μετεκλογικό παραλήρημα

Αν για τους εκλεγμένους αντιπροσώπους η λέξη δημοκρατία δε σημαίνει τίποτα περισσότερο από έναν ικανό αριθμό ψήφων, αναρωτιέμαι αν έχει κάποιο ελάχιστο νόημα για τους ίδιους τους πολίτες.

Την Κυριακή με παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος, δικαστικός αντιπρόσωπος σε χωριό της Ροδόπης. Εκνευρισμένος μου περιγράφει το γνωστό σκηνικό, με τους διάφορους να κουβαλάνε, κυριολεκτικά, γέρους και γριές να ψηφίσουν. Η φωνή απ’ το ακουστικό μου λέει: «ανοίγουν τους φακέλους & βάζουν ψηφοδέλτια της Ν. Δ. μπροστά στα μούτρα μου. Ντρέπομαι». Πόση δημοκρατική συνείδηση χρειάζεται για να σέρνεις σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ανθρώπους εμφανώς ξεκομμένους απ’ την ζωντανή πραγματικότητα, με μυαλό πειραγμένο απ’ τα χρόνια;

Έχουμε αποδείξει ότι τιμάμε τις διαδικασίες και τη «λαϊκή βούληση». Δεν είναι καθόλου συμπτωματικό ότι στο τηλεοπτικό παιχνίδι, βγήκε τέταρτος μεγαλύτερος Έλληνας, ο άνθρωπος που έβαλε και τα δέντρα να ψηφίσουν.

Στο τμήμα που ήμουν, ήρθαν άνθρωποι από άλλες εποχές, παππούδες που παραπατούσαν. Μια γιαγιά με ρώτησε: «μα καλά μαζί ψηφίζουν γυναίκες και άντρες, κοινό είναι το τμήμα;» Ένας, αν θυμάμαι καλά στον εκλογικό κατάλογο αναφερόταν ως γεννηθείς το 1906. Τον έφεραν υποβασταζόμενο να καθορίσει το μέλλον της Ευρώπης, της Ελλάδας, της μικρής επαρχιακής πόλης. Μπήκα μαζί του στο παραβάν. Μου φώναξε ποιό ήθελε. Απ’ έξω τα παιδιά του χαμογελούσαν. Συν ένα κωλόχαρτο για την παράταξη. Ύστερα σπρώχνουν τα ευνουχισμένα 18χρονά τους να ρίξουν το σωστό («μα καλά τί κάνεις τόση ώρα; Μήπως να ‘ρθω μέσα;» ρώτησε ένας μπαμπάς το βλαστάρι του).

«ντρεπόμαστε πλέον για το ότι ντρεπόμαστε»

Η ελληνική κοινωνία θεωρεί πολύ μεγαλύτερο έγκλημα τη ρίψη μιας πέτρας, από το ξέσκισμα του δημόσιου χρήματος. Κακά τα ψέματα, οι Βατοπεδινοί, οι της ζίμενς κλπ χαίρουν εκτίμησης στην πιάτσα. Το πλήθος υποκλίνεται με θαυμασμό σε εκπομπές, συνεντεύξεις και γυαλιστερές σελίδες. Κανείς δεν ενοχλείται. «Ο Θέμος έχει πολύ πλάκα». Γι’ αυτό άλλωστε όλοι πάνε στην εκπομπή του κατουρημένοι απ’ τη χαρά τους. Γι’ αυτό τον βλέπουμε ακόμη. Αν όμως είχε πετάξει πέτρες στις τζαμαρίες και τους αστυνομικούς; Ίσως να ήταν προφυλακισμένος. Αν ήταν μάλιστα και Λαρισαίος, ίσως να αντιμετώπιζε και τον τρομο – νόμο. Τώρα κανείς δεν νοιάζεται που όλοι αυτοί καταρρακώνουν καθημερινά τους – ήδη ξεσκισμένους- θεσμούς.

