να ξυπνάς και να λες

Να ξυπνάς και ν’ ακούς τον πρωθυπουργό να λέει «δεν έχω πρόβλημα να πω ότι αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη». Να ξυπνάς και ν’ ακούς στο ραδιόφωνο πως η υπουργός εξωτερικών ανέλαβε την πολιτική ευθύνη.

Λέμε και ξαναλέμε ότι ζούμε σ’ ένα νέο κόσμο, όπου βασιλεύει μόνη και αχόρταγη η μετωνυμία. Τώρα όμως περνάμε με χαρακτηριστική ευκολία τα ακρότατα όρια μιας από καιρό ετοιμόρροπης λογικής. Εδώ και δυο βδομάδες ανατρέχω σε λεξικά και σε καφενειακές κουβέντες παλεύοντας με το νόημα της λέξης «πολιτική ευθύνη». Τζίφος.

Οι τηλεοπτικές περσόνες, που επιμένουν να αυτοαποκαλούνται πολιτικοί αρχηγοί, λίγο πριν αρχίσουν την επόμενη φράση τους προκαταλαμβάνουν το ακινητοποιημένο κοινό, δηλαδή εμάς: «θα είμαι σαφής» ή «έχουμε αποδείξει..». Στην πραγματικότητα τα λόγια (και στην περίπτωσή τους η ευθύνη) όχι μόνο δεν κοστίζει τίποτα, αλλά το κυριότερο δε σημαίνει τίποτε. Η πολιτική ευθύνη είναι κάτι δωρεάν, το αναλαμβάνεις και προσωρινά τουλάχιστον ξενοιάζεις, ενώ μπορείς να απολαύσεις και τον ενθουσιασμό των media, που αναλύουν με τη μέγιστη σοβαρότητα ένα βουβό ήχο. Επιμένω: τί σημαίνει αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη; Ότι λέω την αλήθεια, ότι την καταλαβαίνω, ότι φταίω για κάτι; Όχι. Μοιάζει με το 5*5, όταν κάνεις λάθος πάσα και λες «δικό μου» κι όλοι γνέφουν οκ, δεν τρέχει μία;

Να ξυπνάς και να ακούς τους μεν να χρησιμοποιούν συνθήματα περί βαρβαρότητας. Λες και δεν είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι, αν όχι για τα τεράστια ελλείμματα και το οικονομικό χάος, τουλάχιστον για την πολιτισμική αηδία και το lifestyle που μας έτριβαν στα μούτρα νύχτα μέρα. Μπουζούκια στην παραλιακή, τζιπ στην Αράχοβα και τσιμεντένια εκτρώματα βίλες στα νησιά. Οι άνθρωποι που υιοθέτησαν ως μέτρο για το οτιδήποτε, το χρώμα του χρήματος, έρχονται να μιλήσουν για βαρβαρότητα. Να ξυπνάς ιδρωμένος απ’ τον εκνευρισμό και να ακούς τους άλλους να μην ξέρουν καν τη φράση. Άραγε για πόσο καιρό ακόμη θα αντέχει η Δημητριάδη, «αϊ Ρόζα Λούξεμπουργκ τί σου ‘χω φυλαγμένα»;

Να ξυπνάς και να ακούς να λένε υπομονή, υπάρχει και η παγκόσμια κρίση. Λες και πριν δέκα ή είκοσι χρόνια ζούσαμε όχι απλά καλύτερα, αλλά τέλεια. Λες και είχαμε όλοι σιωπηλά αποδεχτεί ότι μοναδικό κριτήριο γι’ αυτό που λέμε ζωή είναι το χρήμα, και οι περίφημες επενδύσεις. Λες και η ύπαρξη μιας κάποιας ανάπτυξης, νοούμενης αποκλειστικά ως καινούριοι αυτοκινητόδρομοι και μεγαλύτερες πισίνες, αποτελεί την απόδειξη ότι οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι. Άραγε πόση νύχτα περιμένει ακόμη, αυτούς που επιμένουν να νομίζουν ότι θα κερδίσουν τον καθημερινό ίλιγγο ρίχνοντας βουτιές στο πορτοφόλι;

Να ξυπνάς και να ακούς στο ραδιόφωνο τον Ανδρουλάκη. Μιλάει για το ντιμπέιτ. Λέει ότι είδε τον Αλαβάνο αλλά και γενικά όλους τους «μικρούς» πεσμένους, κουρασμένους. Αντίθετα λέει: «είδατε τους άλλους δύο; Είχαν κάτι να πουν». Να ξυπνάς και να διαβάζεις τους ακούραστους φρουρούς. Δεν μιλάμε για τέταρτη εξουσία, αλλά για μια εξουσία δίπλα απ’ τις άλλες, που ενδιαφέρεται εξίσου να σώσει τη σημερινή παρτίδα (πχ. ο Παντελής Καψής γράφει το εγκώμιο του δικομματισμού, οι υπόλοιποι κοιμούνται στα γόνατα των διαφημιστών). Τα media, φρουροί ακοίμητοι της Τάξης. Η μόνη διασάλευση που ανέχονται και προωθούν είναι το μαλλιοτράβηγμα στα μεσημεριανάδικα και η διαδοχολογία. Αν δουν αίμα τρίβουν τα χέρια. Φτάνει να είναι και αυτός ο θάνατος ανώδυνος. Κι όμως δε θα πρέπει να παραξενευτούν αν σε λίγο παρακολουθήσουν σε live μετάδοση το δικό τους τελευταίο τίναγμα.

