ο άνθρωπος που ήξερε μόνο να μετρά*

Περάσαμε μια προεκλογική περίοδο σκυμμένοι πάνω από αριθμητικές πράξεις, προσθαφαιρέσεις, στατιστικές, ποσοστά και χρηματικά ποσά. Πρόεδροι και κόμματα χρησιμοποίησαν κατ’ εξακολούθηση τον όρο «νοικοκυριό» με τον πιο χυδαίο και μίζερο τρόπο. Λέξεις όπως νοικοκυραίοι, συμμάζεμα, τακτοποίηση, σπατάλη γέμισαν τις τηλεμαχίες και βγήκαν με περισσή αυτοπεποίθηση από τα στόματα των δύο Ελλήνων που δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνουν οικονομία στο δικό τους σπίτι.

Ούτε αυτό όμως έχει σημασία, αφού είναι γνωστό εδώ και χρόνια, ότι λατρεύουμε την οικονομία, τα διαγράμματα και τις αυξομειώσεις των δεικτών του χρηματιστηρίου. Οποιαδήποτε πολιτική πρέπει να περνάει μέσα απ’ όλα αυτά για να φτάνει τελικά στην συνήθη υπερεκτίμηση και θεοποίηση της οικονομίστικης λογικής. Είναι όμως η πολιτική μια πάλη με τη στατιστική; Είναι το πρόβλημά μας ένα μέγεθος που μετριέται σε ποσοστιαίες μονάδες;

Τώρα μαθαίνουμε απ’ τα ραδιόφωνα να ελπίζουμε σε νέους επιστήμονες και τεχνοκράτες. Ασφαλώς προτιμότεροι απ’ τη συνήθη πασοκίλα, τον τραμπουκισμό και τον ιδρωμένο λαϊκισμό του παλιού κόσμου που κυβερνά αδιαλείπτως απ’ την έναρξη του νεοελληνικού κράτους. Όμως παραμένει το γεγονός, πως οι άνθρωποι αυτοί ονειρεύονται ανάπτυξη, βιολογικά προϊόντα, χιλιάδες υπολογιστές για όλους, δίκτυα, σύγχρονες πόλεις και όλα τα καλά του κόσμου, ξεχνώντας συστηματικά να ονειρευτούν τον ίδιο τον άνθρωπο. Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι μιας γενιάς που αγάπησε την (δίκαιη) επαγγελματική επιτυχία και τις δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά, υποτιμώντας όμως υπερβολικά τη μεγάλη εικόνα, με άλλα λόγια την ίδια τη ζωή. Αν οι προηγούμενοι (στην πλειοψηφία τους) δεν είχαν ούτε την ικανότητα ούτε την καλή πρόθεση, αυτοί έχουν και τα δύο. Να είχαν και μία πυξίδα.

στο δρόμο για τον Πλάτανο, με τις αλεπούδες παρέα δίπλα στην άσφαλτο

στο δρόμο για τον Πλάτανο, με τις αλεπούδες παρέα δίπλα στην άσφαλτο

Το Σαββατοκύριακο των εκλογών βρέθηκα σε ένα χωριό της Ευρυτανίας, πάνω απ’ το Καρπενήσι. Το Σάββατο καθισμένοι στην ταβέρνα του χωριού, ένας παππούς εξιστορούσε διάφορα περιστατικά απ’ τη ζωή και τον τόπο του. Αφού μας εξύμνησε επί ώρα όλα εκείνα τα σημερινά παιδιά που παλεύουν μόνα τους, με το «κούτελο καθαρό» (έτσι ακριβώς το έθεσε), να πετύχουν και να δημιουργήσουν, μας είπε τα εξής: Ότι αν και ψήφιζε ΝΔ, τα τελευταία 15 χρόνια το ρίχνει ΠΑΣΟΚ, γιατί όταν χρειάστηκε ένα δάνειο, οι της ΝΔ δεν του έδωσαν σημασία, ενώ οι άλλοι μεσολάβησαν στην τράπεζα στο Καρπενήσι και έτσι μπόρεσε να χτίσει το σπίτι στο χωριό. Ο μεθυσμένος κύριος μπροστά μας δεν μπορούσε να δει την αντίφαση. Γι’ αυτόν δεν υπήρχε πελατειακή σχέση, απλά ενδιαφέρον και αυτονόητη βοήθεια.

