το βίντεο

Βλέποντας το γνωστό βιντεάκι του tvxs από τα γεγονότα της προηγούμενης Παρασκευής, διακρίνω ανάμεσα στις γεμάτες ένταση εικόνες ένα γνωστό πρόσωπο. Είναι μια παλιά μου φίλη και συμφοιτήτρια. Την βλέπω να προσπαθεί να σταθεί όρθια παρά τα σπρωξίματα και τα τραβήγματα, την ακούω να ψελλίζει λέξεις, να υψώνει τη φωνή της μπροστά σ’ αυτά τα παράδοξα όντα με τις αντιασφυξιογόνος μάσκες και τις πράσινες στολές. Χωρίς να το καταλάβω και μέσα σε ελάχιστο χρόνο με πιάνει από το λαιμό μια αμήχανη μελαγχολία.

Αυτό το συγκεκριμένο κορίτσι κρατάει μια –κατά τη γνώμη μου- γενναία στάση. Χωρίς να γνωρίζει τους έγκλειστους της πολυκατοικίας, χωρίς να είναι φίλοι της ή ιδεολογικοί σύντροφοι, προσπαθεί να τους υπερασπιστεί ακριβώς την ώρα που τα πράγματα αγριεύουν. Αυτό που εγώ, δύο στενά παρακάτω, χαρακτήριζα εκτροπή, κοιτώντας πίσω από την παραμορφωτική ασφάλεια του φακού της φωτογραφικής μου μηχανής, αυτή παλεύει να το αντιμετωπίσει στα ίσα. Στα δικά μου μάτια, την ώρα του χαμού δηλώνει παρούσα.

Τα χρόνια που κύλησαν μεταξύ πτυχίου και της σημερινής μέρας μπορούν να μετρηθούν εξίσου πετυχημένα σε αιώνες ή δευτερόλεπτα. Κάποτε, όχι και τόσο παλιά, πίναμε μέχρι τελική πτώσεως, μέχρι το αίμα να γίνει ρούμι ή μέχρι τα λόγια κι οι καρδιές μας να γίνουν εντελώς ελαφριά, περίπου σαν τον αφρό της μπύρας που καταναλώναμε. Τη θυμάμαι να κάθεται στο αμφιθέατρο, να τη γουστάρει ένας πολύ καλός φίλος ή να μου γνωρίζει εκείνο το υπέροχο κορίτσι με τα μαύρα μαλλιά. Τώρα τη βλέπω σ’ ένα βιντεάκι στο διαδίκτυο να λέει σε κάποιον που κρατάει γκλομπ και ασπίδα, δώσε μου τα στοιχεία σου. Χαίρομαι ακόμη πιο πολύ γιατί όταν τη συναντώ τυχαία την επόμενη μέρα, σκάμε στα γέλια. Καταλαβαίνω ότι βλέπει καθαρά τη γελοιότητα του σπρωξίματος και της αυθαιρεσίας, τη γελοιότητα που αναπόφευκτα ενυπάρχει σε κάθε παράλογη πράξη βίας. Βλέπω ότι σε μια στιγμή που εγώ προσωπικά θεωρώ εξαιρετικά κρίσιμη, κάποιοι βάζουν τον εαυτό τους μπροστά. Δεν είμαστε τα χαμένα κορμιά που με βεβαιότητα είχα πιστέψει.

Η αναμέτρηση με την ιστορία έχει συνήθως άσχημη έκβαση. Αν πιστέψεις ότι μπορείς να διακρίνεις τα γεγονότα την ώρα που συμβαίνουν, το πιθανότερο είναι να γνωρίσεις τη συντριβή ή έστω να πέσεις εντελώς έξω στις εκτιμήσεις σου. Όταν λέω ιστορία δεν εννοώ βέβαια μόνο τις πολιτικές αναταράξεις ή τις εξωφρενικές τακτικές μια δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης (εδώ γελάνε). Μαθαίνω για παιδιά που είχα χάσει και ακούω πως δεν τα κατάπιε ο φόβος. Είμαστε ακόμη παράδοξα ζωντανοί κι έτοιμοι για όλα. Θα σπάσουμε τα μούτρα μας και θα αναμετρηθούμε με όλες τις απώλειες. Θα αποτύχουμε γλυκά.

