«όπως το λέει»

Πριν από περίπου δέκα μέρες Μελωδία και Δεύτερο μετέδωσαν μια κοινή συνέντευξη της Αλεξίου. Μέσα σε μόλις δύο ώρες οι συμμετέχοντες κατάφεραν να με κάνουν να εκνευριστώ με την συνεντευξιαζόμενη. Πληροφοριακά αναφέρω ότι αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Έχω ταξιδέψει Αθήνα Κομοτηνή και πάλι πίσω, προ Εγνατίας οδού (κάτι παραπάνω από 797χλμ), ακούγοντας σερί μια ενενηντάλεπτη κασέτα με επιλογές της Χ.Α. Επίσης εξακολουθώ να πιστεύω ότι σε δύο συγκεκριμένα σημεία (ένας αναστεναγμός στο «μία είναι η ουσία» και ένα αχ παναγιά μου σε ένα κομμάτι του Μικρούτσικου) η Χ.Α. πλησιάζει, όσο κανένας νεότερος τραγουδιστής, σε ανυπολόγιστα βάθη. Σ’ αυτό που δεν ονομάζεται, μα το λέει γκαρίζοντας η μεθυσμένη παρέα. Σ’ αυτό που γράφει για το δημοτικό τραγούδι ο Γκόρπας: «ο τραγουδιστής / όπως το λέει πεθαίνει / όλοι πεθαίνουμε για να το πούμε / όλοι πεθαίνοντας το λέμε». Από την Γεωργακοπούλου, στην Μπέλλου και το ζεϊμπέκικο και την Μοσχολιού και το Πέραμα υπάρχει ένα λεπτό νήμα που θα μπορούσε να οδηγεί στην Αλεξίου. Το νήμα αυτό κόβει σιγά μα επίμονα τα τελευταία χρόνια η ίδια, με τη βοήθεια φυσικά των ίδιων δημοσιογράφων που υποτίθεται στηρίζουν τα τραγούδια της.

6 με 8 το απόγευμα λοιπόν, γίναμε μάρτυρες στο γνωστό λιβανιστήρι το οποίο απολαμβάνει κάθε «επώνυμος» συνεντευξιαζόμενος. Ακόμη και τα παιδιά της Παντείου που θα αναλάμβαναν να ρωτήσουν στο β’ μέρος της συζήτησης κατέληξαν σε ερωτήσεις του στιλ: «Τόσα χρόνια παρακολουθούμε την μεγαλειώδη πορεία σας. Υπάρχει άραγε κάτι που μπορεί να ανακόψει αυτό το μεγαλείο;».

