κι όμως συνεχίζεται

Τη Δευτέρα καθώς η πορεία περνούσε από την Πανεπιστημίου μπροστά από το Zonars, φάνηκαν κάποιοι θαμώνες που έπιναν τον καφέ τους, πίσω απ’ αυτά τα σίδερα που κατεβάζει το μαγαζί σε τέτοιες περιπτώσεις. Η εικόνα ήταν αστεία ή τρομακτική. Κάποιοι περπατάνε και φωνάζουν συνθήματα κλείνοντας την κυκλοφορία και ταυτόχρονα κάποιοι πίνουν καφέ κλεισμένοι μέσα σε ένα ιδιότυπο ασφαλές χώρο, που πιο πολύ μοιάζει με κελί ή κλουβί.

Και την προηγούμενη φορά που είχαμε το ίδιο σκηνικό είχε δημιουργηθεί ένταση. Κάποιοι έβριζαν, ένας κλότσησε τη σιδεριά, ένας έγραψε με σπρέι «ζώα». Τη Δευτέρα όμως η διαφορά ήταν η εξής. Κάποιος κύριος που καθόταν σε ένα τραπεζάκι έβγαλε το κινητό του και άρχισε να βγάζει φωτογραφίες τους διαδηλωτές. Φυσικά ήταν μακριά και οι φωτογραφίες έβγαιναν μέσα από το πλέγμα σίδερου που είχε υψωθεί ανάμεσα στην πορεία και την καφετέρια, δεν υπήρχε λοιπόν περίπτωση να φανούν πρόσωπα ή κάτι ανάλογο. Ο κύριος που χρησιμοποιούσε το κινητό για να απαθανατίσει τη στιγμή ήταν εμφανές ότι δεν είχε κανένα προβοκατόρικο σκοπό, απλά ήθελε να έχει μια ανάμνηση από αυτό το αλλόκοτο αξιοθέατο.

Ακολούθησαν κατά σειρά γιουχαΐσματα, ειρωνικό χειροκρότημα, βρισιές και το σύνθημα «όταν οι μπάτσοι σκοτώσουν τα παιδιά σας, τότε θα βγείτε από τα κλουβιά σας». Οι ανυποψίαστοι πελάτες που η αλήθεια είναι ότι δε θα μπορούσαν να γνωρίζουν ότι θα γινόταν κάποια πορεία (δε διαβάζουν ας πούμε indymedia), βρέθηκαν ξαφνικά εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα πολυτελές μαγαζί που μπορούσε να εγγυηθεί ασφάλεια και άριστη εξυπηρέτηση. Εκείνη τη στιγμή της γενικής αμηχανίας, τόσο του πλήθους που επιμένει να φωνάζει εναντίον των ΜΑΤ και να περικυκλώνει το Σύνταγμα, όσο και των πελατών που βρίσκονταν φυλακισμένοι στο πολυτελές οίκημα για να απολαύσουν το ρόφημα και το θέαμα, ένας κύριος βγάζει το κινητό του. Η φωτογραφία όμως που τραβάει δεν καταφέρνει να απεικονίσει τους ανθρώπους που περπατάνε. Το μόνο που μοιάζει να αποτυπώνεται στην οθόνη του κινητού του είναι μια απόσταση, ένα χάσμα που κι αυτό τελικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε πόσο μεγάλο είναι ή ποιά ακριβώς είναι η σημασία του.dsc046861


