ο παράδεισος πουθενά

Από Κυριακή σε Κυριακή βρέθηκα απ’ τον Αγγελόπουλο στον Γαβρά και στον Παράδεισο στη Δύση. Στην αρχή δεν ξέρω αν ήμουν επηρεασμένος, αλλά έβλεπα τη ζωή στο πανί να τρέχει μπροστά μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Στα πρώτα κιόλας λεπτά υπάρχει μια σκηνή. Οι λαθρομετανάστες πάνω σ’ ένα μικρό βαρκάκι, αναγκάζονται λίγο πριν επιβιβαστούν στο μεγάλο πλοίο, να σκίσουν και να πετάξουν στη θάλασσα τα προσωπικά τους χαρτιά. Διαβατήρια,  φωτογραφίες, ταυτότητες. Στην οθόνη βλέπουμε αρχικά τις κινήσεις των χεριών κι έπειτα τα σκισμένα χάρτινα κομμάτια να επιπλέουν στο νερό. Όλα αυτά σε λίγα δευτερόλεπτα, σίγουρα λιγότερα απ’ όσα έκανες για να διαβάσεις μέχρι αυτό το σημείο. Δεν προλαβαίνεις να χωνέψεις αυτήν την ιδιαίτερη και άκρως αποκαλυπτική σκηνή. Όλα τρέχουν μπροστά σου. Αυτή είναι ακριβώς η αίσθηση που είχα σ’ όλη την ταινία. Σα να πρέπει ν’ ακολουθώ ασθμαίνοντας έναν άνθρωπο που ταξιδεύει από τη μία άκρη του κόσμου μέχρι το Παρίσι. Τα πλάνα, οι διάλογοι, τα περιστατικά όλα βιάζονταν να πάνε κάπου. Όλα ανυπομονούσαν να συναντήσουν την επόμενη σκηνή. Κι όμως τα πρόσωπα ζητούσαν εναγωνίως την προσοχή μας, που ήδη είχε κάνει αναρίθμητες διαδρομές κατά μήκος του πανιού, μην προλαβαίνοντας πάντως να βουτήξει έστω και λίγο προς το βάθος των πραγμάτων.

Ασφαλώς ο τρόπος που ο Γαβράς έστησε την ταινία του, ευνοούσε μια τέτοια βιασύνη. Μέσα από μια λεπτή ειρωνεία, ή ένα μαύρο χιούμορ που περισσότερο έμοιαζε με πικρή διαπίστωση, θέλησε ίσως πλαγίως να πιάσει το θεατή ανέτοιμο να αντιδράσει ή να εφαρμόσει τους μηχανισμούς αντιμετώπισης του δράματος. Ξέρετε αυτή τη στάση (ετοιματζίδικη δυστυχία μερικών δευτερολέπτων) που υιοθετούμε όταν πρόκειται να μας ανακοινώσουν ένα τραγικό γεγονός που συνέβη στην άλλη άκρη του κόσμου ή της γειτονιάς μας, όπως ας πούμε την πείνα των παιδιών στην Αφρική ή ένα θανατηφόρο τροχαίο στην επόμενη στροφή. Με μια ελαφρότητα λοιπόν και μια σχετική γραφικότητα, κυρίως στο πρώτο μισό, προσπαθεί να πιάσει στα πράσα το θεατή να γελάει ή να παρατηρεί έστω τον δυτικό απαράδεκτο εαυτό του. Η ταινία προσπαθεί να κινητοποιήσει το δυσκοίλιο κοινό, υπαινισσόμενη κάπως ειρωνικά, ψυχρά και απόμακρα, ότι όλοι εμείς οι καθισμένοι στις αίθουσες δεν απέχουμε πολύ, αν όχι και καθόλου, απ’ τους ήρωες που εμφανίζονται στην οθόνη. Φυσικά αποτυγχάνει απόλυτα, έτσι νομίζω τουλάχιστον.