Κάποια στιγμή γίνεται λόγος για αυτό το τραγούδι από τον καινούριο δίσκο στο οποίο η Αλεξίου δεν τραγουδάει, αλλά ας πούμε απαγγέλλει, σα να ήταν ράπερ. Το κομμάτι νομίζω πως παλεύει να πλησιάσει την ατμόσφαιρα του περσινού Δεκέμβρη. Φυσικά δεν είναι κακό να επηρεάζεσαι από τα τεκταινόμενα της εποχής σου και ως καλλιτέχνης να προσπαθείς να αρθρώσεις λόγο σχετικά με αυτά. Πόσο όμως αυθεντικός είναι ο λόγος σου άραγε; Οι στίχοι μιλάνε για επαναστάτες του καναπέ, για «εφηβεία που σημαίνει πόλεμο», απογοήτευση, φραπέ κλπ. Η δημοσιογράφος λοιπόν σχολιάζει ότι πρόκειται μάλλον για ένα τραγούδι έκπληξη που δεν περιμέναμε, ένα μάλλον σκληρό τραγούδι, που τα βάζει με το σύστημα. Ένα τραγούδι που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τη λέξη «φραπέ», γεγονός που προβλημάτισε  την ίδια την Χ.Α. όπως λέει. (Εδώ πρέπει να πούμε ότι η Αλεξίου στους στίχους προσπαθεί κατά κάποιο τρόπο να κάνει μια αυτοκριτική, νομίζω όμως ότι είναι η κλασσική γραμμή αυτοκριτικής που ακολούθησαν οι τηλεαστέρες πέρσι. «Να ακούσουμε τους νέους. Επαναπαυτήκαμε. Δεν προσέξαμε την απογοήτευση της νεολαίας, δεν τους δώσαμε ελπίδες, όραμα..» και λοιπές υποκριτικές και εκτός τόπου αηδίες). Η δημοσιογράφος μάλιστα τονίζει ότι η τραγουδίστρια κάνει και άλλες προχωρημένες (ή μήπως τις είπε αντισυμβατικές, δεν θυμάμαι) επιλογές στον νέο δίσκο. Συνεργάζεται και εμπιστεύεται νέους καλλιτέχνες. Για παράδειγμα σε ένα κομμάτι την ενορχήστρωση την έχουν κάνει οι onirama. Αν φτάσαμε στο σημείο να χαρακτηρίζουμε αντισυμβατική επιλογή τους onirama, τότε ο Αγγελάκας λογικά θα πρέπει ήδη να θεωρείται τρομοκράτης. Επίσης όσο καλοπροαίρετος και να είμαι απέναντι στην Αλεξίου, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι δεν πάνε πολλά χρόνια που η τραγουδίστρια εμφανιζόταν στα «ΑΡΙΩΝ» σε μια προσπάθεια να «ενωθεί» επιτέλους το ελληνικό τραγούδι. Με άλλα λόγια, οι εφημερίδες τότε μιλάγανε για συναίνεση, τώρα για σύγκρουση.

Τελικά ύστερα από ώρα ερωτήσεων που ουσιαστικά επαναλαμβάνουν «μπράβο, μα καλά πόσο φοβερή είστε;», καταλήγουν να λένε ότι αυτός που κατεβάζει μουσική παράνομα δεν σέβεται τη δουλειά που έχουν κάνει οι συντελεστές του δίσκου. Ο Ιωάννου λέει χαρακτηριστικά ότι «ο καλλιτέχνης σου ζητάει τελικά τέσσερις φραπέ». Πολύ είναι άραγε; Ναι, απαντάω, ο «φραπές» από μόνος του είναι ήδη πολύ ακριβός.

Η μόνη μου ένσταση ως προς το κατέβασμα μουσικής παραμένει ο σεβασμός προς τους μουσικούς, στιχουργούς, συνθέτες και η πληρωμή που δικαιούνται (τα έχουμε ξαναπεί, η πιο υποτιμημένη δουλειά στην Ελλάδα είναι η πνευματική εργασία. Βέβαια, οι ίδιοι οι Έλληνες τραγουδιστές επί χρόνια ξεχνούσαν να αποδώσουν την οφειλόμενη τιμή στους μουσικούς. Βλέπετε στα πάνελ και στα βραβεία δεν έχει καρέκλες για όλους). Τελευταία όμως έχω βαρεθεί να ακούω τραγουδιστές να μιλάνε, ανακατεύοντας οργή και ηθικολογία, για την πειρατεία και το σεβασμό που πρέπει να δείχνουμε εμείς οι ακροατές.

