στο denver όλα ήταν απλά

Πρώτο καλοκαίρι στην Ίο. Το βράδυ, ασφαλώς από ώρα μεθυσμένοι, περπατάμε πάνω κάτω. Δε χορταίνουμε  όλο αυτό τον κόσμο που γεμίζει πεζοδρόμια, δρόμους και παγκάκια. Από παντού ξένες λέξεις, γνωστές και άγνωστες, δεν έχει σημασία. Ότι χρειάζεται να καταλάβουμε, δεν υπάρχει στόμα να τα πει. Είναι ακόμη αρχές της δεκαετίας. Οι Έλληνες είναι λίγοι, ελάχιστοι εδώ. Είναι νύχτα. Περπατάμε στα στενά μ’ ένα ούζο στο χέρι, όταν τη βλέπω καθισμένη στο απέναντι πεζούλι. Έχει γύρει το σώμα της και κρύβει στα χέρια το κεφάλι της. Πλησιάζω λίγο. Κλαίει. Μεθυσμένος από ούζο, καλοκαίρι και συναναστροφή, το κορίτσι γίνεται αυτομάτως μια παλιά φίλη, μια επόμενη αγάπη, ένας ιλιγγιώδης έρωτας. Την πλησιάζω ήσυχα και με το πιο γλυκό ύφος που μπορώ να πάρω, τη ρωτάω αν είναι καλά ή κάτι τέτοιο.

Αμέσως σταματάει το κλάμα. Σηκώνει το κεφάλι της και με κοιτάζει. Περνάνε 3 δευτερόλεπτα. Ξαφνικά αρχίζει και ουρλιάζει. Δυνατά, ασταμάτητα, σχεδόν τρομακτικά. Μετά φεύγει. Οι άλλοι, σαστίζουν για λίγο, αλλά δεν αργούν να βάλουν τα γέλια. Κωλοϊρλανδές.

***

things05

Είμαι έξω για λίγες ώρες με υπηρεσιακό. Κάθομαι σε μια καφετέρια μαζί μ’ ένα βιβλίο, δύο εφημερίδες και μπύρες. Τη βλέπω που παίρνει παραγγελίες, χαμογελάει, σερβίρει. Έρχεται κατευθείαν απ’ την Τσεχία, απ’ τη θάλασσα, απ’ τις σελίδες του βιβλίου, απ’ τον πάτο του ποτηριού. Νιώθω σαν να βρίσκομαι στην ταινία με τον Andy Garcia στο Ντένβερ. Στο σινεμά που όλα είναι πραγματικά, εκείνος την πλησιάζει και της λέει «είσαι όμορφη» ή κάτι τέτοιο, απλό και ωραίο. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με την εξόχως αντιποιητική και εντελώς εκτός πανιού στρατιωτική ζωή, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η Gabriel Anwar υπολείπεται σαφώς αυτής της κοπέλας που στέκεται δυο μέτρα μακριά από μένα. Πλησιάζει. Είμαι αφοσιωμένος στις σελίδες (δηλαδή κάνω πως διαβάζω). «What are you reading?». Αυτό ήταν. Διαβάζω τις λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου, του άθλιου μέχρι σήμερα κόσμου. Εσύ; Εσύ γιατί είσαι τόσο όμορφη;

Δυο βδομάδες μετά τρέχω σ’ ένα στενό. Προσπαθώ να προλάβω. Όχι κάτι σημαντικό, μόνο μια ματιά. Είναι όμως αργά. Με το σακίδιο στον ωμό, πάνω στο ποδήλατο, κάνει πετάλι προς το πλοίο που φορτώνει τουρίστες και φαντάρους που πάνε για την άδεια. Τρέχω λίγο πιο γρήγορα, σκέφτομαι να φωνάξω μπας και μ’ ακούσει και σταματήσει, αλλά όχι έχω αξιοπρέπεια, μια σαφώς γαμημένη αξιοπρέπεια, και δεν φωνάζω. Όσο γρήγορα κι αν προχωράω όμως, το ποδήλατο με ξεπερνάει. Δεν την προλαβαίνω.

***

Βγαίνω ιδρωμένος απ’ το μετρό στην Ομόνοια. Κάνει αφόρητη ζέστη. Η πρώτη τέτοια μέρα για φέτος. Έχω ήδη αργήσει και πρέπει να βιαστώ. Μπροστά μου, εκεί στη γωνία της Γ’ Σεπτεμβρίου, τους βλέπω. Τρεις αστυνομικοί, δύο άνδρες και μια γυναίκα, έχουν σταματήσει έναν αλλοδαπό. Αυτός ψάχνει σε μια τσάντα και βγάζει κάτι χαρτιά. Τους τα δείχνει. Η γυναίκα είναι όμορφη. Του μιλάει κάπως απότομα. Έχει βάλει τα χέρια στη μέση, σε στάση απηυδισμένης μάνας και μαλώνει ένα ξένο μικρό που χτύπησε στις κούνιες το δικό της. Οι δύο άντρες δε μιλάνε, παρακολουθούν μάλλον βαριεστημένα. Αυτή του μιλάει ακόμη, ενώ εκείνος δείχνει χαρτιά. Αυτή φοράει κάτι τεράστια γυαλιά, στο πλάι, με ακόμη πιο τεράστια χρυσά γράμματα, γράφουν DG. Φεύγοντας μου ήρθε να της πω, αφού μιλάς στον άνθρωπο, βγάλε τουλάχιστον τα γυαλιά σου. Αλλά αυτή τον ελέγχει έτσι, πίσω απ’ την ασφάλεια και την απόσταση του φιμέ τζαμιού. Λες και μπροστά του στέκεται ένας μηχανισμός δίχως μάτια ή πρόσωπο. Λες και τον ελέγχει ο ανασφαλής μέσος τηλεπαρουσιαστής. Κορίτσι μου, βγάλε τουλάχιστον τα κωλογυαλιά.

