μόνο «καθαρές κουβέντες»

Δυο περιπτώσεις σχετικές με τον «εργασιακό μεσαίωνα» τον οποίο επικαλείται ο αυριανός.

Α)      Πριν λίγες μέρες σε γραφείο του κέντρου κλήθηκαν σε meeting οι εργαζόμενοι, στους οποίους και ανακοινώθηκαν τα εξής: Άδειες μόνο το χειμώνα & μόνο για μία εβδομάδα, τέλος σε οποιαδήποτε μουρμούρα για το ωράριο, το οποίο πλέον εν ολίγοις δεν υφίσταται & τα δώρα μειώνονται κατά το ήμισυ. Η κουβέντα τελείωσε με την «διευθύντρια» (ας την πούμε έτσι) να λέει ότι όποιος έχει αντιρρήσεις δε χρειάζεται να πει κάτι, μπορεί απλά να παραδώσει την παραίτησή του.

Β)      Στις συζητήσεις σχετικά με τις νέες συμβάσεις που θα υπογράψουν οι εργαζόμενοι στην ολοκαίνουρια, δυναμική και φιλόδοξη εταιρία ζητούνται τα εξής: Δεν υπάρχουν υπερωρίες, μία μέρα την εβδομάδα εθελοντική εργασία επ’ ωφελεία της εταιρίας και δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να μετατίθεται ο εργαζόμενος σε οποιαδήποτε θέση, σε άλλη εταιρία του ομίλου.

Γ)       Χθες ο πρωθυπουργός, αναφερόμενος στους αναπληρωτές που έχουν να πληρωθούν 10 με 12 μήνες, είπε ότι εντάξει ίσως να υπάρχουν κάποιες καθυστερήσεις, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κράτος είναι ο πιο σίγουρος εργοδότης. Τα χρήματα θα τα πάρουν σίγουρα οι εργαζόμενοι.

Είναι προφανές ότι οι δύο προϊστάμενοι των εταιριών, που διαχειρίζονται την εξουσία και το χρήμα στο κρατίδιό μας, δεν έχουν μείνει για περισσότερο από δύο λεπτά με άδειο πορτοφόλι. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η φτώχεια δεν είναι προσόν. Όμως η μέχρι τώρα πορεία τους στα ανθρώπινα, τους απαγορεύει να αντιληφθούν την κατά τ’ άλλα προσφιλή τους καθημερινότητα. Δεν μπορεί αλλιώς να εξηγηθεί ότι ο ΚΚ δεν αντιλαμβάνεται ότι το να καθυστερήσει ο μισθός, όχι για 12 μήνες, αλλά για 12 μέρες ισοδυναμεί με μια πραγματικότατη και άκρως αληθινή τραγωδία. Αυτό μπορούν να το βεβαιώσουν δυστυχώς, πολλοί σημερινοί εργαζόμενοι.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι η ολοένα αυξανόμενη απληστία των πάσης φύσεως εργοδοτών. Ούτε η προσπάθεια να πειστούμε ότι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι πότε με την ελαστική & ανασφάλιστη απασχόληση και πότε με την άθλια τακτική της «πρακτικής». Το αληθινό σκάνδαλο είναι ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μοιάζουν πλέον βέβαιοι ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να αισθάνονται τυχεροί επειδή κάποιος τους επιτρέπει να εργάζονται & άρα να καταθέτουν την ελάχιστη καταβολή στην πιστωτική κάρτα. Ο φόβος για την ανεργία είναι μεγαλύτερος από την διάθεση για ζωή. Αναπόφευκτα, τα αποτελέσματα αυτής της παράνοιας θα εμφανίζονται κάθε λίγο, με τη μορφή μιας άτσαλης ψυχικής αρρώστιας ή με την ορμή κάποιου βίαιου ξεσπάσματος.

