πες του να μην πάει πουθενά

Kάποτε πήγα για κάποια συνεχόμενα βράδια σ’ ένα μπουζουξίδικο στο Μαρούσι. Εκεί βρέθηκα αντιμέτωπος με μια κατά κάποιον τρόπο διασκευή που πρότεινε ο ιδιαίτερα αγαπητός σταρ του καταστήματος. Σε κάποιο σημείο της βραδιάς κι όταν το κέφι απογειωνόταν και το αλκοόλ προκαλούσε τη συνήθη αναλογία με το αίμα, ο κύριος με το μικρόφωνο έπιασε ένα γνωστό τραγούδι. Ξεκίνησε λοιπόν να λέει το «ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα». Από τον ενθουσιασμό των θαμώνων κατάλαβα ότι πρόκειται για μια συνηθισμένη σκηνή, απ’ αυτές που επαναλαμβάνονται για να δικαιώσουν τη συνομωσία και τους κώδικες των μόνιμων του μαγαζιού. Την ώρα λοιπόν που οι από κάτω παραληρούσαν και εκσφενδόνιζαν γαρίφαλα, ο τραγουδιστής μας έδωσε τη δικιά του εκδοχή του ρεφραίν. Αντί να πει «το άλλο τ’ άλογο να είναι μαύρο σαν τη πικρή μου την κατάμαυρη ζωή», έλεγε «το άλλο τ’ άλογο να είναι μαύρο, πες του να φύγει και να πάει να γαμηθεί».

Σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο κατάλαβα ότι ακόμα κι όταν μια πανέμορφη γυναίκα χορεύει μπροστά σου σχεδόν ημίγυμνη, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορούν να σου αποσπάσουν την προσοχή. Η ατάκα «πες του να φύγει και να πάει να γαμηθεί» έσκασε πάνω μου σαν τοίχος, σαν μετωπική που έρχεται στο τέλος μια μαραθώνιας ευθείας στην οποία οδηγείς με 200 χλμ την ώρα. Το πάθος τραγουδιστή και πελατών ήταν φοβερό και οπωσδήποτε αρκετό για να ξεμεθύσω στη στιγμή.

Δε με πείραξε φυσικά το καθαυτό πείραγμα του τραγουδιού. Αυτό που φώναζαν όλοι εκεί μέσα δεν ήταν κάποιο αστείο ή ένα είδος ξεσπάσματος που έτσι κι αλλιώς συγχωρείται στους ξενύχτηδες. Η αλλοίωση του στίχου και του νοήματος είχαν σαφή στόχο. Εδώ, στα μπουζούκια ήρθαμε για να γλεντήσουμε. Κανείς δε θα μας πει ότι η ζωή μπορεί και να είναι μαύρη. Κανείς δε θα υπονοήσει ότι το μακιγιάζ και το παρκαρισμένο (συγνώμη σκαρφαλωμένο) απ’ έξω suv, δεν είναι αρκετά. Στις δικές μας ζωές δε χωράνε μιζέριες. Τώρα θα φωνάζουμε στην πίκρα να πάει να γαμηθεί και μετά θα περάσουμε απέναντι τη λεωφόρο να ψωνίσουμε ευτυχία στο φωτισμένο εμπορικό κέντρο.

Κι όμως χαρά χωρίς μελαγχολία, γιορτή χωρίς θλίψη, χορός χωρίς πραγματικότητα, δεν νοούνται.

***

Κοίταζα το κορίτσι, που παλλόταν ολόκληρο, να στέλνει στο διάολο τη μαυρίλα. Στεκόταν πάνω στο τραπέζι, κουνούσε τα χέρια με μανία και από κάτω ένας κουστουμαρισμένος κύριος σιγόνταρε. Πάνω στο τραπέζι δίπλα στα πόδια της, λουλούδια, ένα μισοκαπνισμένο πούρο, ένα άδειο μπουκάλι. Ο σερβιτόρος πέρασε χωρίς ύφος από δίπλα τους. Μια κυρία καθισμένη από πίσω τραγουδούσε, πιο ήσυχα αυτή, και κάπνιζε νωχελικά. Όλη η πίστα, όλο το μαγαζί ήταν φωτισμένο. Οι προβολείς δεν άφηναν ούτε ένα σημείο σκοτεινό. Οι γυναίκες ακτινοβολούσαν, πρόσωπα αψεγάδιαστα με μάτια κλειστά και κόκκινα στόματα. Αρχοντικές αντρικές φάτσες καμάρωναν εαυτούς και αλλήλους. Όχι, εδώ μέσα δεν υπήρχε χώρος για μαυρίλα ή μιζέρια. Εδώ μέσα όλα ήταν σαν τα όνειρα που κάναμε μικροί. Μποτίλιες αξίας εκατό και βάλε ευρώ πήγαιναν και έρχονταν, οι λουλουδούδες δεν προλάβαιναν να ικανοποιούν τους πελάτες. Ακόμη και οι τουαλέτες μύριζαν άρωμα. Στους καθρέφτες έβλεπες γραμμένες με κραγιόν καρδούλες. Οι γυναίκες που δούλευαν στο μπαρ ήταν ξένες και δεν εννοώ στην εθνικότητα. Μια πάχνη κάλυπτε το μαγαζί. Χαρτονομίσματα έπεφταν από το ταβάνι και κλειδιά αυτοκινήτων στόλιζαν τα τασάκια.

