να κλείσει ο ρημαδιασμένος

Μετά τα αβγά στην Σ.Τ. προχθές, ο κ. Παπαχελάς γράφει σήμερα το κείμενο με τίτλο «ο κύκλος πρέπει να κλείσει».

Α] Το περιστατικό με την κ. Τριανταφύλλου ακολούθησαν αντιδράσεις και από την αρχή συνδέθηκε με την γενικότερη συζήτηση για τα Εξάρχεια, που τον τελευταίο καιρό κοντεύει να μονοπωλήσει κουβέντες και άρθρα, λες και αποτελεί το σοβαρότερο πρόβλημα της χώρας ή για να είμαι πιο ακριβής των αρθογράφων σοβαρών εφημερίδων. Το πέταγμα των αβγών, σίγουρα αγενές, άκομψο, αντικοινωνικό και δύσοσμο, δεν είναι καμιά πρωτότυπη ή  πανέξυπνη πρακτική. Σίγουρα είναι άθλιο να βρίσκεσαι με ρούχα ομελέτα στο κέντρο της Αθήνας. Ειδικά όταν αυτά συνοδεύονται απ’ την δημοκρατικότατη παρατήρηση ότι για κάποιο περίεργο λόγο θα έπρεπε να μεταφέρεις τα μούτρα σου σε άλλη συνοικία. Έτσι, όπως είναι φυσικό, όλοι διαμαρτυρόμαστε γι’ αυτήν την φασιστική υπό μία έννοια πράξη.

Βέβαια όταν ρίχνουν γιαούρτια στους Ψωμιάδηδες και Παπαγεωργόπουλους, καφέδες στους Βενιζέλους ή παπούτσια στους Μπους αυτού του κόσμου, τρέχουμε να ανεβάσουμε βιντεάκια στο youtube & να σκάσουμε στα γέλια. Γιατί άραγε; Αυτοί δεν έχουν αξιοπρέπεια, δεν αξίζουν της συμπαράστασής μας; Ή μήπως έχουμε αποφασίσει από πριν ότι καλά έπαθαν; Αν μας φαίνεται λοιπόν φασιστική η λευκή (ή ανάλογη) τρομοκρατία καλώς μας φαίνεται. Όχι όμως να αποφασίζουμε ανάλογα με το πρόσωπο που γιαουρτώθηκε. Άλλωστε τόσα χρόνια δε θυμάμαι πραγματικά πόσα δημοσιεύματα έχω διαβάσει για το πόσο έξυπνη και εναλλακτική και ωραία κλπ είναι η λευκή τρομοκρατία και πώς οι ακτιβιστές καλά κάνουν, γιατί μερικοί τα χρειάζονται. Τώρα τί έγινε; Αλλάξαμε γνώμη;

Η αλλόκοτη ατμόσφαιρα που έχει κατακαθίσει πάνω απ’ τα κεφάλια μας επιβάλλει να δηλώνουμε κάθε φορά πριν ξεκινήσει η κουβέντα αν είμαστε υπέρ ή κατά κάθε ενέργειας. Στην εποχή της ηθικολογίας και στο όνομα μιας ψευτο – συναίνεσης, ζητούνται συνεχείς δηλώσεις αποκήρυξης της βίας ή και αποδείξεις πίστης στη νομιμότητα. Το δόγμα Μπους (ή μαζί μας ή εναντίον μας) παιδικό και παράλογο σε όποιον έχει αντιμετωπίσει οποιαδήποτε πραγματική κατάσταση, μοιάζει να επικρατεί πλήρως σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας. Με άλλα λόγια τα αβγά ή το γιαούρτι δεν είναι κάτι τραγικό, ούτε πρωτόγνωρο, έλεος πια. Άλλο ότι δεν  συμφωνούμε ή δεν μας αρέσει η ενέργεια κι άλλο να καταδικάζουμε απερίφραστα λες και το ίδιο είναι ένα γιαούρτι και μια επίθεση με 6 τραυματίες από σφαίρες.

Αυτό που είναι όντως τραγικό, είναι ο λόγος που αιτιολόγησε την πράξη αυτή. Είπαμε, κάποιοι, που θεωρούν εαυτούς αριστερούς, είναι οι πιο αντιδραστικοί τύποι που κυκλοφορούν εκεί έξω. Άλλο ένα παράδειγμα: Στην τουαλέτα μαγαζιού των Εξαρχείων με μαρκαδόρο γράφει κάποιος: «Οι ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ΜΟΝΟ ελεύθερο camping». Η λέξη μόνο με κεφαλαία και υπογράμμιση (και γραμματοσειρά 22 ας πούμε) δείχνει πως αντιλαμβάνονται την ελευθερία ορισμένοι. Όπως την ερμηνεύουν αποκλειστικά οι ίδιοι.  (γι’ αυτό απαντάει σοφά & αφοριστικά άλλος από κάτω: «Οι ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ότι τους γουστάρει»).

