μερικές παρατηρήσεις μπροστά στην τιβί*

Αυτές τις μέρες το mega ξαναδείχνει το «Λόγω τιμής».  Λίγα λεπτά φτάνουν για να παρατηρήσεις το χάος που έχει μεσολαβήσει αυτά τα χρόνια στον τρόπο που οι ,ας τις πούμε, νεανικές τηλεοπτικές σειρές αναπαράγουν τις εικόνες της ζωής στην Αθήνα.

Στις σημερινές σειρές κανείς δε θα ήθελε να γίνει ταξιτζής, πόσο μάλλον καντινιέρης σε κάποια πάροδο της παραλιακής. Αντίθετα, κυριαρχούν πλήρως τα λαμπερά επαγγέλματα. Τα σήριαλ είναι γεμάτα διαφημιστές, δημοσιογράφους, ραδιοφωνικούς παραγωγούς, manager και γενικότερα υπάλληλους μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών. Την ίδια λαμπερή πορεία ακολουθεί και το cast. Το υπέροχο χαλαρό – αλλά και κυριλέ όποτε χρειάζεται- στιλάκι δίνει και παίρνει, τα αξεσουάρ εναλλάσσονται και οι μοδάτες εμπνεύσεις του κομμωτή δεν έχουν τέλος. Κοιτάξτε όμως το ντύσιμο των παιδιών στο λόγω τιμής. Τότε υπήρχε ακόμη χώρος για άκομψους συνδυασμούς και φριχτές πολυχρωμίες. Με άλλα λόγια, δεν σύχναζαν ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι, στις σελίδες των περιοδικών και στους αληθινούς δρόμους της πόλης.

Σεναριακά, και για να είμαστε μέσα στην εποχή, έχουν αρχίσει να εισχωρούν στοιχεία μυστηρίου και συνομωσιών. Ως προς τους διαλόγους, νομίζω ότι οι κουβέντες στο λόγω τιμής, μοιάζουν αρκετά τραβηγμένες και μελοδραματικές αλλά παραμένουν πιο ανθρώπινες. Τώρα όλοι εκσφενδονίζουν εξυπνάδες και υιοθετούν ένα υποτιθέμενο περίεργο χιούμορ, σα να γέμισε η οθόνη με κομμένες σκηνές απ’ την πιο πρόσφατη ταινία των (έτσι κι αλλιώς υπερεκτιμημένων νομίζω) αδερφών Κοέν. Υποτίθεται ότι οι ήρωες διαθέτουν έναν συνδυασμό υπόγειου κυνισμού και προχωρημένων greeklish. Στην πραγματικότητα, απλώς άλλαξαν προορισμό και τις νύχτες καταφεύγουν στο εναλλακτικό Γκάζι. Βέβαια εξαρχής, εκείνο που είχε σημασία ήταν το περιεχόμενο του ποτηριού και η αναπόφευκτη κατάργηση της απόστασης από τον άλλο και όχι η διακόσμηση του μαγαζιού.

Τα soundtrack των σειρών είναι ιδιαίτερα προσεγμένα, είτε πρόκειται για δημιούργημα του τραγικού Παπακαλιάτη είτε της συμπαθούς Κοντοβά. Η μουσική που γεμίζει τις μέρες των πρωταγωνιστών αποτελείται από τα πιο προχωρημένα ποπάκια. Διασκευές γνωστών κομματιών, καινούρια συγκροτήματα κι ότι άλλο ακούς στα μπαρ που συχνάζουν οι ήρωες. Τουλάχιστον στο «Λόγω Τιμής» κάποτε, γύρω από ένα τραπέζι, τραγούδησαν Διονυσίου. Τώρα ποιο τραγούδι θα μπορέσουν να πούνε μαζί; Άραγε, ποτέ και πώς αποκτά κοινά λόγια το ντέρτι τους;