*****

Το Σάββατο το βράδυ έγινε ένα περιστατικό που δεν κατάφερε να συγκινήσει τα μέσα. Κάποιοι πολίτες έκαναν καθιστική διαμαρτυρία μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη. Το να τους χαρακτηρίσει κάποιος ήρεμους ή ειρηνικούς διαδηλωτές, καταντάει ειρωνικό. Οι άνθρωποι έκαναν απλώς μια καθιστική διαμαρτυρία. Κάποια στιγμή και χωρίς κάτι να έχει αλλάξει, άρχισαν να πλησιάζουν κάμποσες διμοιρίες των ΜΑΤ. Αυτές σχημάτισαν ένα Π και πίεζαν όλο και περισσότερο τους ανθρώπους που κάθονταν στο πεζοδρόμιο. Σιγά σιγά σπρώχνοντας και τραβώντας σηκώνουν τους διαδηλωτές και μετά από λίγο τους φτάνουν στα σκαλιά του ΜΕΤΡΟ (απ’ την ίδια βραδιά, βίντεο εδώ). Με λίγα λόγια η αστυνομία επεμβαίνει σε μια ειρηνική διαμαρτυρία και με τη χρήση βίας υποδεικνύει το σωστό σημείο που πρέπει να στέκονται οι πολίτες, ενώ στην πραγματικότητα και χωρίς να γίνομαι υπερβολικός απαγορεύει την πραγματοποίηση μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας. Πρόκειται για έναν ξεκάθαρο επαναπροσδιορισμό της σημασίας του δημόσιου χώρου. Επίσης πρόκειται για την απόδειξη της ισχύος ενός νόμου, που αν τέλος πάντων δεν είναι ακριβώς στρατιωτικός, πάντως έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα της χώρας.

Στη συνέχεια και σε μια φοβερή, απ’ όλες τις απόψεις, στιγμή ο λιγοστός κόσμος που βρίσκεται φάτσα με φάτσα με τα ΜΑΤ φωνάζει ξαφνικά το πιο απλό σύνθημα «Δημοκρατία, Δημοκρατία». Όχι βρισιές, όχι γουρούνια, όχι πέτρες ή νεράντζια. Μόνο δημοκρατία.

Να τί συμβαίνει αυτές τις μέρες στους δρόμους μιας πόλης ξεχασμένης απ’ τους ίδιους τους κατοίκους της. Ακούγεται (ή σε άλλες περιπτώσεις υπονοείται) η λέξη δημοκρατία ως αίτημα.

Αλλά το πραγματικό σκάνδαλο δεν ήταν αυτή η αποκαρδιωτική αποκάλυψη της απαγόρευσης των συναθροίσεων, όταν το μάτι της κάμερας απουσιάζει. Το πραγματικό σκάνδαλο ήταν ότι δίπλα ακριβώς σε όλα αυτά, οι συμπολίτες των διαδηλωτών συνεχίζουν να οδηγούν στο δρόμο προς το μπαρ, το σπίτι, τη βόλτα. Δεν σταματούν, δεν κόβουν ταχύτητα, δεν πολυκοιτάζουν. Η φωνή «δημοκρατία» που βγαίνει από τα στόματα των ανθρώπων δεν έχει ηχώ. Δεν έχει καν ήχο. Είναι μια συγκλονιστική βουβαμάρα. Είναι ένα κούφιο αίτημα, που κάποιοι θέλουν να φέρουν προς ψήφιση και οι οδηγοί, οι ξενύχτηδες και οι τηλεθεατές απορρίπτουν με συνοπτικές διαδικασίες. Η διαρκής και αδιάκοπη ροή των αυτοκινήτων παλεύει να ακυρώσει τις λέξεις, τις φωνές, τη ζωή την ίδια.

Το αληθινό σκάνδαλο λοιπόν δεν είναι η δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού, δεν είναι οι σφαίρες που διαπερνούν τον έτσι κι αλλιώς μισοσκισμένο κοινωνικό ιστό, δεν είναι τα σπασμένα τζάμια, τα διψασμένα για αίμα γκλομπ, τα ληγμένα χημικά, οι αγαναχτισμένοι φασίστες, η βία και οι λεηλατημένοι μικροκαταστηματάρχες. Το αληθινό σκάνδαλο είναι ότι η αδιαφορία μας είναι ακριβώς η ίδια με αυτή της προηγούμενης εβδομάδας ή για να το πω αλλιώς ότι η ζωή έχει μια ασυγκράτητη και ψυχοβγαλτική τάση να συνεχίζεται. Να συνεχίζεται έτσι απλά, λες και το μόνο που άλλαξε είναι οι καμένες κούκλες στις βιτρίνες.