Αφού το κοινό πλέον δεν σοκάρεται με απολύτως τίποτα, δεν γίνεται να συγκινήσεις τους θεατές, με μερικές πικρές στιγμές, στις οποίες το σημαντικότερο που μπορείς ίσως να καταλάβεις είναι το πόση δυστυχία κοιμάται ανενόχλητη κάτω από τόνους καλλυντικά και λινά πουκάμισα. Φυσικά, το κοινό, όλοι εμείς δηλαδή, ούτε αυτό θα υποψιαστούμε. Όλα στην ταινία είναι ένα βιαστικό, υπερβολικό αστείο που δε μας πολυαφορά. Περισσότερο λάθος δε θα μπορούσαμε να κάνουμε.

Η περιγραφή του Γαβρά είναι σωστή, σχεδόν υποδειγματική και κάποιοι υπαινιγμοί εύστοχοι. Οι κάμερες, είτε με τη μορφή τηλεοπτικού συνεργείου, είτε ως κινητά, παραμονεύουν παντού. Ο κόσμος χωρίζεται σε τουρίστες, αστυνόμους και απόκληρους, γεγονός που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Το μόνο που μπορεί πλέον να πουληθεί και ν’ αγοραστεί είναι το σεξ ή ότι μπορεί να μεταφραστεί σ’ αυτό.

Καθαρά κινηματογραφικά όμως νομίζει ότι η ταινία πάσχει. Ο χρόνος της κατανόησης είναι ελάχιστος, η οπτική περιορισμένη, τα πρόσωπα πολλές φορές σχεδόν καρικατούρες, ενώ η εικόνα είναι μάλλον τηλεοπτική. Η μόνη πραγματική εισβολή του κινηματογράφου στον «Παράδεισο», είναι η τελευταία σκηνή στο Παρίσι.

Αλλά η ευκαιρία που χάνεται στην προκειμένη περίπτωση είναι η απόδοση μιας ασφυξίας, την οποία η ταινία δεν καταφέρνει τελικά. Παρόλα αυτά τα ερωτήματα έστω κι έτσι έρχονται ξανά. Έχουμε αγγίξει εκείνο το ακρότατο όριο του εξευτελισμού; Μπορούμε να μιλάμε ακόμη για ζωή και ανθρωπιά; Είναι οι μέρες μας το προοίμιο ενός καθολικού ξεσπάσματος; Η αριστερά τελικά ξέρει μόνο να περιγράφει την πτώση μας και αυτή όχι ιδιαίτερα πετυχημένα;

Advertisements

24 Σχόλια

Filed under διάφορα, κινηματογραφικά

24 responses to “ο παράδεισος πουθενά

  1. δεν έχω δει την ταινία ακόμα, και θέλω.

    Η τελευταία σου παράγραφος θα με αναγκάσει να επναλάβω την ίδια ερώτηση που έκανα και στου Χερρ Κάππα, και απάντηση ουκ έλαβον.
    Ποια αριστερά;

    Κανονική η αριστερά ξέρει και να θεραπεύει, αλλά προς το παρόν ψυχαναλύεται. Άμα τελειώσει η ύπνωση, μπορεί και να αναλάβει δράση. 🙂

  2. FASTFOOD.PBLOGS.GR

    Στο ΝΕΟ αποκαλυπτικό blog FAST FOOD διαβάστε:

    ->H Ελένη Μενεγάκη για 15 χρόνια στον Alpha και με σχόλιο στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων

    ->Νέα έρευνα: Η οικογενειοκρατία συμβάλλει στην σταθερότητα της Δημοκρατίας

    ->Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ στον Παναθηναϊκό

    ->Ομάδες κρούσης της ΕΛ.ΑΣ για τους κουκουλοφόρους. ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΕΛΕΧΩΘΟΥΝ;

    ->Ο Νίκος Μουρατίδης στο κεντρικό δελτίο του Alpha. Έξω Μπιζόγλη και Κύρτσος

    ->Ο Τάκης Λεμονής ξανά κοντά στην τεχνική ηγεσία των ερυθρόλευκων.