Την ώρα που οι off shore εταιρείες του Βουλγαράκη εμπαίζουν τον κατώτατο μισθό, τα κωλόπαιδα απολαμβάνουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση της χώρας. Στην Ελλάδα αυτός που παίζει με το δημόσιο χρήμα δεν αντιμετωπίζει την περιφρόνηση, μα τη ζήλεια. Φτάνει που μας της σπάνε τα κωλόπαιδα, οι βρωμιάρηδες οι ξένοι και το γεγονός ότι δε μπορούμε κι εμείς να συμμετέχουμε στη μπίζνα.

Τώρα ξεσπαθώνουν εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν ήμουν μαθητής και φοιτητής, υποτιθέμενος ανένταχτος, από βαρεμάρα και αηδία, σχεδόν αριστερός, λέγαμε για τη «δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ». Λέγαμε και για προθάλαμο, για φυτώριο στελεχών και άλλα πολλά ακόμη, σίγουρα όμως όχι για ευρωπαϊκό προσανατολισμό και διανοούμενους. Αλλά τότε ο Συνασπισμός έπαιρνε μεγάλα ποσοστά, είναι γεγονός.

Άκουγα στον Άλφα τον Μπ. Παπαπαναγιώτου που μιλούσε με κάποιον απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και του έλεγε ότι για τα χαμηλά ποσοστά φταίνε κατά σειρά : η θέση για το γήπεδο, η θέση για το Δεκέμβρη, το αντιευρωπαϊκό προφίλ. Αν τα παρουσίαζε αλλιώς αυτά, θα έπαιρνε καλύτερα ποσοστά. Με άλλα λόγια αν δεν έπαιρνε και καθόλου θέση θα ήταν ακόμη πιο ανεβασμένος. Επικοινωνιακό ήταν το λάθος. (βέβαια και να έπαιρνε ένα 3% παραπάνω δεν ξέρω τι ακριβώς θα το έκανε, μάλλον ότι και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ). Κοίτα που θα υπερασπιστώ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ας είναι.

Ένας άλλος δημοσιογράφος ρωτάει: «πώς πρέπει να το χειριστεί αυτό η κυβέρνηση;». Άλλος: «πώς κρίνετε την τάδε δημοσκόπηση;», «γιατί έπεσαν τα ποσοστά απ’ την προηγούμενη;», «κ. τάδε θα είστε στο επόμενο ψηφοδέλτιο;», «είναι αναστρέψιμη η διαφορά;». Μα τι διάολο μόνο για δημοσκοπήσεις και επικοινωνιακές τακτικές θα μιλάμε; Εμφανίζονται υπουργοί σε εκπομπές και τους ρωτάνε για το τις εκατό του κόμματός τους. Δεν θέλω να είμαι αρνητικός, αλλά πραγματικότητα δεν υπάρχει; Κανονικά προβλήματα, πιθανές λύσεις; Μπα, το μόνο που έχει σημασία είναι οι μπλε και πράσινες γραμμές στις γραφικές αναλύσεις και τα στατιστικά. Αλλάζω κανάλι: «ο βουλευτής της ΝΔ Μ. Χαρακόπουλος λέει: η ΝΔ πρέπει να αποκτήσει αποτελεσματική επικοινωνιακή πολιτική».

Στην Ελλάδα ζεις δεν υπάρχει ελπίς, λέει (και) η Κροτ.