Επί χρόνια λοιπόν, οι τραγουδιστές από όποια όχθη και αν ξεκινούσαν, τις νύχτες στα μαγαζιά, κατέληγαν στην ίδια τιμή μποτίλιας. Τί Ζήνα, τί Σαββόπουλος, τί Νταλάρας, τί Μαζωνάκης, τί Πανούσης. Το ίδιο κάνει. 140 € minimum, το μπουκάλι σε συνθήκες το λιγότερο αισχρές. Όπου και αν τραγούδησαν οι καλλιτέχνες, τα μαγαζιά που τους φιλοξένησαν, αναπαρήγαγαν τις χειρότερες πρακτικές των μπουζουκιών (μετρ πόσα θέλετε για να καταλάβετε ότι όσο ωραία και να είναι η κολώνα δεν ήρθα εδώ για να την έχω αγκαλιά;). Επίσης, επειδή ακόμη θυμάμαι την προ internet εποχή, δεν θυμάμαι τότε να ανησυχούσαν οι καλλιτέχνες για το αν το κοινό έχει πρόσβαση στη μουσική τους. Καινούριο cd; 15, 18 € και πάει λέγοντας. Συνεπώς όποιος μιλάει για σεβασμό, ας προσέχει. Είναι αναπόφευκτο, η χθεσινή απληστία θα γίνει αυριανή έλλειψη. Οι χθεσινές γεμάτες πίστες, αύριο θα είναι ψευδώνυμοι χρήστες που λένε ευχαριστώ κάτω από ένα torrent. Αν σωθούν λοιπόν οι μουσικοί από κάτι, αυτό δεν θα είναι οι νόμοι και τo κάθε λογής copyright. Θα σωθούν ας πούμε γιατί κάποτε η Χασκίλ είπε το «κάποια μάνα αναστενάζει», γιατί ο Χαλκιάς έπαιξε «το μινόρε του τεκέ», γιατί ο Μπακιρτζής λέει την «Αρζεντίνα», γιατί οι mode plagal, οι Λαϊκεδέλικα και ο Βελιώτης είναι ακόμα πάνω στη σκηνή και στ’ ακουστικά μας. Γιατί στο παραδιπλανό διαμέρισμα τώρα κάποιος παίζει πιάνο.

Advertisements

24 Σχόλια

Filed under διάφορα

24 responses to “«όπως το λέει»

  1. Συνυπογράφω, και Βυτίο και Κροτ…
    Χασκίλ και Αρζεντίνα και mode plagal… τι καλά.

  2. … Ενενήντα λεπτά Χάρις Αλεξίου και από κασέτα;!!!
    Αυτό ήταν χειρότερο και από μαθήματα αγγλικών μέσω Linguaphone…
    Ευτυχώς το ξεπέρασες, «Χάρις» σε κάτι τέτοιες συνεντεύξεις!
    Μαζί σου!

  3. Όταν παλεύεις να πιάσεις το σφυγμό της εποχής σου, αλλά η εποχή σου σε έχει αφήσει προ πολλού, το αποτέλεσμα είναι δήθεν. Όπως επίσης δεν πείθουν και οι μαζικές συνεντεύξεις και ρεπορτάζ για το ποιόν σου και την οικογενειακή σου κατάσταση τις μέρες που πρωτοκυκλοφορεί το νέο σου άλμπουμ.

    Συμφωνώ σε όλα μαζί σας.

  4. Η ΧΑ είναι (ήταν;)η τραγουδίστρια με την καλύτερη φωνή και τις περισσότερες δυνατότητες.Οι επιλογές της όμως ήταν πάντα εσωστρεφείς,σα να ήθελε να απομακρύνεται από το μουσικό και κοινωνικό γίγνεσθαι.Μόνο έναν δίσκο έκανε («Ο κόσμος μου» λεγόταν;Κάπως έτσι τέλος παντων) όπου έδειξε τις δυνατότητές της και μετά,νέκρα.Ακόμα και σήμερα-που η φωνή της φαίνεται να την εγκαταλείπει-ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια.Είναι δυστυχώς το ύφασμα ελαττωματικό…
    Όσον αφορά τα copyright,θυμάμαι ότι στην προ ιντερνετ εποχή,οι κασέτες δίναν και παίρναν.Κι εν πάση περιπτώσει ας πάνε να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στον κόσμο,να πληρωθούν.Τιμή τους είναι το ότι τα τραγούδια τους αναζητούνται στο ίντερνετ.Δεν μπορεί απ’το κουκούλι τους να εκδίδουν cd και να περιμένουν λεφτά.Δεν είναι αυτή η δουλειά του καλλιτέχνη-του υποτίθεται «ψαγμένου» τουλάχιστον.
    Ας κάνουν μια παρουσίαση ανάλογης ποιότητας με τη δημιουργία τους.Ή ας τη βγάλουν σε βινύλιο,να σπεύσουν οι ρέκτες…

