στον παράδρομο

Στα ντουλάπια του σπιτιού δεν υπάρχει ακόμη τίποτα. Είναι αργά και θέλω καφέ. Κατεβαίνω προς Συγγρού να βρω κάτι ανοιχτό. Μπαίνω σ’ ένα μαγαζί στον παράδρομο. Κοιτάζω γύρω μου. Τόσο καιρό είχα ξεχάσει αυτόν τον κόσμο που εξακολουθεί να υπάρχει στα περιθώρια της οθόνης ή της καθημερινής δουλειάς.

Με τους φίλους από καιρό μιλάμε για κινηματογράφο, γυναίκες όμορφες ή φευγάτες και κάθετες πάσες που οδηγούν σε ανεπανάληπτα τετ α τετ. Για το ποιά αριστερά θέλουμε και σε ποιές διαδρομές θα οδηγήσουμε. Εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμο των Εξαρχείων, της Κολοκοτρώνη και γενικά του κέντρου, επιμένουμε να εστιάζουμε διαρκώς σε μικρογεγονότα, παρεξηγήσεις και συναντήσεις που συμβαίνουν σε δυόμιση δρόμους. Η ματιά μας κατέληξε παραμορφωτική και μικρόψυχη. Νομίσαμε πως ότι συμβαίνει εξαντλείται σε μερικά οικοδομικά τετράγωνα και στις σελίδες που ξεφυλλίζουμε Πέμπτες και Κυριακές. Νομίσαμε ότι μιλώντας για τις ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες και τους χαμηλούς μισθούς, είχαμε μια καλή ιδέα του τι συμβαίνει εκεί έξω. Κάναμε λάθος.

Κοιτάζω γύρω μου. Ο πρώτος μοιάζει να είναι ο ιδιοκτήτης. Σαραντάρης με καρφάκια, μπλουζάκι κοντό μωβ. Σε συνδυασμό με το χαμηλοκάβαλο τζιν, σε κάθε κίνηση των χεριών, αποκαλύπτεται τ’ όνομά του, αποτυπωμένο με κεφαλαία λευκά γράμματα, Calvin Klein. Μιλάει στο τηλέφωνο δίπλα στ’ αυτί αυτού που φτιάχνει τους καφέδες. «τον γαμάς ή σε γαμάει;» κι ύστερα ακολουθεί μια σειρά από «παίζει μουνί», «γαμώ», «κάτι κωλορωσίδες», «5 κατοστάρικα», «κωλοτρυπίδες», ατέλειωτα γαμήσια και πουστριλίκια, ειρωνείες και υπαινιγμοί για αυτά που έγιναν κάποτε αργά τη νύχτα. Στην TV η μισή οθόνη παίζει διαφημίσεις κι η άλλη μισή teletext, χρηματιστήριο. Έμοιαζε να μπήκαμε ξαφνικά σε κάποιο αχρησιμοποίητο πλάνο του Οικονομίδη και όπου να’ ναι κάποιος θα με χτυπούσε με μια διπλωμένη εφημερίδα. Την ώρα που ετοιμαζόταν ο καφές μπαίνουν δύο κορίτσια, πιθανότατα εργαζόμενες σε παρακείμενα μαγαζιά. Πέτσινα παντελόνια, κόκκινα τακούνια, ασφυκτικά πλαστικά μπλουζάκια. Ακολουθούν άγρια βλέμματα, άθλιες ειρωνείες, προσωπικές αντωνυμίες και ένα γελάκι που δείχνει ξεκάθαρα ότι ο κόσμος ανήκει στον ιδιοκτήτη αυτής της καφετέριας. Αυτή παραγγέλνει φρέντο καπουτσίνο τείνοντας το μεσαίο δάχτυλο. Ένας σεκιουριτάς από διπλανή εταιρεία, μπαίνει βρίζοντας κάτι αόριστο και μακρινό, (μια ομάδα της β’ Αγγλίας που φταίει για τα στοίχημα, το άδειο πορτοφόλι, τη σκατοδουλειά, τη ζωή την ίδια) κάνει δύο τζούρες, κοιτάζει για κανένα δίλεπτο τα κορίτσια, πετάει μπροστά στα μούτρα τους κάτι σαν «τι λένε οι γκαύλες;» και φεύγει.

Έξω κάποιος περπατάει, κουβαλώντας με ζόρια μια τηλεόραση από το πολυκατάστημα. Τα αυτοκίνητα τρέχουν δίπλα απ’ τα κεφάλια μας και μια κυρία καθαρίζει την είσοδο ενός στριπτιζάδικου.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια σιγά σιγά τα ξέχασα όλα. Τους ανθρώπους που κοιμούνται παρέα με ένα ποτήρι ουίσκι στην παλιά εθνική οδό Κομοτηνής Αλεξανδρούπολης. Τις γυναίκες που μυρίζουν πατσουλί στις οχτώ το πρωί. Τον παλιό συμμαθητή με τα χαλασμένα δόντια απ’ τα ναρκωτικά. Ξέχασα ότι η αστυνομία δεν κάνει μόνο εξακριβώσεις στοιχείων στα ημιάγρια νιάτα και τους ημιεξημερωμένους θαμώνες, αλλά κυρίως τριγυρνά νύχτα στις παρυφές των μαγαζιών και των λεωφόρων. Ότι εκεί έξω δεν ακούγονται μόνο μουσικές του κόσμου και ανέραστα λαϊκοπόπ. Απ’ τα ηχεία βγαίνει ένας σκληρός ήχος που φτύνει τα κυριλέ πρωινά & τις κάζουαλ αποδράσεις. Ο ήχος της πόλης, που κι αν δεν φτάνει στα αυτιά μου, δεν σωπαίνει ποτέ.