Β] Ο κ. Παπαχελάς μιλάει για τη γενιά του Πολυτεχνείου και μεταξύ άλλων γράφει: «Γιατί προφανώς καταλαβαίνουν πως η φοβερή κρίση αξιών, η διαφθορά και η διάλυση του κράτους κάτι έχουν να κάνουν με την έλευση της γενιάς τους στην εξουσία μέσα σε συνθήκες «επανάστασης» αμέσως μετά τη μεταπολίτευση».

Κυκλοφορεί πάρα πολύ η άποψη ότι μπορεί η αριστερά να έχασε τον εμφύλιο αλλά ήταν ο ιδεολογικός νικητής που καταδυνάστευσε τον τόπο και οδήγησε τη χώρα στην σημερινή κατάσταση.

Λιώνουν τα μάτια μου στο φως της τηλεόρασης που λέει και το τραγούδι. Η κρίση αξιών και η διαφθορά έχει άραγε τις βάσεις της στις ιδέες και τους ανθρώπους της ιδιότυπης ελληνικής (και όχι ιδιαίτερα αριστερής) αριστεράς; Άραγε ο Παπαχρήστος (που λέει ο Παπαχελάς ότι θα τον προστάτευε η «μηντιακή ομπρέλα» μετά την τζάμπα αντίσταση στο Φλοράλ τις προάλλες) έχει μεγαλύτερη επιρροή και «ομπρέλα» απ’ τον ίδιο τον Παπαχελά; Ποιος τέλος πάντων φτάνει με ισχυρότερη φωνή στα ελληνικά σπίτια και διαμορφώνει αντιλήψεις, ο Γλεζος και ο Στρατούλης; Ή μήπως από το 90 και μετά ο Χατζηνικολάου, ο Πρετεντέρης, ο Λαζόπουλος, ο Αναστασιάδης κι όλα τα υπόλοιπα τηλεοπτικά αστέρια; Ποιος φταίει περισσότερο για αυτό το «πλουτίστε» ως μοναδικό πρόταγμα που λέει ο Καστοριάδης; Η ανύπαρκτη ελληνική αριστερά ή ο Κωστόπουλος, το ανθρωποφάγο lifestyle και η απαστράπτουσα Αράχοβα του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων σοσιαλιστών; Ποιός μετέτρεψε το χρηματιστήριο, τον τζόγο και την παγερή πόζα σε νούμερο ένα χόμπι των Ελλήνων; Ποιος υπονοεί συνεχώς ότι για να υπάρξουμε πρέπει πρώτα να πλουτίσουμε; Κατέλαβε η κυβέρνηση του βουνού τα κανάλια και δεν το έμαθα;

Στο ίδιο άρθρο ο κ. Παπαχελάς αναφέρεται και στα ελληνικά πανεπιστήμια. Άραγε ποιό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του εν λόγω χώρου; Τα επεισόδια που γίνονται δύο φορές το χρόνο και οι καταλήψεις; Προχθές ΠΑΣΠ και ΔΑΠ κρατούσαν «ρόπαλα, λοστούς και πέτρες.. κράνη και ξύλα» κι οδήγησαν στο κλείσιμο της ΑΣΟΕΕ. (Τι συμβαίνει εδώ κύριοι αυριανοί βουλευτές που θα μας λέτε απ’ τα παράθυρα ότι όποιος θέλει να συζητήσει δεν κρύβει το πρόσωπό του; Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, μόνο τραυματίες.)

Πραγματικά λυπάμαι & εκνευρίζομαι κάθε φορά που σπάει ένα pc σε πανεπιστήμιο, γιατί όταν ήμουν φοιτητής δεν είχα και έτσι κατέληξα αναλφάβητος με την τεχνολογία να παλεύω στα 27 μου να μάθω το πιο θαυμαστό απ’ όλα όσα φέρνει ο νέος κόσμος. Όμως είναι μεγαλύτερο πρόβλημα αυτό απ’ τα τραπεζάκια, τις σημειώσεις και τις έτοιμες ερωτήσεις των παρατάξεων, τους «δικούς μας» καθηγητές, τις χρηματοδοτήσεις, τις εκδρομές με τα παράπλευρα οφέλη και τα περασμένα μαθήματα αρκεί να είσαι του κόμματος; Ή απ’ τις σχέσεις των παρατάξεων με τους χειρότερους και πιο αντιδραστικούς μπράβους και ανθρώπους της νύχτας και των μαγαζιών στην επαρχία; Γι’ αυτά, μάλλον δυσκολευόμαστε να κατηγορήσουμε τα όποια ΕΑΑΚ κι έτσι δεν τα πολυσυζητάμε.