Όσο για την ομοφυλοφιλία, αυτή παρουσιάζεται πλέον ως μια απλή ευκαιρία να αλλάξουμε αντωνυμία στο ανέκδοτο. Ως μια πηγή που χαρίζει κάποιες παραπανίσιες παραλλαγές στον παρεΐστικο χαβαλέ. Τότε όμως νομίζω, η αμηχανία, το ζόρι, η δυσκολία έδειχνε ότι δεν καταλαβαίναμε αλλά αγαπούσαμε. Δε χρειαζόταν αποδοχή (τί φριχτή λέξη ε;) ή κατανόηση αλλά αγάπη. Ο άλλος δεν έπρεπε να κατανοηθεί ως μια διαφορετικότητα, αλλά ήταν απλά ένα κομμάτι δικό μας, αγαπημένο. Δε γινόταν ή δε χρειαζόταν να απαντήσουμε σε κανένα γιατί και πώς. Άλλωστε είναι γνωστό ότι πλέον, μπορείς να είσαι ότι θες, straight ή gay, αρκεί να είσαι πολύχρωμος και ευτυχισμένος. Να έχεις φράντζα, να μην έχεις φύλο.

(Ο Ευγένιος λέει:  «Όσο πιο μεγαλόφωνα διαλαλούν οι όμοιοι τα δικαιώματα των διαφορετικών, τόσο λιγότερο πειστικά αναλαμβάνουν και οι μεν και οι δε να αποδείξουν ότι αυτά τα δικαιώματα είναι κάτι καλύτερο από μια πρόσκληση στην εκπομπή της απερίγραπτης Στεφανίδου»)

* ή γιατί τα καλοκαιρινά βράδια ακόμη κι αν βαριέσαι να βγεις, δεν πρέπει να ανοίγεις την τηλεόραση. Προκειμένου να την κλείσεις κάθεσαι και γράφεις ποστ.

Advertisements

16 Σχόλια

Filed under διάφορα, ζεστές μέρες

16 responses to “μερικές παρατηρήσεις μπροστά στην τιβί*

  1. Στην τηλεόραση επιτρέπεται να βλέπουμε μόνον ταινίες του Τζάκι Τσαν ή του Χάρισον Φορντ(σε ρόλο πράκτορα της CIA) ή άντε του πολύ Κλωντ Βαν Νταμ.Είναι ευεργετικές διότι:
    1.Καλλιεργούν το πνεύμα και την εκλέπτυνση των τρόπων συμπεριφοράς.
    2.Εμβαθύνουν στην έννοια των δικαιωμάτων του ανθρώπου.
    3.Βοηθούν στην ψυχική ισορροπία μιας και από την αρχή είναι γνωστό ότι οι κακοί(κομμουνιστές,άραβες,νέγροι,κινέζοι,φρικιά κλπ) θα κατατροπωθούν.
    4.Καταπολεμούν το άγχος αφού,ακόμα κι αν πάρεις έναν εικοσάλεπτο υπνάκο στη μέση της ταινίας,ξυπνώντας μπορείς να ξαναπιάσεις το νήμα της ιστορίας,χωρίς να σου λείπουν συνέχειες.

  2. Στην τηλεόραση επιτρέπεται να βλέπουμε μόνον το ειδωλό μας που καθρεπτίζεται πάνω στη σκόνη της σκοτεινής οθόνης καθώς περνάμε βιαστικά από μπροστά της.

    Είναι ευεργετικό μόνο διότι διαπιστώνουμε αν έχουμε παχύνει επειδή καθόμαστε με τις ώρες και γράφουμε ποστ.

  3. @Τσαλαπετεινός

    Δε με λυπάστε;!Πρέπει δηλαδή να βλέπω τα μούτρα μου κάθε φορά που περνάω από ΄κει;!

  4. @ selitsanos : Μπορείτε να τη βάλετε χαμηλά στο ύψος της γάμπας.

  5. Μα δεν ηταν τραζικ που εγραφε για μια παρεα νεων παιδιων των 90s μια 45φευγα (τοτε *) τηλεοπτικη σεναριογραφος?

