αγκαζέ

Περπατάνε αγκαζέ στο πεζοδρόμιο. Μαύρο γυαλί μάσκα, τσάντα με τεράστια ταμπέλα και όλο το στιλ του κόσμου να ξεχειλίζει από τα φρεσκοπλυμένα μπατζάκια. Μάνα και κόρη, σε έναν απόλυτο συντονισμό ομορφιάς και ζωντάνιας. Ξανθές σελίδες, μηνιαίου περιοδικού, παγωμένες εικόνες από το χθεσινοβραδινό E! Entertainment. Η μία μοιάζει τόσο με την άλλη, που πρέπει να είσαι προσεκτικός αν θες να πεις ποιά είναι η μάνα και ποιά η κόρη.

Περνάνε δίπλα μου, κούκλες σωστές. Δεν μπορώ να αποφασίσω ποια να κοιτάξω. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιά κολακεύεται περισσότερο απ’ το σάστισμά μου. Με προσπερνάνε, σχεδόν πετάνε πάνω από το πεζοδρόμιο. Καμιά αβλεψία του δήμου Αθηναίων δεν μπορεί να μουτζουρώσει το τέλειο έργο που ανεβάζουν μόνο για τα μάτια μας. Σχεδόν πατάνε πάνω μου.

Κοντοστέκονται μπροστά σε ένα καθρέφτη. Κάνουν μια χειρονομία, τελειοποιούν μια αφέλεια που προσωρινά ξέφυγε. Κάνουν μια χειρονομία, έξαλλα ειρωνική προς το ηττημένο χρόνο. Τον καταργούν για τόσο, όσο μπορούν δηλαδή, για τώρα. Μέχρι να επιστρέψει με τη μορφή μιας αναπόφευκτης κατάρρευσης ή ενός αμείλικτου ερωτήματος που θα λέει κάτι σαν: «μαντεύεις τί βρίσκεται στο τέλος της Πατριάρχου Ιωακείμ;».

Πιο κάτω, σ’ όλους τους εμπορικούς δρόμους, παρόμοια θεάματα καθρεφτίζονται στις στολισμένες βιτρίνες. Μάνες και κόρες ψάχνουν το, αιωνίως παρόν, μάτι της κάμερας, τον αεικίνητο παπαράτσι και το πολυπόθητο μεσημεριανό παράθυρο.

Αμέτρητες Λάσκαρη και Χρονοπούλου παρελαύνουν στην Μηλιώνη, πριν χαθούν στα βάθη της Ερμού. Η μία παρασύρει την άλλη στον χορό των βαμπίρ, στην αίθουσα που συνωστίζονται τα πεινασμένα ανδρικά βλέμματα.  Πάνε μαζί κομμωτήριο, μοιράζονται στενά μπλουζάκια, γούστα, νιάτα και εσώρουχα. Μοιράζονται την επιθυμία των περαστικών, τον φετινό τραγουδιστή που τα σπάει στη Συγγρού, την παραλιακή και την Κηφισιάς. Μοιράζονται τα πάντα εκτός απ’ την επώδυνη διαφορά τους.

Κι όμως βγάζει μάτι η απουσία ενός Αλεξανδράκη. Εδώ δεν έχουμε δράματα, έρωτες ή εκδίκηση. Μόνο το ίδιο σουτιέν από σιλικόνη και μερικά ματαιωμένα ραντεβού με την αισθητικό. Αναρωτιέμαι ποιά θα γύρει στον ώμο της άλλης την ώρα του πανικού.

Λένε για τις σχέσεις μάνας και γιού και πώς αλλιώς. Στην Ελλάδα ζούμε. Πώς όμως να περιγράψεις αυτό το αγκαζέ περπάτημα; Την παραίτηση από την θηλυκότητα για χάρη μιας υποτιθέμενης σέξυ πόζας; Την άνευ όρων παράδοση στην τηλεοπτική πραγματικότητα; Την εξορία της διαφοράς;

Φτάνω στο Σκουφάκι, που άλλαξε καρέκλες για να νιώθουν πιο άνετα οι «αριστεροί» που πίνουν καφέ στο Κολωνάκι. Το κόλπο πιάνει, κάθομαι χαλαρός. Γύρω μου, μάνες και κόρες, απτόητες, παραγγέλνουν φρέντο και ξορκίζουν το ενδεχόμενο του πάθους, μιας πτώσης ή της αφήγησης που επιμένει να υποστηρίζει ότι οι έρωτες δυσκολεύονται να γεννηθούν παρουσία κάμερας.

