στην εποχή των κουφών

Στο θέατρο βράχων ανάμεσα στις λέξεις τρυπώνει συνεχώς ένα κλικ. Ο ήχος που κάνει η κάμερα κάθε φορά που πατάς stop και rec. Ο άνθρωπος με την κάμερα στέκεται δίπλα μου. Κάθε δυο λεπτά πατάει ένα κουμπί, το κουμπί δίνει εντολή σ’ ένα κόκκινο λαμπάκι να αναβοσβήσει, το λαμπάκι παίζει στο δεξί μου μάτι, οι λέξεις του Παπαβασιλείου γίνονται ήχοι που τρέμουν, τα φωνήεντα διακόπτονται όπως όταν μιλάς σε κινητό και το σήμα έρχεται και φεύγει.

Κάτω αριστερά είναι δύο άλλοι, απ’ την ίδια παρέα, που σηκώνουν τα κινητά τους. Συντονισμένα γράφουν τα βιντεάκια τους απ’ την κάμερα του κινητού, βλέποντας ουσιαστικά την παράσταση με τη μεσολάβηση μερικών χιλιάδων pixel και μιας μικροσκοπικής οθόνης.

Κι όμως ο έρμος ο ηθοποιός είναι μπροστά στα μάτια τους. Οι λέξεις γίνονται ήχοι – να, το λέει κι ο ίδιος ο Ρίτσος. Τα ονόματα δε σημαίνουν τίποτα. Η παράσταση δε σημαίνει τίποτα. Είναι απλά 20 € και Σάββατο βράδυ. Είναι μαζεμένοι άνθρωποι μπροστά σ’ ένα νταμάρι και κάποιος που μιλάει. Δεν έχει σημασία τι λέει αυτός που μιλάει. Φτάνει που θα τον έχω στο σκληρό μου. Μια εικόνα δίχως ανάμνηση, ένα όνομα χωρίς ήχο, μερικά MB χωρίς καμία απολύτως σημασία.

*****

mediaΤην άλλη στιγμή βλέπω ένα σχέδιο του Banksy. Σαρκάζει τη λειτουργία των μέσων. Όχι, σαρκάζει το ανθρώπινο βλέμμα. Τη διαστροφή του να φωτογραφίζεις τον τραυματία και να μην τον βοηθάς, να αποτυπώνεις το ηλιοβασίλεμα και να μην το κοιτάς, να τραβάς στα κρυφά τον μπροστινό κώλο και να μην τον ακουμπάς (ή έστω κοιτάς). Η καταγραφή πρόλαβε τη ζωή στη στροφή και τώρα προηγείται με άνεση. Άλλωστε το να βλέπεις είναι πιο ανώδυνο, σίγουρα πιο εύκολο και μπορείς να διατηρείς μια απόσταση ασφαλείας απ’ την εξόχως αντιφατική και βρώμικη πραγματικότητα. Ο υπέροχος κώλος μπροστά σου μπορεί ν’ ανήκει σε κάποια που μιλάει, που αντιδρά, που ζητάει ή περιμένει ή που –θεός φυλάξει- με αυτόν τον καύσωνα ιδρώνει. Μα εγώ νόμιζα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι, άοσμοι άτριχοι και γυμνασμένοι. Το είδα και στην τιβί. [γνωστή τηλεοπτική περσόνα έλεγε χτες ότι είναι σέξυ γυναίκα, επιτυχημένη επαγγελματίας και ευαίσθητη μητέρα. Άσε που νομίζω ότι δε χέζει κιόλας]