    FASTFOOD.PBLOGS.GR

  3. Βυτίο, κάνε κάτι με τα σπαμ σου, θα κόψω τις φλέβες μου λέμε!
    👿

  4. Σελιτσανος

    Ούτε κι εγώ έχω δει την ταινία.Αλλά με την τελευταία σας παράγραφο,όπως λέει και η Кроткая,μας αναγκάζετε αντί να μιλάμε για την σύγχρονη μετανάστευση ή για τον Γαβρά,να μιλάμε για την Αριστερά-αν και δεν είναι άσχετα πράγματα.
    Κάποτε η αριστερά ήταν το καθαρό βλέμμα,η ελπίδα.Τώρα,έχω την αίσθηση ότι,με το πρεσβυωπικό της βλέμμα,προσπαθεί ν΄ανακαλύψει την «εικόνα στο χαλί».
    Είμαι κι εγώ,βλέπετε,απ΄αυτούς που νομίζουν ότι κάτι καινούργιο και απρόσμενο θα ξεπεταχτεί.Και φοβάμαι ότι μόνον βίαια μπορεί να γίνει αυτό.

    (υγ.Μη με κάνετε να καταπιώ τα οδοντιατρικά μου καθρεφτάκια…).

  5. Νομίζω ότι η ταινια αφενός περιέχει μη ρεαλιστικές σκηνές που ωστόσο στην καλύτερη περίπτωση κάτι συμβολίζουν. Όπως π.χ. όταν οι τουρίστες οργανώνονται σε ομάδες για να βρουν τον λαθρομετανάστη που παρεισέφρυσε στο resort. Δεν νομίζω ότι θα γινόταν στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο αλλά είναι αρκετά εύγλωττα ο Γαβράς παρουσιάζει την αγωνία και τη δυστυχία του ενός να γίνεται το παιχνίδι για την καταπολέμηση της πλήξης του άλλου.
    Κατά τα άλλα, με απογοήτευσε λίγο η ταινία, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω γιατί. Ίσως επειδή έχω ακούσει αληθινές αφηγήσεις μεταναστών απείρως σκληρότερες. Είδα μία περιπέτεια αλλά όχι την πραγματική οδύσσεια ενός μετανάστη.

  6. @ krot 1,
    δες την ταινία αλλά μην περιμένεις πολλά.
    όσο για την ερώτησή σου, θα ακουστώ ίσως κάπως αλλά δεν κρατιέμαι τώρα.
    -ποιά αριστερά;
    -εμείς.
    τί κάνουμε δλδ; μόνο ποστ & σχόλια ή επειδή δεν έχουμε κοινωνικό πρόσωπο δεν υπάρχουμε κιόλας που λέει κι ο Παναγόπουλος;

    @ Φαστ φουντ,
    H Κροτκαγια για 15 χρόνια στον Alpha και με σχόλιο στη Μενεγάκη και με δωρεάν συνδρομή στον οδηγητή
    Νέα έρευνα: Το Μητσοτακέικο συμβάλλει στην σταθερότητα της μπλογκόσφαιρας. Η Ντ. Μπακογιάννη τώρα & στο twitter
    Ο Χερ Κάππα στον Παναθηναϊκό. Τερματοφύλακας γιατρός.
    Ομάδες κρούσης της ΕΛ.ΑΣ για τους βλόγερς. ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΕΛΕΧΩΘΟΥΝ; Πρώτες σκέψεις για δυαρχία Θεώρημα Μάνου.
    Ο Τάκης Λεμονής ξανά κοντά στην τεχνική ηγεσία των ερυθρόλευκων.
    (αυτό ήταν καλό από μόνο του)

  7. @ Σελιτσάνε,
    φυσικά και δεν είναι άσχετα μεταξύ τους.
    όσο για το τί θα ξεπεταχτεί, ας δεχτούμε ότι κινδυνολογώ ασυστόλως και σας λέω το εξής:
    Πιστεύω ότι είμαστε πραγματικά στο μεταίχμιο, στο οριακό σημείο για έντονες ανακατατάξεις. Πολύ φοβάμαι ότι βαδίζουμε με ταχύτητα προς τα πολύ δεξιά. Είδατε τα σημερινά με τις κουκούλες; τα πράγματα ζορίζουν μου φαίνεται.
    (και θέλω μια ευθεία απάντηση παρακαλώ: Είστε οδοντίατρος;)

    @ Αταίριαστε,
    συμφωνώ ότι πολλές απ’ τις σκηνές είχαν τη συμβολική τους σημασία. Ειδικά αυτή που αναφέρετε με το ιδιότυπο «ανθρωποκυνηγητό». Αλλά συμφωνώ ακόμη περισσότερο ότι κάτι δε μου άρεσε και δεν μπορώ ακριβώς να το εξηγήσω. ίσως απλά μου φάνηκε λίγη για να μιλήσει για αυτό το θέμα.