Με όλα αυτά δε θέλω να πω ότι δε φταίει κι η αριστερά. Αντιθέτως, όπου όντως για ένα διάστημα ανέλαβε τα ηνία, πχ. τραγούδι, απέδειξε ότι δεν ξέρει ούτε από πρόοδο, ούτε από δημοκρατία, ούτε πολύ περισσότερο από πρωτοπορία. Κι όλοι όσοι κατηγορούν Γιωργάκη και Κωστάκη για οικογενειοκρατία, θα πρέπει να έχουν στο νου τους, ότι πάμπολλοι «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι, τραγουδιστές, σκηνοθέτες κλπ έβαλαν τα παιδάκια τους στο σινάφι με συνοπτικές διαδικασίες. Τέλος, μερικές φορές σκέφτομαι ότι στον Σύριζα αξίζει ο Πρετεντέρης του. Η ανακοίνωση που έβγαλε μετά τα αβγά στη συγγραφέα ήταν για.. αβγά. Τροφοδοτεί την αστυνομοκρατία και λοιπές αηδίες. Σιγά μην μπει ο Χρυσοχοΐδης στα Εξάρχεια για ένα λερωμένο παλτό.

Advertisements

30 Σχόλια

Filed under πολιτικά, ασυναρτησίες

30 responses to “να κλείσει ο ρημαδιασμένος

  1. Αλλα μου λέει
    το πόστι σου
    και άλλα το
    ποστρολλ σου

    [Πολύ σωστά όλα τ άλλα, αλλά δεν έχει άδικο ο Παπαχελάς όταν μιλάει για μιντιακή ομπρέλα. Το ότι άλλων η ομπρέλα είναι ισχυρότερη δεν το αναιρεί αυτό]

  2. @ Herr K.,
    μα τί σας λέει το ποστρόλλ μου διαφορετικό;

    υγ1: έστω έχετε δίκιο, δεν το αναιρεί. Αλλά ας πούμε ότι δεν μπορεί ο Παπαχελάς να επικαλείται αυτή την την ομπρέλα. Σα να κατηγορεί η Ντόρα τον ΓΑΠ για ευνοϊκή μεταχείριση από τα media ή σα να κάνει διάλεξη ο Τριανταφυλλόπουλος για τον κιτρινισμό στον τύπο. Ας υπάρχιε και ένα μέτρο σε όλα αυτά. Με ενοχλεί ότι πάνε να μας πείσουν ότι τα Εξάρχεια είναι ΤΟ πρόβλημα.

    υγ2. ότι ήμουν στα μέρη σας, κι ήθελα να παρατηρήσω ότι κι εγώ βρήκα το πρώτο δέιγμα του Κοντέινερ καλύτερο απ’ την βιβλιοθήκη. Και, αν και (ή ακριβώς γι’αυτό;) minimal η αισθητική του μου άρεσε ιδιαίτερα.

  3. Κ.Κ.Μοίρης

    ναι, η επίκληση αυτή είναι σαν να πηγαίνω σε διάλεξη περί της αξίας της παρθενίας με εισηγήτρια την Ιλόνα Στάλερ

    μια που το ‘φερε το υγ2 , ενίσταμαι για το Κοντέινερ , έμοιαζε σαν μουμιοποιημένη Καθημερινή, προσωπική άποψη, μη δίνετε σημασία

  4. μην ακούς τον Χερρ Κάππα, αγαπημένο Βυτίο, μιας χαρά τα λες και μια χαρά τροφή για σκέψη είναι το ποστ σου.

    Και να τα λέμε επιτέλους αυτά τα πράματα, γιατί έχουν καταντήσει ταμπού.

  5. «Αλλά ας πούμε ότι δεν μπορεί ο Παπαχελάς να επικαλείται αυτή την την ομπρέλα» Ετσι, ναι, συμφωνω. Κατάχρηση δικαιωματος!