*****

Στην παραλία υπάρχει μια ξαπλώστρα, είναι λευκή και κοστίζει μερικά €, ας πούμε 7. Σε μερικές ακραίες περιπτώσεις μάλιστα χρειάζεται να κάνεις κράτηση γι’ αυτή. Δεν πειράζει, είναι απαραίτητη. Η άμμος είναι βρώμικη, έχει μικρόβια και κολλάει παντού. Τρυπώνει μέσα στο μαγιό, μπαίνει ανάμεσα στα δάχτυλα και μένει πάνω στο δέρμα. Άσε που μέσα της κυκλοφορούν και μυρμήγκια. Το θέμα είναι να μην την ακουμπήσεις. Κι άλλωστε η ξαπλώστρα αυτή είναι πολύ βολική. Δεν πιάνεται η μέση σου. Σηκώνεσαι ωραιότατα και κάνεις τη βουτιά σου. Έπειτα στεγνώνεις πάνω σ’ ένα ωραιότατο πλαστικό που ζορίζεται απ’ τα κιλά και τη μυρωδιά του αντηλιακού σου. Φοράς τα γυαλιά ηλίου και ακούς τη μουσική του μπαρ. Ως γνωστόν η θάλασσα δεν έχει ήχο, ενώ ακόμη κι αν κάποτε μπορούσες ν’ ακούσεις το κύμα, τώρα δεν είναι εφικτό, απλά δεν μπορείς, αλλά και δεν θέλεις κιόλας και γιατί να θες εδώ που τα λέμε. Αφού το μπαρ παίζει τόσο ωραία ποπάκια και ρέγγε και καλοκαιρινά κομμάτια και μπορείς πάντα να δοκιμάσεις και τα κοκτέιλ. Τα δοκίμασες; Όχι; Κακώς. Ας πούμε ότι άνεμο ονομάζουμε πια το θόρυβο του a/c, και αρμυρίκι σημαίνει στα νεοελληνικά, ωραία άσπρη ομπρέλα που πάνω γράφει golden beach.

Στα τσακίδια και το καλοκαίρι τους.

Κράτα μόνο εκείνα τα ξυπόλητα πόδια στα σκαλοπάτια ενός άγνωστου σπιτιού, τις ώρες που κοιμήθηκες και δεν ακουγόταν τίποτα στην παραλία και το φιλί της, που κόλλαγε απ’ το ούζο. Να σώσεις ότι προλάβεις. Τυφλοί και κουφοί πια, όλες μας οι αισθήσεις έχουν μνήμη χρυσόψαρου και μηδενική επιρροή στην καθημερινή παράνοια. Αλλά δεν πειράζει. Αρκεί που ήμαστε κι εμείς εκεί. Να κοίτα, έχουμε και βιντεάκι απ’ το ηλιοβασίλεμα, την παραλία, τον ηθοποιό, τη συναυλία, τις εκλογές, το σινεμά, τη διαδήλωση, το σεξ.

υγ. κάποια στιγμή ανάμεσα στα άλλα ο Ρίτσος το έλεγε κάπως έτσι (το γράφω από μνήμης, δυστυχώς τώρα δεν το βρίσκω) :

ένας περπατάει σκυφτός βιαστικά στο δρόμο. σκοντάφτει σε μία πέτρα. πάει να σιχτιρίσει, αλλά μόνο τότε σηκώνει το κεφάλι και βλέπει ολόγυρα τον κόσμο, τους ανθρώπους. Φεύγει γεμάτος ενοχές.

η εικόνα από εδώ.

Advertisements

23 Σχόλια

Filed under διάφορα, ζεστές μέρες

23 responses to “στην εποχή των κουφών

  1. Ποτέ δεν μου άρεσε το καλοκαίρι.
    Από τα πιότερα χρόνια, περίπου 25 πίσω, προτιμούσα το χειμώνα, τη βροχή και την απομόνωση τις νύχτες απέναντι από τη μανιασμένη θάλασσα με τους κεραυνούς να σχίζουν τον ουρανό και να αναγκάζουν τις κόρες των ματιών μου να αλλάζουν αστραπιαία την εστίαση και να ρουφάνε τις εικόνες της φωτισμένης από την αστραπή θάλασσας…
    Αυτό ναι, το προτιμούσα και το προτιμώ ακόμη.

    Τα καλοκαίρια, τα θυμάμαι αλλιώς… βρίσκομαι μάλλον σε πλεονεκτική θέση, δεν στραβώθηκα αλλά και δεν κουφάθηκα ακόμα…

    (Έξοχο κείμενο)…

    Με πήγατε μεγάλη βόλτα με την ανάγνωση…

    Καλό σας βράδυ

  2. Ήρωας του Μπόρχες δεν ήταν εκείνος που θυμόταν τα πάντα (πόσα φύλλα δέντρων είδε,πόσες μύγες πέρασαν δίπλα του,πόσα σκουπιδάκια αιωρούνταν μπροστά του κλπ) με τέτοια κρυστάλλινη διαύγεια ώστε στην ουσία δεν θυμόταν τίποτε;Γιατί αυτές οι μνήμες σωριάζονταν αναξιολόγητες στο μυαλό του.
    Έτσι κι εμείς.Γιατί να κουράζουμε τον πολύτιμο εγκέφαλό μας με ερεθίσματα-πληροφορίες,που θέλουν αξιλόγηση,σκέψη,κατάταξη,αποθήκευση;Τον αφήνουμε στη ραστώνη του,να βράζει νωχελικά ως ζέων χυλός και αποθηκεύουμε ασμένως τη ζωή μας σε σκληρούς.