Advertisements

39 Σχόλια

Filed under #griots, χάος ή εξέγερση

39 responses to “κι όμως συνεχίζεται

  1. Σελιτσανος

    35 χρόνια τηλεθεατές μας κάνανε να αρνούμαστε αυτά που βλέπουμε και να τρέχουμε σπίτια μας να τα δούμε από την τηλεόραση.Και διατελούμε εν απορία και αμηχανία όταν μας υποδειχθεί ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος(Πως;Που;Στο πεζοδρόμιο;Μα αυτές ήταν άλλες εποχές!Εξάλλου το πεζοδρόμιο είναι για ηλίθια συντεχνιακά αιτήματα και κομματικές επαναστατικές γυμναστικές!»).
    Κι ας φωνάζει ο Παντελής Μπουκάλας:

    http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100074_16/12/2008_296203

  2. Σελιτσάνε τα είπαμε, πάνω που με πιάνει η απαισιοδοξία αλλάζω πάλι αμέσως.
    Βλέπω αυτό το υπέροχο που έγινε στην ΕΡΤ, είδα χθες όταν ο herr Κακλαμάνης έκανε τη γιορτούλα του στο Σ. αρκετό κόσμο (νομίζω ήταν από τις δραματικές σχολές) να φωνάζει «ξυπνήστε» κι έπειτα να τραγουδάει την ωδή στο Γ. Καραϊσκάκη. Κι όλα αυτά είναι ελάχιστα το ξέρω, δε έχουν κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, αλλά τουλάχιστον κάτι γίνεται.
    Κι ακόμη πιο πολύ χαίρομαι με τις εντελώς άθλιες αντιδράσεις των κομμάτων για το πανό στην ΕΡΤ. (και τη δήλωση Παναγόπουλου: «τους καταγγέλλω που δεν είχαν κοινωνική ταυτότητα» χεχε από τους δίχως ταυτότητα θα το βρει)

  3. Σελιτσανος

    Από εδώ που είμαι νιώθω ότι υφίσταμαι σκωτσέζικα ντους:από τη μια βλέπω την κοινωνική ραστώνη να επανέρχεται-με πρόφαση τις γιορτές-και από την άλλη γίνονται πράγματα που κάνει το χειλάκι μας να σκάσει χαμόγελο.Ανερυθρίαστα μπορώ να πω : ένας ρούμπος στον Συν,που ήταν ο μόνος που υποστήριξε τους νεαρούς και την πράξη τους-δεν μ΄ενδιαφέρει ακόμα και αν το είχε διοργανώσει-και ντροπή στους υπόλοιπους,που απαιτούν πιστοποιητικό κοινωνικής (βλ.κομματικής) νομιμοφροσύνης για να έχει κάποιος το δικαίωμα λόγου ή διαμαρτυρίας.

  4. το παρατραβηξες.
    καποιος που πινει τον καφε του ενα απογευμα ή περναει με το αμαξι του διπλα απο μια πορεια ειναι αδιαφορος?
    εντελως αυθαιρετο.

    ποιος καθιερωσε την πορεια ως τη μοναδικη (και αποτελεσματικη) μεθοδο διαμαρτυριας και ενδειξης ενδιαφεροντος για το μελλον ΜΑΣ?

    τι διαφορα εχει αυτος ο τυπος του ζοναρς απο ενα μπαρμπα μου που πινει τον καφε του στο καφενειο του χωριου δηλαδη?
    επειδη ειναι διπλα στις εξελιξεις ειναι υποχρεωμενος να συμμετεχει στην πορεια?

