διάδρομος H17

Περπατάω στο ΙΚΕΑ. Ο κόσμος έρχεται από παντού. Η τεράστια αίθουσα γεμίζει με ανθρώπους που εμφανίζονται κατά δεκάδες και εντελώς ξαφνικά, από πόρτες, εισόδους, σκάλες και ασανσέρ. Κινούμαστε αργά ανάμεσα στα εκθέματα. Μπανιέρες, σαλονάκια, γραφεία, κουρτίνες, μαξιλάρια, μαχαιροπήρουνα, φωτιστικά. Κάθονται αναπαυτικά πάνω στους καναπέδες, δοκιμάζουν καρέκλες, συζητούν ξαναμμένοι για το πράσινο χαλί και τον κωδικό μιας λευκής λεκάνης.

Ο Ναμπόκοφ μιλάει για το αγριεμένο βλέμμα της νοικοκυράς μπροστά στον πάγκο του χασάπη.

Εκατοντάδες απρόσωπα πρόσωπα, πελάτες, καταναλωτές, υποψήφιοι οικοδεσπότες, μελλοντικοί σπιτόγατοι και ατακτοποίητοι φοιτητές. Ορμάνε με μανία στους λοξούς διαδρόμους, στα αντικείμενα. Με λυσσασμένα βλέμματα στάζουν το μέλλον τους πάνω σε μια συναρμολογούμενη ραφιέρα. Εκ πρώτης, θα έλεγε κάποιος πως πρόκειται για κυνηγούς ή αρπακτικά. Όμως, δύο λεπτά εκεί μέσα πείθουν για το εντελώς ανάποδο. Είμαστε μια πελώρια δυσκίνητη μάζα, ένα πλήθος που κατευθύνεται νωχελικά και ανυπόμονα προς το ικρίωμα. Με περηφάνια, γινόμαστε το υλικό που θα αλέσει η μηχανή. Τρέχουμε προς το μπαλτά του χασάπη, προς την καλολαδωμένη μηχανή, προς μια απροσδιόριστη και μίζερη επιλογή. Βρισκόμαστε σ’ ένα αλλόκοτο σφαγείο επιφάνειας μερικών χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων.

-Μα είναι φτηνά και γουστόζικα. Είναι ευκαιρία, είναι μια ευκολία για όλους.

-Τα σπίτια μας είναι ίδια. Τα γούστα μας παρόμοια. Μασουλάμε μια τσίχλα, μια γεύση, μια μάρκα.

Πολύχρωμα τσιγκέλια γαντζώνονται στις λευκές, όμορφες πλάτες μας. Στέκομαι στη μέση ενός αλλόκοτου σώματος που έχει μερικές χιλιάδες πόδια. Όλο αυτό μου θυμίζει ή μάλλον με φέρνει μέσα στις σελίδες του Ντε Λίλλο. Οι σκηνές στο «Λευκό Θόρυβο» με τα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα, να προσπαθούν τρομαγμένα να δραπετεύσουν από ένα περίεργο τοξικό νέφος. Τρέχουν και ο κίνδυνος τους ακολουθεί. Τρέχουν και ο κίνδυνος τους τυλίγει. Τρέχουν και ο θάνατος τους περιμένει μερικά χιλιόμετρα μπροστά.

Ψωνίζω ένα νιπτήρα. Στο ταμείο, την ώρα που πληρώνω, βλέπω στον ξύπνιο μου έναν τοξικό εφιάλτη. Πλένω τα χέρια μου και στον καθρέφτη πάνω από το νιπτήρα παρατηρώ έκπληκτος τον κόσμο που περιμένει ουρά από πίσω μου. Με σπρώχνουν, αδημονούν. Είναι σπίτι μου στην τουαλέτα τους στο σπίτι τους στην τουαλέτα μου. Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά. Διεκδικούν τον νιπτήρα, το σαπούνι, το οξυγόνο. Αλλόφρονες μάνες ψωνίζουν στα βλαστάρια τους λίγο μέλλον από το ένα και μοναδικό εναπομείναν τσουβάλι.

