μερικές ότι να’ ναι σκέψεις

Τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης όποτε αναφέρονται στα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη, χωρίς να το καταλαβαίνουν, υποδεικνύουν ξεκάθαρα μερικούς απ’ τους λόγους που (υποπτευόμαστε ότι) γεννούν Δεκέμβρηδες.

***

‘Ολη την περασμένη εβδομάδα τα media φτιάχνουν κλίμα. Αυτό το περιμέναμε. (πχ. από την Πέμπτη, στο ένα παράθυρο οι ρεπόρτερ, στο άλλο περσινές φλόγες. Πληροφορίες – από την αστυνομία & το υπουργείο, από πού αλλού; – για εκτεταμένα επεισόδια, ξένους εισβολείς αναρχικούς ή τον «φόβο της αστυνομίας»). Αυτό που δεν περιμέναμε ήταν να βγάζουν δηλώσεις οι πολιτικοί αρχηγοί, στην ίδια λογική με τις προληπτικές προσαγωγές. «Η μετατροπή του σε «επέτειο καταστροφών», είναι προσβολή στη μνήμη του» λέει πχ. ο ένας. Όσο δικαίωμα έχουν να καθορίζουν τον ορθό τρόπο πένθους για ένα παιδί, οι οποιοιδήποτε αντιεξουσιαστές, άλλο τόσο έχουν και οι επαγγελματίες ερμηνευτές της κοινής γνώμης, οι καλοί μας πολιτικοί. Σε ποιόν ανήκει ένας νεκρός; Στη μάνα του και μόνο, λέω.

***

Το Σάββατο σε δελτίο ειδήσεων (νομίζω στο Mega) το γράφημα δείχνει ένα ποσοστό και από πάνω γράφει: «πιστεύετε ότι μπορεί να συμβεί ένας νέος Δεκέμβρης;». Ο ρεπόρτερ που μιλάει, μεταφράζει, για χάρη μας: «πιστεύετε ότι μπορεί να συμβούν ξανά επεισόδια;».

***

Τρίτη ή Τετάρτη βράδυ πέρσι περπατάω μόνος μου στο κέντρο για ώρα. Συναντώ μια φίλη σε σουβλατζίδικο της Κάνιγγος. Πρέπει να είναι το μοναδικό ανοιχτό. Μέσα είναι οι ιδιοκτήτες και τρεις Γάλλοι από τηλεοπτικό συνεργείο κάποιου γαλλικού καναλιού. Όσο μιλάμε και συζητάμε με τη φίλη, οι δημοσιογράφοι εμφανώς στήνουν αυτί. Τί να καταλάβουν άραγε; Μας ρωτούν στα αγγλικά. Θέλουν να μάθουν τα πάντα με αληθινή απορία. Δεν είναι υποστηρικτές κάποιας θεωρίας περί εξέγερσης. Δεν είναι απολογητές της νομιμότητας. Γυρνάνε συνεχώς στον τόπο που συμβαίνουν όλα, μπας και συλλάβουν κάτι απ’ την ατμόσφαιρα.

***

Τα μέσα επιμένουν: είναι το δεύτερο crash test της κυβέρνησης ο Δεκέμβρης. Η αποσυναρμολόγηση του περσινού συμβάντος έχει ξεκινήσει από δημοσιογράφους, συνεχίζεται από πολιτικούς και είναι βολικός για όλους. Αν αναφέρεσαι στον περσινό Δεκέμβρη και θυμάσαι μόνο τις φλόγες, μάλλον έχασες μια καλή ευκαιρία να προσπαθήσεις να αφουγκραστείς  όσα η κοινωνία δυσκολεύεται πια να θάψει στον αντικατοπτρισμό κάποιας τηλεόρασης. «Ότι απωθείται από την επιφάνεια επιστρέφει εκδικητικά στο εσωτερικό και τοκίζεται μέχρι την ημέρα της πτώχευσης» έλεγε για άλλους λόγους βέβαια ο Ευγένιος Αρανίτσης, ας πούμε ότι ταιριάζει κι εδώ.