  5. @ Σελιτσάνε,
    έτσι ακριβώς, σκοτσέζικα ντους, σαν αυτό που μου έριξε ο fight back 🙂

    @ fight back,
    με παρεξήγησες. Είμαι ο τελευταίος που θα υποστηρίξει τις πορείες. Δεν πηγαίνω γενικά, δεν βρίσκω ιδιαίτερο νόημα, τις θεωρώ διεκπεραιωτικές κλπ, πιστεύω ότι υπάρχουν άλλοι πολύ ωραίοι τρόποι διαμαρτυρίας.
    Δεν κατηγόρησα σκεπτόμενος λογικά όσους έπιναν καφέ. Ήταν απλώς αυτό που ένιωσα βλέποντας τη συγκεκριμένη σκηνή. Και αφού μάλλον απολογούμαι να πω ότι δεν πιστεύω καθόλου στη βία. Τη θεωρώ τον τρόπο της κάθε εξουσίας κρατικής ή μη.
    Αλλά αυτές τις μέρες όσο να πεις μου φαίνεται περίεργο να σ’ ενδιαφέρει σώνει και καλά να κάνεις μόνο τα ψώνια σου ή να πίνεις καφέ στο ζόναρς την ώρα που τα ΜΑΤ δίνουν ρεσιτάλ ακριβώς απ’ έξω.
    Επαναλαμβάνω ούτε απαιτώ ούτε θεωρώ απαραίτητο όλοι να κατέβουν στους δρόμους. Καθένας με τον τρόπο που καταλαβαίνει και μπορεί, έχει τη δυνατότητα να δείξει το ενδιαφέρον του.
    Ειλικρινά δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να το παίξω ότι οι από δω πολεμάνε κι οι από την άλλη είναι εχθροί.

  6. Αν μου επιτρέπεται η παρέμβαση, θα έλεγα απλώς πως όποιος θέλει να πιει τον καφέ του την ώρα που κάποιοι άλλοι πολεμάνε και για κείνον ( η Δημοκρατία ναι, ΜΑΣ αφορά όλους), ας δείξει τον δέοντα σεβασμό κι ας αφήσει χώρο για τη διαδήλωση, απολαμβάνοντας ξέγνοιαστα το ρόφημα σε κάποια άλλη γειτονιά.
    Έχει αυτό το δικαίωμα, όπως λες, αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που ονομάζονται ηθικές αξίες, και δίχως αυτές τίποτα δεν μας διαχωρίζει από όσα κοροϊδεύουμε.
    Μοιάζει με τη σκηνή όπου η έγκυος στέκεται όρθια ασθμαίνοντας με την κοιλιά τούρλα μέσα στο στριμωγμένο λεωφορείο και ο τριαντάχρονος νεαρός στρογγυλοκάθεται γαλαρία με τα ακουστικά στα αυτιά κοιτώντας απ’εξω.
    Δεν είναι υποχρεωμένος να συμμετέχει στην εγκυμοσύνη της, είναι δείγμα αδιαφορίας όμως το να μην της προσφέρει τη θέση του.

  7. @theorema, επεσα μια φορα σε πολυπληθεστατη πορεια κομμουνιστων στη ρωμη.
    εγω ο τουριστας καθομουν σε κεντρικη πιτσαρια. ο κοσμος ηταν απιστευτα πολυς. σε φαση απορουσα πως με τοσο κοσμο δεν κανουν κυβερνηση. περναγαν επι ωρες απο μπροστα μας.
    δε ξερω τι φωναζαν, τι ζητουσαν. δεν πεταξαν ουτε ενα αντικειμενο πουθενα. (το βραδυ επιτηδες εψαξα αλλα δυστυχως δεν τους ειδα στις ειδησεις)

    ειναι λιγο οξυμωρο παλευοντας για δημοκρατια να μου επιβαλεις σε ποια γειτονια θα πιω τον καφε μου.