  5. mirrorsland

    Πες τα, χρυσόστομε.
    Εδώ και ένα μήνα έχω μπουκώσει τόση Αλεξίου και και τόσες υποκλίσεις στην μεγαλοπρέπεια της , που αρνούμαι να βάλω στο player το cd της, που μου χάρισαν. Κατάφερε ακόμη και τον Σανταολάγια να τον κάνει να ακούγεται καταθλιπτικός.

    Την άκουσα κι εγώ αυτή την συνέντευξη. Προσπάθησα, δηλαδή να ακούσω μεγάλα κομμάτια της, παρόλο που με εκνεύριζαν πολύ η Αλεξίου, ο Ιωάννου και η Μυτιληναίου.
    Τον τελευταίο μήνα έχω ακούσει, επίσης, άλλες τέσσερις συνεντεύξεις της Αλεξίου και έχω πετύχει άλλες τρεις τέσσερις σε έντυπα.

    Οχι άλλο κάρβουνο.

    Θυμήσου να σου χαρίσω το άθικτο cd.

  6. kaloutsiki

    Αλεξίου – Ιωάννου – Μυτιληναίου… Τι να λέμε ο συνδυασμός από μόνος του μπορεί να σε βγάλει έξω από τα ρούχα σου! Τα σέβη μου βυτίο και λίγα είπες Ο_^

  7. Κ.Κ.Μοίρης

    συνυπογράφω – σιγά την έκπληξη δλδ- αλλά θα σταθώ σε κάτι άλλο που με γονάτισε

    «Έχω ταξιδέψει Αθήνα Κομοτηνή και πάλι πίσω, προ Εγνατίας οδού (κάτι παραπάνω από 797χλμ), ακούγοντας σερί μια ενενηντάλεπτη κασέτα με επιλογές της Χ.Α»

    γι αυτό είστε τολμηρός, την περάσατε την Κόλαση στα προνήπια εσείς..

  8. Και ποιός είστε εσείς κύριε ώστε να μπορείτε να κρίνετε; Γιατι δεν αφήνετε τους ειδικούς να αποφασίσουν; Εσείς γνωρίζετε πιο καλά από όσους διαμορφώνουν μέσω ραδιοφώνου τη σύγχρονη νεοελληνική κουλτούρα; Νιώθετε εσείς τον πόνο αυτού που βιοπορίζεται αναπαράγωντας τραγούδια σαν αυτά; Γνωρίζετε πόσο δύσκολο και κοπιαστικό είναι να τραντάζεις ένα πτώμα και να του κουνάς τα χέρια για να δείξει ζωντανό διότι ακόμη δεν έχεις ξεχρεώσει ακόμη το εξοχικό σου;
    Έχετε ρωτήσει ποτέ έναν αστυνομικό τι του προσφέρει η πατρίδα; Γιατί επιτίθεστε στην αστυνομία του πολιτιστικού γίγνεσθαι με αυτή την αφέλεια; Ας σεβαστεί πλέον κάποιος σε αυτόν τον τόπο όσους φορούν το εθνόσημο.

  9. @ Γεια σου καλή μου Κροτ. Δεν μπορώ να χώνω και πολύ, έχουμε και ένα άλφα δέσιμο με την κιουρία και τα τραγούδια της.

    @ Δύτη, ε ναι. Άκουγα εχθές το live από Mode plagal & Χαΐνηδες κλπ και μου ήρθε μια διάθεση για χαρές και πανηγύρια και συναυλίες που δε λέγεται. Στην τελευταία συναυλία των Χαΐνηδων που είχα πάει, κυκλοφορούσε ένας τύπος και κερνούσε ρακή.
    Διψάω.

