et in arcadia ego

Κάθε φορά που κατεβαίνω στο χωριό τα ίδια ερωτήματα έρχονται πάντα με τη γνωστή τους αχόρταγη φόρα. Πέφτουν συνήθως σ’ εκείνον τον τοίχο που ‘χει μάθει καλά όχι να σπάει, όχι να συντρίβεται, αλλά όλο να λυγίζει, όλο να υποδέχεται με θαυμαστή συνέπεια τις πιέσεις.

Βλαχορράφτη

Βλαχορράφτη

Η Πελοπόννησος, ή ας πούμε πιο συγκεκριμένα η Αρκαδία, έχει αυτό το εντελώς δικό της τοπίο, με τα ατέλειωτα βουνά και τους δρόμους που στρίβουν χωμένοι ανάμεσα σε βάτα, δέντρα και τα παλιά σπίτια. Ο τόπος δε συγγενεύει καθόλου με τα βόρια μέρη ή το στερεοελλαδίτικο τοπίο. Υπάρχει μια αλλιώτικη ησυχία, μια διαρκής σιωπή που μοιάζει να ξεκινά απ’ τις κορυφές και τις γκρεμίλες. Εδώ όλα είναι απότομα και γλυκά ταυτόχρονα, σα να είναι έμφυτη στις πέτρες και το χώμα, στη θέα απ’ το καφενείο, μια απεγνωσμένη και γαλήνια μαζί, γνώση. Ή καλύτερα μια συμφιλίωση με τις άκρες, τη σκληράδα και τις κορυφές του κόσμου. Ο Τσιώλης με το Βακαλόπουλο καταφέρνουν σε ορισμένες στιγμές να περιγράψουν με ακρίβεια την ατμόσφαιρα στο «κι εσείς γυναίκες μην κλαίτε».

Λέει ο Τσιώλης «…σ’ έναν τέτοιο χώρο πάνε δύο αγιογράφοι. Έχουν σκοπό: να αποκαταστήσουν τις κατεστραμμένες αγιογραφίες. Επειδή όμως στο βάθος, είναι βαθύτατα ευσεβείς άνθρωποι, τελικώς δεν αγγίζουν τίποτε, γιατί δεν πρέπει να αγγίξουν τίποτε…Δε θα χαθεί τίποτε επειδή έχει φθαρεί από το χρόνο…»

ο Λούσιος

ο Λούσιος

Παλιότερα έλεγα ότι κακώς κάποτε έφυγαν οι άλλοι από δω. Όμως τώρα με πιάνω να σκέφτομαι, ότι δεν υπάρχει για μας κάποιου είδους επιστροφή. Κάτι τέτοιο θα έμοιαζε με παραίτηση, με εγκατάλειψη της μάχης που πρέπει να δοθεί στην πόλη μας. Ας μην ξεχνάμε, η πόλη που ζήσαμε είναι ο τόπος μας. Σάββατο πρωί, καθισμένος στο καφενείο στη Ζάτουνα κι απέναντι η Δημητσάνα, η βουνίλα, η ματαίωση, η ησυχία και κάποιοι Αθηναίοι με τα τζιπ και τον τρόπο της πόλης που κουβάλησαν ως εδώ. Για ποιά ζωή να δώσεις τη μάχη; Τί προσπαθεί να σώσει ο άντρας που κατεβαίνει απ’ το convertible, αφήνοντας τη γυναίκα μέσα στ’ αμάξι και τη μηχανή αναμμένη; Κρατάει ένα πλαστικό shaker, μπαίνει στο καφενείο βιαστικά, προφανώς να το γεμίσει. Δε με βλέπει που κάθομαι απ’ έξω κι έχει παρκάρει μ’ όλο το θόρυβο των κυβικών του μπροστά στα μάτια, τις πλαγιές και τα βουνά; Σε δυο λεπτά φεύγει πάλι. Τα παράθυρα πάντα κλειστά στο αυτοκίνητό του. Κρίμα, να χάνει τέτοια δροσιά.

βουνά πανάρχαια, της Αρκαδίας βουνά, βουνά περήφανα, βουνά ανυπόταχτα

βουνά πανάρχαια, της Αρκαδίας βουνά, βουνά περήφανα, βουνά ανυπόταχτα

Υπάρχει ένα αόρατο σκοινί που κρατάει τα πάντα. Δένει τα πόδια στις λεωφόρους, τις μέρες στους συρμούς, τους ανθρώπους μεταξύ τους. Μπορεί τελικά να μιλάμε για αναχώρηση, επειδή δεν ψάχνουμε για λύσεις ή επειδή δεν πιστεύουμε πια σ’ αυτές.

Πάντως το κεφάλαιο στο βιβλίο, έχει για τίτλο: «η πραγματική Ελλάδα είναι εκτός πραγματικότητας».

Advertisements

18 Σχόλια

Filed under τόποι που φαντάστηκα

18 responses to “et in arcadia ego

  1. Έχω τη διάθεση να σας πω ζήλεια ψώρα,αλλά αρκούμαι να σας ενημερώσω ότι,απ΄ότι ξέρω,ο καφετζής της Ζάτουνας ήταν στην Αθήνα και τα παράτησε για να πάρει αυτό το καφενείο.