    Απαντω εγω.
    [ηταν:-)*]

    Το σεναριακο genre της Μιρελλας ηταν always καμωμενο απο εκεινο το ηδυπαθες μεταφεμινιστικογενες υλικο που εκανε τις κρυφοκαραγκουνες αποφοιτους των ανα τη χωρα πανεπιστημιακων τμηματων να στεναζουν, να υποφερουν και να χτυπιουνται με τον ιδιο ακριβως τροπο που χτυπιοντουσαν οι ανα την επικρατεια Σουλες (νομιζοντας πως το γρεζι στη φωνη του Χατζησαββα προοιωνιζε τον ερωτικο μετρικο αποηχο μιας ξεχασμενης απο την συγχυση επιθυμιας).

    Βεβαια οι δημαγωγοι του αισθηματος αυτην την αλφαβητο την παιζουν στα δαχτυλα και το κοινο που ειναι παντα αθωο εν τη συγχυσει του ( το χρυσο μου:-) την καταπινει ωσπου να πεις Sex and the city;-)

    Anyway, αυτο που θελω να πω ειναι πως καθε εποχη
    αισθητικοποιει αυτο που νιωθει πως εχει αναγκη.
    Η ταγαριασμενη γενια των αμφιθεατρων (των late70s, αρχων 80ς) αφου ειχε βαρυστομαχιασει με Γκονταρηδες, Αγγελοπουλους, Μπερτολουτσηδες και λοιπους συγγενεις ενιωσε την αναγκη οταν αρχισε να καθεστωτικοποιει την γλωσσα τη δικια της γενιας, να κανει ενα (ενοχικο στην αρχη και ξεσαλωμενο στη συνεχεια) hommage στις ελληνικες ταινιες. στα αγιοκληματα, και σε λοιπες διαφορες αδιαφορες εθνικοαπελευθερωτικες για το φαντασιακο της υποβαθρο, επενδυσεις.
    Η γενια των late 80ς, αρχων90ς αρτι αφιχθεισα απο τις διαφορες μητροπολεις που σπουδασε και με τη βοηθεια των διαφορων οικονομικων πακετων διψαγε να εναρμονισει το εσωτερικο της φαινοτυπο(μειγμα ηδονιστη αρχοντοχωριατη και αυταπατωμενου φυλακα ηθικων ερειπιων) με αυτο που φαινοταν πως θα μπορουσε να γινει τοτε η Ελλαδα αν η βαθυτερη μας επιδιωξη ως υποκειμενα δεν ηταν οι ανθισμενοι (και ψοφιοι) κηποι των τραπεζων.
    Ο Κωστοπουλος το ηξερε πως διαπραττει ενα συνειδητο ψεμα. Το ιδιο και αυτοι που το αγοραζαν.
    Η γενια των late 90s, αρχων 00ς, τεκνα πολλοι απο αυτους των πρασινοφρουρων και των λοιπων τροφιμων των διαφορων πασοκικων δημοσιουπαλληλικων κλαδικων αρκτικολεξων της πρασινης και πολυ συντροφικης δεκαετιας του 80, ειναι σιγουρο πως δε προλαβαν να ανακαλυψουν εν fool γκλορυ (που λεν και στη Τ.Ο. τους 😉 τον πολυτιμο μαργαριτη της Ελλαδας αλλα δε χολοσκασανε κιολας. Την δαποπασπιτικη εκδρομουλα τους στην Μυκονος την κανανε, γευτηκανε και λιγακι απο το επιθανατιο ξεσπασμα του υστερου κωστοπουλισμου, αντιμετωπισανε τις Ολυμπιακες αυνανιστικες αρλουμπες, η πλειοψηφια τους, ως ευωδιαστο και παρηγορητικο θεσφατο και υστερα ξανακρυφτηκανε (για να ξαποστασουνε βρε αδερφε:-) κατω απο τον βελουδινο και απολυτως νομιμο αρα και ηθικα αποκτηθεντα γονεικο κορβανα. Που θα παει, αφου βρουν που πηγαν τα λεφτα δε θα βρουν τροπο και να τα κανουν να ελθουν?