Στο τμήμα μου κυνηγοί και ΛΑΟΣ είχαν την τιμητική τους. Τελικά υπάρχει άνοδος της ακροδεξιάς στη χώρα μας; Μήπως πάντως το ΛΑΟΣ είναι το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα που απαντάει σε μια πραγματική κοινωνική κινητικότητα, σε ένα ρεύμα ερχόμενο κατευθείαν απ’ τα κάτω; Καλώς ή κακώς οι άλλοι μαζεύουν όσους μαζεύουν, βασισμένοι σε πελατειακές σχέσεις ή τη γενικότερη ιδεολογία. Αυτοί βασίζονται στη λαϊκή απαίτηση για στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τι μένει; Θέλω να πιστεύω πως υπάρχει και άλλο ένα ρεύμα, ακριβώς αντίθετο, που δυσκολεύεται διπλά, να βρει έκφραση. Λογικό. Πώς άλλωστε να μιλήσεις δυνατά για αισιοδοξία και ζωή σήμερα;

Πρέπει να είσαι τρελός ή μεθυσμένος. Άντε και ερωτευμένος. (και είναι ακόμη 9:20. Προλαβαίνω άραγε;)

Advertisements

19 Σχόλια

Filed under διάφορα

19 responses to “μετεκλογικό παραλήρημα

  1. Υπάρχει κι άλλο, αυτό του 40 βάλε τις %, που για διάφορους λόγους από τον καθένα έφτασε εκεί που έφτασε…

    Ίσως και να προλαβαίνετε εσείς, εγώ σίγουρα όχι.

    Καλησπέρα σας και καληνύχτα σας.

  2. Διαφωνώ μαζί σας με τα ηλικιακά κριτήρια της ψήφου. Έστω και ένας σώφρονας 90άρης να υπάρχει, πχ Μητσοτάκης (!), δεν μπορούμε να μπούμε στη διαδικασία ψυχοπαθολογικής εξέτασης πριν την κάλπη.

    Κατά τα άλλα συμφωνώ μαζί σας σε όλα. Και δυστυχώς φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε πως ο λόγος που εξέφρασε ο ΛΑΟΣ ήταν ο πλέον πραγματιστικός. Δυστυχώς.

    Καλό βράδυ.

  3. ΠΑΣΟΚ 18,79% , ΝΔ 16,56% , ΚΚΕ 4,28% , ΛΑΟΣ 3,67% , ΣΥΡΙΖΑ 2,41% , Ο-Π 1,79%

    Από εδώ:

    http://edrana.blogspot.com/2009/06/2009_09.html

    Σκεφτείτε με ποιούς ασχολούμαστε.

  4. manos

    βυτίο, όλη αυτή τη βδομάδα είχα την ψυχολογία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι, γι’ αυτό και το γύρισα στην ποίηση και εξαφανίστηκα, αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε.

    Γελάω με όσους περιμένουν τη λύση από το ετερόκλητο πλήθος της αποχής, θλίβομαι μάλλον όταν κάποιοι υποτιθέμενοι αντικαπιταλισταί βλέπουν εκεί μέσα το πνεύμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη…

  5. δωράκι! –>> http://www.divshare.com/download/7638884-dc4

    Ζούμε διαρκώς σε μια προεκλογική περίοδο, η ζωή μας όλη είναι μια αναμονή ψήφου. Καλύτερα, ας αξιοποιούμε το χρόνο μας διαφορετικά: ψηφίζοντας κάθε μέρα με το δικό μας τρόπο καθένας. Ο δικός μου είναι το γέλιο και αυτό προστατεύω -μη μο το κόψει το μαύρο φέρρυ(μπόουτ)
    ..κρυάδα.. δεν το πέτυχα.. κάνει ζέστη σήμερα όμως κι έτσι το γέλιο είναι παγωμένο.. μπρρρ…

  6. @ masterpcm,
    καλημέρα σας.
    μα τελικά ούτε εγώ πρόλαβα χτες, αλλά ας μην απελπιζόμαστε εντελώς. Κι αν οι εκλογές δε μας αφήνουν περιθώρια, θα πρέπει απλώς να βρούμε άλλους τρόπους.

    @ Μάνε,
    κατ’ αρχάς μην αναφέρεις τέτοια ονόματα εδώ μέσα. θα ξεκολλήσουν τα γράμματα από το πληκτρολόγιο. Πάντως δε με εκνευρίζουν οι γέροι που έρχονται, αλλά η μανία των «νέων» να τους κουβαλάνε.

