Εν Βελγίω

Περπατούσα στις Βρυξέλλες μ’ ένα παλιό τραγούδι* του Ζαμπέτα. Λίγο πριν φύγω από την Αθήνα, διάβασα ένα παλιότερο κείμενο και έκτοτε παραμιλάω «πήρα των αστεριών το φως /χρυσάφι να σε ντύσω /την αγκαλιά μου άνοιξα, την αγκαλιά μου άνοιξα /εκεί για να σε κλείσω». Περπατάω σε άδεια από τουρίστες και ντόπιους στενά, ακούω το τραγούδι ξανά και ξανά και σκέφτομαι (ή μάλλον το νιώθω καθαρά, σχεδόν πια το αποφασίζω) ότι όλα είναι απλά. Λες και δεν υπάρχει απελπισία σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά μόνο πρωινά Κυριακής με ήλιο ή αρμυρίκια με σκιές και χάδια.

«Αυτή η μουσική δεν είναι η μουσική ενός ανθρώπου που πεθαίνει, είναι μια ολική κατάφαση στη ζωή με τα φλούδια και τα κουκούτσια της».

Ενώ συνήθως όταν πηγαίνω στο εξωτερικό δε θέλω να έχω επαφή με οτιδήποτε ελληνικό (πρόσωπα, μουσικές, φαγάδικα), αυτή τη φορά η άρνησή μου έπιασε μόνο το φαγητό. Έτσι συνέχισα να ανακαλύπτω και να επιστρέφω σε ωραίες σερβιτόρες και μικρά μαγαζάκια έχοντας στ’ ακουστικά Ζαμπέτες και Κουγιουμτζήδες. Εξακολουθώ να ζηλεύω την ατμόσφαιρα σε κάποια bar. Jazz και εκατοντάδες μποτίλιες ουίσκι στο Άμστερνταμ. Χαλαρότητα και χιλιάδες μπύρες στις Βρυξέλλες. Κορίτσια με πουλόβερ, κασκόλ και κόκκινο κρασί στο Παρίσι. Όμως οι εικόνες που κλέβω απ’ τους περαστικούς είναι σαν το τραγούδι, γεμάτες φιλιά και γερμένα κεφάλια σε ώμους. Όλα είναι απλά σου λέω.

dsc_0262Κάποιος φωτογραφίζει το κορίτσι του. Μετά τη φιλάει και γελάνε φεύγοντας προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο έρωτας είναι ακροβατική διαδικασία. Η γέφυρα όμως δεν είναι μια απλή γυμναστική επίδειξη. Αντιθέτως είναι το σύμβολο μιας ένωσης. Δύο εντελώς ξεχωριστοί κόσμοι που λογικά αδυνατούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον, γίνονται τελικά οι δύο άκρες του ίδιου δρόμου, χροιές των ίδιων δύο λέξεων, ήχοι που κάνει ένα τέτοιο απόκοσμο κι ατέλειωτο φιλί.

dsc_02931Κάποιοι ήρθαν με το ποδήλατό τους. Κοιτάζουν για τα πράγματά τους. Ο ένας ψάχνει στην τσέπη του άλλου. Ο ένας ψάχνει στον άλλο αυτό που πουθενά αλλού δεν βρίσκεται. Χαθήκαν ο ένας στα ρούχα του άλλου. Χάθηκαν ακριβώς γιατί βρέθηκαν.

dsc_0308-Κάτσε στα πόδια μου. Έλα να μοιραστούμε ένα τοστ. Έλα να χορτάσουμε παρέα, να φάμε από μισό το ψωμί μας, από μισή τη ζωή μας.

-όλο κουβέντες είσαι. Πριν μοιραστώ οτιδήποτε μαζί σου πρέπει να μου τραγουδήσεις κάτι.

-μα αυτό είναι εύκολο

«Πήρα λουλούδια κι έπλεξα/ στεφάνι να σου κάνω/ κι ένα άσπρο σύννεφο, κι ένα άσπρο σύννεφο/ εκεί για να σε βάλω».

*χίλια περιστέρια

Advertisements

23 Σχόλια

Filed under φωτογραφικά, ασυναρτησίες

23 responses to “Εν Βελγίω

  1. αν και για το Βέλγιο μου έχει μείνει η άθλια γεύση από την αντίληψη ενός φοιτητή της δεκαετίας του 60 σε ένα μυθιστόρημα…εντελώς της εποχής ή προσωπική φαντάζομαι (παιδικά γεωγραφικά τραύματα),
    βλέπω εδώ μια ομορφιά και μια τάξη, μια κανονικότητα ίσως ζωής, που στην Αθήνα φαντάζει δύσκολη, μπορεί και ο φωτογράφος βέβαια να είναι κατασκευαστής μαγικού ρεαλισμού… 🙂