Advertisements

23 Σχόλια

Filed under υπερβολές, διάφορα

23 responses to “αγκαζέ

  1. Spy

    Μα γιατί προβληματίζεστε τόσο;
    Μήπως κι εδώ ακόμα δεν ισχύει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης;
    Προφανώς προσφέρουν (και στον εαυτό τους) κάτι που ζητιέται. Η ποιότητα του ζητούντος δεν αποτελεί τροχοπέδη για τις ιέρειες της ματαιοδοξίας.

    (μήπως το παραβάρυνα πρωί – πρωί;)

  2. Spy έχεις δίκιο. Νόμος της αγοράς über alles.

  3. ίσως οι γυναίκες αυτές είναι του πιο ακίνδυνου είδους

  4. Kαλως σε βρηκα και να πω οτι συμφωνω με το προβληματισμο σου, αλλα ετσι που καλλιεργειται σημερα η ματαιδοξια απο τα μιντια κλπ δεν ειναι να απορει κανεις…
    Παντως να πω την αληθεια εμενα δεν θα μου αρεσε oυτε τετοια μανα, αλλα ουτε τετοια κορη….Ισως ειμαι της …’παλιας σχολης’, αλλα ενα προβλημα με τα…’φρουτα’ το εχω… 😉

  5. Μέχρι να επιστρέψει με τη μορφή μιας αναπόφευκτης κατάρρευσης ή ενός αμείλικτου ερωτήματος που θα λέει κάτι σαν: «μαντεύεις τί βρίσκεται στο τέλος της Πατριάρχου Ιωακείμ;».

    Βυτίο… για μια ακόμα φορά, υποκλίνομαι.
    «Ποιος είναι αυτός που βαδίζει πάντα δίπλα σου;»

  6. Κάπου εκεί θα έχουν τη φωλιά τους-δεν μπορεί!

    Πἀντως αν ο Όρσον Ουέλλες έφτιαχνε σήμερα τον Πόλεμο των Κόσμων θα είχε πληθώρα προτύπων για τους αρειανούς του(αν και έχω την εντύπωση ότι,αν το πάρουμε στατιστικά,εξωγήινοι είμαστε μάλλον «εμείς οι άλλοι»…)

  7. @ spy & krot,
    μάλλον δεν έδειξα σαφώς αυτό που όχι με προβλημάτισε, αλλά προς στιγμή με τρόμαξε. Οι δύο γυναίκες ήταν ακριβώς ίδιες. όχι πανομοιότυπες, απόλυτα, τρομαχτικά ίδιες. Προσπαθούσα λοιπόν να φανταστώ πως μπορεί η σχέση μάνα κόρης να κυλήσει, όταν οι δυο τους περπατάνε σαν καρμπόν συνομίληκες. (κατά τ’ άλλα η τελευταία φράση του spy με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο).

    @ Μάνε,
    όσο γι’ αυτό δεν έχω καμία αντίρρηση. Ο κίνδυνος εν προκειμένω κατευθύνεται προς τα μέσα.

    @ Elva,
    καλωσήρθες βεβαίως.
    Δεν ξέρω αν είναι μόνο ματαιοδοξία ή θέμα συμφιλίωσης με το χρόνο. Ξέρω ότι σου κόβεται η ανάσα να μην μοιάζει κάποιος ούτε 40 ούτε 20, αλλά κάτι.. ακαθόριστο.

    @ γειά σου Δύτη,
    «Oταν μετρώ, υπάρχουμε μόνο εσύ κι εγώ, μα..»

    @ Σελιτσάνε,
    σε παρακαλώ όχι. Αυτοί είναι οι εξωγήινοι. Εμείς είμεθα οι παραγκωνισμένοι αυτόχθονες.

  8. tram21

    Επιτηδευμένα τονισμένη ομοιότητα, καλά κρυμμένο μίσος κι αθέμιτος ανταγωνισμός.