    Οσο για την ομοφυλοφιλια εχω να πω πως προτιμω το σημειο που ειμαστε τωρα. Εχει γινει σαφης πια και μια ορατοτητα, που ειναι σαφως προτιμοτερη ως κατασταση απο τον ποιητικο αναλφηβητισμο που περιγραφεις (στην καλυτερη περιπτωση:-) και το λουμπεν κραξιμο που ηταν η πεπατημενη (στην χειροτερη). Και επισης υπαρχει και ενα oλουθε διαχυτο «θα σου ερθει απο εκει που δε το περιμενεις» που το θεωρω μια χαρα επιρροη για την συνηθως «μαυρο ή ασπρο- ψυχοσυνθεση του μεσου straight(και gay;-).

    Συμπερασμα?
    Το μπλεξιμο των μπουτιων ειναι απελευθερωτικο.

    (οπως και τα σεντονοσχολια μου;-)

  6. όχι μόνο λόγω της καταπλήκτικ γλαφυρότητας του λόγου του, συμφωνώ με τον ggl.
    Mainstream συσκευασμένο / σενιαρισμένο και το τότε και το τώρα. *
    Αυτή η ανεκδιήγητη Μιρέλλα δεν είχε κάνει και την Αναστασία; Έλεος λέμε!

    Βυτίο, πήγαινε να πιεις καμιά μπύρα παιδί μου, ας είναι και στο Γκάζι!…. 🙂

    *Απλά αναφέρεται σε άλλη εποχή και λογικό να αντικατοπτρίζεται αυτή η εποχή. Καταλαβαίνω πως αυτό είναι το πόιντ σου, αλλά μήπως επειδή αρχίζεις να τριανταρίζεις σε πιάνει αυτή η ρετρό νοσταλγία; Περίμενε κάνα-δυο χρόνια, να βάλεις το 3 μπροστά και θα τα απομυθοποιήσεις -στάνταρ. Δε νομίζω πως είναι τόσο χαοτικό το χάσμα, ειδικά σε ό,τι αφορά την ειλικρίνεια των προθέσεων.
    [ντάξει, είναι κι ο Μαρκουλάκης στη μέση βέβαια που πλέον πολιτεύεται, χα χα χα!]

  7. @ Σελιτσάνε,
    τα έκοψα όλα, βλέπω μόνο τα μεσημέρια bob ross στην ΕΤ3, γιατί με ησυχάζει πλήρως και κάνω εξαιρετικές σιέστες. Αλλά αν ήταν να δω κάτι δε θα κατέφευγα στον ένα και μοναδικό Στίβεν Σιγκάλ, οι άλλοι είναι κάτι ψόφιοι.

    @τσαλαπετεινέ, γιατί δεν μπορώ να καθρεφτιστώ για λίγο στην οθόνη του pc, όταν καταφέρνει επιτέλους να κλείσει.
    Εγώ λέω ότι η τιβί μπορεί πολύ ωραία να γίνει αποθετήριο σεμεδακίων. Γι’ αυτό δεν την έφταξαν έτσι κι αλλιώς εξαρχής;

  8. οι υπόλοιποι δύο, νομίζω με παρεξηγήσατε. Δεν υπερασπίζομαι τη Μιρέλλα. δεν λέω πως η σειρά εκείνη ήταν καλή. (κατ’ αρχάς δεν υπηρχε ούτε ένα ωραίο γκομενάκι και εκτός από Διονυσίου τα παιδιά τραγουδούσαν στο διαμέρισμα με κιθάρες το «να μ’ αγαπάς» )