Να ξυπνάς και να βλέπεις στο ντιμπέιτ «ενότητα περιβάλλον». Όλη η Ελλάδα μια ατέλειωτη λευκή πλαστική ξαπλώστρα. Όλη η Αθήνα ένα ατέλειωτο mundialito. Τσιμέντο και πλαστικός τάπητας. Γιγάντιοι φραπέδες πνίγουν τους λουόμενους. Στη γειτονιά της θείας μου στην Καλλιθέα έκοψαν μια ελιά που τη θυμάμαι όσο ζω, γιατί εμπόδιζε λέει την είσοδο του γκαράζ της καινούριας πολυκατοικίας που χτίζεται. Δε με νοιάζει φυσικά για την ελιά. Δεν είμαι οικολόγος ή εργαζόμενος στο σκάι. Δεν κάνω αναδασώσεις. Κρατάω την ενστικτώδη κίνηση της θείας μου. Έτρεξε έξω λέγοντας «κόβουν την ελιά». Ακόμη και αν ύστερα της φάνηκε λογική η κοπή του δέντρου, η πρώτη της ενέργεια, αυτό το βιαστικό τρέξιμο και η χροιά της φωνής, μ’ αρέσει να το βλέπω ως το οφειλόμενο πένθος. Η λεμονιά έξω απ’ την πόρτα μου δεν είναι πράσινο, αλλά σημείο αναφοράς, συνάντηση με τους παλιούς φίλους, παιχνίδι κάτι παιδιών που γυρνάνε ακόμη και σήμερα απ’ το σχολείο. Εμείς γύρω από ποιά σημεία θα χτίσουμε τη ζωή μας; Γύρω από σιντριβάνια και μαρμάρινες πλάκες «εγκαινιάστηκε επί εποχής Κολοκυθόπουλου»; Το αστικό τοπίο, γκαζόν και καγκελάκι.

Να ξυπνάς και να μπορείς να λες: είμαι ζωντανός.

Advertisements

11 Σχόλια

Filed under διάφορα, ζεστές μέρες

11 responses to “να ξυπνάς και να λες

  1. John Black

    Πολύ ωραίο κείμενο!

  2. «Να ξυπνάς και να βλέπεις στο ντιμπέιτ «ενότητα περιβάλλον»»

    Να ξεμπροστιαστούν οι φταίχτες!Ακούς να έχουν 50 άδειες για τον δακτύλιο!Να ποιοι φταίνε για την κατάντια του περιβάλλοντος!

    Πάντως όσο πλησιάζει η Κυριακή τόσο νιώθω το κενό μέσα μου να μεγαλώνει.Όλοι όσοι αναφέρατε παραπάνω κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μετατραπεί το κλίμα σε μεσημεράδικο.Ούτως ώστε αυτοί που σκέφτονται λίγο σοβαρά να απωθούνται προς τις παραλίες.Παρηγοριέμαι προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι έχει σημασία η σύνθεση του ευρωκοινοβουλίου,μια και συμμετέχει πια κι αυτό στη λήψη αποφάσεων.Αλλά βλέποντας και όλους αυτούς αναρωτιέμαι…

  3. Να ξυπνάς και να λες…
    Ονειρεύομαι;

  4. Maria Tz.

    Είχα μια πολύ δύσκολη μέρα, θα ήθελα πολύ να βάλω τις λέξεις μου σε τάξη και να γράψω ένα έξυπνο σχόλιο σχετικό με το κείμενο σου, αλλά μάλλον άκουσα κι εγώ σήμερα πολλές από αυτές που έχουν χάσει τελείως το νόημα τους πια…
    … Πιο πολύ λοιπό, ήθελα να «χωθώ» ανάμεσα σε φίλους, που με καταλαβαίνουν!
    Φιλιά!

  5. Ένα post-mortem σχόλιο μιας και τα αποτελέσματα των εκλογών είναι γνωστά.

    Στο κείμενο σου εκφράζεις εύστοχα την απογοήτευση και ενόχληση σου για τους πολιτικούς μας και το ευρύτερο σύστημα στήριξης τους. Αμφιβάλλει κανείς ότι είναι στην πλειοψηφία σάπιοι και ανίκανοι; Όχι. Από την κορυφή βρωμάει το πράγμα, συμφωνούμε. Ευθυνόφοβοι, καριερίστες, εγωπαθείς, συμφεροντολόγοι, μακριά από τις κοινωνίες του Περιστερίου, των Γρεβενών, της Ροδόπης, της Ικαρίας, της Σητείας, των Πρεσπών.

