κανείς να είναι μεθυσμένος νωρίς το απόγευμα, είπε. Αγόρασε από έναν περαστικό πωλητή δύο λαχεία και τα χάρισε σ’ έναν άντρα με μαύρο παλτό και καπέλο, ξεκαθαρίζοντας έτσι οριστικά, ότι η τύχη δεν βρίσκεται σ’ αυτό που σου δίνει, αλλά σ’ Αυτή που σου δίνει. Πέρασε με κόκκινο διαγωνίως την Πανεπιστημίου. Στάθηκε για λίγο μπροστά απ’ τις άδειες βιτρίνες του Άττικα και κοίταξε τα κινηματογραφικά πρόσωπα που παρίσταναν τις κούκλες. Ο θίασος έφυγε με όλα τα ρούχα και τώρα χορεύει πιασμένος χέρι χέρι γύρω απ’ τους περαστικούς.

Όταν με ρώτησε τι είδα σήμερα της είπα:

– Στο Μετρό το πρωί, νεαρή αλλοδαπή συνόδευε τη μάνα της. Εκείνη εμφανώς πρώτη φορά στο Μετρό, κρατιόταν γερά, κοιτούσε ανήσυχη την ώρα, τις στάσεις, το σχεδιάγραμμα πάνω απ’ την πόρτα. Η κόρη γελούσε κι έλεγε μην άγχεσαι. Θα πάμε γρήγορα και όπου θέλουμε. Έπειτα της εξηγούσε τη διαδρομή, σαφώς και με ακρίβεια. Στο Μετρό το πρωί είδα μια Αθηναία.

– Στο Μετρό το μεσημέρι, κάθισε δίπλα μου μια γυναίκα με τεράστια γυαλιά, κασκόλ τυλιγμένο γύρω απ’ το λαιμό της και μάσκα νοσοκομείου, προφανώς για τη γρίπη. Έτσι όπως είχε κρύψει το πρόσωπό της, μου ήρθε να πάω πάνω από το κεφάλι της και να αρχίσω να βήχω και να ανασαίνω πάνω της. Σαν άλλος Τάιλερ Ντέρντεν που ποτίζει με το αίμα του τον ιδιοκτήτη του υπογείου.

– Στο λεωφορείο το απόγευμα δύο κορίτσια μιλούσαν επί τουλάχιστον είκοσι λεπτά για το ΙΚΑ. Κάτι σαν 6,80 την ώρα αν σου βάζει ΙΚΑ, 7,10 αν όχι. Δεν θυμάμαι καλά τα νούμερα. Θυμάμαι πόσο λάθος έμοιαζε η συζήτηση όμως.

Είδα την Anouk Aimée χθες το βράδυ να κάθεται σταυροπόδι στην Πανεπιστημίου. Πλησίασε τον αυτοσχέδιο βιολιστή στον πεζόδρομο και του είπε μια σύντομη ιστορία για τον άγιο Donizetti. Αμέσως άρχιζε να παίζει. Αυτή πλησίασε ένα νεαρό που καθόταν στο Ζόναρς και αφού του έδωσε το πορτοφόλι της, του είπε να πάει να την κεράσει κάπου, που οι γυναίκες είναι ζωντανές και οι σερβιτόροι ξέρουν ότι άλλο το κονιάκ που ζητάει αυτή κι άλλο αυτό που προσφέρουν στα μνημόσυνα. Μετά μου ψιθύρισε ότι θέλει απόψε να χορέψει, να κρυφτεί, να πηδήξει απ’ το παράθυρο ενός ξενοδοχείου, να σηκωθεί στις μύτες των ποδιών και να ακούει όλη τη νύχτα το “violin concerto in D major” του Brahms. Ύστερα μου υποσχέθηκε ότι μια βραδιά που θα φοράει αυτή το πουκάμισό μου κι εγώ το παλιό γκρι παλτό θα με πάει εκεί που ακόμη και σήμερα οι ερωτευμένοι ακούνε Enrico Caruso.

Είδα την Anouk Aimée χθες το βράδυ, κοίταζε περίεργα τους θαμώνες του Pop. Μου είχες πει ότι ήταν ωραία εδώ, παραπονέθηκε. Κι όμως κι αυτοί ποζάρουν όπως οι άλλοι στο Σύνταγμα, μπροστά στο δέντρο. Θέλω galaxy μου λέει. Αν ήταν Πέμπτη θα σε πήγαινα στο Godot, αν ήταν Κυριακή θα σε πήγαινα στο Σούνιο, αν ήταν αλήθεια κάτι έστω απ’ όλα θα σε πήγαινα απλά σπίτι, απαντάω. Όταν αναρωτήθηκα μήπως είναι ήδη αργά απάντησε, με το στόμα του Ελύτη, πως εδώ και τώρα είναι Άνοιξη παρά τέταρτο και πως «εντελώς αντίθετα απ’ τον (…) Hervey de Saint-Denys, που ζητούσε να φωτίσει τον ύπνο απ’ τη μεριά του ξύπνιου εαυτού του, επεδίωκα εγώ να συλλαμβάνω την καθημερινή ζωή από τη μεριά του ονείρου». Όταν επέμεινα, μου έδωσε ένα φιλί με γεύση πραγματικής Γυναίκας και είπε πολύ γλυκά, σκάσε επιτέλους και άκου τη μουσική.