  9. Καλό μου βυτίο,
    ως μάνα που περπατάει αγκαζέ με την κόρη της στα μαγαζιά και γνωρίζει καλά την πόζα, το συναίσθημα κι όλα τα συναφή, θα πρόσθετα άλλη μια εκδοχή στην ιστορία σας (κι ελπίζω να μην ακουστώ υπερφίαλη, αλλά αυτό νιώθω):

    ενδέχεται αυτές οι δυο να είναι απλώς συνένοχες στην προσωπική, αποκλειστική ευτυχία που δημιουργείται για χάρη τους με κείνο το απλό δέσιμο των χεριών τους.

    Ενδέχεται να περπατάνε στο πεζοδρόμιο κι ο κόσμος γύρω τους να μην υπάρχει. Γιατί απλώς ο κόσμος είναι οι δυο τους και μόνο, και κανείς άλλος δεν μπορεί να το νιώσει αυτό, γιατί όπως είπαμε, η συνενοχή αυτής της αποκλειστικής ευτυχίας τις περιβάλει με μια απάνθρωπη αύρα αθανασίας κι ανωτερότητας μπροστά στους «κηνούς θνητούς».

    Καμιά από τις δυο δεν θα ασχολούνταν με ένα βλέμμα τρίτου, όσο κολακευτικό και να ήταν. Μόνο μεταξύ τους κοιτάζονται. Πιστέψτε με, γνωρίζω 🙂

    Σας φιλώ και σας καλημερίζω με χιονάκι.

  10. κοινούς, βεβίως, βεβαίως… 🙂

  11. Θεωρέμα, είμαι απόλυτα βέβαιη πως το ποστ και το ζήτημα που ενδιαφέρει το Βυτίο, δεν έχει καμία σχέση με την περίπτωσή σας. Είστε άλλη κατηγορία εσείς. 🙂

  12. @ tram21,
    πολύ ωραίο σχόλιο. Αυτό που ήθελα να πω με όλο το ποστίδιον είναι ακριβώς η τελευταία φράση.

    @ Theorema,
    αυτό δεν είναι απλώς μια άλλη εκδοχή, είναι άλλη ιστορία, ίσως και πιο ενδιαφέρουσα.
    Πάντως, όπως τις είδα, κι όσο μπορώ να υποθέτω φυσικά, η πραγματικότητα δεν είχε να κάνει με τη δική σας εξαιρετική αισιοδοξία. Εσείς είστε άλλη κατηγορία που λέει και η φίλη μου η κροτ και επιτρέψτε μου να πω αν σας δει κάποιος το καταλαβαίνει. (ορίστε είχατε δεν είχατε το τσομπήσατε το κοπλιμάν).

    @ Κροτ, συμφώνησα ήδη με το μεγαλείο σας.

  13. ωραίο βυτίο.

    (εγώ συμφωνώ πως δικαιούμαστε και να προβληματιζόμαστε – για να τρομάζουμε, δεν ξέρω – και γιατί δλδ να τρομάζουμε ; μήπως όλοι σχεδόν οι άνθρωποι στον δρόμο δεν δίνουν μια παρόμοια εντύπωση – εικόνας που επιδιώκει να δικαιωθεί δλδ απολύτως ως παράθυρο ; ).

    (προσθήκη : εκτός απ’ αυτήν τής theorema που πιστεύω ότι δεν αντιπροσωπεύει τήν πολύ κοινή περίπτωση (στην περίπτωση που αυτές οι δύο όντως δεν νοιάζονται για τούς άλλους – τα βλέμματα τών άλλων – ) έχεις προσέξει τήν – ακόμα πιο – τι να πω ; – οικτρή παραλλαγή τής μαμάς που έχει ντυθεί ακριβώς ίδια με τήν κόρη αλλά δεν ξεγελάει με τιποτα ότι είναι η μαμά ; – κι εδώ βέβαια η περιγραφή τού tram21 γίνεται ακόμα πιο έγκυρη)

  14. Βυτίο και Κροτ,

    Πάρτε μια ωραία χιονόμπαλα (παφ!), για τα καλά σας λόγια και για τη ζεστή διάθεση 🙂

    Χαίρομαι που το βλέπετε έτσι και σας ευχαριστώ.
    Μακάρι φέτος να γεμίσει ο κόσμος με ανθρώπους αισιόδοξους και κάπως πιο ελεύθερους τελικά (του στυλ μια βόλτα βγήκαμε, ας την ευχαριστηθούμε).
    Φιλιά και ευχές!