    Κ.Κ.Μοίρη, καλά δεν δίνουμε σημασία! Αλλά όχι και μούμια, το αδικείς. Μίνιμαλ και στη γραφή θα έλεγα. Κι αυτά τα μεγάλα κενά μεταξύ τίτλου και κειμένου, πολύ τα χάρηκα. Γούστα βέβαια

    Κροτ, να πας στο Κολωνάκι να τα πεις αυτά ;-p

  6. Φτάσαμε να λέμε ότι το νόημα των Ολυμπιακών αγώνων είναι «πιο γρήγορα,πιο ψηλά,πιο δυνατά»,πράγμα που κάνει τα κόκκαλα χιλιάδων προγόνων(;) να τρίζουν εκκωφαντικά.Με την ίδια λογική το νόημα της ζωής μας είναι «πιο πλούσια,πιο πολλά,πιο λαμπερά».Άνθρωποι σαν τον Π.Κοροβέση θεωρούνται οι τρελλοί του χωριού.Και βέβαια η αριστερά έχει ευθύνη.Πού είναι το εναλλακτικό πρότυπο ζωής που προτείνει;Πού είναι η πνευματικότητα και ο ουμανισμός της;Τελευταία ακόμη περισσότερο,έχει εμπλακεί στο παιχνίδι του πολιτικού συστήματος με τους ίδιους όρους που είναι όλοι μπλεγμένοι:ας είμαστε αουτσάιντερ,πάμε για το κύπελλο, ό,τι κι αν κοστίσει.Με άλλα λόγια,βάζουμε τα χέρια μας να βγάλουμε τα μάτια μας.
    (Κι αν σας πω από πού γνωρίζω και θυμάμαι τον Παπαχελά θα φρίξετε ακόμη περισσότερο…)

  7. Μάλλον περάσαμε κι οι δυο από το ίδιο WC στο καφέ του Γιλμάζ…!

    Το ότι ο Σύριζα πλέον αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί στον κάθε Πρετεντέρη με σχεδόν παβλοφικά αντανακλαστικά είναι μια πολύ εύστοχη παρατήρηση, βλ. και «διαδήλωση κατά της τρομοκρατίας».

    Όσο για τον Παπαχελά, (να ζητήσω προκαταβολικά κατανόηση για το υπερβολικό ύφος που ακολουθεί), πρόκειται ασφαλώς για Πρετεντέρη στο τετράγωνο και το συγκεκριμένο άρθρο του, καθόλου αναπάντεχα, είναι τουλάχιστον εμετικό. Αν αφαιρεθεί η κάπως πιο εύσχημη διατύπωση, το ίδιο κείμενο – ως προς τον ιδεολογικό πυρήνα του – θα μπορούσε να είχε δημοσιευτεί άνετα στον «Ελεύθερο Κόσμο» ή τον «Στόχο», ειδικά το α λα Κούγιας απόσπασμα για τα «απίστευτα κακομαθημένα παιδιά των βορείων προαστίων που δοκιμάζουν τα όρια της νομιμότητας». Όσο δε για την ελεεινολόγηση του Παπαχρήστου ως «φιλοτρομοκρατικού» εκπροσώπου της «γενιάς του Πολυτεχνείου που ήρθε στην εξουσία» – τα γράφει αυτά ο πάλαι ποτέ δημοσιογράφος της Αυγής, αλλά πλέον διευθυντής (καθώς και συνιδιοκτήτης) της Καθημερινής, που προφανώς καμία σχέση δεν έχει ούτε με εκείνη τη γενιά, ούτε με την εξουσία στην πιο χυδαία και γκαιμπελική μορφή της.

  8. @ κ. Μοίρη,
    ναι γούστα δε λέω, αλλά όχι καθημερινή, δεν το είδα έτσι. Μου άρεσαν τα μεγάλα κενά στις σελίδες και ορισμένες φωτό μπορώ να πω. Και περίμενα και κάτι καλύτερο απ’ την Κιτσοπούλου την οποία πάντα διαβάζω με ενδιαφέρον.

    (όμως πού το πάτε πού το φέρνετε πάλι για γυναίκες θα μιλήσουμε. ομολογώ καλά κάνετε).

    @ κροτ, καλώς και τη celebrity. Σας απολαύσαμε στα Νέα. Μπορώ να λέω πλέον ότι γνωρίζω μια διάσημη βλόγερ.

    @ χερ κ.,
    κατάχρηση το λιγότερο. Όπως καλεί ο Άδωνις το Σύριζα να δηλώσει ότι αγαπάει τη δημοκρατία. χα.