***

Τί έμεινε απ’ τον περσινό Δεκέμβρη; Απ’ τις συζητήσεις που πιάνω, βλέπω μια τεράστια απογοήτευση να κατακάθεται πάνω στα κεφάλια μας. Κακώς. Δε θέλω να μιλήσω για τη δυναμική, για τις συζητήσεις, για την κοινή αγωνία. Τα λένε καλύτερα άλλοι: «Οι άνθρωποι αρχίζουν να βγαίνουν από το επίχρυσο κουκούλι τους, να διασταυρώνουν τα βλέμματά τους και να ανακαλύπτουν σ’ αυτά κοινές αγωνίες … Εκείνες τις ημέρες του Αρμαγεδδώνα έβλεπα γύρω μου φιλικά πρόσωπα και ζεστές χειρονομίες που μου είχαν λείψει για πολύ, πολύ καιρό». Ο Μανώλης Μαυροματάκης μετά το τέλος της θεατρικής παράστασης εκείνη την περίοδο έλεγε (στο περίπου κι από μνήμης): «βγείτε στους δρόμους ή μείνετε μέσα δεν έχει σημασία. Κοιτάξτε δίπλα σας, μιλήστε στους φίλους, στην οικογένειά σας, στη σύντροφό σας και το κορίτσι σας». Και ω ναι κάποιοι μιλήσανε, κάποιοι γνωριστήκανε, κάποιοι βγήκαν απ’ το επίχρυσο κουκούλι.

***

Η περίφημη βία του Δεκέμβρη δε συνίσταται κυρίως στις σπασμένες βιτρίνες, τις κατεβασμένες τζαμαρίες και τα διαλυμένα μάρμαρα. Αυτά είναι το θέαμα, το «αίμα», οι ψευδείς εικόνες, η στρέβλωση και ίσως ο χουλιγκανισμός, τα απότοκα του σημερινού τρόπου ζωής. Μπορούμε όμως άραγε να ισχυριστούμε ότι υπήρξε κατά κάποιο τρόπο μια βίαιη επανανοηματοδότηση του δημόσιου χώρου; Ότι συνέβη η μετατροπή, έστω και για όσο λίγο κράτησε η κατάληψη, της πεθαμένης ΕΣΗΕΑ σε ένωση; Ίσως η Πανεπιστημίου να φτιάχτηκε για τα παιδιά που κάθισαν τότε οκλαδόν, η ΕΡΤ να δημιουργήθηκε μόνο για να δείξει ένα πανό που λέει, βγείτε στους δρόμους. Με άλλα λόγια η βία μπορεί και να συνίσταται στο ότι δεν μπορεί η όποια νομιμότητα να ξεπερνάει σε σημασία ένα διαλυμένο κοινωνικό ιστό. Μήπως το κοινωνικό συμβόλαιο αξίζει όσο ένα χρυσόβουλο;

***

Όπως και να έχει, γκρινιάζω ακόμη για τα περσινά μπάχαλα. Μια φίλη, για να με πειράξει μου λέει: «προσπάθησε να βλέπεις τη βία ως μια συνομιλία. Ως ερώτηση και απόκριση. Κάθε ντου με πέτρες είναι η απάντηση σε μια προηγούμενη προσαγωγή, σε ένα χτύπημα με γκλομπ, σε μια βραδιά στο οικογενειακό τραπέζι. Μια διαρκής χειρονομία πότε απ’ τη μια και πότε απ’ την άλλη πλευρά. Έχεις ποτέ παρατηρήσει πόση βία βρίσκεται μέσα στο λεωφορείο μια οποιαδήποτε καθημερινή μεσημέρι; Είδες ποτέ στα μάτια αυτών που συναλλάσσονται στις δύο πλευρές του γκισέ, πώς παραφυλάει το ανάθεμα, πώς τινάζονται οι φλέβες στο λαιμό;». Προσπαθώ να καταλάβω και τους μπάχαλους. Καμιά κοινωνική συμπεριφορά δεν γεννιέται μόνη της, δεν ξεπετιέται στον καθημερινό στίβο από το πουθενά.