    @ Σελιτσάνε,
    ναι ναι, πολύ ενδιαφέρον αν το κοιτάξεις έτσι. Αλλά το θέμα είναι ακόμη κι έτσι στον περισσότερο κόσμο αυτοί φαντάζουν ακόμη ως οι μόνες πιθανές λύσεις. Πώς θα τους στείλουμε λοιπόν σπίτι τους;

  7. @ μάνε,
    Δε νομίζω ότι μπορούμε να βγάλουμε το οποιοδήποτε συμπέρασμα για την αποχή. ο καθένας φαντάζομαι θα είχε τους λόγους του ή και καθόλου. δεν ξέρω. όπως δεν ήταν όλοι παραλίες, δεν ήταν κι όλοι συνειδητοποιημένοι απέχοντες.
    αλλά σκέψου:
    κάποτε ο τερματοφύσκουλας πιάνει και τα πέναλτι.

    @ Τρελή ροδιά,
    μαζί σου 100%. Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να πετυχαίνουμε (ή έστω να δοκιμάζουμε) πράγματα, παρακάμτωντας τα συνήθη κοιμώμενα ή αδιάφορα κόμματα. Ο καθείς όπως μπορεί.
    όσο για αυτή τη διαρκή προεκλογική περίοδο ε μα έλεος πια. Από πότε έχει να εξαντλήσει τετραετία κυβέρνηση;

  8. Βυτίο μου, δεν το πιανω τόσο στενα το θέμα -εξάντληση 4ετίας, κλπ- αλλά πολύ ευρύτερα! Κάνε υπομονή, συντάσσω σοβαρόν πόστιον λέμε 🙂

  9. ακόμη καλύτερα. αναμένομεν το μανιφέστο σου.

  10. Γειά σας και πάλι,
    δεν θα σας απασχολήσω πολύ, απλά μια υποσημείωση θα ήθελα να προσθέσω.

    Η προσωπική και όχι μόνο εκτίμηση είναι πως όποιος και αν παριστάνει τον τιμονιέρη του κράτους, βρισκόμαστε σε τραίνο… άρα το πολύ πολύ να θέλει να μας πείσει πως μπορεί και να το στρίψει… η γραμμή είναι όμως μιά…

    Είναι προδεδικασμένα αυτά που συμβαίνουν τώρα και εκείνα που έρχονται. Δεν κάνουμε κουμάντο στα χωράφια μας και θα ήτο ολίγον έως πολύ αφελές να πιστεύει κάποιος κάτι τέτοιο.

    Υποχρεούμεθα σαν άνθρωποι και έχοντας χρέος στα παιδιά μας να προσπαθούμε να κάνουμε κάτι προς το καλύτερο, άσχετα με τον αν γνωρίζουμε εξαρχής πως το ποτάμι δεν αλλάζει φορά.

    Το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να επιτευχθεί είναι μόνο η μείωση της ροής του, φράγματα μπορούμε να γίνουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

    Έστω και γι αυτό μόνο ας κάνει καθένας μας ότι μπορεί.

    Σας χαιρετώ

  11. Βυτίο, στην δημοκρατία-πρότυπο της Αθήνας του 4ου αι., δικαίωμα ψήφου στην Εκκλησία του Δήμου ε΄πιχαν όλοι οι άνδρες Αθηναίοι πολίτες από 18 έως 60 χρονών.
    Παρακάμπτοντας το ελιτίστικο, τοπικιστικό και αντιφεμινιστικό πνεύμα της που άλλωστε συνήδε με την εποχή, οι άνθρωποι παραδέχοντας ότι, όπως όταν είσαι κάτω των 18, δεν έχει ακόμα πήξει το μυαλό σου, έτσι και όταν είσαι πάνω από 60 μάλλον το μυαλό σου από το πολυ πήξιμο έχει γίνει ζελέ.
    Στο κάτω κάτω, στα 90 δεν τους θεωρούν ικανούς να οδηγούν αυτοκίνητο. Τους θεωρούν όμως ικανούς να συναποφασίζουν.
    Πριν κατηγορηθώ για ρατσισμό και έλλειψη σεβασμού προς την τρίτη ηλικία, θυμίζω πως μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι, και πως συχνά ο σοφός λαός λέει ότι τα γεράματα ξεμωραίνουν.