Για να κάνω λιανά το αλλόκοτο και εντελώς αβάσιμο αίσθημά μου, θα πω ότι πατώντας το play στο βιντεάκι απέκτησα την ψευδαίσθηση ότι για μια φορά ο χρόνος δε μας κατατρόπωσε. Δε μας έσυρε γύρω απ’ το στάδιο στο γύρο του θριάμβου του, αλλά του καταφέραμε ένα γερό χτύπημα. Δεν είμαστε τίποτε σπουδαίοι τύποι, αλλά ο καθένας κάνει ότι μπορεί.

dsc_0060

Advertisements

16 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

16 responses to “το βίντεο

  1. κι έτσι που λες, η απόσταση δε μετράται σε χιλιόμετρα, αλλά σε λεπτά, ή χρόνια ή αιώνες.
    Δέκα χρόνια πριν ήταν χτες? (και ανάποδα).

    🙂

  2. Μέσα μας δύο κόσμοι παλεύουν. Δύο μονάδες μέτρησης του χρόνου. Ο ένας καριερίστας αδυσώπητος, έχει τα όριά του, τις άμυνές του, τα μπίζνες πλαν του. Ο άλλος ανυπάκουος πάντα, απρόβλεπτος, εραστής του στιγμιαίου καθήκοντος και των εκρηκτικών γεγονότων.

    Επιμένω. Δεν είμαστε άλλη μια γενιά της ήττας.

  3. οτι μπορεί !

    βυτίο, το φορτίο σας είναι πολύτιμο, ακόμη και την ώρα του ανεφοδιασμού..

  4. Τι παράξενο! Μου συνέβη το ίδιο ακριβώς με ένα φίλο από τα παλιά. Τον πέτυχα σε ένα βιντεάκι να διαμαρτύρεται για τη φτώχεια και την εκμετάλλευση, κανα δυο μήνες πριν. Στέλεχος τώρα αυτός, γνωστός πια στο χώρο (του), αλλού γι’ αλλού, μα ο ίδιος πάντα άνθρωπος που άλλοτε πίναμε μαζί και βγάζαμε τα πιο μαγικά εσώψυχα του κόσμου.

    Η αίσθηση είναι αυτή που περιγράφετε: ο χρόνος παύει να υπάρχει τη στιγμή που νιώθουμε πως εκείνο το πρόσωπο στην οθόνη είναι και λίγο δικό μας -ξέρουμε τόσο καλά πώς γελάει και πώς κλαίει, πώς προφέρει το «τι;» και το «ναι», πώς είναι τα δάχτυλά του ή οι κόρες των ματιών του, που απλώς νιώθουμε τη δικαίωση της ύπαρξής μας και της ιστορίας μας.

    Ειδικά μάλιστα όταν όλο αυτό το στιγμιαίο ταξίδι συνοδεύεται και από τόσο άξιους υπαινιγμούς μετέπειτα πορείας.

    Του έστειλα ένα μήνυμα -το ίδο νούμερο με τότε- ρωτώντας τον «Σε είδα. Θα φωνάξεις απόψε και για μένα;» κι η απάντησή του ήρθε λυτρωτική, επικυρώνοντας τα όσα κι εσείς είπατε λίγο πριν: «Μα εννοείται! Δεν βλέπεις μόνο εσύ!».

  5. Σελιτσανος

    Κάνοντας αυτές τις διαπιστώσεις,φροντίστε η γενιά σας-όπως λέει κι ο manos-να μην είναι»άλλη μια γενιά της ήττας».Εμείς δεν το φροντίσαμε και τα αποτελέσματα είναι εμφανή…

  6. Όμορφο κείμενο, αληθινά λόγια… Προσθέτω το link για το βίντεο (http://www.tvxs.gr/v3097) για όποιον ενδιαφέρεται.

  7. Martin Eden

    Όντως πολύ ωραίο κείμενο. Μάλλον το λινκ πρέπει να είναι αυτο…
    http://www.tvxs.gr/v2972

  8. @ krotkaya,
    ε μα βέβαια και δε μετριέται σε χιλιόμετρα.
    Η αποσταση είναι ύπουλο πράμα και η μονάδα μέτρησής της εξαρτάται αποκλειστικά από την ψυχική σου διάθεση. που σημαίνει τώρα μετράω μάλλον σε αιώνες.

    @ Μάνο,
    καθήκον σου είναι να επιμένεις. Να μου τα λες, να τ’ ακούω και να μην ξεχνιέμαι. Για να δούμε τί θα δούμε

    @ κ. Μοίρη,
    πού είδατε τον ανεφοδιασμό; μάλλον για ξεφόρτωμα το νιώθω.

  9. @ theorema,
    τί ωραία που τα λέτε. όντως μπορεί και να μου φαίνεται σαν ένα είδους δικαίωση.
    αλλά και τί περίεργο αίσθημα ανακούφισης. Το ίδιο τηλέφωνο με τότε.