    @ Μαρία Τζ., το ξεπέρασα όταν συνεργάστηκε με τον κοσμοτέ εε Χατζηγ. Ας μην είμαστε τόσο αυστηροί όμως. Κασέτα TDK παρακαλώ, να τελειώνει η πλευρά να την βγάζεις και να την ξαναβάζεις απ’ την ανάποδη. Έτσιιιιι.

    @ Μανο, μα γι’ αυτό θέλω να γίνω διάσημος. Για να βγω στα κανάλια με τη μαμάααααααααααα μου.

    @ Σελιτσάνε,
    Συμφωνώ και επαυξάνω, με τις μεγαλύτερες δυνατότητες. Το πρόβλημα δεν ξέρω αν ήταν ακριβώς η εσωστρέφεια. Το lifestyle (είτε λέγεται downtown είτε λέγεται εντεχνίλα) τους έφαγε όλους. Ελάχιστοι διατήρησαν το λόγο τους. Μας έφαγαν οι χρυσοί δίσκοι και οι τεράστιες συναυλίες και τα υπέροχα στούντιο και τα Παρίσια όταν αυτό που έπρεπε κάπου να αναζητεί είναι πρώτα απ’ όλα η έμπνευση, το τραγούδι το ίδιο.
    Όσο για τις κασέτες, τί να λέμε. Έχω κλέψει από τον πατέρα μου πολύ πράμα. Πώς νομίζετε έμαθα και τον Θοδωράκη και τον Ξαρχάκο και τον Μπιθικώτση. Με ωραίες κόκκινες μαύρες Maxcell. Κι από κει κάποτε οδηγήθηκα στα δισκάδικα. Από τις αντιγραμμένες κασέτες.
    υγ. το έβγαλε και σε βινύλιο το καινούριο πάντως.
    και σε βινύλιο και σε σιντί έχω κυρία μου.

    @ mirrorsland,
    δεν είναι μόνο η υπερπληθώρα, είναι και το τί λένε οι ανθρώποι. Ήμαρτον. θες καμιά φορά να αφήσεις ένα καλό σχόλιο κάτω απ’ το ποστ κάποιου και ντρέπεσαι να πεις τόσα μπράβο. (δεν χρειάζεται να μου το χαρίσεις. Δύο τραγούδια νομίζω πως τα έχω μάθει απ’ έξω ήδη).
    Για τον Σανταολάγια δεν σχολιάζουμε. Ήταν ατυχής η προσπάθεια.

    @ Καλούτσικη,
    Ω μάμυ. Ω μάμυ μάμυ . Μπλούουουου ω μάμυ μπλου.
    Βλέπω γυρίσες για τα καλά. Καιρός ήταν.
    Πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση ο συνδυασμός όντως ήταν το κάτι άλλο.

    @ κ. Μοίρη,
    δεν είμαι τολμηρός. Απλά δεν είμαι προνοητικός. κι έτσι καταλήγω λίγο μετά τη Λάρισα να δαγκών τη ζώνη ακούγοντας «οι κυριακές… στην κατερίνη…»

    @ Ευριπίδη Αγγελόπουλα,
    α) Ο μόνος άξιος σεβασμού, φέρων το εθνόσημο ήταν ο Μπατίστα. Άντε και ο Μπακατσιάς.
    β) στην πολιτιστική αστυνομία θα μου επιτρέψεις να προσθέσω την κα. Μπήλιω.
    γ) αφήσαμε τους ειδικούς να αποφασίσουν μία. Αφήσαμε τους ειδικούς να αποφασίσουν δύο, τρεις. Ε αρκεί.
    Κι αν οι πολίτες έπαιρναν τα Μέσα στα χέρια τους;