    @ Σελιτσάνε,
    είναι όμως μια δύσκολη κατάσταση η σημερινή για την αριστερά. Να μείνει έξω απ’ τα κόλπα του συστήματος και να φωνάζει από μακριά; Να χρησιμοποιήσει κάποιες απ’ τις σύγχρονες τακτικές; Νομίζω πρέπει να καταφέρει πρώτα να εξηγήσει (στον εαυτό της) και μετά να δει πώς θα μεταφέρει στην καθημερινή πρακτική μια θεμελιώδη αντίφαση: α) Θέλουμε μια εντελώς διαφορετική κοινωνία/ επανάσταση/ ανατροπή κλπ αφού εντός του υπάρχοντος συστήματος δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια. β) ζούμε (και δρα η αριστερά) εντός του υπάρχοντος συστήματος και ναι υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης.
    Χρειάζεται πολιτική στόχευση σε δύο μέτωπα. Πρώτα αυτό που λέτε: εναλλακτικό μοντέλο ζωής και μετά καθημερινή μάχη για αλλαγές τώρα. Συνδυασμός που πολλές φορές θα φαίνεται αντιφατικός αλλά απαραίτητος νομίζω.
    Κατά τ’ άλλα υποτίθεται ότι στην αριστερά θα υπήρχε και μια άλλη κουλτούρα γενικότερα, αλλά δεν..

    @ head charge,
    χα, ε ναι.
    Αυτό ακριβώς που λέτε δεν μπορώ να κατανοήσω. Την ανάγκη να απολογείται συνεχώς λες και δεν είναι σίγουρη τί πιστεύει και τί λέει. Δεν μπορεί ο κάθε Πρετεντέρης να κάνει συνέχεια τον ανακριτή. Δεν μπορεί να υιοθετούμε τόσο εύκολα τη στάση του κατηγορούμενου. Βαδίζουμε προς μία έντονη ηθικολογική μετάλλαξη.

    καλημέρες.

  9. Κ.Κ.Μοίρης

    «τα μεγάλα κενά στις σελίδες» και «τα μεγάλα κενά μεταξύ τίτλου και κειμένου»
    ναι, ίσως, μα δεν το είδα καθόλου από την «γραφιστική» οπτική του, την θεματολογία του και το ύφος γραφής έκρινα υποκειμενικά, εννοώντας πως το να υιοθετείς uniformity στη γραφή («στυλ Κ») με στεγνώνει σαν αναγνώστη

    είπαμε όμως, de gustibus..

  10. De gustibus, σίγουρα. Ας αναφέρω λοιπόν και το δικό μου γούστο: η γραφιστική ομοιομορφία κάπου με καθησυχάζει. Η κάποια ομοιομορφία ύφους επίσης, αν δεν συνοδεύεται από ομοιομορφία περιεχομένου (που δεν συμβαίνει εν προκειμενω νομίζω)

  11. Προσωπικά την Κιτσοπούλου τη βρήκα εξαιρετικά οργισμένη και την καταχάρηκα. Το κείμενό της κατά τη γνώμη μου είχε μια δυναμική σπάνια κι ένα στήσιμο παράξενο για έντυπο του είδους. Ο Νόλλας επίσης απολαυστικός ως συνήθως. Εννοείται πως στη σελίδα του Ραπτόπουλου τηρήθηκε σιγή ιχθύος (σεβασμός ασχολίαστος), ενώ και στα περισσότερα κομμάτια του ένθετου επίσης κοντοστάθηκα με ενδιαφέρον (για να μην μακρυγορούμε).
    Γραφιστικά, ομολογώ πως δεν με χάλασε σε τίποτα, μου άρεσαν οι φωτογραφίες, το φορμάτ, η διάταξη των κειμένων, μέχρι και το ίδιο το χαρτί ένιωσα πως εξυπηρετούσε τη γενικότερη αισθητική του που με παρέπεμψε σε φανζινοειδές αλλά στο πιο καλοστημένο του. Αν έλειπαν οι διαφημίσεις νομίζω πως θα το αγόραζα έστω κι αν πουλιόταν ξεχωριστά. Κάποια από τις τελευταίες σελίδες που αφιερώθηκε σε μία και μοναδική φωτογραφία όπου ένας καθρέφτης κρεμόταν από ένα τσιγκέλι νομίζω πως με έστειλε κανονικά. Μακάρι να το πετυχαίνω όποτε βγαίνει.