υγ. η βόλτα μου ξεκίνησε από εδώ βέβαια.

Advertisements

13 Σχόλια

Filed under τόποι που φαντάστηκα, ταυτολογίες - για τη νοσταλγία, υπερβολές, γυναικών λέχος πολύπονον

13 responses to “χριστουγεννιάτικο

  1. Ανοιξη παρά τέταρτο δηλαδή έρωτας παρά πέντε
    και μνήμη οχτώμισι
    (πραγματικά εμπνευσμένο ποστ)

    κι αν θες κόλλα τα εσύ τα τρία σπασμωδικά μου σχόλια σε ένα

  2. Απίθανη, ονειρική νυχτερινή περιπλάνηση. Απ’ αυτές που σου συμβαίνουν όταν κλείνεις τα μάτια κι αναρωτιέσαι πότε θα σου χαμογελάσει η τύχη και θα συναντηθούν πραγματικότητα και φαντασία.
    Αγαπητό βυτίο, θέλω να σου ευχηθώ κάθε καλό για τη νέα χρονιά. Ενδιαφέρουσες περιπλανήσεις και καθαρή, αισιόδοξη ματιά για τον κόσμο και τους ανθρώπους.

  3. @ mane,
    τα κόλλησα όπως βλέπεις.
    και βέβαια το σχόλιο σου θα παραμείνει ασχολίαστο.

    @ tram21,
    ευχαριστώ για τα καλά λόγια και ανταποδίδω βεβαίως τις ευχές. Ελπίζω σε διαδρομές εξαιρετικές, παράλογες και όπως λες τελικά αισιόδοξες.

  4. gasireu

    γεγονός ε…
    πολύ φοβάμαι μέσα στις γιορτές θα δείτε και την Άννα Καρίνα…μα το φοβάμαι πολύ…!

  5. tram21

    Παράλογες διαδρομές με αισιόδοξο τέλος… ναι, θα πιω σ΄ αυτό. Αν το καλοσκεφτείς, τις μέρες τούτες (ειδικά) είμαστε όλοι κομπάρσοι σε ανούσιες και προβλέψιμες φιέστες. Ένα παράλογο λοξοδρόμισμα θα μας σώσει.

  6. Είσαι πολύ ενδιαφέρον βυτίο μ’αυτά που κουβαλάς.
    Ασε που με κέρδισες ΚΑΙ με το οχτώμισι που πεθαίνω.
    Το βλέπω καθε τόσο για να καθαρίζω την ατμοσφαιρα.
    Δοκίμιο πάνω στη δημιουργία του έργου τέχνης.
    Καλώς σε βρήκα.

  7. Στις 23/12 διαλάθατε της προσοχής μου(δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλοιώς εκείνες τις μέρες).Φαίνεται όμως πως ήταν μοιραίο.Διότι διαβάζοντάς σας σήμερα μαζί με το ποστ του ΚΚΜοίρη,άρχισα να αισιοδοξώ…

  8. καλή χρονια να ‘χουμε , με τις γυναίκες των ονείρων μας ζωντανές και πλάι μας

    (πάντα τα ανέφικτα ειναι ωραία)

  9. @ tram21,
    έτσι είναι η ιστορία με τις φιέστες. Γίνονται γι’ αυτούς που δεν αφορούν.
    Για το 2010 όμως προβλέπω αισιοδοξία και πολλές μικρές νίκες.

    @ utopiacl,
    σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
    Τί ταινία ε; Βάζει πράγματα στη θέση τους, σα να σου παίρνει για λίγο το άχρηστο άγχος.

    @ Σελιτσάνε,
    Το ποστ του κ. Μοίρη με αποδιοργάνωσε, αφού προς στιγμή πίστεψα, ότι μετά από τη δημόσια περιγραφή θα ακολουθήσει ιδιωτική επικοινωνία με τη διεύθυνση του μαγαζιού. Οψόμεθα.
    Χρόνια σας πολλά & αισιόδοξα.

    @ ΚΚΜοίρη,
    χρόνια σας πολλά κ. Μοίρη, τα σέβη μου.
    (αν νομίζετε ότι η Anouk είναι ανέφικτη, τότε γελιέστε. Θα τα πούμε στο bar σας. )

  10. πηγή έμπνευσης αυτό το ποστ..
    αλήθεια..
    η βραδινή σας περιπλάνηση με την Anouk με πήρε και με σήκωσε..

  11. @ georges jacotey,
    σας ευχαριστώ. Εμένα να δείτε τί μου έκανε.
    Στέρεψα από τότε.

    @ Μάνε,
    φύγαμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s