    @βυτιο συμφωνω πως ειναι εξοργιστικη η σταση καποιων να αγνοουν οτι συμβαινει και να προσπαθουν να το προσπερασουν ή και να απαιτουν επιστροφη στη στασιμοτητα και την ηρεμια τους
    θα χουν αδικο αν πουν πως δεν προκειται για εξεγερση αλλα για μια ασαφη αναστατωση που αβανταρεται απο τα ΜΜΕ?

  8. Η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος…

    Λοιπόν χτες μετά την πλατεία Συντάγματος ανέβηκα στο Κολωνάκι, έτσι από βίτσιο να μυρίσω την άλλη Αθήνα που δεν έχει οσφριστεί τι έγινε στους δρόμους τις μέρες και τις νύχτες του Αλέξη. Εκεί πέτυχα τον Δήμαρχο σε μια κλασάτη καφετέρια να κάθεται και να συνομιλεί με φίλους. Γύρω όλα τα μαγαζιά ήταν γεμάτα. Προφανώς η ηρεμία αποκαταστάθηκε, οι κουκουλοφόροι εισβολείς γύρισαν στην κανονική τους ζωή. Και όλοι εμείς μπορούμε να πιούμε αμέριμνοι τον καφέ μας. Για κάποιους, αυτή είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας. Για μας, όχι.

    (Αλλά κι εμείς μπορούμε να πιούμε εκείνο τον καφέ συζητώντας πώς αλλάζουμε τον κόσμο που τόσο πολύ το χρειάζεται)

  9. @ Theorema,
    μ’ αρέσει το παράδειγμα της εγκύου. Και πάλι όμως δεν μπορώ να ζητάω απ’ όλους να σηκωθούν να της δώσουν τη θέση τους, ούτε να τους καταδικάσω. Απλά με πιάνει κάτι όταν μας βλέπω να κοιτάζουμε σφυρίζοντας έξω απ’ το παράθυρο. Ίσως αυτό το σφίξιμο μπροστά στην απάθειας να ήθελα να περιγράψω στο ποστίδιο.

    @ fight back,
    νομίζω ότι θα έχουν μάλλον δίκιο αν πουν ότι τα ΜΜΕ παίρνουν μια εξέγερση και τη μεταβάλλουν σε μια ασαφή αναστάτωση. Ή αν πουν ότι τα ΜΜΕ αβαντάρουν μόνο τη βία και άρα το φόβο, εκμηδενίζωντας τελικά οτιδήποτε άλλο. Και τελικά απαιτούν με τον τρόπο τους οι Αθηναίοι να γεμίσουν αύριο το Σύνταγμα, την Ερμού και τις καφετέριες για να δείξουν επιτέλους εορταστικά πλάνα και διαφημίσεις του Τζάμπο.

  10. @ Μάνο,
    πρόσεξε τον Κακλαμάνη. Χθες αναφερόμενος στον κόσμο της Πανάθας μιλούσε για «αντίδραση» και για «πράσινο ποτάμι». Ο λαός του ποδοσφαίρου είναι ποτάμι, ο λαός που κατέβαινε τόσες μέρες στο δρόμο πρέπει επιτέλους να σταματήσει για να κάνουμε Χριστούγεννα.

    (θα το πιούμε το καφεδάκι κι εμείς πού θα πάει, ακόμη κι αν είναι πικρό)

  11. φάιτ,
    Μα φυσικά. Κανείς δεν επιβάλλει τίποτα και σε κανέναν. Μερικά πράγματα θα ήταν καλό να τα σκεφτόμαστε από μόνοι μας.

    βυτίο,
    ακριβώς. Σε αυτή τη συζήτηση, το αδιάφορο κοίταγμα απ’εξω είναι που δεν αντέχω. Όχι την επιλογή του καθενός να δράσει όπως δρα.

  12. @ Theorema συνενοούμαστε νομίζω.