    [αγαπημένο Βυτίο, το στιχάκι δεν είναι δικό μου, είναι του Σαββόπουλου από το αριστουργηματικό του τραγουδάκι «Κωλοέλληνες»].

    Σελιτσάνε, ακόμα κι αν δεν ασχοληθούμε εμείς μαζί τους, αυτοί θα εξακολουθούν να ασχολούνται με τις ζωές μας. Και να τις ορίζουν. Αν σε πλησιάσει ο δολοφόνος με το πριόνι, μάλλον δε θα σε σώσει το να αδιαφορήσεις γι’αυτόν, δείχνοντας ανωτερότητα.

    Μανε #2, εσύ όμως το απέκρουσες το πέναλτυ, είμαι σίγουρη. Ίσως και να σκοράρισες από τη σέντρα, εδώ που τα λέμε!

    Ροδιά, σταμάτα καλέ να κυκλοφορείς στα βλογζ σπέρνοντας τρομοκρατικά λινκια!!!

  12. @ masterpcm,
    συγκρατημένα απαισιόδοξος. συμφωνούμε μάλλον, αλλά πολλές φορές έχω αμφιβολίες. μήπως είναι και λίγο βολικό να λέμε ότι δεν αλλάζει η ροή του ποταμού; μήπως είναι λίγο ηττοπαθές; σίγουρα έτσι μοιάζει τις περισσότερες φορές, αλλά αυτό δε σημαίνει πως έτσι έχουν και τα πράγματα.
    όπως και να χει όμως το θέμα είναι αυτό που λέτε, ο καθένας να κάνει ότι μπορεί και να χει στο μυαλό του τις δυσκολίες του πράγματος.

    @ καλή μου κροτ,
    επαναλαμβάνω. Δε με ενοχλεί τόσο που έρχονται και ψηφίζουν, αλλά η μανία των άλλων μη χάσουν κανένα ψηφαλάκι. Δλδ είναι τόσο σίγουροι για το ορθόν της επιλογής τους, που ουσιαστικά κλέβουν (ή τεσπα χρησιμοποιούν κάποιον που δεν έχει ακριβώς τα μυαλά του) για να μεγαλώσουν τα ποσοστά τους.

    επίσης, γι’ αυτό έγραψα «και η κροτ». νομίζω ότι στο έχω ξαναπει, δυστυχώς είμαι ακόμη σαββοπουλικός. αν και το στιχάκι που μ’ αρέσει απ’ το τραγούδι είναι το «κράτος ασυστόλων και πεσμένων κώλων».

  13. ω, μπαρδόν, άλλως πως (και λανθασμένα) ερμήνευσα το εν παρενθέσει «και».
    Έχει κι άλλα ωραία το τραγουδάκι κι είναι τραγκά επίκαιρο νομίζω.
    Ομοίως επιμένω σαββοπουλικά, αποσυνδέοντας τη δημιουργία από το πρόσωπο.

    Εμένα με ενοχλεί και που ψηφίζουν, αλλά ντάξει, δεν το πολυλέω, με με πέιτε και φασιστάκι. 😛

  14. κροτ, δεν κινδυνεύεις να σε πούμε φασιστάκι, κνίτισσα όμως..
    χεχε.