***

Την Παρασκευή αναρωτιέμαι γιατί να κατέβω στην πορεία την Κυριακή. «Χρειαζόμαστε ένα σημείο αναφοράς, μια ημερομηνία» μου λέει κάποιος. Η ευρύτερη αριστερά έχει έντονη σχέση με τα βαμπίρ και τη λογική του βρικόλακα. Έχει εθιστεί στο αίμα, στην τραγωδία και στις θυσίες. Γιατί πρέπει πάντα οι ημερομηνίες μας να έχουν σχέση με κάποια ήττα, με κάποιο θάνατο; Έχετε προσέξει ότι οι ημέρες του έθνους είναι σύμβολα νίκης και ανάτασης; Το «όχι» γιορτάζουμε, όχι την εισβολή των Γερμανών. Την έναρξη (έστω σε αυτή τη αυθαίρετη και πειραγμένη ημερομηνία) της επανάστασης, όχι την ναυμαχία του Ναβαρίνο, ας πούμε, αφού εκεί οι ξένοι θα είχαν την πρωτοκαθεδρία. Γιατί δεν διαλέγουμε να συναντηθούμε στους δρόμους μια μέρα που θα συμβολίζει μια νίκη; Άλλωστε εξέγερση με ραντεβού και σε προκαθορισμένη ημερομηνία γίνεται;  Όμως η αριστερά λατρεύει τους νεκρούς (κι όχι απαραίτητα «δικούς της»). Δε θέλω λοιπόν άλλα μνημόσυνα, έλεγα την Παρασκευή. Όμως, λίγο η τρομολαγνεία των καναλιών, λίγο το άρθρο του κ. Καλύβα στο Βήμα της Κυριακής, λίγο το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ καθιερώνει πλέον επισήμως τις προληπτικές διώξεις πολιτών, με έπεισαν πάλι. Ευτυχώς.

*** ****** ***

υγ. και κάτι ακόμη: Ο Μέηλερ έγραφε το 1968 στις Στρατιές της Νύχτας: «η νέα γενιά πίστευε στην τεχνολογία περισσότερο απ’ οποιαδήποτε προηγούμενη, αλλά η γενιά αυτή πίστευε και στο LSD, σε μάγισσες, στις φυλετικές διακρίσεις, στο όργιο και στην επανάσταση. Δεν έτρεφε κανέναν απολύτως σεβασμό στην απρόσβλητη λογική του επόμενου βήματος (…) Ο ριζοσπαστισμός τους βρισκόταν στο μίσος τους για την εξουσία – η εξουσία ήταν η αποκάλυψη του Κακού για τη γενιά αυτή»

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under #griots, τόποι που φαντάστηκα, ασυναρτησίες

9 responses to “μερικές ότι να’ ναι σκέψεις

  1. Ευτυχώς… indeed
    Eκτός της βίας και του μίσους υπάρχουν κι άλλα πράγματα, όπως η αλληλεγύη που βολοδέρνει σε μηδαμινά επίπεδα
    και βρίσκει λίγες χαραμάδες πλέον.

  2. Το Δεκέμβρη; «η ουρά που αυξαίνει φτύνοντάς τον ας λυσσάει (…) να τον κλονίσει / θα λάβει ό,τι της αξίζει / στους λαβυρίνθους του εφιάλτη οδηγημένη / αιώνια δίχως σωτηρία / στην τακτική δουλεία του δικαστή / που δεν καταλαβαίνει». Έλεγε ο Σαββόπουλος πριν από τριάντα περίπου χρόνια.

  3. Η φίλη σου έχει ένα δίκιο, ειδικά στο σημείο περί της καθημερινής βίας.