Όλα τα έβλεπα σαν μέσα από ένα άρρωστο φως και οι φάτσες έπαυαν πια να έχουν χαρακτηριστικά. Ο τραγουδιστής συνέχιζε «πες του να φύγει και..». Όχι, όχι. Εσύ να πας να γαμηθείς.

***

Υγ: Φούσκα #8 γεμάτη με ρεμπέτικα.

Advertisements

19 Σχόλια

Filed under διάφορα, radiobubble

19 responses to “πες του να μην πάει πουθενά

  1. ε τους μαλάκες
    τον κωστή βίρβο αρμέξανε

  2. Πολλές φούσκες έχω χάσει και πρέπει να κάνω εντατικά για να καλύψω το κενό.
    Τη φωτογραφία της προηγούμενης φούσκας, την κλέβω.

    Και το κείμενο αυτής της φούσκας, το προσυπογράφω.

    Βυτίο, συμφωνώ.

  3. Σελιτσανος

    Το κακό είχε αρχίσει από την εποχή των δικών μου φοιτητικών χρόνων,τότε που πρωτοέγιναν μόδα τα ρεμπέτικα και μαζευόμασταν σε διάφορα ρεμπετάδικα,τραγουδώντας «κι όλα είναι μαύρα» , μ΄ένα χαμόγελο ίσαμε τ΄αυτιά.Τώρα μεταμοντερνίστηκε ολίγον…

    (Πάω να μελετήσω την φουσκο-homework).

  4. έτσι ακριβώς Σούλα. τον ρημάξανε για τα καλά. Χορεύοντας και γελώντας.

    @ Κροτ,
    χαίρομαι που συμφωνούμε.
    Δε σου είπα όμως ότι εμένα με έπεισε ο manos και πήγα και είδα Τεό.

    @ Σελιτσάνε,
    ίσως να ‘ναι η ίδια αντιμετώπιση απ’ την αντίστροφη.
    Η υπερβολή είτε απ’ τη μια είτε απ’ την άλλη. έχει δίκιο ο Πανούσης «όχι άλλο ρίτσο σε νταμάρια, κουλτούρα καφενείου» κλπ. Δεν γίνεται να τραγουδάς μες στο τρελό κέφι «μες στην υπόγεια την ταβέρνα».
    Αυτή που μας έκανε έκθεση στο φροντιστήριο μας έλεγε να μην υποτιμάμε τίποτα. Όλη η υπόθεση είναι στην ενάλλαγη των συναισθημάτων.

  5. gasireu

    εγώ σας το είπα, θα σκάσει το ρεμπέτικο, το πότε περίμενα…
    για το αμάξι, το τραγούδι της απόλυτης θλίψης, που σε κάνει να βουρκώσεις καταμεσής του ήλιου, ευτυχισμένης μέρας, με όλες τις συναστρίες θετικές, που λέει ο λόγος,
    τι να πω…φοβάμαι όποιος δεν βλέπει τη σκοτεινιά του κόσμου είναι επικίνδυνος…!

  6. «Κι όμως χαρά χωρίς μελαγχολία, γιορτή χωρίς θλίψη, χορός χωρίς πραγματικότητα, δεν νοούνται».

    Καλό μου βυτίο, νομίζω πως με αυτή την χαστουκιστική φράση αποδώσατε περιφραστικά το νόημα ολόκληρης της ιστορίας. Και της γενικότερης ιδέας. Και, τολμώ να προσθέσω, κάθε ανθρώπινης περιπέτειας, δηλαδή της ίδιας της ζωής.
    Εξαίρετο, όπως πάντα.

  7. Και, όπως λένε σε ένα άλλο κέντρο ψυχαγωγίας, βυτίο ζούμε για να σ’ ακούμε!

  8. Είναι κάποιες τέτοιες λεπτομέρειες που καθορίζουν τη συνολική εικόνα μιας εποχής και εξηγούν τα «σπουδαιότερα».

