χωρίς θέμα

Καθόμαστε σ’ ένα απ’ τα γνωστά φριχτά και υπέροχα επαρχιακά μπαρ. Μπροστά μας γύρω από ένα τραπεζάκι κάθονται τρία κορίτσια. Όλα περιποιημένα υπερβολικά. Στέκονται εκεί, όρθιες, βαμμένες, με το μαλλί ακίνητο και αεροδυναμικό. Η μία παίζει με το κινητό της. Τη βλέπουμε που κοιτάζει φωτογραφίες. Είναι οι ίδιες κοπέλες, προφανώς λίγη ώρα πριν. Με φόντο ένα άσπρο τοίχο, ποζάρουν στο μικροσκοπικό φακό. Η κοπέλα δεν αρκείται στην παρατήρηση και την επιδοκιμασία των ενδυματολογικών επιλογών τους, παρά ζουμάρει πολύ, πάρα πολύ, όσο πάει, στους γοφούς της, στα μπούτια της να βεβαιωθεί ότι – όχι φυσικά – δεν υπάρχει τίποτα ενοχλητικό εκεί κάτω. Τρεις κοπέλες επί περίπου δέκα ίσως και παραπάνω λεπτά περνάνε το καλοκαιρινό τους βράδυ περιτριγυρισμένες από ποτά, άνδρες, γυναίκες κλπ μπροστά στην οθόνη του κινητού που προβάλλει για αυτές την καλύτερη ταινία που γυρίστηκε από κτίσεως κόσμου. Τα αδύνατα μπούτια τους.

*****

Στην Αμοργό, στη μεγάλη λόζα, την ώρα ακριβώς που το βιολί επιτέλους πιάνει έναν Ικαριώτικο, σώζοντάς μας για λίγο από τα άθλια νέο – δημοτικά, η διπλανή μας παρέα, φωτογραφίζεται με φόντο μια εκκλησία που ανταγωνίζεται μάταια το λευκό των οδοντοστοιχιών τους. Είναι ακίνητες, για μερικά δευτερόλεπτα μοιάζουν με αγάλματα ή ίσως με τα χαμογελαστά  μοντέλα που παρελαύνουν στα καλλιστεία και τις ειδήσεις του σταρ και για τα οποία πολλοί υποστηρίζουν ότι έχοντας χάσει κάτι από την ανθρώπινη φύση, μπορούν να στέκονται παντελώς ακίνητα, μιμούμενα τον Τζόκερ για όσο χρόνο χρειαστεί. Ακόμη και για πάντα. Γρήγορα κορίτσια, τους ψιθύρισα, θα χάσετε το χορό. Θα τελειώσει το πανηγύρι, τέλειωσε το καλοκαίρι.

*****

Εμείς βέβαια φανερά αναζωογονημένοι από τον αέρα και τα κρύα νερά του νησιού, σ’ εκείνο το πανηγύρι ανακαλύπταμε αν όχι το πιο ωραίο, σίγουρα το πιο ποθητό κορίτσι των Κυκλάδων. Επί μέρες κρυβόταν ανάμεσα στα «εναλλακτικά» ντυσίματα και τα μαυρισμένα σώματα. Χόρευε απέναντι απ’ το βιολί με μια παμπάλαια χάρη κι αν ακολουθούσες τα βήματά της ποιός ξέρει σε ποιούς γκρεμούς θα τσακιζόσουν πανευτυχής και μεθυσμένος. Μια μαυρομάλλα που γεννήθηκε στο μέσο κάποιου κυκλωτικού χορού ή την ώρα που πατούσαν τα σταφύλια και απ’ τις αναθυμιάσεις ζαλίστηκε κι ο τελευταίος λογικός. Επικίνδυνες οι γυναίκες που δεν ποζάρουν, μα χορεύουν σε ρυθμούς αρχαίους και πονηρούς. Νομίζω ήταν Λαρισαία ή κάτι τέτοιο. Ε τί θα ήταν;

*****

Φέτος όμως μου έλειψαν τα βουνά της Αρκαδίας. Δε λέω καλές οι βόλτες στην Ηλεία και τη Μεσσηνία αναζητώντας τη θάλασσα, αλλά υπάρχει κάτι άλλο στην Αρκαδία, κάτι που σε πιάνει κατευθείαν απ’ το λαιμό. Ας πούμε, μοιάζει σα να διαβάζεις για καιρό, διάφορα ωραία και πολύ ενδιαφέροντα βιβλία και ύστερα να πιάνεις στα χέρια σου τον Σελίν. Ανοίγεις τις σελίδες και δεν αντέχεις, πρέπει κάθε τόσο να κάνεις μικρές παύσεις. Αλλιώς, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να βουλιάξεις μέσα του, οριστικά και αμετάκλητα.

