μόνο τον ήχο του νερού

γριά βάθρα

Μετά από πέντε χρόνια πέρασα ξανά από την Κομοτηνή. Έμεινα περίπου δύο ώρες και είδα όχι πια μια πόλη, αλλά ένα νέο Ψυρρή, ένα γκέτο από καφετέριες, καναπεδάκια και τεράστια γυαλιά ηλίου. Το απόγευμα (Σεπτέμβρη του ’99) που πρωτοέφτασα στην πόλη, υπήρχαν τέσσερις καφετέριες στην πόλη κι όλες είχαν τους δικούς τους θαμώνες. Τώρα, σε δέκα λεπτά μέτρησα πάνω από είκοσι. Στο εστιατόριο απέναντι απ’ το «Αλάβαστρο», πάνω απ’ τα κεφάλια δεν κρέμεται πια κληματαριά, αλλά λευκές πλαστικές ομπρέλες. Στο ταβερνείο στο πλακόστρωτο, μέσα στα τούρκικα στενά, κάθονται σε ξύλινους καναπέδες με μαξιλάρες, σαν κι αυτούς των καφέ. «Χέστηκαν αυτοί αν σαβουρώνουν τις νοσταλγίες του» έγραφε ο Γκόρπας. (αλλά μάλλον παθαίνω παράκρουση, σε λίγο να δεις που θα μιλάω για γιασεμιά. Αδυνατώ να πυροβολήσω τον Κηλαηδόνη μέσα μου). Άγνωστος μεταξύ αγνώστων, σκοτώνω κάθε δευτερόλεπτο το παλιό μου σπίτι. Στο μπαλκόνι μου τα παντζούρια κλειστά. Δεν μένει κανείς. Μια ατέλειωτη σειρά από τραπεζοκαθίσματα σβήνει πρόσωπα, καταπίνει ονόματα. Φίλοι, συμφοιτητές, γνωστοί, όλοι ήταν μεθυσμένοι απ’ τον ανατολικό άνεμο. Τώρα οι γυναίκες μου δεν έχουν πια από πού να κρατηθούν, πού να υπάρξουν. Αν δεν είχαν μείνει μερικές φωτογραφίες, θα έλεγα πως δεν αγάπησα ποτέ, τόσα χρόνια εκεί πάνω.

γριά_2

Το Μεγάλο Σάββατο χάσαμε την Ανάσταση. Κατεβήκαμε απ’ το αυτοκίνητο περίπου στις 12:03. Κρίμα. Οι ντόπιοι στη χώρα περπατούσαν χαλαροί, να πάνε για τη μαγειρίτσα. Χάσαμε το «θανάτω θάνατον πατήσας» για τρία λεπτά. Αλλά κι εμείς δεν ξέρουμε τί θέλουμε. Βλέπουμε παιδιά να κάνουν το σταυρό τους κι εκνευριζόμαστε. Βλέπουμε τις απουσίες που κάθε χρόνο πολλαπλασιάζονται πίσω απ’ τον επιτάφιο και νιώθουμε ηττημένοι. Μας είναι τόσο δύσκολο να περπατήσουμε μαζί, να βρούμε μια κοινή συνισταμένη, αν δεν ικανοποιούνται πλήρως οι ψευδοιδεολογικές μας πεποιθήσεις. Μας είναι εύκολη η ειρωνεία. Κρίμα. Δεν πλησιάσαμε με ειλικρίνεια ούτε τον παλιό κόσμο και τις συνήθειές του, ούτε και μιλήσαμε ακόμη καμιά καινούρια γλώσσα. Τουρίστες στο ίδιο μας το χωριό, μακρινοί παρατηρητές κάποιων ξένων, που χορεύουν από συνήθεια στην πλατεία της γειτονιάς μας. Μας έμεινε το φαΐ. Χάσαμε την Ανάσταση για τρία λεπτά. Φάγαμε όμως καλά. Όταν ήμουν πιο μικρός, παραδεχόμουν ότι ήταν μια ωραία στιγμή, όταν ξαφνικά όλοι άρχιζαν να φιλιούνται κι ύστερα ν’ ανηφορίζουν σιγά σιγά σε παρέες προς τα σπίτια. Τώρα η μόνιμη επωδός, «τί θα κάνουμε μετά;». Τουλάχιστον να υπήρχε κάπου εκείνο το πράσινο ακρογιάλι.