  15. Όπως λέει κι ο Πάγκαλος(δεν θα λέει κακές λέξεις μόνο ο Μάνος εδώ μέσα!)το πολιτικό σύστημα μια χαρά είναι.Δεν έχει κανένα πρόβλημα.Προβλέπει αντιπροσωπευτική δημοκρατία με χωριστές την εκτελεστική,τη νομοθετική και την δικαστική εξουσία.Δεν προβλέπει γερασμένα,βαρετά κόμματα,άπληστους,διεφθαρμένους πολιτικούς και άτολμους,απληροφόρητους,απαίδευτους και αποπροσανατολισμένους πολίτες.
    Για να μην παρεξηγηθώ,ποτέ δεν υποστήριξα την αποχή αλλά και δεν απαξίωσα κανέναν που την αποφάσισε.
    Προσωπικά κρατάω την αναπνοή μου,όχι από πείσμα σαν τον Κρεμμυδόν υ Σουπόν,αλλά από αγωνία για το μπαμ που θα έρθει.Θυμηθείτε τις κουβέντες που κάναμε τον Δεκέμβρη.Θα μου πείτε έξι μήνες σερνόμαστε,σχεδόν το ξεχάσαμε και εξακολουθούμε να βουλιάζουμε στον βούρκο.Ακόμη κι αν εμείς-ως άτομα- το ξεχνάμε,η κοινωνική μνήμη ακολουθεί παράξενες και απρόσμενες διαδρομές μέχρι να βρει διέξοδο.Και ωριμάζει όπως ακριβώς το σπυρί:επώδυνα,παραμορφώνοντας,απελπίζοντας.Και όταν σπάσει πιθανότατα δεν θα το αναγνωρίσουμε γιατί ίσως να μην φοράει τον μανδύα των προσδοκιών μας.
    Εξάλλου θεωρώ ότι είναι λάθος να μιλάμε μόνο για τη χώρα μας μια και ανάλογα-προσέξτε:ανάλογα-φαινόμενα εξελίσσονται σε όλες τις δυτικές-τουλάχιστον-κοινωνίες.
    Διαφωνώ με την οπτική του φίλου Masterpcm.. γιατί όπως κάθεσαι στην όχθη και χαζεύεις τα ψαράκια στο ποτάμι μπορεί να γίνει ένας μεγάλος σεισμός που θ’αλλάξει τον ρου του ποταμού,παρασέρνοντας κι εσένα μαζί.Κι όταν οδηγείς χαλαρά το τρένο στις σιδηροτροχιές γίνεται μια καθίζιση και το τρένο βρίσκεται να βολτάρει στα χωράφια.

  16. Στο τμήμα της καλής μου εμφανίστηκε ενενηνταπεντάχρονος σε φορείο που ήθελε σώνει και καλά να ψηφίσει Μελίνα.
    (τι «ποια Μελίνα;» )

  17. le vert

    Αγαπητό αχόρταγο βυτίο. όσο πας και γεμίζεις. Να δούμε πότε ή μάλλον καλύτερα ποιος θα σε αδειάσει.(Προσωπικό σχόλιο).

    Αυτό που θα θελα με τη σειρά μου να πω είναι πως οι εκλογές αποτελούν και αυτές ένα από τα σύγχρονα ψευτοδιλήμματα που απλούστατα δεν αποσκοπούν σε τίποτα και δεν κρίνουν απολύτως τίποτα. Θα δανειστώ κα΄τι απο Αρανίτση και θα πω ότι «είναι και αυτές μέρος της ψυχαναγκαστικής αλληλουχίας επιλογών», τις οποίες ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να κάνει. Αν οι εκλογές βαφτίζονταν γκάλοπ;Αν τα γκάλοπ γίνονταν από τα σπίτια μας και δεν πηγαίναμε σε ένα δημόσιο κτίριο να ρίξουμε ένα τετράγωνο χαρτί μέσα σε φάκελο σε ένα τετράγωνο κουτί ελπίζοντας ότι αυτός ο φάκελος ίσως ισοδυναμεί με ένα «φακελάκι» που κάπου θα μας φανεί χρήσιμο? Δεν είναι τυχαίο ότι και στις δύο περιπτώσεις επιλέγεται ο φάκελος ως μέσο. Η γλώσσα σπάνια αστοχεί.Κοινός στόχος τελικά και για τις δύο ενέργειες. Καταλήγω λέγοντας ότι τίποτε δε θα άλλαζε γιατί η επιλογή κόμματος ΄’οπως τελικά κατήντησε δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά τηνεπιλογή ανάμεσα σε μία σειρά τι σερτ ή σε ακριβά παπούτσια κάποιου οίκου, όπου όλα έχουν ως τελική κατάληξη κάποιο κάδο σκουπιδιών. Το σημαίνον πια γίνεται κάτι ασαφές και δύσκολο να διαχειριστεί από τον πολίτη σε αφασία.