    Μετά την ανάγνωση λοιπόν των εκλογικών αποτελεσμάτων, απορώ και θυμώνω. 70% ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε Ευρωεκλογές του 2009; Είμαστε με τα καλά μας; Θα συνεχίζουμε να κουνάμε για πολύ ακόμα τα πλαστικά μας σημαιάκια σε οποιονδήποτε φέρει το όνομα Καραμανλής ή Παπανδρέου;; Βέβαια μιλάμε για το 70% του 52% που ψήφισε, δηλαδή το 36,4% του συνόλου των ψηφοφόρων. Το ΠΑΣΟΚ δηλαδή που χαίρεται για τη μεγαλειώδη νίκη δεν ψηφίστηκε ούτε από το 19% του εκλογικού σώματος, ούτε από 1 στους 5 ψηφοφόρους!

    Και ερωτώ: αυτοί που απείχαν, νιώθουν ότι έριξαν μια γροθιά στο σύστημα; Οι μεν πανηγυρίζουν, ενώ οι δε θα συνεχίσουν ακάθεκτοι! Δε με ενδιαφέρει τι γίνεται με την αποχή στην Ευρώπη. Αυτοί έχουν λύσει ήδη κάποια ζητήματα διοίκησης, επαγγελματικών δικαιωμάτων, συνταξιοδότησης, υγείας, παιδείας. Εμείς όμως όχι, έχουμε δρόμο. Αυτός που απείχε δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στα πολιτικά δρώμενα της χώρας, αφού απλούστατα απείχε την κρισιμότερη στιγμή, των εκλογών. Επιπλέον, δίνει το δικαίωμα στον κάθε πολιτικό αναλυτή/πολιτικό να ερμηνεύει την αποχή του όπως αυτός θέλει, διότι απλούστατα εκείνος αρνήθηκε να εκφραστεί.

    Με συγχωρείς για το μακροσκελές σχόλιο, αλλά η οργή μου έχει αρχίσει να στρέφεται στους συμπολίτες μου (και σε μένα ως μέρος του συνόλου).

    ΥΓ. Ο παραλληλισμός της ανάληψης πολιτικής ευθύνης με την κακή πάσα στο 5*5 ευστοχότατος.

    Καλημέρα.

  6. gasireu

    έτσι ακριβώς.
    »Να ξυπνάς και να μπορείς να λες: είμαι ζωντανός.»
    αρκεί; που, σε τι κόσμο, τι υπάρχει ανοίγοντας την πόρτα σου, φτάνει φως από κάπου ή μόνο κάποιοι ονειρεύονται, λίγοι, ίσως νέοι, ίσως μεγαλύτεροι, ίσως γραφικοί…

  7. να ξυπνάς και να λες, άντε γαμηθείτε

  8. … και μετά από λίγο, θα τα πούμε στον επόμενο γύρο.

  9. @ john black, ευχαριστώ.

    @ odyssey,
    δυστυχώς όχι.

    @ Σελιτσάνε, και τελικά όντως, αυτές οι 50 άδειες απέβησαν καθοριστικές. Κι εγώ αναρωτιόμουν αλλά δε φανταζόμουν ότι δυο μέρες μετά θα τρόμαζα απ’ τις χιλιάδες ψήφους σε καρατζαφερ- χ.α. – κυνηγοί – παπαθεμ κλπ.

    @ γεια σου μαρία,
    και μετά τα αποτελέσματα ψάχνουμε οικεία πρόσωπα, μπας και πιστέψουμε ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε και πολύ για το αύριο που έρχεται. πάλι καλά που έχουμε κάπου να χωθούμε.

    @ Μάνε, δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο μαζί σου. αλλά έχω ξεπεράσει το στάδιο της οργής πια. Απλά αναρωτιέμαι (και ακούω σχεδόν τους πάντες πάλι να πανηγυρίζουν γι’ αυτόν τον 1 στους 5 ψηφοφόρους).

    @ α ρε Gasireu, πραγματικά αυτό σκέφτομαι κι εγώ. Αρκεί; δλδ πάλι καλά να λέμε; πολύ φοβάμαι ότι άμα ανοίξεις την πόρτα σε λίγο δε θα δεις τίποτα. (μ’ έπιασε η μιζέρια τώρα, θα περάσει όμως που θα πάει )

    @ μάνε,
    πες το αγόρι μου δυνατά.
    ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ.
    ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟξω.

  10. Γι’αυτό και δεν ξύπνησε.
    Γύρισε πλευρό, αποκοιμήθηκε ξανά και πήγε για μπάνιο.

    κι η τύχη του δουλεύει.

    εύγε, αγαπημένο βυτίο.

    😦

  11. γεια σου καλή μου κροτ. τουλάχιστον να πήγαινε για μπάνιο κάπου που δεν έχει ξαπλώστρες..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s