    (θα πιούμε μια τεκιλίτσα με το Μάνο και για σας)

  13. εμενα στην απ’εξω ε?
    ας ειμαι το ξινο λεμονι που δινει ιδιαιτερη γευση στην τεκιλα σας

  14. όχι fight back, είσαι μέσα εδώ και καιρό, απ’ όταν διάβαζα κάτι περίεργα κείμενα (βλ. Π.. Παπαδημητρίου). ουσιαστικά σου χρωστάω μάλιστα.
    όχι πως και το ξινό λεμόνι είναι άσχημος ρόλος βέβαια.

  15. Εχμ, εκτιμώ ιδιαιτέρως την πρότασή σας, και με τιμά ιδιαιτέρως, αλλά μήπως θα μπορούσαμε να την πιούμε όλοι μαζί εκείνη την τεκιλίτσα, μαζί με το λεμόνι της? 🙂
    Πιείτε μία με το Μάνο κι όπου νά’ναι ακολουθούμε κι εμείς, μέρες πού’ρχονται!
    Και οι αλλότριοι έχουν ψυχή!

  16. Μείνε ήσυχη Θεώρημα, θα το κανονίσω.

  17. @ Theorema,
    σας ζητώ συγνώμη, δε είχα σκεφτεί ότι θα κατεβαίνατε στη γιορτινή και λαμπερή Αθήνα.
    εννοείται πως θα την τσακίσουμε όλοι παρέα εκείνη την τεκιλίτσα.

    @ fuzzyburlesque,
    έχετε δίκιο. Και ειδικά εκείνο το πρώτο δευτερόλεπτο μετά τη φωτογραφία, όσοι ήταν μπροστά και το είδαν, για λίγο σάστισαν.
    Ποιός φωτογραφίζει ποιόν τελικά; ποιός είναι μέσα και ποιός έξω;

  18. Παράθεμα: ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ » Blog Archive » Δεν μου βγαίνει

  19. le vert

    Αυτό που διαπιστώνετε και που πρώτη φορά διαβάζω με ευκρίνεια σε τούτη τη σελίδα δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό με το οποίο γεννιούνται και πορεύονται όλοι οι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη: η λογική. Αυτό είναι που η σε ψυχική σύγχυση(γιατί η κοινωνία έχει πρόσωπο και σώμα και εξομοιούται με άνθρωπο) ελληνική κοινωνία έχει εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια απεμπολίσει τελείως από τη δράση της. Το ζήτημα που οδήγησε στα γνωστά επεισόδια αλλά κυρίως στον ξεσηκωμό της νεολαίας δεν είναι άλλο παρά η διεκδίκηση της λογικής. Το άλλο βλέπω και άλλο λέω τόσα χρόνια. Την ανελευθερία σκέψης που επιβάλλει η ελληνική εκκλησία στη μάζα και που η μάζα είναι κυρίαρχη σε μία χώρα και μας επιβάλλεται λόγω όγκου και αριθμού. Τις οικογένειες που εκτός της εσωκλειόμενης αρρώστιάς τους, βαραίνουν τα παιδιά τους και με τους πολύ συχνά άχρηστους συγγενείς τους. Και τους τρέχουν σε δήθεν οικογενειακές συγκεντρώσεις δήθεν ισορροπημένων οικογενειακών σχέσεων, για να μη σπάσει η βιτρίνα. Η βιτρίνα μίας δήθεν δυτικής χώρας, κατοικουμένης από δήθεν πολιτισμένους ανθρώπους που με το ένα χέρι κάνουν το σταυρό τους(δήθεν πιστοί) και με το άλλο τηλεφωνούν στο βουλευτή κακομοίρη (δήθεν πολιτικά όντα) να βολέψουν το παιδί τους, καταρρακώνοντας την αξιοπρέπεια των συνανθρώπων τους αλλά κυρίως τη δική τους. Αυτό οδηγεί τον πολίτη να μη στρίβει το κεφαλι να δει τη διαδήλωση’να μην ακούει τα συνθήματά της’ να μη διαβάζει τους στολισμένους με χριστουγεννιάτικα συνθήματα -αντί με άθλια λαμπιόνια- τοίχους’ να μη σκέφτεται’να μη σκέφτεται’να μη σκέφτεται. Εξάλλου παραφράσσοντας το Σεφέρη καταλήγουμε και μεις ότι : Το συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα΄, σαν όλα τα πράγματα που έχουμε συνηθίσει.
    Ε λοιπόν τα αίτια δενείναι αριστερά ή δεξιά. Είναι οι στόχοι ζωής που μεταβλήθηκαν όλοι σε έναν: το κυνήγι του χρήματος.
    Αυτά τα λίγα, πολύ συμπυκνωμένα, σε μία εκ καρδίας παρέμβαση.