  2. απ’ τα Πετράλωνα αγαπητέ νομάρχα. Έτσι μου είπε. Απ’ τις κορνίζες στους ελληνικούς και τα παστέλια. Δεν είναι κι άσχημα.

    Ζήλεια ψώρα ε; Εσείς είστε εντελώς ανελέητος. Απαπα.

  3. Αγαπημένο Βυτίο έχεις ταλέντο στη φωτογραφία: εκείνη με τις εικόνες, αλλά κι εκείνη με τις λέξεις.

    Τρόπος της πόλης είναι πάντως και η ολιγοήμερη επιστροφή στο χωριό με νοσταλγική και μελαγχολική διάθεση. Αυτοί που εκεί είναι ο τόπος τους, δεν προλαβαίνουν να μελαγχολήσουν.

  4. greekgaylolita

    Ναι, κάποτε υπήρξαμε αθώοι [συνεκδοχικα*]

  5. @ krot,
    νοσταλγία για όσα δε θα ζήσουμε είναι και μελαγχολία για τον κακό μας τον τρόπο αλλά τέλος πάντων.
    και φυσικά καλή μου κροτ, ξέρεις ότι το πρώτο χωριό στη φωτό είναι το χωριό του Τεό. χοχο. πλάκα έχουμε τελικά.

    @ greekgaylolita,
    κάποτε, ναι.
    μ’ αρέσει όταν παραφράζουμε παλιά στιχάκια.
    Ας πούμε: «τελώ εν πλήρει συγχύσει ένοχος»

  6. είμαι περικυκλωμένη τελικά… βοήθεια!!!!
    (επιμένω… 🙂 )

  7. κροτ κι ακόμη δεν είδες τίποτα. χεχεχε

  8. compassocap

    όμορφα πράγματα!
    και πόσο δίκιο έχει, η πραγματική Ελλάδα είναι τελείως εκτός πραγματικότητος…

  9. @ compassocap,
    δυστυχώς το δίκιο του το βλέπω μακριά από κει που ζω. εκεί είναι το πρόβλημα.

    @ κροτ,
    έκανα φάουλ, και τί φάουλ, αντιαθλητικό!!!
    το παραπάνω δεν είναι το χωριό του Τεό, αλλά του άλλου του συνεπώνυμου Θεόδωρου. Είδα την πινακίδα με το όνομα, και αμέσως πήγε το μυαλό μου στον Τεό, μιας και ξέρω ότι είναι από κει κάπου. Αλλά…σήμερα μόλις συνειδητοποίησα το λάθος μου. χοχο.

  10. Σελιτσανος

    Ο Τεό είναι από τον Αμπελιώνα,όπου ο αδερφός του διατηρεί μια συμπαθητική τουριστική μονάδα(ο οποίος αδερφός του του μοιάζει σε παρεξηγήσιμο σημείο…).

  11. «Βυτίο σε φοβάμαι
    Βυτίο σ’αγαπώ!»

    (εμ, πήξαμε στου Αγγελόπουλους εδώ μέσα, πάρε ένα Σαββόπουλο για να μάθεις!)

  12. Δλδ, για να καταλάβω, Βυτίο, γιατί δεν τολμώ να το πιστέψω: είσαι κοντοχωριανός του Θόδωρου της Γιάννας?

    Τζίζας!!!

  13. Βυτίο, ωραία το θέτεις για το πού πρέπει να δοθεί η μάχη. Συνιστώ την ταινία του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, Ο γιος του φύλακα.
    Κρότκαγια παντού φασαρία κάνεις.

  14. είναι που με έχει πιάσει η Άνοιξη!

  15. @ Σελιτσάνε,
    μάλιστα κ. νομάρχα. κι εγώ όλως τυχαίως προχθες το βράδυ το ξεκαθάρισα. Είχα μπερδευτεί μ’ όλους τους μεγάλους έλληνες θοδωρήδες.

    @ κροτ,
    όχι και κοντωχωριανός μη φανταστείς (μιλάμε για μισή ώρα δρόμο τουλάχιστον, δλδ και βάλε).
    Αλλά αν είμαι εγώ μην ξεχνάς ότι σχεδόν είσαι κι εσύ. μην αποποιείσαι τη μακρινή έστω καταγωγή σου.
    ο νιόνιος είναι η αδυναμία μου το ξέρεις ε;

    @ Μάνε,
    στα υπόψη κι αυτή, αλλά όταν αναρωτιέμαι για το πού πρέπει να δοθεί η μάχη, όντως αναρωτιέμαι. Δεν είμαι σίγουρος.

    κι είναι γεγονός, αυτή η κροτ όλο μανούρα πάει να δημιουργήσει. απαπα

  16. ναι, καλά, εγώ δεν έχω καν πατήσει το πόδι μου εκεί πέρα ποτέ.

    Και να σας πω και στους δύο: σαν τον Χερρ Κάππα κάνετε, να το προσέξετε αυτό! (εσύ ειδικά Βυτίο, ο άλλος είναι χαμένη περίπτωση). 😛

  17. krot, να κάνεις την αυτοκριτική σου.
    και δλδ τί έχει ο Χερρ Κάππα;

  18. Χαμένη περίπτωση. Καλό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s