dsc_0154

Την Παρασκευή κάποιοι κουβαλούσαν τον επιτάφιο κι άλλοι ακολουθούσαν μ’ εκείνο το άθλιο υπό μάλης. Την επόμενη πάλι εκεί. Πόσο πρέπει να έβριζαν και να καταριούνται οι φαντάροι; Πόσος ύπνος να τους έλειπε; Σίγουρα θα τον άλλαζαν για λίγα λεπτά με εκείνη που τους έλειπε. Κι όμως έπρεπε να ‘ναι εκεί, βαρείς και νυσταγμένοι, μες στη βλαστήμια τους. Παρακολουθούσαν έναν παπά να λέει τα δικά του και κάποιους ξένους να κανονίζουν τα αυριανά κιλά κατσίκι.

γρια_3

Σε ορισμένα σημεία στη Σαμοθράκη έβλεπες παλιά αμάξια παρατημένα. Φορτηγά στην άκρη χωραφιών με ανοιχτές πόρτες. Μέσα τους είχαν φυτρώσει λουλούδια, θάμνοι και χόρτα. Τα κατσίκια τα κύκλωναν, ξάπλωναν στη σκιά τους. Για μια στιγμή έλεγες πως απέκτησε επιτέλους κάποιο νόημα αυτή η ρημάδα η ύπαρξή τους.

θέρμα

Στο νησί σχεδόν πέντε μέρες δεν άκουσα ούτε μία κόρνα. Ούτε μουσικές έφτασαν στ’ αυτιά μου. Όποτε στεκόσουν στην πόρτα του σπιτιού, όποτε ξάπλωνες τη νύχτα, μπορούσες ν’ ακούσεις καθαρά τον ήχο του νερού. Το ποτάμι που έτρεχε να βγει στη θάλασσα. Όταν ανεβαίναμε στις βάθρες και στους καταράκτες, κάποιες στιγμές η βουή ήταν τόσο δυνατή, που έπρεπε να φωνάζουμε για να ακούσει ο ένας τον άλλο. Όταν περπατούσαμε πάνω στα βράχια, κάποιες στιγμές η βουή ήταν τόση δυνατή που δεν χρειαζόταν να μιλάμε για να ακούσει ο ένας τον άλλο. Έφτανε να βλέπουμε μπροστά μας την ασταμάτητη ροή. Το χρόνο που κυλούσε σαν παγωμένο νερό. Έφτανε που ακούγαμε τον ήχο του νερού.

άτιμη επιστροφή

Advertisements

13 Σχόλια

Filed under τόποι που φαντάστηκα, φωτογραφικά

13 responses to “μόνο τον ήχο του νερού

  1. Το κείμενο αυτό ξεκινά σαν τις «Μέρες» του Σεφέρη και καταλήγει σαν τον «Σιντάρτα» του Έσσε. Νομίζω πως αποτελεί μία ακόμη απόδειξη για την υπαρκτή μαγεία της Σαμοθράκης.

  2. Σελιτσανος

    Για να είμαι ειλικρινής,με κάνετε και ζηλεύω!

  3. Βυτίο μου, πήγες να γεμίσεις; Πόσο γρήγορα αδειάζουν τα ποτάμια της ποίησης…

  4. «Αδυνατώ να πυροβολήσω τον Κηλαηδόνη μέσα μου»

    Στη θέση του Κηλαηδόνη, θα έβαζα Αζαναβούρ και δεν θα ήθελα να τον πυροβολήσεις, αγαπημένο Βυτίο.