Advertisements

11 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

11 responses to “στο denver όλα ήταν απλά

  1. La donna e mobile…(αν το γράφω σωστά).

    Παρά την περιρρέουσα πολιτική ηλιθιότητα,που μας βασανίζει αυτήν την εποχή(μέχρι και η Ρ.Λύξεμπουργκ επιστρατεύτηκε),δεν χάνετε,βλέπω,την αναπνοή σας.

  2. @ Σελιτσάνε,
    για τα πολιτικά δε λέω τίποτα, είμαι φοβισμένος.
    Προτιμώ απλά να καταγγείλω , όπως προηγουμένως ο nomad, αν δεν κάνω λάθος, ότι το βλογ σας τρώει σχόλια.

  3. Και σας;!Μου φαίνεται πως πρέπει να γουορντπρεσσιστώ…

  4. Το κυνήγι της γυναικείας ύπαρξης ή ο στραβισμός που έχουμε όταν είναι δίπλα μας;
    Για το τελευταίο κομμάτι εκνευρίστηκα και μόνο από την εικόνα της επίπληξης με τα DG γυαλιά. Βγαλ’τα γαμώτο μου…

    Καλημέρα.

    ΥΓ. Σελιτσάνε, ως τώρα εμένα δε με έχει δαγκώσει 😉

  5. Η ομορφιά μπορεί και να απογοητεύει. Αλλά πάντα θα μας κάνει να τρέχουμε..

  6. Η παραγγελιά του Σελιτσάνου

  7. Αξιοπρεπές και ανοιξιάτικο Βυτίο,
    αυτοί που φτύνουν την αξιοπρέπειά τους, κερδίζουν σε αυτοσεβασμό.

    Μπατσίνα με γυαλιά DG και όμορφη; Πώς γίνεται; Βυτίο, ρέπεις προς τον σουπερφισιαλισμό -εκτός αν είναι αλλού το θέμα ! 😛

  8. @ καλά Σελιτσάνε δε χρειάζετε να μετακομίζετε από τώρα. Νομίζω σας πάει το blogspot.

    @ Μάνε,
    εν προκειμένω νομίζω στραβωμάρα. γιατί αυτό το κυνήγι είναι ωραίο.

    @ γειά σου μάνε με τα youtubia σου.
    Εξαιρετικό, «αν έχεις ελαφρό το ποδάρι και στήθος, τρέξε κι εσύ με μένα» που λέει κι ο ποιητής (ή κάπως έτσι)

    @ καλή μου κροτ,
    συμφωνώ με την πρώτη φράση και επαναλαμβάνω ότι επρόκειτο περί ωραιοτάτης μπατσίνας. Αντικειμενικώς.
    (κατά τ’ άλλα καλά; θα κατέβαιτε κατάλαβα καλά;)

  9. ορθώς κατάλαβες, ειλικρινές Βυτίο.
    Θα σου εξηγήσω εκ του συνεγγυς λοιπόν τα περί εγγενούς αντίφασης στο συνδυασμό «ωραία» και «μπατσίνα».

  10. gasireu

    όντως ήταν ωραία η γνωριμία με την Gabriel Anwar , ήταν και η αγωνία αν θα χάσει ο ένας τον άλλο, είναι και αυτή η τσαλακωμένη αριστοκρατίλα που αναδύει,
    ωχ βυτίο »ο τύπος» σας χωλαίνει σε αριθμούς στην Ελλάδα, αισχρή μειοψηφία ή σπάνιο δείγμα…ωραία τα λέτε, καλύτερα τα εκλαμβάνετε, χαχα!

  11. σόρυ για την καθυστέρηση παίδες.

    @ Krot,
    έρχεσαιιιι;
    (εγώ όμως φεύγω). πάντως το να πεις ότι είναι αντίφαση δε λύνει το πρόβλημα. Η κοπέλα ήταν όμορφη μπατσίνα και υπαρκτή.

    @ gasireu,
    προσωρινά διαλέγω το «αισχρή μειοψηφία». η γνωριμία με την anwar έχει κάτι το περίεργο, απ’ τη μια θέλουν τόσο, απ’ την άλλη έχουν και μια απόσταση, ένα μυστήριο, μια τσαλακωμένη γοητεία, που λέτε κι εσείς.
    ωραίος έρωτας όμως. τέτοιος που πρέπει σε περίεργους τύπους, μπορεί κάποτε και σε μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s