    Συμφωνώ σε αυτό που λες, σχετικά με την ανάγκη της αριστεράς για νεκρούς, αίμα και ήρωες. Άλλωστε υπάρχουν πολλά ζωντανά προς επίδειξη;

    Διαφωνώ όμως σχετικά με τις «χαρμόσυνες» εθνικές επετείους. Και στις δύο περιπτώσεις που αναφέρεις γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου, όχι τη λήξη του. Ειδικά μάλιστα σχετικά με την 28η Οκτώβριου, είναι μεγάλη η κουβέντα: ποια λήξη, ποιού πολέμου να γιορτάσουμε; Πότε τελείωσε αυτός ο πόλεμος;
    Ολόκληρη η Δυτική Ευρώπη γιορτάζει τη λήξη του Α και Β Παγκοσμίοου πολέμου: στην Ελλάδα η λήξη των δύο αυτών πολέμων σήμαινε έναρξη άλλων πολέμων, πιο αιματηρών και φρικαλέων.

    Η απογοήτευση είναι λογική και αναπόφευκτη, Βυτίο: πριν καλά καλά κλείσει χρόνος, το πασόκ κέρδισε πανηγυρικά τις εκλογές, η αριστερά τρώει γενικώς τις σάρκες της (και τρώει και κάτι άλλο που να μην το αναφέρω καλύτερα) και ο κόσμος ζει χειρότερα. Οπότε; Πόσο καιρό να ενθουσιάζεται πια ο κόσμος, χωρίς να βλέπει αποτέλεσμα;

  4. Παράθεμα: επετειακά « Кроткая

  5. ας ετοιμάσουμε όχι απλώς έναν επόμενο Δεκέμβρη, ας ξεπεράσουμε το συλλογικό μας εαυτό, αφού συναντηθήκαμε

    αλλά οι πέτρες είναι λίγες, χρειάζονται περσότερα, πολύ ανώτερα όπλα που να σημαδεύουν στην καρδιά του κτήνους, που φωλιάζει και μέσα μας όσο δεν το αναγνωρίζουμε

    όσο δεν βρίσκουμε τις λέξεις τις πρέπουσες και την προοπτική τους

  6. @ wunbad, είπατε την ωραιότερη λέξη: αλληλεγγύη.
    και τελικά ευτυχώς που κατέβηκα και χτες και ειδικά σήμερα. Το απόγευμα γύρισα σπίτι αισιόδοξος.

    @ Δύτη,
    έτσι, η τακτική δουλειά του δικαστή του δημοσιογράφου του γονιού του τηλεθεατή

    @ Κροτ,
    δεν ξέρω αν είναι λογική η απογοήτευση. Ξέρω ότι έχουμε και αντίθετα μηνύματα.
    Φυσικά και υπάρχουν ζωντανά. Όλοι αυτοί που κατέβηκαν στο δρόμο τί είναι; εικόνα απ’ το μέλλον.

    @ Σελιτσάνος, ελπίζω να μη σας έπιασε και σε σας η πατροπαράδοτη αριστερή απαισιοδοξία. Το βλογ σας πάλι κόνξες μου κάνει με τα λινκ. Δε μ’ αφήνει να κάνω κόπυ πέιστ. Του αρέσει φαίνεται η δημιουργική σκέψη.

    @ Μάνε,
    το έγραψα στο ποστ της Κροτ, το ξαναλέω κι εδώ.
    Η Δευτέρα επεφύλασσε αισιόδοξα μηνύματα. Χτες την μέρα των μεγάλων επικρατούσε βουβαμάρα. Σήμερα το αντίθετο. Θα μου επιτρέψεις δε με την γνωστή υπερβολή μου να πω το εξής: Σήμερα ο κόσμος έμοιαζε με τη στάση του ασυνείδητα να θέτει διαρκώς ένα ερώτημα: Πώς θα είναι δυναμική η πορεία, χωρίς σπασμένες βιτρίνες; θα στα πω από κοντά.

  7. τα σημάδια λένε ότι ετοιμάζεται σκληρή επίθεση σε μισθούς και επιδόματα εργαζομένων, και αυτή τη φορά θα δούμε κόσμο που δεν φανταζόμαστε να ξηλώνει το οδόστρωμα. Ας προετοιμάσουμε τέτοιες συγκρούσεις

  8. ο ακούραστος Μάνος. Το πρώτο μέρος της προβλέψεών σου το βλέπω, το δεύτερο πάλι.. (είναι η σειρά της απαισιοδοξίας σήμερα).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s