  10. Στην Ελλαδα τα (εντεχνα) αλογα αυτοκτονουν μονα τους (καλλιτεχνικα) πριν γερασουν.
    Ιτς ε φακτ.
    Βοηθαει και ο Μινως Μπολεκ κι ο Ματσας Λολεκ σε αυτο.
    Παντα βοηθουσε.
    Τα πουλεν του;-)
    Απο κοντα βεβαια ηρθε να ποτισει και να ποτιστει μια ολοκληρη δημοσιογραφικη γενια. Ολοκληρο ασκερι.
    Ο μεταπολιτευτικος συρφετος μιας κατ ονομα γυφτε «εκδικησης». Ο οποιος καμωνοταν πως ηταν απεναντι και εκρινε δημοσιογραφικα. Στη πραγματικοτητα εξαργυρωνε και βιωνε τη τεχνη ως υπνοπαιδεια και τη δημοσιογραφια ως το συρσιμο της αναρριχησης που ξεπερναει σε ταχυτητα τα φλιπαρισμενα χαικου του Οδυσσεα Ιωαννου, τις σφριγηλα κιτσατες ομοιοκαταληξιες της Σωτιας Τσωτου των 00s Νικου Μωραιτη, τα φρικωδη αναμασηματα μιας opisthodromiki de companie αισθητικης που κατοικοεδρευε στους μισους συντακτες των καλλιτεχνικων του Εθνους και τα αποκαιδια μιας ακινητοποιημενης στην εποχη του 3ου προγραμματος γενιά στους Καθημερινους(μονο που ο Χατζιδακις εξελιπεν και τα χατζιδακια ηταν να τα κλαις. κι απο καλλιτεχνικης κι απο διοικητικης απ-οψεως).
    Ας μη πιασω το αγιοκλημα και το γιασεμι που μυριζαν οι εναπομειναντες;-P
    Στην ουσια απο την αρχη των κρατικοδιαιτων 80ς, συνεχιζοντας στα ιδιωτικοτεχνοκρατικιζοντα 90ς και μπαινοντας στα εντελως corporate 90s ειχαμε και εχουμε να κανουμε με μια και 2 και 3 γενιες που συναγελαστηκαν, εγιναν μερος της ευρυτερης εικονας, γλυκαθηκαν απο το πνευματικο(το ποιο?) θαλπος των τραγουδιστικων πουλεν και των συνθετικων μεντορων τους, οριζοντας οχθες προς εκμεταλλευση, παραγοντιζοντας, μεταπωλοντας και καρπωνοντας, οφελη και υπεραξιες.
    Και μετα πηγαιναν ολοι χαρουμενοι στην ακρογιαλιαα.
    Να μετρησουν κερδη, ζημιες και premium.
    Μεχρι να ερθει το τερας του Λοχ-νετ;-)

  11. Οποτε τα πικρα δακρυα του εταιρικου συρφετου και των βολεμενων τραγουδιστικων πουλεν δε θα πρεπει να μας προβληματιζουν και τοσο.
    Τη περιοδο της μονοκρατοριας τους σε ποια μοντελα επενδυσαν?
    Στα νεοσκυλε μπιτακια και στις ετοιμοπαραδοτες φορμαικες η στην ενδυναμωση καλλιτεχνικων labels και φτιαξιματος σοβαρου καλλιτεχνικα καταλογου?
    Η νεκροψια εχει ηδη δειξει. Ανεμπνευστοι μανατζερ, βολεμενοι τραγουδιστες, δημοσιογραφικοι παραγοντισκοι ξεπεραστηκαν απο την εποχη και το κοινο, απαξιωσαν μονοι τους το καλλιτεχνικο παραγομενο, απομακρυναν το κοινο απο τους εσωτερικους παλμους της καρδιας μετατρεποντας σε καταναλωτη (σκυλε η ποιοτικο,whatever) τον αποδεκτη με αποτελεσμα τωρα να κλαιγονται απο εταιρικο συνεδριο σε εταιρικο συνεδριο και απο συνεντευξεις τυπου σε δισκοπαρουσιασεις προσπαθωντας εντεχνα(πρωτα βγαινει το χουι βλεπεις;-) να αποκρυψουν τα λαθη τους και συνεχιζοντας να κουνανε το δαχτυλακι.
    Για ολα φταιει το κοινο.
    Πριιιτς!
    Μεγ-αλωσαμε Χαρούλα.

