προεκλογική υπενθύμιση #1

«Είναι ασφαλώς σύνηθες να θαυμάζουμε κάθε μέρα αρχικλεφταράδες, τη χλιδή των οποίων προσκυνούν οι πάντες, μαζί κι εμείς, που η ύπαρξή τους, ωστόσο, αποδεικνύεται, αν την καλοεξετάσεις, έγκλημα διαρκείας που καθημερινά ανανεώνεται, πλην όμως αυτοί οι άνθρωποι απολαμβάνουν δόξα, τιμές και εξουσία, τα κακουργήματά τους έχουν θεσπιστεί διά νόμου, ενώ όσο μακριά κι αν ανατρέξουμε στην ιστορία (…) όλα δείχνουν πως μια ανώδυνη μικροκλοπή, και κυρίως ευτελών τροφίμων, σαν το ξεροκόμματο, το σαλάμι ή το τυρί, επισύρει ανελλιπώς στον δράστη το δημόσιο όνειδος, την κατηγορηματική απόρριψη της κοινότητας, τις έσχατες ποινές, την αυτόματη ατίμωση και την ανεξιλέωτη καταισχύνη, κι αυτό για δύο λόγους, πρώτον γιατί ο δράστης τέτοιων κακουργημάτων είναι κατά κανόνα φτωχός, κι αυτή η κατάσταση υποδηλώνει από μόνη της μια κεφαλαιώδη ατιμία, και δεύτερον γιατί η πράξη του εμπεριέχει ένα είδος σιωπηρής μομφής προς την κοινότητα. Η κλοπή του φτωχού γίνεται μια δόλια ατομική επανόρθωση, με καταλαβαίνεις;…Πού πάμε; Κι έτσι, η πάταξη των μικροκλοπών εφαρμόζεται, σημείωσε, απανταχού της γης, με άκρα δριμύτητα όχι μόνο ως μέσον κοινωνικής άμυνας, αλλά επιπροσθέτως και κυρίως ως αυστηρή σύσταση προς άπαντες τους δυστυχείς να μένουν στη θέση τους και στην κάστα τους, φρόνιμοι, χαρωπά καταδικασμένοι να ψοφάνε ανά τους αιώνας από πείνα και μιζέρια…»

Σελίν «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας»

DSC_0297

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under διάφορα, με τα λόγια άλλων

4 responses to “προεκλογική υπενθύμιση #1

  1. Πέρα από την διαχρονικότητα του Σελίν,έχω την αίσθηση ότι η εποχή μας μοιάζει πολύ με την εποχή του μεσοπολέμου.Απογοητευμένος κι εσείς ε;

  2. κι άλλωστε: «τι είναι η κλοπή μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;»

    [κι εγώ βαριέμαι το ΙΚΕΑ, αλλά λατρεύω τα έπιπλά του, σόρρυ. Τα βρίσκω, ειλικρινά, όμορφα και εντελώς στο πνεύμα της εποχής και το δικό μου. Προτιμάς Λουί κένζ, Βυτίο; :Ρ]

  3. ομολογώ ότι κι εγώ όταν διάβαζα το συγκεκριμένο απόσπασμα -πριν 10 μέρες στην Πάρο- σκεφτόμουν τη στιγμή που θα γινόταν ένα τέτοιο ποστ, αυτοτελές, σοφό και οδυνηρά διαχρονικό.

    αυτό το βιβλίο είναι σαν όλες μαζί τις ιστορίες που θα μπορούσε να σου διηγηθεί η συνείδησή σου αν σε ξεμονάχιαζε για καμιά βδομάδα από την πραγματικότητα και σε έστηνε απέναντί της πλακώνοντάς σε στα χαστούκια για να συνέλθεις. ευτυχώς που ζήλεψα από σένα και άφησα τα υπόλοιπα για να το διαβάσω.

  4. @ Σελιτσάνε,
    απογοητευμένος & προβληματισμένος ήμουν όταν αφήσατε το σχόλιο. Μετά τα δύο debate είμαι αγχωμένος.

    @ Κροτ,
    εννοείται. έχεις πάει στο Λούβρο που έχουν τα ιδιαίτερα του Ναπολέοντα; Ε, κάπως έτσι είναι και το δωμάτιό μου.

    @ μια αντανάκλαση,
    ότι και να πω είναι λίγο. ο Σελίν είναι απλά εκπληκτικός. Διαβάζεις και λες, δε μπορεί, πότε το έγραψε; Χθες, σήμερα, αύριο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s