    @ ggl,
    πρώτον συμφωνώ κι εγώ. ήταν.
    δεύτερον, η ιστορική σου αναδρομή είναι εξαιρετική, θα την πάρω.
    Αλλά πώς γίνεται κάθε φορά να αισθητικοποιούμε τα χειρότερα απ’ όσα έχουμε ανάγκη ή απλά να στρώνουμε το χαλί για να ξεσαλώσουμε μεγεθύνοντας τα πιο άθλια χαρακτηριστικά κάθε εποχής;
    όσο για την ομοφυλοφιλία, εννοείται ότι είναι προτιμότερη χίλιες φορές η ορατότητα. και σ’ αυτό συμφωνούμε. αλλά δεν βλέπεις αυτό που λέει ο ΕΑ; «Οι λεγόμενοι διαφορετικοί, έχουν τώρα το δικαίωμα να βεβαιώσουν την ασύγκριτη έλλειψη σοβαρότητας και βαθέων συναισθημάτων, για την οποία τους καυτηρίαζαν εκ γενετής. Γίνονται νούμερα.»

    ή για να το πω αλλιώς: μπορούμε και την ομοφυλοφιλία να τη συνδέσουμε μ’ ένα στιλ, απλά μ’ ένα τρόπο ομιλίας ή ντυσίματος (εντελώς καθεστωτικό πλέον κι αυτό); Να την αποσυνδέσουμε από πάθη και επιθυμίες και να την ονομάσουμε απλά επιλογή, όπως ας πούμε πουκάμισο ή τι σερτ, δεν τρέχει και τίποτα. Και βέβαια δεν τρέχει και τίποτα, οι κρίσεις περί νορμάλ ή όχι είναι για όσους γεννήθηκαν για να τακτοποιηθούν και όχι για να ζήσουν. Μ’ αρέσει ο καθένας να ζει όπως τον προστάζει η επιθυμία του. όμως στην τιβί τώρα, είτε έχουμε να κάνουμε με καρικατούρες είτε με πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους με πολύ ειδικά χαρακτηριστικά. Ξαναλέω, το πάθος απουσιάζει.
    Και αυτό προσπαθώ να σχολιάσω και στις σημερινές σειρές. Οι οποίες δεν εννοώ ότι είναι χειρότερες. Εννοείται ότι μ’ άρεσαν τα Υπέροχα πλάσματα απείρως περισσότερο απ’ ότι η Μιρέλλα. Απλά και αυτά υιοθετούν μια πολύ συγκεκριμένη οπτική του κόσμου, οπτική που σήμερα με εκνευρίζει. Ίσως το ΛΤ τότε να μην το πρόσεχα με τέτοια αρνητική διάθεση.

    @ καλή μου κροτ,
    η αναστασία rulezz. xεxεxε. είναι γνωστό διαχρονικά όλη η ελλάδα ψάχνει μια πουτάνα να της ρίξει όλο το φταίξιμο.
    ως προς την ειλικρίνεια των προθέσεων και τη ρετρό νοσταλγία, ελπίζω να σε κάλυψα με αυτά που είπα λίγο πιο πάνω.
    Μην αρχίσουμε την κουβέντα για τη νοσταλγία, είναι ατελείωτη. θα σου πω μόνο ότι για καμιά εποχή της ζωής μου δεν έχω σκεφτεί ποτέ μακάρι να την ξαναζούσα, αυτή ή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Καθετι για όσο είναι καλό είναι.
    Δεν περιμένω τίποτα καλύτερο απ’ τα σήριαλ, απλά αυτό που προσπαθώ να πω ότι τώρα όλη αυτή η συλλογική παράνοια της εποχής, προμοτάρεται πολύ καλύτερα και πολύ εντονότερα από ποτέ.

    και όχι δε θα πάω στο Γκάζι, να πας εσύ. χα αλλά ξέχασα εσύ δεν προλαβαίνει, γυρνάς στην φεστιβαλική Ευρώπη και μας πετάς το ξεροκόμματο της μιας μπύρας. όχι ρε θα κάτσω μέσα. τέλος.