    Τραγικό πάντως σημείο της ψηφοφορίας, είναι, όπως θα συμφωνούσε και ο αντιπρόσωπος από Κομοτηνή, ότι ηλικιωμένοι άνθρωποι, πολίτες απλά σε απομόνωση από το σύστημα, έρχονται για μία σπάνια φορά να εξισωθούν με του άλλους, τους δυνατούς, εξυπηρετώντας τους και άρα υποκύπτοντας πάλι σε αυτούς. Πάντως, για να απαντήσω και για το Μητσοτάκη που ελέχθη, δε μπορεί ένας άνθρωπος 90 ετών να ψηφίσει γαι την Ευρώπη και το μέλλον αυτής,τη στιγμή που δε θα δει τις συνέπειες της ψήφου του και το μέλλον της Ευρώπης.

  18. @ κροτ, χοχο
    χεχε

    @ σελιτσάνε,
    μαζί κρατάμε την ανάσα μας.
    και μάλλον συμφωνούμε για την αποχή. δεν είμαι σίγουρος ότι δεν είναι μια θεμιτή πολιτική επιλογή. λες είναι εύκολο να πας μέσα στο παραβάν και να βρεις τί θα ρίξεις. κάνεις τους συμβιβασμούς σου, κάνεις τους υπολογισμούς σου και το ρίχνεις με έναν πόνο. από κεί και πέρα δεν μου φαίνεται και παράλογο να μην πας καθόλου. (αν μάλιστα είσαι πεπεισμένος ότι οι εκλογές δεν μπορούν τίποτα ν’ αλλάξουν ή έστω οι υπάρχοντες σχηματισμοί).
    [αλλά και ένα μπάνιο έχει τεράστια σημασία για την ψυχική μας ισορροπία. αντιθέτως η ψήφος είναι μια διαδικασία ψυχοβγαλτική]

    @ κοπολόσο,
    προσπαθώ να φανταστώ τί θα επακολουθούσε αν ήσαστε γραμματέας. (απέθαντα στην κάλπη)

    @ le vert,
    αυτό το παιχνιδι με τις περσόνες δεν το καταλαβαίνω, κωλοδικηγόρε αλλά τεσπα. (προσωπικό σχόλιο)
    ωραία τα λες, δε λέω. κατά βάση συμφωνούμε. ψευτοδίλημμα, πληθώρα επιλογών, «ελευθερία ανάπηρη»,
    κομφορμισμός, εσωτερίκευση του συστήματος & ακραίος συντηρητισμός. οκ όλα αυτά, αλλά..
    από κει και πέρα, τί κάνουμε;
    κάνουμε κάτι; ή παίρνουμε τα βουνά και τα ποτάμια; προλαβαίνουμε να κάνουμε το οτιδήποτε ή μήπως πρέπει να κυνηγήσουμε το τελευταίο όρθιο δέντρο της ελλάδας και να ξαπλώσουμε από κάτω;
    υγ. είπαμε: «όσα δε φτάνει ο διάολος, στέλνει τις γριές»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s