  12. gasireu

    και λίγα λέτε…
    όπως το φυστίκι που καταδιώκει το μάτι του Θανάση Παπακωνσταντίνου που μετάνιωσε την πίστα…

    (πέρσι κοροϊδευαν το cd της που είχε στείλει στα ραδιόφωνα για τις γιορτές, πάλι ραπ, πάλι οριακό στο από την πόλη έρχομαι και είπα την ποιήση μου να),
    κάποτε είχε εκνευριστεί που της την είπαν γιατί είχε σβήσει το λαϊκό κομμάτι των τραγουδιών της από το πρόγραμμα, κάποτε της ζήτησαν το Φέρτε μου ένα σέρτικο τσιγάρο, το Φαντάρο, τη Γκαρσόνα και θίχτηκε (ήταν η περίοδος Κουρέλι-Νεφέλη),
    κάποτε το κοινό της την πλήρωνε χρυσή, κρεμασμένοι όρθιοι σαν τσαμπιά και τους αποκαλούσε »αρχικά κρύο και κουμπωμένο κοινό»,
    προς τι;

    και μετά διαβάζεις τα παρακάτω λόγια σε free press που επιμελήθηκε την έκδοση του και αναρωτιέσαι, που ζω, τι διαβάζω, που πάμε;*

    »Η μεγαλύτερη Ελληνίδα τραγουδίστρια έφαγε δυο σουβλάκια γύρο με απ’ όλα. Ήπιε το αναψυκτικό απ’ το κουτάκι. Το ίδιο κάναμε κι εμείς.
    Αλλά δεν είμαστε το ίδιο…’Την αγαπάω όπως όλοι οι Έλληνες. Γιατί είναι η τραγουδίστρια που μας είπε ότι δεν πειράζει που τρώμε σουβλάκια ντελίβερι και κόκα κόλα λάιτ στην κουζίνα. Δεν πειράζει που έχει τρύπα η μπλούζα μας. Έτσι είναι η ζωή. Θρίαμβοι, αυταπάτες, καταστροφές και πάλι απ’ την αρχή.
    Σημασία έχει ν’ αγαπάς.»

    *και το χείριστο βλέπεις διασκευή -αντιδιασκευή-αντιπαραβολή, παραγγελιά σε στίχους, Δημουλά με ποίηση και πίνεις ένα depon extra…

  13. Αχ, κι έπρεπε να μας το πει η Αλεξίου για να απενοχοποιηθούμε που τρώμε σουβλάκια ντελίβερι. Εγώ που φτιάχνω Τρίτη Πέμπτη μακαρόνια σκέτα (τις υπόλοιπες μέρες αυγά), τι να κάνω γιατρέ μου;
    Αλλά έτσι είναι η μισητή μου «εναλλακτική Αθήνα». Πρώτα ενοχοποίησε το πρόχειρο φαγητό (για να μείνουμε στο ίδιο παράδειγμα) και εξύψωσε τον σούπερ μερακλή μάγειρα που θα φτιάξει καρμπονάρα Στρογκανόφ (υπάρχει; ) στις τρεις η ώρα τη νύχτα, τώρα το ανάποδο. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

  14. Ως θύμα ατελείτωτων κασετών με Αλεξίου διαφόρων περιόδων στην Σαμοθράκη, σας ευχαριστώ για το κείμενο αυτό και σας υποβάλλω, ταυτοχρόνως, τα σέβη μου.

  15. είναι 4 το πρωί και προς το παρόν πεινάωωωωωωωωωωωωω.
    αυτό πάει για το δύτη. οι σοβαρές απαντήσεις αύριο.