  9. Πες του Ευγενιου πως αυτα τα «περι έλλειψη σοβαρότητας και βαθέων συναισθημάτων» ειναι τοσο 18th century χαντκραφτ psychology που βαριεμαι να τα αντικρουσω;-)
    Το θεμα ειναι να μη μπερδευουμε την αναπαρασταση με την πραγματικοτητα (και οσο θα βελτιωνεται η ορατοτητα τοσο θα βελτιωνεται και αυτη η πλευρα).
    Ουτε χρειαζεται να τη συνδεουμε η να την αποσυνδεουμε ειδικα με κατι τοσο ενδημικα αρρωστημενο και σαπιο οπως τη ποποκουλτουρα της ελληνικης ιδιωτικης τηλεορασης Σπυρο μου.
    Βαλκανικο infotainment της κατωτερης υποσταθμης, προιον επιχειρηματικης διαπλοκης και γενικευμενης ανομιας που ουτε η μεση οκλαχομιωτισσα θα δεχοταν να καταναλωσει;-).
    Χρειαζεται να τη βιωσουμε both sides , straight and gays μ’ενα διαφορετικο τροπο που νιωθω πως εχουμε αρχισει να τον αρθρωνουμε ως γενια πολυ καλυτερα απο τους προπατορες μας.
    Θα την βρουμε την ακρη, ειμαι αισιοδοξος:-)

    (το ανησυχητικα βεβαιο ειναι πως δε θα καταφερουμε να επαναπρογραμματισουμε τοσο ευκολα το γαγγραινιασμενο κυτταρο του πασχοντος κοινωνικου σωματος.Αλλα αυτο ειναι αλλουνου ποστ ευαγγελιο:-)

  10. Εγώ αποχαιρέτησα για πάντα (ελπίζω) την τηλεόραση στο σπίτι πάει ένας χρόνος τώρα. Αλλά οφείλω να πω ότι κι εκείνη με αποχαιρέτησε όμορφα, με την «Άμυνα ζώνης» που πρέπει να είναι το καλύτερα γυρισμένο και πιο ρεαλιστικό σήριαλ που έχω δει ποτέ (των αμερικανικών συμπεριλαμβανομένων). Εδώ στην επαρχία, σειρές όπως οι σημερινοί επίγονοι του «λόγω τιμής» (που ωραία περιγράφεις, τα δικά μου λόγια περιττεύουν) με βοήθησαν να σιχαθώ δια παντός την «εναλλακτική Αθήνα» και την αυτοεικόνα της…

  11. Βυτίο, εντάξει σε παρεξήγησα, αλλά η δευτερολογία του ggl με καλύπτει ακόμα περισσότερο και στέκομαι κυρίως στη φράση:
    «να μη μπερδευουμε την αναπαρασταση με την πραγματικοτητα »
    και
    «Χρειαζεται να τη βιωσουμε both sides , straight and gays μ’ενα διαφορετικο τροπο που νιωθω πως εχουμε αρχισει να τον αρθρωνουμε ως γενια πολυ καλυτερα απο τους προπατορες μας.»

    Μολονότι, ειδικά για το θέμα της ομοφυλοφιλίας, για μένα είναι πιο απλά τα πράγματα, αλλά δυστυχώς δεν τα βλέπουν έτσι όλοι: όπως δεν θέλω να χώνουν τη μύτη τους στο κρεβάτι μου, έτσι δε χώνω κι εγώ τη μύτη μου στο κρεβάτι των άλλων. Απλά πράματα και end of story.

    Κατά τα άλλα, μου ζήτησες Βυτίο, να σε πάω σε φεστιβάλ και σου το αρνήθηκα; όποτε θες, έλα να πάμε! Και σε φεστιβάλ και σε μουσεία και σε εκθέσεις και σε ό,τι θες! 🙂

  12. gasireu

    και η Βίκυ Βολιώτη ήταν τόσο νόστιμη…
    και η Βίκυ Βολιώτη ήταν τόσο νόστιμη…
    και ο Κούρκουλος ήταν πέρασε και δεν άγγιξε, αλλά με μια ξεθυμασμένη εσάνς μάτσο wannabe…
    δεν ξέρω τι να πω…θυμάμαι πιο καλά ρομαντικές ξενερωτικές εποχές του Γιάννης και Μαριά, για να καταλάβω το νόημα της αστικής και περίπου αστικής ζωής στον Γυμνό, στο Shallow Grave, στο Last Supper και στο Μυστικά και ψέμματα…