Στην έξοδο κάποιοι τυλίγουν τις αγορές τους. Ένα ζευγάρι μόλις ψώνισε. Αυτός παλεύει με τα χαρτί και την ταινία. Εκείνη κοιτάζει κάτω. Παρατηρεί το μωβ νύχι της που ξεπροβάλλει ανάμεσα στις χάντρες του γυαλιστερού της παπουτσιού. Βγαίνουμε σ’ ένα τεράστιο parking. Δεν μπορώ να θυμηθώ που άφησα το αμάξι. Μια κυρία με κίτρινο γιλέκο φωνάζει «στρίψτε αριστερά, εδώ έκλεισε». Έξω ο αέρας είναι ζεστός, το μπλουζάκι κολλάει πάνω σου. Μια ασυνήθιστη υγρασία. Ένας τρελαμένος Σεπτέμβρης απλώνεται στις ρόδες και τρώει σιγά σιγά τα φρένα, τα λάστιχα και το τιμόνι. Πέφτει η νύχτα, άχρηστα καλώδια κρέμονται απ’ τα μπαλκόνια. Στο αυτοκίνητο το cd παίζει «who killed Mr. Moonlight».

all our dreams have melted down

we are hiding in the bushes

from dead men

doing Douglas Fairbanks stunts

Advertisements

19 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες, ζεστές μέρες

19 responses to “διάδρομος H17

  1. Ναι, εφιαλτικό μέρος.
    Κάθε φορά ορκίζομαι ότι δεν θα ξαναπατήσω.
    Και τώρα σκέφτομαι να πάω να πάρω δυο βιβλιοθήκες ακόμα.
    Γαμώτο.

  2. άστα δύτη, γιατί κι εγώ νομίζω ότι άλλη μια φορά θα χρειαστεί να πάω τώρα στα κοντά και μόνο που το σκέφτομαι ..μπρρρ

    δύο βιβλιοθήκες; φαντάζομαι τους θησαυρούς σας…

  3. Μπορεί να το παρακάνω κι εγώ με τα βιβλία.
    .
    .
    .
    Μήπως να ξαναπάρω τηλεόραση γιατρέ μου;

  4. γιατρός: όχι. τα ναρκωτικά δεν τα κόβουμε για να τα ξαναρχίσουμε.
    γιατρός: δεν υπάρχει «παρακάνω» σε ορισμένα πράγματα.

  5. Ευχαριστώ γιατρέ μου.
    Οπότε το ΙΚΕΑ είναι κάτι σαν την πικρή ασπιρίνη.

  6. Εγώ μια φορά χθες δεν πήγα στο ikea (αν και το είχα σκεφτεί).
    Λέτε να είναι συγγραφικό τέχνασμα για να θολώσει τα νερά;

  7. Μετά τα νησιά στο ΙΚΕΑ… Βιτσιόζο σε βρίσκω! :))

  8. Ομολογώ την αμαρτία μου: δεν εχω πάει ΑΚΟΜΑ στο ΙΚΕΑ. !

  9. @ Δύτη,
    δεν ξέρω αποφεύγω τις ασπιρίνες. όταν πονάω πέφτω για ύπνο. το ΙΚΕΑ πάντως μια πίκρα την έχει.

    @ κόκκινα παπούτσια,
    μπορεί, για τίποτα πια δεν είμαι σίγουρος. φτάνει που είστε σίγουρη ότι δεν ήσαστε εκεί.

    @ ροδιά,
    κι εγώ μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα δεν είχα ξαναπάει. Τώρα όμως έχω πάρει τη δόση μου για τον επόμενο χρόνο τουλάχιστον. Ας όψεται η μετακόμιση. (δε στο είπα χθες ε; μετακομίζω)

  10. Ω,δεν είναι πάντα έτσι.Αλλά να:τις ίδιες μέρες μετακομίζει κι ο πρωθυπουργός μας και,όσο να΄ναι,μια παρά πάνω κίνηση την έχει…