  12. (με το κοντέινερ παρεκτράπη εντελώς η αρχική συζήτηση όμως…)

  13. Αυτά κατέχουμε, αυτά μολογάμε, τι να κάνουμε!

  14. @ κ. Μοίρη,
    να σας πω στην Κ με στεγνώνει πιο πολύ. Εδώ αν και ορισμένα κείμενα με ξένισαν κάπως (όχι πολύ, κάπως) μου φάνηκε ότι υπήρχε όντως μια λογική στην κατεύθυνση της θεματολογίας και του ύφος. Στην Κ πολλές φορές μοιάζει απλώς το θέμα μας να είναι να κρατήσουμε ένα minimum σοβαροφάνειας, κύρους και έλλειψης εντάσεων.

    @ theorema,
    ναι όντως κάποιες φωτό συνέβαλαν στη δημιουργία του κλίματος και της ατμόσφαιρας που νομίζω υπηρετούν και τα κείμενα εν πολλοίς. Τώρα βέβαια θα με αναγκάσετε να ξαναδιαβάσω το κομμάτι της Κιτσοπούλου. Αλλά μέχρι τότε απλώς επισημαίνω ότι μου φάνηκε λιγότερο απ’ ότι περίμενα.
    Με άλλα λόγια θέλετε δυναμική σπάνια; ορίστε λοιπόν.

    @ herr k.,
    πάντως στη βιβλιοθήκη μάλλον κάτι άλλο φταίει όχι το στήσιμο. Λέω εγώ τώρα.

  15. Βυτίο, προσυπογράφω κάθε λέξη.
    Είπα κι εγώ τη γνώμη μου για το «Κοντέινερ» στου Herr K. (δεν είναι και πολύ καλή). Αλλά μια και δεύτερη φορά βλέπω τη σύγκριση με τη «Βιβλιοθήκη», ούτε εκείνη με συναρπάζει. Γενικά βλέπω ότι οι εφημερίδες όλο και περισσότερο δίνουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

  16. Μέσω του ιστολογίου τουτουνού θέλω να να απευθύνω μία έκκληση προς τον ΕΑ και τη Βιβλιοθήκη: Οχι άλλο Καρούζο! (τον εμπεδώσαμε)

  17. Βυτίο, οι Νυχτερίδες ήταν κανονική γροθιά στο στομάχι. Αναμφισβήτητα. Εξαιρετικό βιβλίο. Για να είμαι ειλικρινής, η ΜΑΙΡΟΥΛΑ με πάγωσε, δεν την άντεξα. Στο Κ η Κιτσοπούλου βγάζει μια μεγάλη και τολμηρή τσαντίλα, κι ακόμα κι αν δεν μπορεί το κείμενό της να θεωρηθεί συγκρίσιμο με αυτό που παραθέσατε (εδώ συμφωνούμε πως θα μπορούσε και καλύτερα) το κεντρικό νόημα του εγχειρήματος δεν το χάνει. Και νομίζω πως το χειρίζεται άξια. Άλλωστε πρόκειται για δύο διαφορετικά είδη κειμένων.
    Για τα υπόλοιπα, ας περιμένουμε το επόμενο τεύχος του Κ, με την πρώτη φορά είναι ίσως κάπως βιαστικό να εκφέρουμε οριστική άποψη.
    Καλημέρες!

  18. Αγαπημένο Βυτίο, συνήθως η διασημότητα δεν προτιμά τους πιο άξιους! 😉

    Μάιν Χερρ, θα σας περιμένω στο Ντα Κάπο να κουβεντιάσουμε για το ρόλο του μεταμοντερνισμού στη σύγχρονη ωοριψία… :Ρ

  19. Ας επιμείνω λίγο στα του Κοντέινερ: το κείμενο της Κιτσοπούλου για παράδειγμα. Ναι, θα μπορούσα να το υπογράψω κι εγώ, συμφωνώ, μ’ άρεσε, ΟΚ -να το διαβάσεις σε ένα μπλογκ. Από κείμενο για δημοσίευση, όμως, περίμενα κάτι ουσιαστικότερο. Πώς να το πω, έτσι οργιζόμαστε όλοι μας στις κουβέντες μας και στα πραγματικά ή βίρτσουαλ καφενεία (εδώ κλείνω το μάτι στον Κύριο Κ. 😉 ), αυτό περιμένεις όμως από ένα τόσο φιλόδοξο έντυπο; Πιο πολύ με ερεθίζει διανοητικά ένα μονόστηλο του Αρανίτση (αγαπημένου όλων, όπως βλέπω) από τις είκοσι πόσες σελίδες του Κ, που τις διάβασα μάλιστα πολύ προσεκτικά σκοτώνοντας την ώρα μου σε ένα αεροδρόμιο.