  15. gasireu

    μετά τα σχόλια σας κατάλαβα το point, ομολογώ…
    εγώ είχα την αντίθετη εμπειρία,
    αγορομάνα με τον πατέρα αλά μπρατσέτα, στους ίδιους δρόμους 40-50 αδιευκρίνιστα, τρία αγόρια 7-12, φορούσε σινιέ πλεκτό εκρου ολοδιάφανο φόρεμα και μόνο κάτω εσώρουχο τάγκα, κόντρα στον ήλιο, και αναρωτήθηκα τι σταυρό κουβαλάει και ο έλληνας γιος, ένθεν και ένθεν χαχα…

    βέβαια υπάρχει και το »τράβα ρε μάνα φτιάξου λίγο, βάλε και κανά φουστάνι της προκοπής…έλα για το καλό σου το λέω…»’
    δύσκολος ρόλος και η μάνα, φρονώ! 🙂

  16. Με το μπαρδόν Βυτίον, που επεμβαίνω, αλλά θέλω να πω το μακρύ και το κοντό μου!

    Θεωρέμα, θαρρώ πως το ζήτημα είναι ότι όλο και λιγότεορι άνθρωποι βγαίνουν μια βόλτα να την ευχαριστηθούν, όπως ορθότατα και σοφότατα παροτρύνεις. όλο και περισσότεροι άνθρωποι βγαίνουν μια βόλτα να «δειχτούν» όπως φανερώνει το κείμενο του Βυτίου.

    Στην περίπτωσή σας (υμών και της κοράκλας), βγαίνετε, περνάτε καλά, και φαίνεται πως είστε μάνα και κόρη που έχουν τα δικά τους, τα μυστικά τους, τους κώδικές τους, τις συνωμοσίες τους βρε αδερφέ -και έτσι είναι ωραία!

    Αλλούθε πάλι, μαμάδες συναγωνίζονται σε νεώτητα και ευρωστία τις έφηβες κοράκλες -ενώ οι έφηβες κοράκλες αγωνιούν να μοιάσουν στην Τατιάνα. Χάλια.

    Βυτίον, μην ξαναπείς για μεγαλείο, θα γίνω από μπλου κόκκινη! 😳

  17. Κροτ, ωραία το έθεσες και σύντομα – έτσι ήρθα για να δειχτώ

  18. Εγώ πάντως δε λέω λέξη 😉

  19. Θεωρέμα, πού θα δειχτούμε εμείς απόψε, για να σκάσει ο Μάνος? 😛

  20. Xεχε! Στα καλύτερα, Κροτ, στα καλύτερα! 😉

  21. @ χάρη,
    δικαιούμαστε και να προβληματιζόμαστε και επιμένω και να τρομάζουμε. Πότε με τους άλλους και πότε με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Γιατί η δικαίωση ως παράθυρο αργεί πολύ για όλους.
    Και η παραλλαγή που περιγράφετε γνωστή και εξίσου προβληματική. Είπαμε η τραμ21 με λίγες λέξεις έδωσε όλη την ιστορία του ποστ.

    @ Θεώρημα και Κροτ, το κάναμε american bar?
    είστε και οι δύο μεγαλειώδεις πώς να το κάνουμε. )Εντάξει το θεώρημα λίγο παραπάνω.)
    Στείλτε καμιά χιονόμπαλα και προς τα δω, δεν αντέχω άλλο. Θέλω πουλόβερ και κασκόλ και παγωμένα δάχτυλα.
    Καλά να δειχτείτε, στα ωραιότερα μέρη δλδ.

    @ gasireu,
    δύσκολος ρόλος δε λέω, αλλά μπορείτε να ξαναπείτε το «τι τραβάει κι ο έλληνας γιος». Και τί περιγραφή ε; Κόντρα στον ήλιο.. χοχοχο

    @ γειά σου Μάνε, έτσι να έρχεσαι πού και πού να βάζει τα πράγματα και κυρίως την Κροτ στη θέση της.

  22. Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά, καλό μου βυτίο! Με πολλή χαρά κι όσους αγαπάς κοντά σου!
    Επίσης, να μην ξεχάσω: Παφφφφφφφφφφφφφφ!!!
    Χιονάκι!
    🙂

  23. καλή χρονιά Θεώρημα και καλά να περνάτε εσείς οι εκεί πάνω.
    Να μας στέλνετε πότε πότε και καμιά χιονόμπαλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s