  16. Σας βρήκα από τον Μάνο. Απόλαυσα το κείμενο. Εμένα ποτέ δεν μου άρεσε η Αλεξίου. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά έχω κάνει ατελείωτα χιλιόμετρα οδηγώντας και ακούγοντας την ίδια κασέτα ενός καλλιτέχνη που σήμερα τον έχω αρχειοθετηθεί στο κάτω κάτω ράφι, εκεί που πρέπει να πέσεις στα γόνατα για να διαβάσεις τις ράχες των δίσκων.

  17. Αν φτάσαμε στο σημείο να χαρακτηρίζουμε αντισυμβατική επιλογή τους onirama, τότε ο Αγγελάκας λογικά θα πρέπει ήδη να θεωρείται τρομοκράτης.

    Η ατάκα που (μου) τσάκισε κόκαλα σε ένα ποστ που γενικώς γαμεί (pardon my french).

    Αγωνιστικούς χαιρετισμούς 🙂

  18. Θανατερό ζευγάρι
    η «Αρζεντίνα» και
    η barwoman από το προηγούμενο post

  19. @ greekgaylolita,
    το σχόλιό σου είναι καλύτερο απ’ το ποστ. Συμφωνά ειδικά σ’ αυτό, ότι δλδ αφού πρώτα μας φέρθηκαν σα να είμαστε καταναλωτές σε λιντλ, μετά θέλησαν να τους φερόμαστε σα να ‘ναι μελαγχολικοί καλλιτέχνες με διαγώνιο βλέμμα. Μπα; Μας έστειλαν για ψώνια; Ε και εμείς τους αντιμετωπίζουμε όπως το μέριτο στο σούπερ μάρκετ. Το χρησιομοποιούμε, το ξεχνάμε, το πετάμε και πάει λέγοντας.

    @ gasireu,
    καλά ειδικά αυτό στη lifo, ήταν να σου πέφτουν τα μαλλιά. «Η μεγαλύτερη Ελληνίδα τραγουδίστρια έφαγε δυο σουβλάκια γύρο με απ’ όλα» έλεος.
    το depon extra δεν κάνει τίποτα. Κονιακάκι(α) και αν. Κι αυτό όμως σαν τσαμπιά να κρέμεται ο κόσμος να θέλει να ακούσει να διαψάει κι αυτή να μας τραγουδάει Χατζιγιάννη και Πλιάτσικα.

    @ Δύτη,
    εγώ το ντελίβερι τ’ αγαπάω. Το βρώμικο επίσης. από πάντα και χωρίς διακοπή. Σε κάποιες αγάπες είμαι σταθερός.

    @ mamma,
    έτσι, τώρα έχω φτάσει να ακούω Αλεξίου και να μην το δυναμώνω το ρημάδι, να μην τ’ ακούω ολόκληρο το κομμάτι.

    @ Γειά σου Χασοδίκη.

  20. @ wunbad,
    το ξέρω πως είστε δικός μου άνθρωπος. όπως ο Μπακιρτζής και η barwoman.

  21. @ Αντώνη, ουπς, το βλέμμα μου σας παρέκαμψε. Γράφετε εξαιρετικά, ακούτε Αλεξίου, πάτε Σαμοθράκη (& είστε ολυμπιακός), πώς να μη σας συμπαθήσει κανείς;

  22. Πλην όμως την ακούω άκων εκών ο δυστυχής! Και σήμερα εκεί που πήγα να φάω την είδα στην τηλεόραση να αμολάει κάτι platitudes περί αγάπης από δω ως τα Θέρμα και σας θυμήθηκα!

  23. α Αντώνη έτσι είναι οι σημερινοί καλλιτέχνες. Δεν βάζεις ούτε μια φορά εσύ συνειδητά τα κομμάτια τους κι όμως ξέρεις όλα τα τραγούδια απ’ έξω.
    Και λέγε λέγε, λέγε λέγε (που έλεγε κι ο Διονυσίου)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s