  11. Πού να είχατε να πάτε και στο Jumbo, δηλαδή…

  12. gasireu

    Που να είχες πάει στον τελευταίο σωσμένο ταλαντούχο επιπλοποιό για ένα μασίφ ξερωγώ επιπλάκι τριανταφυλλιάς-καρυδιάς-καστανιάς, να σου έχει ζητήσει μια περιουσία επιτόπου, για να ζήσεις το όνειρο του μοναδικού και του αιώνιου (και 2 χρόνια μετά να σου σκάει φερειπείν το λούστρο), του σχεδόν καλλιτεχνικού, της μετουσίωσης του ονείρου με τέσσερα πόδια και δυο συρτάρια (δε συζητώ για σκάλισμα και ξυλογραφίες ούτε για πλάκα)! Ξέρω, ξέρω, είμαι ο άγγελος του κυνισμού πια, αλλά έχω στραβωθεί ο άνθρωπος απ’ αυτά που βλέπω, για να μην πω τι ακούω…βρεμένη σανίδα…χαχα

  13. @ selitsane,
    αν καταλάβω ότι θα πλένω τα χέρια μου στον ίδιο νιπτήρα με τον κωστάκη.. καλά όχι δε θα πεθάνω.

    @ g,
    επιτέλους (ώρα να φανούν οι φίλοι ..και τα δανεικά τους)

    @ theorema,
    μα έχω πάει στο jumbo. μάλιστα μου φάνηκε κάπως καλύτερα. φταίει μάλλον που ‘χαμε πάει να ψωνίσουμε δωράκι κούκλα ρουβά σε 28χρονη γαϊδάρα φίλη μας. Ο ενλόγω σάκης κούναγε τα γοφιά του εν είδει χορευτικού και είχε και κάτι περίεργα λαμπάκια αν ενθυμούμαι καλώς.

    @ gasireu,
    είμαι εγγονός μαραγκού. δεν μασάω από αγύρτες.
    (καλά με έχουν καραφλιάσει οι μάστορες με τις τιμές τους. το μηνιάτικο (μου) το χουν για ψωμοτύρι με μισή δουλειά)
    αλλά αφού κατά βάθος είστε καλός άνθρωπος γιατί μου είστε έτσι αντιρρηξίας τώρα;
    εντάξει το όνειρο του μοναδικού & αιώνιου το ξεχνάμε. αλλά όσο να πεις δεν είναι ενοχλητικό να χουμε όλοι ακριβώς το ίδιο διαμέρισμα;

  14. Υπάρχει τ.έ.τ.ο.ι.ο. αντικείμενο στο εμπόριο???
    Βυτίο, τα Χριστούγεννα λέω να κατέβω στην Αθήνα. Θα έχεις προλάβει να μου εξασφαλίσεις ένα ολόιδιο? Φοβάμαι πως μέχρι τότε μπορεί να έχει εξανλτηθεί το στοκ 🙂

  15. theorema δεν υπόσχομαι τίποτα, αλλά θα βάλω τα δυνατά μου. στην ανάγκη θα κλέψω το δώρο απ’ τη φίλη μου.
    πάντως είναι ε- ξ- α- ι- ρ- ε -τ – ι- κ- ό.
    θα το δεις και δε θα το πιστεύεις.

  16. gasireu

    ουσιαστικά συμφωνούμε…χο χο χο…εμένα αντικείμενα αξίας δώστε μου και σας είμαι ευγνώμων…
    αυτό με το κουκλάκι ξεγοφιασμένο Σάκη ήταν μεγάλη είδηση!!!!

  17. Με το ΙΚΕΑ τα κουτσοκαταφέρνω -αρκεί να πηγαίνω σπανιότατα. Στο Mall δεν την παλεύω με τίποτα.

  18. @ gasireu,
    το ήξερα ότι θα λυσσάξετε όλοι με το κουκλάκι. Μιλάμε για τρελή περίπτωση. Αφού μετά σκεφτόμουν να το κρατήσω για τον εαυτό μου.

    @ aerosol,
    καλά το mall είναι ακόμη χειρότερο. Και να σκεφτείτε ότι κάποιοι πηγαίνουν και απλά για καφέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s