  13. gasireu

    δεν ήταν και τόσο νόστιμή ε, ε;
    ήταν η Αγγελική Δημητρακοπούλου πιο τρέντυ φάτσα…γεράματα μη σκας…

  14. @ greekgaylolita,
    τουλάχιστον είσαι αισόδοξος. κάτι είναι κι αυτό.
    (στο msn πριν λίγο, μέση κολωνακιώτισσα: «αυτός ο ggl έχει πολύ ωραίο λεξιλόγιο»)
    αλλά η αλήθεια είναι ότι ακόμη αναριωτιέμαι για την σημασία που πρέπει κανείς να δίνει στην τιβί.

    @ Δύτη,
    καλά κάνατε και αφήσατε την τιβί, αφού βλέπετε Βακαλόπουλο & Τσιώλη. Με βάλατε σε αγώνες και ανασκαφές βραδιάτικα.

    @ κροτ,
    κατ’ αρχάς, στην πραγματικότητα μάλλον είμαι πιο κοντά στη δική σου άποψη περί ομοφυλοφιλίας, αλλά τεσπα.
    καλά λοιπόν, να ‘ρθω και να με τρέχεις στα μουσεία και στις εκθέσεις; όλο τέχνη & κουλτούρα; ασ’τα αυτά καμιά μπύρα θα πιούμε;
    Επίσης έχω ακούσει ότι οι Ολλανδές είναι πανύψηλες καλλονές (τώρα που θα ξέρεις και τη γλώσσα δλδ να μας κάνεις τον διερμηνέα)

    @ gasireu,
    μα όχι μην το παίρνετε πίσω, πάνω που πήγα να ξεβρακωθώ, να αυτοεξευτελιστώ εντελώς. Ήταν νόστιμη, ναι. (τότε τουλάχιστον, έτσι μου φαινόταν. είχε κάτι εξαιρετικά φρύδια νομίζω, χεχεχεχεχε – έλεος τί λέω ο άνθρωπος).
    κατά τ’ άλλα 4 στα 4 πετύχατε.

  15. Odyssey

    Αγαπητό βυτίο,
    Τι κουβαλάς και δε μας δίνεις; (άσχετο)
    Αγαπητό, λοιπόν, βυτίο, έχετε χάσει επεισόδια. Ή μάλλον, έχετε μείνει πίσω.
    Το όραμα του» σκουπιδιάρης και ξερό ψωμί» αχνοφέγγει και σε λίγο θα λάμπει σαν υπέρλαμπρο άστρο.
    Θάναι κάτι σε Super Nova, καμωμένο από «σκοτεινή ενέργεια». (Μόλις παρακολούθησα ομιλία του κ.Νανόπουλου).
    «Ανεργία να μην είναι κι ότι νάναι»: Σύνθημα που πλησιάζει, σαν ψίθυρος, σαν βοή, γίνεται αίτημα και τελικά Κραυγή.
    (‘Οντας κι εγώ πίσω, γράφω μόνο για όσα σας πέσανε.
    Τα προχωρημένα δεν τα φτάνω.
    Αλλά, κάποια στιγμή, θα σας τα κλέψω, με την άδεια σας).

  16. @ αγαπητέ Odyssey,
    μα αν κουβαλούσα το οτιδήποτε εδώ θα ήμουν; Στα απειλούμενα από τον αφρικάνικό καύσωνα στενά των internets; Θα είχα πάει σ’ ένα ερημικό νησί, θα καθόμουν κάτω από ένα δέντρο και εκεί θα κατανάλωνα σιγά σιγά την βαρύ φορτίο.
    τώρα βέβαια έτσι όπως το θέτετε το θέμα και όπως απολύουν δεξιά και αριστερά χωρίς τέλος, μπορεί και να έχετε δίκιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s