  2. οι ζωές των άλλων

    μισό-μισό που ίσως γίνει ένα, ίσως απομείνει λίγότερο κι απ το μισό

    ωραίο

  3. Σελιτσανος

    Αυτά τα ταξίδια(και δεν εννοώ μόνον «γεωγραφικά»)είναι καμμιά φορά σαν την σωτήρια ανάσα μετά από μακρά κατάδυση…

  4. @ gasireu,
    κι εγώ δεν έχω και την καλύτερη άποψη για το Βέλγιο, αλλά κάποιες στιγμές έβλεπα εκεί μια ομορφιά σαν κι αυτή που εννοείς μάλλον. Τα πεζοδρόμια υπάρχουν, οι δρόμοι υπάρχουν, οι διαβάσεις και το τραμ υπάρχει. Πιστεύεις προς στιγμήν ότι μπορείς να κάνεις βόλτες, ότι ο κόσμος είναι φτιαγμένος με μεγάλες δόσεις μαγικού ρεαλισμού.

    @ κ. Μοίρη,
    έφταιγε μάλλον η διάθεσή μου και αυτές τις μέρες έβλεπε παντού αυτό το ένα.
    τώρα όμως επιστροφή.

    @ Σελιτσάνε,
    έτσι ακριβώς. Πήρα ανάσα, αλλά ταυτόχρονα και μια μικρή έως μεγάλη απογοήτευση μπορώ να πω.

  5. Πράγματι, όλα είναι απλά. Τυχαίνει, όμως, να το ξεχνάμε πού και πού.. (:
    (Κοίτα να δεις που θα αναθεωρήσω τελικά και μετά από την ανάρτηση αυτή θα μ’ αρέσει και μένα το Βέλγιο..!)

  6. Για να τα πούμε όπως είναι, διότι η ποίηση του Βυτλίου μάς κάνει να αφιβάλλουμε:
    «Κάτσε στα πόδια μου. Έλα να μοιραστούμε ένα τοστ. Μού χρωστάς 1,80 ευρώ για το μισό τοστ»

  7. ‘Η το βυτίο ερωτεύτηκε ή η Κροτ υπερβάλλει στην γκρίνια της, ή και τα δυο μαζί. Θα δω και θα σας πω. Πάλι για αυτή την ταραχή του χερκάππα ποιος να ευθύνεται; δύο λάθη σε ένα σχόλιο;

  8. @ κόκκινα παπούτσια,
    μην αναθεωρήσετε τίποτα.
    Όταν είναι απλά τα πράγματα εδώ είναι κι εκεί. Όταν ξεχνιόμαστε, ξεχνιόμαστε παντού.
    Ότι θα αναθαρρήσω στο Βέλγιο πάντως δεν το περίμενα.

    @ lllemon,
    όχι, ποιητές είναι οι πρωταγωνιστές στις φωτογραφίες.

    @ Herr K.,
    μα είστε προσβοκάτορας.
    (ένας ανεξέλεγκτος Κύπριος στρατιωτικός που κορτάρει δεξιά και αριστερά σας χρειάζεται για να στρώσετε)

    @ mano,
    αλλά εσύ είσαι χειρότερος.
    Το βυτίο απλά καταγράφει ότι γίνεται εκεί έξω. Η Κροτ νομίζεις δεν τα βλέπει αυτά επείδη δε μας τα λέει;
    Η ταραχή του χερ κάππα οφείλεται στο ότι ξέρει πως η εκδοχή του μπάζει από παντού.

  9. Εντούτοις, ο Κύπριος μια χαρά κανονίστηκε, χάρη στο αχτύπητο δίδυμο Βασιλειάδου junior-Βασιλειάδου-senior!
    Κυκλοφορούν φήμες πως θα μας καλέσει σύσσωμους στο γάμο του γεμάτος ευγνωμοσύνη -αγοράστε κοστούμι!
    Σε λίγο , δε, οι Βασιλειάδου, λέμε να ανοίξουμε συνεταιρικό γραφείο συνοικεσίων και να στείλουμε στην ευτυχία όλες τις μοναχικές καλές ψυχές (τις κακές στον αγύριστο).

  10. Καλέ ναι! Τυπώνουν τα προσκλητήρια λέμε! Την κάναμε την καλή μας πράξη, καιρός για ξεκούραση τώρα 🙂

  11. @ HerrK. ,
    λαβ ιζ ιν Τεο’ ς βλογ. (βλ. και εισήγηση σχετικά με δημόσιες εξομολογήσεις)

    @ Theorema,
    ας μην είστε τόσο περήφανοι για τα κατορθώματά σας. Μην ξεχνάτε ότι ανοίξατε ένα σπίτι, αλλά κλείσατε ένα άλλο.
    Στην Μάλτα δεν αντιμετωπίζουν εύκολα την απόρριψη.