  20. και ταπεινή, Χερρ, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε?
    😛
    για το ραντεβού στο da capo δεν μου απαντήσατε και ανησυχώ. Δεν πιστεύω να με στήσετε!

  21. Το βόρειο σέλας
    το κρύψανε στο πατο της κασέλας
    εκει που κρύβουν λιχουδιές και παραμύθια
    μήπως και λάμψει επιτέλους η αλήθεια!

    Πειράζει που εμένα μου άρεσε το τζέρτζελο με τα ωά;
    Πειράζει που εμένα με ανοχλεί να μιλά οποιοσδήποτε διάσημος ή ημιδιάσημος συγγραφέας (ή αγραφέας) εκ μέρους μου;
    Τυχαίνει να γνωρίζω μερικους εξαρχιωτες απο κούνια που το χάρηκαν επίσης και νομίζω (νομιζω, λεμε) ότι καλο ειναι να σκεφτει με την ευκαιρια η Σ.Τ. τί εκστομίζει κάθε τρεις και λίγο. Τουλάχιστον, ας τα εκστομίζει ως δική της γνώμη! 🙂

  22. Γραφει ο κ. Παπαχελας «…μια γενιά παιδιών των βορείων προαστίων που είναι απίστευτα κακομαθημένα, αλλά θέλουν να δοκιμάζουν ατιμωρητί τα όρια της νόμιμης συμπεριφοράς σε μια δημοκρατία.» και απαντω ότι κανει λαθος, δεν μενουν ατιμωρητα αυτα τα παιδια: σκοτωθηκε ένα παιδί απο σφαιρα περυσι.
    Μετα απο το αρθρο του, νομιζω οτι ο κυκλος που «πρεπει να κλεισει» ειναι ο… δικος του! 😉

    ..πειράζει που δεν αναγνωριζω «γενιές» και εχω την εντυπωση οτι όλες αυτες οι αναφορες γινονται με πονηρο σκοπο; Με σκοπό που δεν ειναι παρά άλλος ενας τρόπος διχασμου και διαίρεσης των ανθρώπων..

  23. @ καλησπέρα δύτη,
    διάβασα από χτες αυτά που γράψατε στον χερ κ.
    Μαζί σας για το κείμενο της Κιτσοπούλου, περίμενα περισσότερα. Αλλά νομίζω πέρασε η εποχή που επειδή θα διαβάζαμε κάτι τυπωμένο θα περιμέναμε να είναι και κάτι σπουδαίο. (Άλλωστε δε νομίζω ότι λέω κάτι περίεργο, αλλά έχω βρει σε βλογς κείμενα πραγματικά εξαιρετικά, κείμενα που θα έβρισκαν πολύ άνετα θέση σε τέτοιου είδους έντυπο.) Βέβαια η αλήθεια είναι ότι το Κοντέινερ θέλησε νομίζω να περάσει μια συγκεκριμένη εικόνα, η οποία όμως δεν υποστηρίχτηκε πλήρως ή έστω και αρκετά απ’ το περιεχόμενο.
    Έχει κι ένα δίκιο το Θεώρημα, ας περιμένουμε λιγάκι. Όσο για το μονόστηλο του Αρανίτση, ω ναι έχετε πέσει σε φωλιά. Μέχρι να τον απομυθοποιήσουμε (λογοτεχνικά, πνευματικά εννοώ) θα αποτελεί ένα πολύ ζόρικο μέτρο σύγκρισης.

    @ Herr K.,
    καθείς με τις εμμονές του (κι εσείς με τον Κονδύλη;).
    @ Krot,
    στην περίπτωσή σας όμως τους προτίμησε (μα τί γλείψιμο θεέ μου..)
    @ και οι δύο,
    πολύ ντα κάπο ακούω, ύποπτο. Διαπλεκόμενοι μπλόγκερς έτοιμοι για όλα.