Advertisements

17 Σχόλια

Filed under διάφορα

17 responses to “στον παράδρομο

  1. στον παράδρομο βρίσκονται οι άνθρωποι
    και στον παράδρομο του παράδρομου
    που στενεύουν τα πράγματα
    και δεν θα μπορέσεις να περάσεις
    χωρίς ν’αγγίξεις και ν’αγγιχτείς
    να μυρίσεις
    κι όσο μειώνεις ταχύτητα
    στα στενά
    δεν μπορεί,
    η ζωή θα σε προλάβει
    θα σε χαράξει

  2. Κ.Κ.Μοίρης

    ανεξάντλητος
    όπως πάντα

  3. Από τις ομορφότερες περιγραφές που διάβασα για την πόλη που ζω και αγαπάω παρόλα τα μείον που της βρίσκω καθημερινά. Όντως πολλές εικόνες μας ξεφεύγουν καθημερινά γιατί αναγκαστικά ζούμε στον δικό μας όμορφο αλλά ‘αξιοπρεπή και ασφαλή’ μικρόκοσμο.

  4. panyassis

    Επιτέλους ένα ψυχωμένο κείμενο – αντίδοτο στα αναγνώσματα της Πέμπτης. Βρωμόλογα, βρωμοζωή. Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα απόνερα στον πάτο του βυτίου.

  5. Σαν τον αδελφό Κάντφελ στο πανηγύρι του Αγίου Πέτρου…

  6. @selitsanos

    Μακάρι ο Κάντφελ να μίλαγε έτσι αλλά πού. Η μετακομιδή των λειψάνων της Αγίας Γουϊνιφρεντ από τις λίγες εικόνες που είχε ως θέαμα!

  7. Έτσι! γιατί μας έχουν φάει τα αυτιά (ή τα μάτια) με την «εναλλακτική Αθήνα».

  8. gasireu

    ενδιαφέρουσα γειτονιά όμως…
    μια ευθεία που αρχινά με το πλατειάκι, συνεχίζει με το το 24ωρο, περνάει και από Μικρόκοσμο και από δύο σεξ σοπ, ένα πετ σοπ και ένα σταθμό μετρό!
    highlight ο συνωστισμός διερχόμενων φωνακλάδων τρελλών…

  9. Βυτίο σε προτιμώ άμα γράφεις τέτοια.

  10. Maria Tz.

    Συμπέρασμα. Να έχω ΠΑΝΤΑ καφέ στο σπίτι…

  11. κι επειδή δεν μου έφτανε που έκλεισα τετραήμερο χωρίς ιντερνετς, σήμερα μου έκλεψαν και το κινητό. Όλα καλά θα μας πάνε, αλοίμονο.

    @ Hypericum Perforatum,
    «και δεν θα μπορέσεις να περάσεις
    χωρίς ν’αγγίξεις και ν’αγγιχτείς».. μακάρι αυτό να ισχύει, μάθαμε όμως να μένουμε ανέπαφοι απ’ τα γεγονότα, νομίζω- δυστυχώς.

    @ κ. Μοίρη, ευγενέστατος όπως πάντα. ένας κύριος (με ποδήλατο σακάκι και ριγέ γαλάζιο πουκάμισο… )

    @ nikolaelf,
    όμορφος κόσμος, αξιοπρεπώς & ασφαλώς φτιαγμένος. Ο thas είχε βαλει λεζάντα σε ένα ποστ του κάτω απ’ τη φωτό του πρωινάδικου του Αρναούτογλου: «ο παράδεισος της τάξης»

    @ panyassis,
    σχεδόν μόνο απόνερα. και σιχτίρια. χαιρετώ.

  12. @ Σελιτσάνε,
    ως συνήθως να με παρασύρετε σε νέες αναγνώσεις, σε νέες εξορμήσεις στα βιβλιοπωλεία. Δεν μπορούμε κύριε, έχουμε βάλει πολλές δόσεις. Θα τη βγάλουμε με τα περσινά.

    @ Δύτη των νιπτήρων,
    δεν υπάρχει εναλλακτική Αθήνα, είναι κόλπο των διαφημιστών για να πουλάνε πιο εύκολα. Κατασκευή πληθυσμιακών ομάδων. Αφήστε που άλλη η Κολοκοτρώνη το βράδι κι εντελώς άλλη το πρωί, έτσι;

    @ aerosol & theorema,
    είστε όμορφοι και συγκινητικοί.

    @ gasireu, έτσι φαίνεται, αλλά είμαι πολύ φρέσκος, πολύ νέος, νιώθω σαν επισκέπτης ακόμη.

    @ γειά σου Κροτ. Κι εγώ αυτά προτιμώ. Το Πασοκ δε μ’ αφήνει.

    @ πού να γυρίζω ρε μάνε; στα γνωστά.
    (προσωρινώς δεν έχω κιν και δεν έχω όπως καταλαβαίνεις και κανενός το τηλ. Θα σου στείλω mail αύριο).

    @ μαρια τζ.,
    συμπέρασμα: άμα δεν έχω καφέ, δεν κατεβαίνω προς Συγγρού, έρχομαι σε σένα που είναι και δωρεάν. (τώρα που είμαστε και γειτονάκια, ε σχεδόν τέλος πάντων.)

  13. Σήμερα το πρωί ξαναδιάβασα το κείμενό σου απ’την αρχή, προσεκτικότερα. Και πάλι δίκιο έχεις!

  14. @ nikolaelf, τί να το κάνουμε το δίκιο όμως ε; άλλα μας λείπουν. (αμπελοφιλοσοφώ όπως καταλαβαίνει πρωί, πρωί)

    άντε καλημέρες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s