    (υγ.Ακούς λέει θέλει ν΄ακούει και τη θάλασσα!Σας βρίσκω πολύ kinky κύριε!)

  3. Οι μονόλογοι του Ρίτσοι θέλουν μικρότερο ή κλειστό χώρο, οι παραλίες αέρα και βράχια, και το βλέμμα μας διακοπές

    συμφωνούμε εξωφρενικά σε όλα

  4. @ masterpcm,
    έτσι όπως τα λέτε δεν ακούγεται άσχημος ο χειμώνας, το αντίθετο.
    αλλά προσωπικά, χειμώνα έχω να δω θάλασσα κι εγώ δεν ξέρω από πότε. κακώς θα μου πείτε.
    καλή μας μέρα και να δούμε πως να κρατάμε τ’ αυτιά μας ανοιχτά.

    @ κροτ & χερ κάππα,
    μερσί.
    (κροτ έχω ακόμη εκείνες τις παλιές φωτό που πουλάς ριζοσπάστη, keep κλαπινγκ)

    @ selitsanos,
    έτσι, είπαμε σαρώνουμε δε βλέπουμε. η βιασύνη θα μας φάει.
    και βέβαι θέλω ν’ ακούω τη θάλασσα, δλδ τί ν’ ακούω; μπιτάκια; τα πόδια μου έχουν αρχίσει να κουνιούνται ρυθμικά κάτω απ’ το νερό. θα πνιγώ καμιά ώρα.

    @ μάνε,
    κι έτσι δεν ήταν άσχημος ο μονόλογος πάντως.
    αν μας έλεγε κι ο Αλαβάνος τί τον έπιασε. ποιός ξέρει; ίσως πλήρωσε ακριβά την είσοδο σε καμιά δημοτική πλαζ και σεληνιάστηκε.

  5. Krot, όπως είδες, σ’εμάς τους Κνίτες απαντάει μαζί
    Θεώρημα, γεια σου. Πού χάθηκες βρε;

  6. Βυτίο, κι εγώ έχω βαρύ χέρι, αλλά δεν το κάνω και ζήτημα.

    Χερρ Κάππα, εγώ στο ίδιο «εμείς» με σας, δεν γίνεται!…

    Η Θεωρέμα χάθηκε ψάχνοντας παλιούς φίλους, χι χι χι! 🙂

  7. γειά σου theorema.

    krot, o herr k. είναι ουσιαστικά ο πνευματικός σου, καιρός είναι να το παραδεχτείς και να του αποδώσεις τα δέοντα.
    καλησπέρες παίδες. (οπότε σας απαντάω και πάλι μαζί).

  8. Βυτίο, τι ναι αυτά που λες στην Κροτ; (Ευτυχώς που δεν είπες και ο καθοδηγητής γιατί αυτός ξέρουμε ποιός είναι)

  9. α, μπα? και ποιος είναι;

    Βυτίο, φιρί φιρί το πας να φας καμιά διαγραφή κι εσύ!

  10. Το αποκλείω. Το Βυτίο δεν κινδυνεύει να παρεκκλίνει οπορτουνιστικά, διότι ήταν εξαρχής στο λάθος δρόμο.