  8. Σελιτσανος

    Συμφωνώ.Οι κοινωνίες μας γίνονται πιο αυταρχικές,πιο συντηρητικές,λιγότερο ανεκτικές στον «άλλο».Η αγωνία,που υπήρχε στον 20ο αιώνα,για το άτομο,για το διαφορετικό και τα δικαιώματά του φαίνεται να φεύγει και να κλείνει την πόρτα πίσω της.Όλ΄αυτά είναι οι φυσσαλίδες που βλέπει κανείς στο νερό μιας κατσαρόλας στη φωτιά:προοιωνίζουν τον βρασμό.Το πρόβλημα είναι πού θα εκτονωθεί ο ατμός.Φοβάμαι όχι απ΄τις ήδη υπάρχουσες οδούς διαφυγής.Η Αριστερά,σήμερα,είναι σαν τον σωλήνα υπερχείλισης μιας δεξαμενής,η οποία όταν γεμίσει,αντί να υπερχειλίσει,σπάει ο πάτος της και ξεχύνεται το περιεχόμενό της.
    Όπως λέτε,βλέπουμε να πηγαίνουμε πιο δεξιά.Όμως το συνολικό μοτίβο δεν το αντιλαμβανόμαστε(γι αυτό μίλησα για την «εικόνα στο χαλί»-θυμάστε τον Χένρι Τζέιμς;).

    (Ευθέως:ναι!Τις ελεύθερες ώρες μου:όταν δεν σχολιάζω σε διάφορα μπλογκς…).

  9. Καλημέρα, βυτίο! Τον Παράδεισο τον ψάχνουμε, ο καθένας με τον τρόπο του. Για την ταινία, δεν έχω άποψη. Επικροτώ όμως την απάντηση στην Κροτ. Η Αριστερά είμαστε εμείς! Και προτείνω στην απεργία-διαδήλωση της 2/4 να κατέβουμε όλοι με κουκούλες… (Αν και χρειάζεται άμεση απάντηση η απαράδεκτη δεξιά στροφή που έχουν στήσει κυβέρνηση-ΜΜΕ)

  10. Και όπως είπε μόλις και ο Τσέκερης στους 105,5… Ζήτω ο μεσαίος κουκουλοχώρος!

  11. Βυτίο, ευχαριστώ, είναι η πιο πλήρης απάντηση που έχω λάβει στο αγωνιώδες ερώτημα που θέτω δυο βδομάδες τώρα.
    [αλλά όχι και οδηγητή ρε βυτίο! Γιατί μου το κάνεις αυτό?].

    Σελιτσάνε, αυτό με την κατσαρόλα είναι πολύ εύστοχο. Άντε να σπάσουμε και τα σφραγίσματα!

    Μάνε, ο Κούλογλου στο tvxs πρότεινε να κατεβείτε (κι εγώ στο Βρυξελλοχώρι άμα λάχει) με μάσκες του καραμανλή, του δένδια και του μαρκζαννάτση!
    (τον «κουκουλοχώρο» τον αναφέρει κι ο κούλογλου, συνεννοημένοι είναι;)
    (και μετά λες εμένα «προβοκάτορα του σύριζα»! πφφφφ!)

  12. @ Σελιτσάνε,
    (φίδι στον κόρφο μου είχα τόσο καιρό, απαπαπα που έλεγε κι η Βανδή. ακόμη δε μπορώ να το χωνέψω.)
    Θα πάρω τον Χ. Τζ. . Ναι δε νομίζω ότι μπορούμε να καταλάβουμε τη συνολική εικόνα, πόσω μάλλον να την ερμηνεύσουμε.
    Υπάρχουν περιθώρια άραγε για θετικές εξελίξεις; Και άραγε υπάρχει πλέον πιθανότητα για θετική εξέλιξη ακολουθώντας τις συμβατικές οδούς και μεθόδους (μπορεί να μοιάζει ακραίο αυτό, αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι) ή χρειαζόμαστε εντελώς νέα μοντέλα σκέψης/δράσης/ ερμηνείας κλπ?