[Τον πυρήνα του προβλήματος επί χρόνια δεν τον αγγίζει κανείς. Η κατασκευή του ελληνικού κράτους θα πρέπει να θεωρηθεί επιτυχής, αφού φτιάχτηκε με τις γνωστές σε όλους μας προδιαγραφές. Σίγουρα πάντως όχι για να γίνει κάποτε ένα σύγχρονο, δυτικό κράτος.

Πχ. Παρόλο που δεν μπορούμε να ξέρουμε αν είναι αληθινή,  έχει αξία η φράση που αποδίδεται στον Μακρυγιάννη κατά τη συζήτηση στη βουλή το 1844, για το αν πρέπει να κατέχουν υψηλά αξιώματα οι μορφωμένοι : «Αν είναι να μείνουμε νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί (σ.σ. οι μορφωμένοι Έλληνες της διασποράς), ας φάμε κι εμείς τώρα».]

Ύστερα, ανάμεσα στα έλατα και τις καστανιές στήθηκε η κάλπη. Οι άνθρωποι ευγενικοί και φιλόξενοι, μας τάισαν και μας περιποιήθηκαν όσο πήγαινε. Έπειτα, με μαύρα τα δάχτυλα από το μάζεμα των καρυδιών έριχναν τα απολύτως λάθος ψηφοδέλτια. Όλοι οι φάκελοι (εκτός από μόλις δύο) περιείχαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Κάποια στιγμή ήθελα να τους φωνάξω. Μα καλά τί λέγαμε δύο μέρες τώρα; Ότι δεν έχετε συντάξεις, δεν έχετε δρόμους, υποδομές, ότι δε σας αφήνουν να κάνετε πράγματα, ότι διώχνουν τον κόσμο απ’ τα χωριά. Μα γιατί τους ψηφίζετε, είστε πολύ καλύτεροι απ’ αυτούς. Προς στιγμήν σκέφτηκα να τα βγάλω όλα άκυρα. Αλλά αυτό δεν είναι εφικτό. Λέμε συνέχεια ότι δε θέλουμε να μεταχειριζόμαστε τους τρόπους του σημερινού πολιτικού συστήματος. (Για να μην αναφέρω ότι θα με πέταγαν μετά στο Μέγδοβα, τουλάχιστον δηλαδή).

* φράση που μου θυμίζει τον Μ. Ανδρουλάκη, που κάποτε άκουγα με τη μεγαλύτερη προσοχή. Αυτόν δηλαδή που τότε ονειρευόταν την πολιτική φαντασία, την Αργεντινή, τις γυναίκες που χορεύουν tango με κόκκινα φορέματα ή την ελευθερία. Τώρα κοιμάται και βλέπει την ελληνική οικονομία. Οι εφιάλτες, όπως ήταν επόμενο, συνεχίζουν να έρχονται με τη μορφή ελλειμμάτων όλων των ειδών.

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under διάφορα

6 responses to “ο άνθρωπος που ήξερε μόνο να μετρά*

  1. Σόρρυ, Βυτίο, υπήρξε έστω και ένα λεπτό στη ζωή σου που άκουσες τον Ανδρουλάκη με προσοχή;

    Ήθελα να σχολιάσω με σοβαρότητα και σέβας το όμορφο κείμενό σου, αλλά δάβασα τον αστερίσκο και… γκλουπς!

    [αρπαχτούλα μυρίζει το ποστάκιον! 😉 ]

  2. άσε μας ρε Κροτ, όλο γκρίνια
    ωραίος βυτίο

  3. Κ.Κ.Μοίρης

    μα το θέμα δεν ειναι οτι διαβάζει κανείς Ανδρουλάκη, αλοίμονο, ή τραγωδία είναι (όπως επισημαίνει και ο οικοδεσπότης) πως αντί ο εν λόγω να βλέπει ωραία πόδια στον ύπνο του, βλέπει πια ελλείματα και προυπολογισμούς

    δεν μπορώ να φανταστώ τρομακτικότερη κατάληξη ανδρός

    (ωραίο ποστ βυτίο, ακόμη ν’αδειάσετε..ευτυχώς)

  4. @ κροτ, υπήρξαν πολλά λεπτά, όχι μόνο λίγα. Απ’ τις εκπομπές που έκανε για τα αργεντίνικα tango, μέχρι κάποια απ’ τα πρώτα του βιβλία μου φαινόταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον τύπος. Ακόμη είναι, απλά κάπου έχασε το δρόμο (ή τον βρήκε, εξαρτάται πού στέκεται ο καθένας).