    Και ‘ένα σύνθημα που με έκανε τουλάχιστον να σκάσω ένα μειδίαμα: αν όλη σας η ζωή είναι άνα αυτοκινητάκι, τότε κάψτε το μόνοι σας.

    Μερσί

  20. Ο ρόλος της αστυνομίας είναι πια γνωστός. Δε μου κάνει καμία εντύπωση η επίθεσή τους σε ειρηνικές διαμαρτυρίες και τόσα άλλα. Μάλιστα μπορούμε να καταθέσουμε πολλές ακόμα σκέψεις για όλα αυτά.

  21. Martin Eden

    Ουπς!! Τώρα είδα ότι έχετε ήδη βάλει την ιστοσελίδα αυτή στις επιλογές σας…

  22. dpant

    Διαβάζεσαι απνευστί αγαπητέ, ως συνήθως, κι ας μη συμφωνώ σε αρκετά, ως συνήθως.

  23. @ le vert,
    «Είναι οι στόχοι ζωής που μεταβλήθηκαν όλοι σε έναν: το κυνήγι του χρήματος». Αυτό μ’ αρέσει κι εμένα να πιστεύω ότι είναι το βασικό αίτιο. Τα υπόλοιπα είναι υποκατηγορίες του.
    Αλλά δυστυχώς λογικά δεν μπορώ να το υποστηρίξω πλήρως. Όλα είναι ακόμη πολύ περίπλοκα και μπερδεμένα.

    @ ο δείμος του πολίτη,
    ακόμη δεν πρόλαβα να διαβάσω τις σκέψεις σας, αλλά θα το κάνω. Έκπληξη μπορεί να μη μου κάνει, εντύπωση πάντως μου κάνει.

    @ Martin Eden,
    οι φωτογραφίες αυτές είναι ενδεικτικές του κλίματος και των όσων έγιναν. πολύ ωραίες.

  24. @ dpant,
    σας το ξαναείπα, κι εγώ ο ίδιος αλλάζω γνώμη κάθε δύο λεπτά, βρίσκω τα γεγονότα άλλοτε θετικά ή ακόμη και αφυπνιστικά κι άλλοτε απογοητευτικά ή ακόμη και απελπιστικά. Άβυσσος.
    Πάντως καλό είναι να συζητάμε και όταν διαφωνούμε, γιατί συνηθίζεται το αντίθετο μάλλον. Απ’ αυτήν την άποψη τα γεγονότα έχουν σίγουρα ένα θετικό αποτέλεσμα.

  25. m13

    κακώς δεν το πήγες παραπέρα.

    το συμπέρασμά σου έπρεπε να είναι πως όλοι μας ενδιαφερόμαστε.

    όλοι μας έχουμε ως αίτημα τη δημοκρατία όταν νιώθουμε την απουσία της.