    @ Μάνο,
    άκουγα δελτίο ειδήσεων σε μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό. Από το 1 λεπτό τα 35 δευτερόλεπτα σε θέματα «ασφάλειας».
    Επίσης την προηγούμενη εβδομάδα από όλα τα μέσα «στην κορυφή της ατζέντας και των δύο κομμάτων η ασφάλεια».
    Έτσι δημιουργείται κλίμα. Και εξακολουθούν όλα τα μέτρα να μοιάζουν φυσιολογικά.
    Κινδυνεύουμε άραγε περπατώντας στο δρόμο; Και από ποιόν;

    @ κροτ,
    κάπου άκουσα ότι ήσουν παλιά στην κνε γι’ αυτό. 🙂
    και μην μιλάς για σφραγίσματα εδώ μέσα. Με πιάνει η ψυχή μου.

  13. Τρομερή ταινία.

    Απλώς και μόνο αυτό.

  14. 👿

    [δεν ήμουν]

    [ένα smiley που να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο χρειάζομαι!]

    [θα τον τεμαχίσω αυτόν τον διαβολέα!]

  15. Σελιτσανος

    Με αναγκάζετε να θυμηθώ το νεανικό μαρξιστικό παρελθόν μου για να σας πω ότι οι εξελίξεις δεν μπορεί παρά να είναι θετικές,μια και θα φέρουν κάτι καινούργιο.Μιλώ για την εν τέλει,συνολική αποτίμηση και όχι για προσωπικές προοπτικές.Δεν καταλαβαίνω γιατί χαρακτηρίζετε ως ακραία κινδυνολογία κάτι που είναι ηλίου φαεινότερο:ένα κλειστό σύστημα δύναται να εξισορροπήσει τις εσωτερικές του αναταράξεις.Αν όμως δεχθεί παρέμβαση από έξω,καταρρέει.Είχαμε,λοιπόν,για μισό αιώνα ένα κλειστό σύστημα διπόλου(ανατολή-δύση)που ισορροπούσε.Με την κατάρρευση του ενός πόλου,ο άλλος προσπάθησε να βρει καινούργια αντίπαλα δέη(τρομοκρατία,ισλάμ)για να ισορροπήσει.Παράλληλα καινούργιοι παίκτες(Ασία πχ) προσπαθούν να μπουν στο σύστημα.Εσείς τι πιστεύετε ότι μπορεί να συμβεί;Αν η έννοια κατάρρευση είναι στενή,θα έλεγα ανακατάταξη,εξισορρόπηση.Η πείρα λέει ότι αυτό δεν συμβαίνει ήπια αλλά βιαίως.
    Όσον αφορά τα νέα μοντέλα,θα σας πω ότι όσοι έχουν την δυνατότητα-και δυστυχώς για μένα,ευτυχώς για σας δεν συμπεριλαμβάνομαι σ΄αυτούς-να τα σκέφτονται και να τα αναζητούν,πολύ καλά πράττουν.Είναι η δική τους συμβολή στην διαδικασία.Όμως θα σας θυμίσω:όταν οι άνθρωποι σχζεδιάζουν,ο θεός γελά.Νομίζω ότι,τελικά,αυτά τα μοντέλα θα συντεθούν και θα κριθούν στην πράξη.

    (Συγγνώμη για τα πιθανά λογικά χάσματα,αλλά ξεκίνησα το σχόλιο το μεσημέρι και το τελείωσα τώρα-σφραγισμάτων ένεκα…).

  16. Τελικά είδα την ταινία χθες βράδυ μετά τη νεροποντή. Η φόρμα της ελαφριά, αλλά τα πιάνει όλα και τα σπρώχνει απαλά μες στο μυαλό σου. Πολύ καλή. Αν εξαιρέσεις το πρώτο μέρος, στο παραθεριστικό θέρετρο, που παρατραβάει σε βάρος της ουσίας του έργου.