  5. @ Elias,
    welcome back. Είστε υπερβολικός μεν, αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως κάτι υπάρχει στη Σαμοθράκη. δεν ξέρω αν είναι ακριβώς μαγεία ή συνδυασμός ερημιάς και μιας αίσθησης απόκοσμης γαλήνης. Άλλωστε είναι τυχαίο που το δωμάτιο που έμενα είναι μέρος ενός κτίσματος που είναι γνωστό σε παλιότερους επισκέπτες και ως το «ψυχιατρείο»;

    @ πρόεδρε (προσέχετε πόσο σας αναβαθμίζω),
    ήταν όντως ωραία. Αλλά τώρα που είστε εσείς στην κεφαλή του νομού, μήπως δεν θα είναι υπερβολικό να αναμείνουμε ποτάμια και καταρράκτες σε Μεσσηνία και τα πέριξ;

    @ Μάνε,
    Απ’ την Τρίτη το βράδυ μέχρι σήμερα το μεσημέρι, η λέξη είναι απογοήτευση. και δε φταίει η Αθήνα ε; Τεσπα σάμπως να συνέρχομαι κάπως.

    @ καλή μου Κροτ,
    αζναβούρ ε; α παρίιιιιιιιιιι…
    ε μα αυτά είναι. Παλιά γαλλικά τραγούδια, άδειοι δρόμοι και όμορφα κορίτσια. Είχε ένα μαγαζάκι στη Βελγία που έπαιζε τέτοια, δεν μπορώ όμως να θυμηθώ πως το λέγαν.

  6. greekgaylolita

    Καλως ηρθες στο κλουμπ των μεταμελαγχολικων αταυτολογιστων(δωσε μου να τον πυροβολησω εγω διαολε;-)

  7. gasireu

    το νερό είναι λυτρωτικό…γεγονός!

    ζούμε μια μεταβατική επόχη, ειδικά οι πέντε δέκα χρόνια πιο μεγάλοι σας, από τα κεράκια στα περβάζια, την βροχή του Τσερνομπίλ που θέρισε τους επιτάφιους, στην απόλυτη άρνηση ή απαξίωση, πιθανών η ιστορία να είχε πάντα τέτοια…

  8. gasireu

    το πιθανόν ζήλεψε από το θανών μέρες που σχολιάζουμε… 🙂

  9. @ greekgaylolita,
    μην ακούσεις εσύ για σφαίρα προς την παλιά καλή εύκολη νοσταλγία, κατευθείαν να τραβήξεις τη σκανδάλη. Ο λουκιανός δεν φεύγει εύκολα. Μας τυραννάει σαν την πίστη στα ελληνικά τραγούδια. μάλλον πρώτα η ψυχή.
    χαιρετώ Πάνε.

    @ gasireu,
    μάλλον πάντα τέτοια είχε η ιστορία, αλλά τα δικά μας τα βλέπουμε σαν τα πιο δυσβάστακτα, ε;
    Αλλά μελαγχόλησα περισσότερο μ’ αυτά που βρήκα όταν γύρισα. Κι αναδρομικά ήρθαν και τα υπόλοιπα να τοκίσουν το ύψος της πτώσης.
    Κωλοζωή.
    Ας μπει το καλοκαίρι, αλλιώς φέτος δεν τη βγάζω καθαρή 🙂

    υγ. τελικά σ’ εκείνο το πάρτι του radiobubble ήρθατε;

  10. Θαυμάσιο οδοιπορικό, βυτίο. Μας παρασύρατε σε άξια ταξίδια, μέσα κι έξω. Καταπληκτικό.

  11. απαράδεκτος
    ούτε μια παράκαμψη ?
    α-πα-ρά-δε-κτος…

  12. δυστυχώς δεν πρόλαβα τελευταία στιγμή…

  13. @ γεια σου Theorema,
    κι εσείς μάλλον σε ωραίο ταξίδι πρέπει να παρασυρθήκατε πασχαλιάτικα. Σας έδωσαν στεγνά στο δίκτυο και στα βλογς.

    @ κ. Μοίρη,
    ζητώ συγνώμη, μα πέρασα τρέχωντας κι είπα να ρίξω μια ματιά στην παλιά μου πόλη.
    Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν έτοιμος να σας αντιμετωπίσω. Ποιός ξέρει πού θα με παρασύρατε και αν θα προλάβαινα μετά πλοία, δρομολόγια κλπ; Αλλά θα επανορθώσω.

    @ gasireu next time. δεν αργεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s