  9. Παράθεμα: διασκεδάστε, ψωνίστε, τελειώσατε — ροη σταχυολόγων

  10. Δυστυχώς, ζούμε σε μια εποχή νεόφτωχων, που θα μπορούσε να εμπνεύσει αριστουργηματικά λαϊκά τραγούδια, αλλά εκτός από τα χρήματα πλέον μας λείπει κι η αυθεντικότητα…

  11. @ gasireu,
    να λέτε πώς κρατήθηκα με νύχια και με δόντια στη μία ώρα. Ας όψεται το αφεντικό..
    Αλλά ξέρετε πόσα έχω ακούσει για το συγκεκριμένο τραγούδι, ότι ήταν φάουλ που το τραγούδησε ο Μπιθι. Θα σας τα πω κάποια στιγμή, μάλλον όταν παίξει το tessera Μάρκο.

    @ theorema,
    χαστούκιστική τί εννοείται; σαν κι αυτά τα κείμενα που γράφετε με τις / ; για τέτοιο / χαστούκι μιλάτε;

    @ mano,
    αυτό ήταν χτύπημα κάτω απ’ τη μέση. Αν ήταν να ανοίξω τον υπολογιστή για να θυμηθώ συναυλίες του Β.Π. καλύτερα να έβλεπα κανένα Τεο παραπάνω.

  12. @ aerosol,
    αυτό αλήθεια το πιστεύω κι εγώ. Είναι κατί στιγμές στο τρόλεϋ, στις ουρές των ταμείων ή στα δελτία ειδήσεων ας πούμε, που τις βλέπω και λέω, να κοίτα πώς ζούμε.

    @ gerasime,
    αφενός καλώς ήρθες, αφετέρου μ’ αρέσει η παρατήρηση αυτή. Η εποχή θα μπορούσε κανείς να πει ότι προσφέρεται για λαϊκά τραγούδια, αλλά είναι αυτό, ότι ακόμη κι οι νεόπτωχοι δε θέλουν να λέγονται έτσι, ακόμη κι αυτοί (εμείς) που χρωστάνε (-με) παντού προτιμούν να κοιτάνε στον καθρέφτη μια υποτιθέμενη μεσαία τάξη.

  13. 🙂 Για ακόμα πιο πονετικά και ξαφνιαστικά, βυτίο.
    Για ακόμα δυνατότερα. Που σημαδεύουν.

    (ευχαριστώ)

  14. Θα μπορούσες να την πατήσεις και να πας προς Ακτή Πειραιώς, όπου θα άκουγες τραγικά αστεία και λυπητερά συνθήματα.

    (Δεν ήμουν εκεί, εμπιστεύομαι τις πηγές μου)

  15. @ theorema,
    μην ευχαριστείτε, συνεχίζετε να ξαφνιάζετε και να ξαφνιάζεστε.

    @ mano,
    Ακτή Πειραιώς; όχι ως εκεί δε θα έφτανα. Λειτουργεί ακόμη το ένστιτο αυτοσυντήρησης.

  16. Ρε βυτίο (συγνώμη κιόλας για την οικειότητα), τι κειμενάρα ήταν αυτή! Κι αυτό το Όχι, όχι. Εσύ να πας να γαμηθείς. στο τέλος, ήρθε σα λύση του δράματος. Κανονικά. Γιατί είναι τραγική αυτή η εκδοχή της ζωής γμτ. Γιατί χαρά χωρίς μελαγχολία, γιορτή χωρίς θλίψη, χορός χωρίς πραγματικότητα, δεν νοούνται.
    Aπ’ την άλλη αυτό το ξόρκισμα της λύπης, η εκτέλεση της θλίψης απ’ τον εκτελεστή, εμένα μου μοιάζει η μάσκα μιας τεράστιας μιζέριας…

  17. βρε niemandsrose (η οικειότητα είναι ωραίο πράμα, ας μη ζητάμε συγνώμη), ναι μπορεί να είναι ένα είδος μάσκας, αλλά ταυτόχρονα θέλουν να σου πουλήσουν το τριώδιο σαν μοναδικό πιθανό τρόπο ζωής. Κι είναι σαν πάρτι μασκέ που δεν μπορείς να μπεις αν δεν είσαι μασκαράς.

  18. Μέρες τώρα ήθελα να το γράψω και δεν προλάβαινα – πολύ ωραίο κείμενο. Μου προκαλεί θλίψη η εικόνα που περιγράφετε, και μού θύμισε αμέσως μία σκηνή που είδαμε στην ελληνοφρένεια πριν μέρες. Η Μενεγάκη ανοίγει ένα γράμμα νεαρού τηλεθεατή προλογίζοντάς το με γέλια – αυτός έχει γράψει κάτι σαν «σας ευχαριστούμε για την ωραία σας εκπομπή, που δίνει χρώμα στην γκρίζα ζωή μας.»

  19. butterfly, η σκηνή που περιγράφετε κι αν είναι θλιβερή.
    Κι απ’ τις δύο πλευρές.
    άσε που ώρες ώρες νιώθω σα να υπογράφουμε όλοι μαζί αυτά τα γράμματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s