    Κάποιοι θα δουν τον εαυτό τους στο αηδιαστικό ζευγάρι Ελλήνων SUV τουριστών των Αλπεων, κάποιοι στον Γερμανό νταλικιέρη, κάποιοι στην κομψή αλλά κοινωνικά ευαίσθητη μαντάμ μπουρζουά (πλάνο με το σακάκι), κάποιοι στη λαϊκή αλληλεγγύη (χωριό), άλλοι στην απατεωνιά (οδηγός αυτοκινήτου), άλλοι και στο ρουφιάνο ψαρά. Αυτά τα σκατά είμαστε ο παράδεισος της δύσης.

  17. (κάντε πως δεν προσέξατε το σχόλιο μου, είναι μόνο για το Βυτίο:

    Βυτίο, η χτεσινή φούσκα τα σπάει! και από μουσικές και από άποψη).

  18. και τώρα που έχουμε ξανά ρεύμα
    @ inlovewithlife,
    είπαμε ωραία η ταινία, αλλά ειδικά από σένα (ως πιο μαχητικό ενοοώ – για καλό το λέω) περίμενα να έχεις περισσότερες απαιτήσεις. Από την άποψη ότι ορισμένες φορές νόμιζα ότι διέκρινε την ενοχή του δυτικού κόσμου, αλλά όχι τόσο έντονα όσο θα ήθελα.
    τεσπα

    @ κροτ,
    καλά ντε δε σε είπαμε και δεξιά.

    @ Σελιτσάνε,
    τείνω να συμφωνήσω ακριβώς σ’ αυτό τελικά, ότι οποιαδήποτε εξέλιξη είναι στην ουσία θετική. Χρησιμοποιώ τη λέξη ακραίος γιατί τον τελευταίο καιρό η διαφωνία που έχω με κάποιους γνωστούς, είναι για το αν η κατάσταση είναι τόσο άθλια ή όχι. Ας πούμε ότι εγώ τα βλέπω εντελώς τραγικά, κι οι άλλοι μου λένε ότι είμαι υπερβολικός, ότι τελος πάντων υπάρχει κάποια πρόοδος, ότι υπάρχει προοπτική. Προσωπικά βρίσκομαι πιο κοντά στην περιγραφή του κόσμου που κάνετε.
    Κ φυσικά συμμετέχετε κι εσείς στην πρωτοπορία και στα νεά μοντέλα. Είστε ο πρώτος οδοντίατρος που συμπαθώ.

  19. συγνώμη Μάνε καλά όλα, αλλά εκεί που είδατε λαϊκή αλληλεγγύη, εγώ άλλα είδα.
    Αλλά η τελευταία σου φράση είναι ωραιότατη. Την κρατάω.
    (και τα σπρώχνει άραγε απαλά ή καταλήγει μάλλον να χαϊδεύει δυτικά κεφαλάκια;)

    Κροτ, αν άκουγες radiobubble, μόλις τσίμπησες την αφιερωσούλα σου. Για τα ραδιόφωνα είσαι βρε.

    (και σε ευχαριστώ πολύ. σοβάρα το λέω τώρα, ε;)

  20. @βυτίο

    Η ταινία είναι εξαιρετική (κατά τη γνώμη μου), γιατί :

    1. Οι μετανάστες δεν εμφανίζονται ως καρπαζοεισπράκτορες, όπως δηλαδή τους παρουσιάζει κάθε φορά το μάτι του μέσου πονόψυχου δυτικού και δη του μέσου κουλτουριάρη καλλιτέχνη. Όταν τους καταπιέζουν, το αντιγυρίζουν, όπως είναι άλλωστε η πραγματική ζωή.

    2. Μέσα από την υπερβολή (όπως δίνεται από κάθε πραγματική τέχνη) αφήνονται να φανούν ανάγλυφα τα διαφορετικά σύμπαντα στα οποία ζουν μετανάστες και Ευρωπαίοι με πολύ ωραίο και γλαφυρό τρόπο (πχ. στο κρητικό θέρετρο στην αρχή).

    3. Ο Γαβράς αφήνει παντού υπονοούμενα για την μπατσοκρατία και την κοινωνία του θεάματος. Στην αφήγηση υπάρχει επίσης έντονο το στοιχείο του ταξικού διαχωρισμού (όπως στις περισσότερες ταινίες του Γαβρά.

    4. Η ταινία είναι τόσο ανάλαφρη ώστε να μπορεί να τη δει μέχρι και ο τελευταίος γηπεδόβιος προποτζής αλλά μετά να βαρυστομαχιάσει.