    @ Θεώρημα,
    ναι είμαστε λίγο βιαστικοί, όπως πάντα άλλωστε. βιαζόμαστε να αγαπήσουμε ή να εγκαταλείψουμε. έτσι όμως έχει πιο πολύ ενδιαφέρον 🙂
    τώρα κι εγώ στάθηκα στην Κιτσοπούλου γιατί η Νυχτερίδα μου είχε φανεί ότι υποσχόταν εξαιρετική συνέχεια. Τώρα μου φάνηκε απλά κάτι συνηθισμένο. Ίσως κι εγώ παραείμαι επικριτικός. Αλλά είσαι αυστηρός μ’ αυτούς που εκτιμάς, έτσι;

    @ καλή μου Ροδιά,
    μα ούτε εγώ στεναχωρήθηκα. Απλά λέω ότι δεν θα το έκανα, δεν θα το προτιμούσα. νομίζω ότι με λίγη συζήτηση μπορείς να δείξεις πολύ ευκολότερα μερικά απ’ αυτά που αναφέρεις σχετικά με τις απόψεις της Σ.Τ.
    Τώρα στα πιο σημαντικά: νομίζω ότι εκφράζεις μια συνεπή στάση σε κάποια θέματα (φόβο, μετανάστες, ο άλλος κλπ) η οποία είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Λες ας μην χωριζόμαστε από μόνοι μας. Ας μην πέφτουμε στην παγίδα με τα little boxes. Δεν ξέρω αν είναι τόσο απλό ή τόσο εφικτό.
    Σίγουρα όμως αν ο κύκλος πρέπει να κλείσει πρέπει να συμπαρασύρει στη σύνταξη και μερικούς μερικούς. Πχ. Παπαχελάς.

    @ καλησπέρες chaka – khan

    άντε καλό ΣΚ σε όλους μας.

  24. καλό μου βυτίο,
    συνεπή στάση διατηρώ και σχετικά με τη σάτιρα! 🙂
    ..αν δεν ήταν αυτος ο αυγοπόλεμος ένα σούπερ ντούπερ χάππενινγκ, τι άλλο ήταν; ανωδυνη εκφραση αποδοκιμασιας και μαλιστα χωρις πολλ.. ουπς! χωρις καθολου λογια!!!
    (βλεπεις, μεγαλωσα με τουρτοπόλεμους του βωβού σινεμα, αλλα οι τουρτες ειναι πολυυυυ πιο ακριβες απο τα αυγουλακια)

  25. προτείνω να δώσουμε λίγη προσοχή (επιπλέον) (και να με συμπαθάς Βυτίο, γιατί πρώτη φορά σού γράφω, και κάνω και προτάσεις) στην αφελέστατη αποστροφή τού κ. Παπαχελά, που δείχνει το βάθος τής ιδεολογικής, πολιτικής, φιλοσοφικής του, τέλος πάντων, σκέψης :

    «…κάτι έχουν να κάνουν με την έλευση της γενιάς τους στην εξουσία μέσα σε συνθήκες «επανάστασης» αμέσως μετά τη μεταπολίτευση»…»

    : σαφώς : «συνθήκες επανάστασης» η έλευση ως σωτήρα τού μπάρμπα-Καραμανλή. Άξιος ο άνθρωπος (και ως δημοσιογράφος και ως συν-ιδιοκτήτης) (αυτό το τελευταίο είν’ η αλήθεια δεν τόξερα)

  26. @ rodia,
    Απ’ τις κορυφαίες σκηνές ο διάλογος Βέγγου με άσχετο πελάτη, εισερχόμενο στο κατάστημα:
    – Θα ήθελα μια τούρτα για το σπίτι
    – Δεν πειράζει θα την φάτε εδώ μαζί μας.

    @ χάρη,
    αυτό το παρατήρησα κι εγώ και μου έκανε εντύπωση στην πρώτη αναγνωση. Θεώρησα όμως ότι μάλλον δεν πιάνω ακριβώς αυτό που εννοεί. «συνθήκες επανάστασης» ο «εθνάρχης»; και πόσα εισαγωγικά να βάλει κανείς. Η προσπάθεια να διαβάσουμε με συγκεκριμένο τρόπο την πρόσφατη ιστορία συνεχίζεται. Όπως και η προσπάθεια να γίνουμε όλοι μετριοπαθείς, κεντρώοι, φιλήσυχοι πολίτες. Να αποκηρύξουμε τις ιδέες. Να συνταχτούμε στο πλευρό της ορθής διαχείρισης. Αυτό νομίζω είναι το μόνιμο μήνυμα.
    (εντάξει ίσως και να το παρακάνω λιγάκι)
    καλώς ήρθατε.

  27. Δεν νομίζω ότι το παρακάνετε. Καλώς σάς βρήκα

  28. Παράθεμα: Η νύφη τό ‘σκασε « ο δύτης των νιπτήρων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s