    @ Σελιτσάνε,
    θα σας πω το εξής. Χαίρομαι γι’ αυτό το κορίτσι γιατί χωρίς τυμπανοκρουσίες ή πολλά λόγια κάνει αυτό που νομίζει. Απ’ την άλλη δεν μπορώ να βγω απ’ το κουκούλι που με τόσο κόπο έφτιαξα γερό γύρω μου να με προστατεύει. Καθόμουν τις προάλλες στην κατάληψη της ΕΣΗΕΑ, όπου λέγονταν κάποια ενδιαφέροντα πράγματα (πχ. γινόταν μια ωραία συζήτηση για τον τρόπο που προέβαλαν τα μέσα τα όσα έγιναν τον Δεκέμβριο, αλλά και για τα γενικότερα ζητήματα του πολύπαθου και εξοργιστικού αυτού κλάδου). Είχα πολλά και συγκεκριμένα πράγματα να πω, αλλά δεν μίλησα, προτίμησα να κάτσω απλά και να ακούω. Θέλω να πω ότι ακόμη έχουμε πολύ δρόμο μέχρι να αποβάλλουμε τις προσωπικές τεράστιες στρεβλώσεις μας. Πολύ όμως.

  10. @ άσπρο πρόβατο και @ martin eden,
    παρεμπιπτόντως, το σύνδεσμο δεν τον έβαλα για ένα συγκεκριμένο λόγο. Το Σάββατο το βράδυ η κοπέλα σιχτίριζε επειδή ντρεπόταν που φαινόταν η φάτσα της παντού. Ε λοιπόν αυτό το χάρηκα ακόμη πιο πολύ, γι’ αυτό και είπα τρόπον τινά να σεβαστώ τον εκνευρισμό της.
    πολλές καλησπέρες.

  11. τον δικό μας ανεφοδιασμό εννοούσα 🙂

  12. Η ανάρτησή σου , μια «ανάσα ελπίδας»

  13. Martin Eden

    Μ’ άρεσε πολύ η απάντησή σας στον Σελιτσάνο.
    Κι εγώ χαίρομαι για άτομα σαν το κορίτσι που μας περιγράφεις και ταυτόχρονα ίσως να ζηλεύω και λιγάκι γιατί λίγες φορές εγώ τολμώ να βγω από το «κουκούλι» μου που λετε κι εσείς και να αντιδράσω όταν χρειάζεται.
    Ωστόσο, τέτοια κείμενα σαν το παρόν και τέτοιες στάσεις σαν της κοπέλας μού δίνουν λίγο μεγαλύτερο έναυσμα για να ξεκινήσω κι εγώ.

  14. @ κ. Μοίρη,
    όπως σας είπα ήδη σήμερα είστε εσείς υπεύθυνος για το δικό μου ανεφοδιασμό.

    @ zisis,
    ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο.

    @ Martin Eden,
    έτσι όπως τα λέτε. Είναι δύσκολα τα πράγματα. Ας πούμε όμως ότι τον τελευταίο ενάμιση μήνα, όσα έγιναν μας έβγαλαν αναγκαστικά έστω και λίγο εξώ από το κουκούλι μας. Και δε νομίζω ότι έχουμε σκοπό να ξαναμπούμε μέσα. Αν θα το πετύχουμε, μένει να απαντηθεί.

  15. Τα παραδείγματα των ανθρώπων που, όπως πολύ εύστοχα γράφεις, δεν κατάπιε ο φόβος, με γεμίζουν πάντοτε με χαρά και δύναμη. Γιατί δυστυχώς σπανίζουν. Δε βρίσκονται πολλοί που να κάνουν ό,τι μπορούν. Και χαίρομαι ακόμη περισσότερο με την αντίδρασή της, άλλη μια ένδειξη υψηλής ανθρώπινης ποιότητας. Πιθανώς κάποιοι να κοκορεύονταν στη θέση της.

    Ακούω τη φούσκα νούμερο 3 και πολύ τη χαίρομαι… σ’ ευχαριστώ!

  16. @ Ανέφελη,
    με γυρνάς στην πάγια απαισιοδοξία μου. Λίγοι κάνουν ότι μπορούν. έτσι φαίνεται. Το θέμα είναι εμείς τί κάνουμε.
    αλλά παρεμπιτόντως είδα στο βλογ σου για το ανοιχτό μάθημα που έγινε πάνω στη Θεσνίκη. Αυτή είναι πολύ ωραία κίνηση. Ή μάλλον μια πολύ καλή αρχή.
    χαιρετώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s