Ο Σιοράν προειδοποιεί ότι δεν θα πρέπει να συγχέουμε το προχωρώ με το προοδεύω. Άλλωστε είναι σωστό να επικαλούμαστε το μεσαίωνα. Κάποιοι ζουν σ’ αυτόν και κάποιοι φέρνουν τις βόλτες τους στην Αγ. Παρασκευή μιλώντας για υπεύθυνες αποφάσεις. Ας τις ανακοινώσουν σ’ όσους έχουν να πληρωθούν 10 μήνες.

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under πολιτικά

6 responses to “μόνο «καθαρές κουβέντες»

  1. Κι όταν γίνουμε Γαλλία, θα ψάχνουν για γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης…

  2. Vanilla

    Kai meta theloun na rthoun oi epistimones……
    Ki ystera irthan oi melisses tous lew…

  3. Πολύ καλό ποστ. Αν ήταν λιγότερο συναισθηματικό, θα ήταν μια πολύ καλή και ψύχραιμη ανάλυση.
    Περιμένεις από τους μάνατζερ (των εταιριών ή του κράτους) να «καταλάβουν», να «νιώσουν» την «τραγωδία» του άδειου πορτοφολιού;
    Καλύτερα να περιμένεις να πετάξει ο γάιδαρος, πιο σίγουρο είναι.
    Άλλωστε, ποιος νοιάζεται αν «καταλαβαίνουν»; Δε λειτουργεί με το συναίσθημα η ζωή.

  4. «Το πρόβλημα όμως δεν είναι η ολοένα αυξανόμενη απληστία των πάσης φύσεως εργοδοτών. »

    Όχι δεν είναι.Θα έλεγα ότι είναι υποχρεωμένοι να διαθέτουν αυξανόμενη απληστία-σε καπιταλισμό ζούμε.Το πρόβλημα είναι πως,παγκοσμίως,δεν φαίνεται τίποτε και κανένας στον ορίζοντα,που θα μπορέσει να διαχειριστεί αυτήν την απληστία προς όφελος των πολλών.

  5. Ναι αυτή την απάντηση του ΚΚ για τους απλήρωτους επί 12 μήνες την είδα κι εγώ… εντελώς ξετσίπωτος.

    Εδώ στις Κάτω Χώρες πάντως, είμαστε σχεδόν στο άλλο άκρο:
    http://singensanggesungen.net/2009/09/working-hard-or-hardly-working/

  6. @ δύτη,
    αυτό πάλι..
    άκου ψυχολογική υποστήριξη.
    (αλλά είπαμε. όπως παρατηρούσε κι ο Φρόιντ το τηλέφωνο & η απόστασή του συμβολίζει μάλλον τον χωρισμό παρά την επικοινωνία)

    @ Vanilla,
    οι επιστήμονες να έρθουν, αυτοί να φύγουν. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν το είδαν σαν σπίτι τους.

    @ καλή μου κροτ,
    (τί κάνεις; όλα καλά;) δεν το λέω από άποψη συναισθήματος. Αλλά από την πλευρά της συνειδητοποιήσης, της αντίληψης της πραγματικότητας. Όχι πως αυτό θα άλλαζε πολλά πράγματα, απλά θα ήμουν ικανοποιημένος αν με έκλεβαν / εκμεταλλεύονταν (πες το όπως θες) άνθρωποι που ξέρουν πώς και γιατί το κάνουν κι όχι συγγενείς και φίλοι που νομίζουν ότι απλά έτσι φτιάχτηκε ο κόσμος.

    @ σελιτσάνε,
    είπαμε είμαστε προβληματισμένοι & αγχωμένοι. Όταν λέτε ότι δεν υπάρχει κανείς, απλά μου υπενθυμίζετε την δύσκολη επόμενη Κυριακή. Πάλι με μισή καρδιά..

    @ null,
    η τελευταία φράση στο ποστ σου τα λέει όλα. Μακάρι να το σκεφτόμαστε συχνότερα αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s