  12. Αναγνωρίζω ότι ήμουν κυνικός με το διάλογο:
    “Κάτσε στα πόδια μου. Έλα να μοιραστούμε ένα τοστ. Μού χρωστάς 1,80 ευρώ για το μισό τοστ”
    Κι αυτό γιατί τον παρέθεσα ελλιπή. Η συνέχεια είναι:
    «- Δεν έχω ψιλά
    – Καλά, σε κερνάω
    – Θα το κάνεις αυτό για μένα!;»
    Πράγμα που αποδεικνύει ότι ο έρωτας είναι δυνατός και στις Βρυξέλλες

  13. @ Herr K,
    1,80 για μισό τοστ, ήτοι 3,60 για ολόκληρο. Πράγμα που αποδεικνύει είτε ότι η ακρίβεια είναι δυνατή στο Βέγιο είτε ότι κάποιος κάνει μπίζνες με το στομάχι της αγάπης του.

  14. Η Κροτ έχει να πει ότι φυσικά και τα βλέπει όλα αυτά, όπως και οι εν Αθήναις βλέπουν τα όμορφα της Αθήνας, πλην όμως, άλλο πράμα να ζεις κάπου κι άλλο να πηγαίνεις εκεί για διακοπές! (σας γείωσα ε? όπερ και ήτο ο στόχος, μουαχαχαχα!).

    Πάντως, η Κρότ επ’ουδενί δεν πρόκειται να καταλήξει σε γραφικότητες, όπου η Ελλάδα ανάγεται σε επί γης παράδεισο και όπου παν τι μη ελληνικόν, βδελυρόν εστί, σαν μερικούς μερικούς! 🙂

    Εν πάση περιπτώσει, πολύς ήλιος παίζει σε αυτές τις φωτογραφίες, μήπως σας έριξαν κάτι στο ποτό σας και σας πήγαν αλλού? 🙂

    [Καλά περάσατε πάντως, δηλοί μοι!]

    _____________
    Χερ Κάππα, ο κυνισμός και η προκατάληψή σας δεν έχουν όρια! Τα ιμάτιά μου διαρρηγνύω!

  15. αγαπητή Κροτ,
    δε χρειάστηκε η ομολογουμένως επιτυχημένη προσπάθειά σας. Γειώθηκα από μόνος μου εδώ και λίγες μέρες κι ας πέρασα καλά.
    Η αλήθεια είναι ότι όσο έμεινα είχε κρύο αλλά ήλιο. Πολύ ωραίο ήλιο. Άρα δικαιούμαι να πιστεύω ότι οι εν Βρυξέλλες διαμένοντες μάλλον γκρινιάζουν παραπάνω απ’ όσο πρέπει για τον καιρό.
    Μην ασχολείστε με τον Χερ Κ., εδώ συμβαίνουν θαύματα μπροστά του και κάνει πως δεν τα βλέπει.
    [ακόμη κατέληξα στο αντικειμενικότατο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι στο Βέλγιο ερωτεύονται. Ναι μάλιστα, ερωτεύονται. Κάνουν βόλτες με ποδήλατα και χαίρονται τα πάρκα.]
    χαιρετώ σας.

  16. Κροτ, Βυτίο
    Το Βυτίο μπορεί να ανακαλύψει θαύματα ακόμη και στο μαγευτικό Charleroi
    Η Ελλάδα είναι ένας μαγευτικός παράδεισος, καμία αμφιβολία.

  17. Βυτίο, κοίτα να δεις τι γίνεται! Έχω πάει πέντε φορές στο Λονδίνο και δεν έχω πετύχει βροχή ποτέ! Όλες τις φορές (ακόμα και Δεκέμβριο) ήταν ηλιόλουστο (!!!) και τη μία μάλιστα, ήταν χιονισμένο και ηλιόλουστο!

    Αρχίζω να πιστεύω πως υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία, που μεταμορφώνει τις βροχερές πόλεις σε ηλιόλουστες για χάρη των επισκεπτών!

    Επίσης, Βυτίο μου, παντού ερωτεύονται οι άνθρωποι!* «ακόμη και στο μαγευτικό Charleroi»!
    Φτάνει να έχεις μάτια να το δεις!

    ______________________________
    Χερ Κάππα, μήπως τελικά δουλεύετε στον ΕΟΤ?!
    [κι εγώ είμαι η Αντριάνα Σκλεναρίκοβα, καμία αμφιβολία! 😛 ]
    ___________________________
    *Πάντού υπάρχει ένας μύθος άλλωστε!

  18. Η Ελλάδα είναι ένας μαγευτικός παράδεισος, επαναλαμβάνω. Καλό ΣΚ

  19. @ Χερ Κ.,
    Τί? Δεν είναι μαγευτικό το Charleroi?

    @ Κροτ,
    ο καιρός και η φωτογράφιση του Άρη στο ιστιοπλοϊκό είναι οι δύο βασικές αιτίες για την ανάπτυξη του τουρισμού.
    οι άνθρωποι ερωτεύονται παντού, ειδικά στο Charleroi.

    @ Χερ Κ.,
    από δω που είμαι μπορώ να πω ότι σαν πολύ κίνηση να έχει κι αυτός ο παράδεισος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s