*****

Τα καλοκαίρια τα τελευταία χρόνια μου πέφτουν όλο και πιο βαριά. Ο Σεπτέμβρης νομίζω θα με βρει λίγα εκατοστά πιο βαθιά στο έδαφος. Περπατάω και τα παπούτσια μου σκάβουν το πεζοδρόμιο. «Ένας αποτυχημένος ποιητής μέσα σε κάθε άνθρωπο» που λέει κι ο καλός κύριος Λόουρυ.

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

9 responses to “χωρίς θέμα

  1. Η τρίτη σας παράγραφο είναι εξαιρετική.
    Όπως και η επικίνδυνη μαυρομάλλα φαντάζομαι.

  2. Vanilla

    Ο παραλληλισμός με τον Σελίν μου άρεσε ιδιαιτέρως. Ίσως γιατί πριν μία εβδομάδα τελείωσα το «Ταξίδι». Αριστούργημα.

  3. manos

    σε περιμένω αύριο με το βιβλίο του Σελίν

  4. @ Μάνε,
    α ναι βεβαίως. εξαιρετικά επικίνδυνη.

    @ Vanilla,
    το τελειώσατε ε; κοντεύω κι εγώ. αλλά όλο κάνω μπρος πίσω. μάλλον προσπαθώ το κάνω να φανεί μεγαλύτερο.

    @ καλησπέρες gasireu

    @ μάνε, καλωσήρθαμε πάλι πίσω. άντε να δούμε τί θα δούμε.

  5. Κοίτα να δεις, αγαπητό βυτίο, κάτι παράξενο που συνέβη.
    Είδα στον ύπνο μου ένα καλοκαιρινό βράδυ πως βρισκόμουν σε ένα σαλόνι «αποστειρωμένο» κάπου στο Κολωνάκι και πως καθόταν απέναντι μου μια ακόμα πιο «αποστειρωμένη» γηραιά κυρία με μαλλί στην τρίχα, ταγεράκι κλπ κλπ και ξέρεις τι μου έλεγε?? Ότι στην πραγματικότητα αυτή ήταν το Βυτίο , δηλαδή εσύ!! Κι έλεγα πως δε μπορεί, κάποιο λάθος θα έγινε, δε μπορεί αυτή η μαντάμ να τα γράφει όλα αυτά! Όμως αυτή με σαρδόνιο χαμόγελο επέμενε. Κι εγώ τρόμαξα, πάρα πολύ τρόμαξα σου λέω. Αλλά το πρωί ξύπνησα κι είπα πως πάει, όνειρο ήταν ευτυχώς.

    Που λες, ήμουν κι εγώ στην Αμοργό και στο πανηγύρι! Και στη Μεσσηνία πήγα μεταξύ άλλων. Βίοι παράλληλοι:)

    Ελπίζω πάντως να μίλησες στο κορίτσι. Κρίμα ν’ αφήνεις να χαθεί τέτοια στιγμή.

  6. ώστε γριά με μαλλί τίγκα στη λακ & παχύ χαλί & βαριές βελούδινες κουρτίνες κλπ απαπαπα
    ωραία εντύπωση 🙂 λες να φταίει κάτι που έγραψα;

    αμοργό ε; στο πανυγήρι ε; θα σε ψάξω στις φωτογραφίες μες στο πλήθος που χορεύει. δεν πιστεύω να μου πάρει περισσότερο από δύο τρία λεπτά για να σε ξετρυπώσω.

    υγ. η στιγμή χάθηκε υποχρεωτικά. αλλιώς πώς θα τη θυμόμουν τόσο καθαρά;

  7. Ναι ναι! Και σαλονάκι λουί κενζ! άσε, δράμα..!

    Χμμ … κομματάκι δύσκολο να με ξετρυπώσεις. Δε φόραγα, βλέπεις, τα κόκκινα παπούτσια μου 🙂

    Κι άφησες τη στιγμή να χαθεί, λοιπόν.. τσκ τσκ τσκ.. κάτι τέτοια λάθη κάνετε εσείς τα αγόρια..

  8. μου φάνηκε όμως κπ στιγμή πως είδα ένα ψάθινο καπέλο. θα στίψω το μυαλό μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s