    5. Το ανάλαφρο δεν είναι κακό, αρκεί να μην είανι ζητούμενο.

    Τέλος αυτό που μου άρεσε πιο πολύ από την ταινία είναι το πρώτο της στοιχείο και η παρουσίασή του. Γιατί οι μετανάστες είναι τελικά άνθρωποι, όπως ακριβώς εμείς, δεν είναι σκυλάκια για να τα χαϊδεύει η Μαριάνα (Βαρδινογιάννη), και γενικώς έχω βαρεθεί αυτή την παρουσίαση από εστέτ καλλιτέχνες.

    Εν τω μεταξύ τα όσκαρ σαρώνει το ακριβώς αντίθετο αυτής της ταινίας, μία καλογυρισμένη βερσιόν του αμερικάνικου ονείρου για τον κολασμένο της φαβέλας, όπως τον φαντάζεται ο μέσος μαλάκας «δυτικός», με λίγο από αγάπη και συναίσθημα. Φυσικά, δεν είναι τυχαίο.

  21. inlovewithlife,
    προσωπικά νομίζω ότι το 3 είναι το πιο δυνατό σημείο της ταινίας. Παντού ένστολοι, παντού κάμερες. Παντού τρέξιμο για να ξεφύγεις & απ’ τους δύο, πράγμα τελικά αδύνατο, εκτός αν είσαι μάγος.

    4. αμφιβάλλω αν θα βαρυστομαχιάσει. Απ’ όσα είδα μέσα στο σινεμά, κάποιοι κύριοι με τις κυρίες τους όλο το σεξ σχολιάζανε. Δυνατά εννοώ, την ώρα της ταινίας.

    και πάω στο 1. Εσύ μου το λες πολύ καλυτερα απ’ την ταινία.
    Κρατάω αυτό που λες με τη Μαριάνα. Αλλά να σου πω την αλήθεια, δε μου φάνηκε και πολύ να αντιγυρίζουν οι μετανάστες τίποτα. Είδα (τον δικαιολογημένο φυσικά) φόβο, είδα να λέει ευχαριστώ στους καρκατουρέ ηλίθιους τύπους με το suv κλπ.
    Η μόνη ουσιαστική αντίδραση ήταν στο εστιατόριο.
    Η οποία κάλλιστα θα μπορούσα να πω ότι αντισταθμίζεται από τη σκηνή που στο θέρετρο μαζεύουν τον Παπασπηλιόπουλο & ο άλλος κάνεις πως δεν βλέπει (δεν κατηγορώ, φυσικό είναι πρόκειται για επιβίωση, όποιος καταφέρει με οποιοδήποτε τρόπο να φτάσει στη γη της επαγγελίας)
    Τεσπα, ωραία ταινία ήταν, απλά νομίζω ότι δεν κατάφερε ν’ αγγίξει τον μη έτσι κι αλλιώς από πριν έτοιμο να συμφωνήσει θεατή. Αυτός που πριν τους έβλεπε για ξένους, δε νομίζω πως κλονίστηκε καθόλου.

  22. Po

    το ένιωσα πολλές φορές το συναίσθημα, όταν έρχομαι Ελλάδα, πάω πάντα προς Ομόνοια, στα γύρω στενα, είναι κάτι σαν σφυγμομέτρηση για μένα, να δω τις αλλαγές που συντελέστηκαν από την προηγούμενη επίσκεψή μου, οι αλλαγές κάθε περίπου έξη μήνες είναι τεράστιες, σαν να κινείται ένας ολόκληρος κόσμος, βουβά.

    όμορφο κείμενο, αληθινό.

  23. @ ρο,
    οι αλλαγές γίνοται όντως πολύ γρήγορα, γι’ αυτό εμείς που μένουμε εδώ, δεν τις πολυκαταλαβαίνουμε . Αλλά μερικές φορές μια περιοχή μοιάζει διαφορετική από μήνα σε μήνα.

    Νομίζω καλά θα κάνουμε ν’ αρχίσουμε να περιμένουμε πότε θα ξεσπάσει αυτό το βουβό κύμα.

  24. Παράθεμα: Eden à l’ouest « Кроткая

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s