  11. Fitter, happier, more productive,
    comfortable,
    not drinking too much,
    regular exercise at the gym
    (3 days a week),
    getting on better with your associate employee contemporaries ,
    at ease,
    eating well
    (no more microwave dinners and saturated fats),
    a patient better driver,
    a safer car
    (baby smiling in back seat),
    sleeping well
    (no bad dreams),
    no paranoia,
    careful to all animals
    (never washing spiders down the plughole),
    keep in contact with old friends
    (enjoy a drink now and then),
    will frequently check credit at
    (moral) bank (hole in the wall),
    favors for favors,
    fond but not in love,
    charity standing orders,
    on Sundays ring road supermarket
    (no killing moths or putting boiling water on the ants),
    car wash
    (also on Sundays),
    no longer afraid of the dark or midday shadows
    nothing so ridiculously teenage and desperate,
    nothing so childish – at a better pace,
    slower and more calculated,
    no chance of escape,
    now self-employed,
    concerned (but powerless),
    an empowered and informed member of society
    (pragmatism not idealism),
    will not cry in public,
    less chance of illness,
    tires that grip in the wet
    (shot of baby strapped in back seat),
    a good memory,
    still cries at a good film,
    still kisses with saliva,
    no longer empty and frantic
    like a cat
    tied to a stick,
    that’s driven into
    frozen winter shit
    (the ability to laugh at weakness),
    calm,
    fitter,
    healthier and more productive
    a pig
    in a cage
    on antibiotics.

  12. πρώτον έχω πάρει εξαρχής το στραβό δρόμο και απ’ ότι βλέπω όσο πάει και ξεφεύγω περισσότερο. ο οπορτουνισμός είναι μικρή λέξη. εδώ μιλάμε για ξεχαρβάλωμα σωστό.
    δεύτερον κροτ πώς τις κάνεις έτσι τις διαγραφές; δεν πρέπει πρώτα να απολογηθώ, να γίνει μια συζήτηση ενώπιον επιτροπής κλπ; τί σκατά θεσμοί δεν υπάρχουν;
    πέρα απ’ την πλάκα εγώ πιστεύω ότι μόνο ο Χερ Κ. ξέρει. αλλά ακόμη δε μας λέει.

    @ Μάνε,
    choose life ξανά και ξανά κάθε μέρα.
    (είσαι ο μόνος σοβαρός).
    αυτό το more prodyctive…εδώ μου κάθεται.

  13. πού ζεις Βυτίο; Ποιες επιτροπές και θεσμοί;
    Θα το διαρρεύσω στα κανάλια, θα δώσω και μια συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία και τη Δευτέρα θα είσαι εκτός!

  14. Σοβαρός εγώ;
    Σας παρακαλώ.

  15. Maria Tz.

    Αυτά τα κουλτουριάρικα για το καλοκαίρι, να τα αφήσετε! Να φύγετε! Να πάτε σπίτια σας! Και να αφήσετε εμάς να χαρούμε το κύμα που θα έρθει στην πόρτα μας… ( σαν τον τύπο από την διαφήμιση…)!!!!!!!

    Φιλιά!

  16. @ krot,
    ορίστε τα μέσα που διέρχεσαι. ξέρεις καλά τις οδούς της εξουσίας.

    @ Μάνε,
    ε καλά, άμα δε σας αρέσει, αναιρώ.

    @ Μαρία Τζ,
    μα δεν κατάλαβες; προσπαθώ να πείσω όσους μπορώ να μείνουν σπίτι, μπας και μείνουμε μόνοι μας στις παραλίες. i have a cunning plan χεχε

  17. Κ.Κ.Μοίρης

    ωραίο το καλοκαίρι σας, το ζήλεψα

  18. gasireu

    κλαπ, κλαπ, κλαπ (συνέχεια)…
    κλαπ και για τα καλοκαιρινά ίχνη σας…
    ε βιντεοσκόπηση έρωτος;…γούστα είναι και αυτά…χα
    η απουσία ή ο προγραμματισμός μου ακούγονται χειρότερα…ματάχα…

  19. γεια σου ρε compasse, χαθήκαμε.

    @ κ. Μοίρη,
    να πω κάτι ακόμη για το καλοκαίρι;
    (εμένα να δείτε πως μου έλειψε)

    @ gasireu,
    η βιντεοσκόπηση είναι θεμιτή (γούστα είναι αυτά), φτάνει η υποκριτική να μην ξεπερνά τη ζωή.
    όμως ο προγραμματισμός είναι πραγματικά ανυπόφορος και ανυπόφορα παρών.
    ή πάθος θα έχουμε ή μανιώδη διάθεση τακτοποίησης;

    χαιρετώ περίεργοι καλοκαιρινοί τύποι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s