    (και what do you mean αρπαχτούλα; μήπως νομίζει ότι πήγα να κάνω συναυλία στην επαρχία; κανένα αφιέρωμα στο Μίκυ, ε Μίκη εννούσα; Δουλεύαμε σκληρά κυρία μου..)

    @ γειά σου μάνε,
    εσύ κράτα μου τη λιακάδα μέχρι το Σάββατο.

    (και άσε την Κροτ να λέει. κι ο Φαράκος έλεγε στις νεαρές κνίτισσες να απέχουν απ’ τις ερωτικές σχέσεις. Όλοι οι παλαιο-κομμουνιστές έχουν τα προβλήματά τους. χοχο)

    @ κ. Μοίρη,
    επιτέλους κι ένας άνθρωπος που με καταλαβαίνει. Τί τα θέλετε τα πολιτικά (λέμε τώρα) ποστ είναι μια αποτυχία κ. Μοίρη μου. Πρέπει να ποστάρω πάλι γι’ αυτά που πραγματικά με απασχολούν.

  5. «…Η ασφάλεια της μονιμότητας ωστόσο δεν άλλαξε τη σχέση του κατόχου της θέσης στο δημόσιο με το ίδιο το δημόσιο.Το δημόσιο συνέχισε να θεωρείται ο εκτός της οικογενείας χώρος του πολέμου,της αρπαγής,της λεηλασίας…..

    ….Η οικογένεια απαιτούσε κι εξασφάλιζε την αποκλειστική αφοσίωση των μελών της,οι δε οικογενειακοί και συγγενικοί δεσμοί ήταν οι μόνοι ισχυροί και διαρκείς δεσμοί….

    …Τα ευεργετήματα από την συναλλαγή των αιρετών αρχόντων με τους αρχόμενους εκλογείς δεν ήταν οι εξαιρέσεις στον κανόνα,δεν ήταν ούτε καν παρεκβάσεις από το κανονικό,ήταν ο κανόνας,το ίδιο το «σύστημα»που είχε γίνει αποδεκτό από την εποχή του Αγώνα.Εξαιρέσεις και παρεκβάσεις στο «σύστημα»συνιστούσαν οι νόμοι και οι διάφοροι κανονισμοί….»

    «Ελλάς.Η σύγχρονη συνέχεια»Θ.Βερέμης Γ.Κολιόπουλος εκδ.Καστανιώτη 2006. κεφ.»Το Σύστημα»

    Μια ενδιαφέρουσα ιστορική προσέγγιση της σχέσης των σύγχρονων ελλήνων με την πολιτική και το δημόσιο,που,σ΄εμένα τουλάχιστον,λύνει απορίες.Βέβαια το βιβλίο περιέχει και κάποιες άλλες απόψεις και προσεγγίσεις,που σε κάνουν να επικαλεστείς όλο το χριστιανορθόδοξο εορτολόγιο με σεξουαλική διάθεση,αλλά αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κανείς.

  6. selitsane,
    πολύ ενδιαφέρον το απόσπασμα. Μου φέρνει στο μυαλό τόσο το γνωστό βιβλίο του Ραφαηλίδη, όσο και το η Ελλάς ως κράτος δικαίου του Γερ. Κακλαμάνη.
    Νομίζω πως η προσέγγιση αυτή μοιάζει να εξηγεί μια σειρά από πράγματα, ενώ αμφιβάλλω αν μπορείς να αλλάξεις σήμερα πράγματα στο δημόσιο αν δεν λάβεις υπόψη σου όλες αυτές τις ελληνικές ιδιαιετερότητες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s