    απλά ζούμε σε τόσο τραγικούς καιρούς, σε τόσο πληγωμένη δημοκρατία, που οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε καν το χρόνο (ή το χρήμα, το ίδιο είναι) να υπερασπιστούμε τα πιστεύω μας, τις επιθυμίες
    μας, την ελευθερία μας, τη δημοκρατία μας.

    μας έχουν βάλει μέσα σε κλουβιά, δεν προλαβαίνουμε να διαμαρτυρηθούμε, δεν προλαβαίνουμε να διεκδικήσουμε. Δουλεύουμε και τρέχουμε τόσο πολύ, που ενώ έχουμε βούληση (θέλουμε να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία με κάθε μέσο), συμπεριφερόμαστε λες και δεν έχουμε (συνεχίζουμε να οδηγούμε προσπερνώντας την όποια διαμαρτυρία των συμπολιτών μας).

    πολύ καλό κείμενο

  26. Maigret

    πολύ ενδιαφέρον κείμενο διότι πιάνει (συναισθηματικά) αυτό το ανείπωτο ‘μούδιασμα’ (απέναντι σε όσα συμβαίνουν)

    κι ένα σχόλιο (απόπειρα αυτοκριτικής):
    εμείς είμαστε η δημοκρατία, το κλουβί, η βία και η διαφθορά (άλλοι σε μικρό, άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό, αλλά δυστυχώς όλοι – άπαντες) – ας μην το ξεχνάμε

  27. @ m13,
    συμφωνώ με το συλλογισμό σας. Απ’ τα βιβλία που μ’ αρέσει ιδιαίτερα είναι η «βραδύτητα», ακριβώς λόγω της βαρύτητας που δίνει ο συγγραφέας στο ρόλο της ταχύτητας στο σύγχρονο κόσμο.
    Αλλά αν έχετε δίκιο, τότε το πρόβλημα είναι πώς αυτή η βούληση θα αποτυπωθεί κάπως στην πραγματικότητα.

    @ Maigret,
    δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο. Εμείς είμαστε η βία, η απάθεια, η δημοκρατία. Ας μην το ξεχνάμε κι ας μην το διαπιστώνουμε όμως συνέχεια. Ας περάσουμε απ’ το μούδιασμα σε κάτι άλλο. Βέβαια δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα σε τί να περάσουμε.
    πάντως ναι μιλάμε για ανείπωτο μούδιασμα. για αμηχανία ώρες ώρες.

  28. Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτό που έγραψες, βυτίο.

  29. Παράθεμα: κι όμως συνεχίζεται — ροη σταχυολόγων

  30. Εμένα μου αρέσουν ιδιαίτερα- όλα- όσα γράφεις.
    Βυτίο;-)

  31. παίδες να ‘στε καλά.
    και i’ ll drink to that που λέει κι ένας φίλος.

    (τα μισά απ’ όσα λέτε να πίστευε ο εργοδότης μου, θα έκανα χριστούγεννα 🙂 )

  32. «Το αληθινό σκάνδαλο είναι ότι η αδιαφορία μας…»

    Ναι αυτό είναι το αληθινό σκάνδαλο όπως και η υποκρισία όσων ωρύονται αλλα το προκαλούν…

    Το αληθινό σκάνδαλο είναι και το οτι όσοι ωρύονται δεν είναι αυτοί που υποφέρουν αλλά αυτοί που έλαβαν εντολή να προβοκάρουν ή οι αφελείς ορδές των νέων που δεν έχουν όνειρα διότι οι γονείς τους δεν ενδιαφέρθηκαν να τους τα εμπνεύσουν…

    Δούλευαν λέει και δουλεύουν για να πληρώνουν τους μεταπράτες του πνεύματος και της ύλης… τη γελοία φροντιστηριακή εκπαίδευσή των παιδιών τους και τους ακόμα γελοιότερους διαθέτες ψευδεπίγραφου πλούτου…

    «Ο καθείς με το GTi του και η Μαριγώ με την Vuitton της…»

    Αυτό ενέπνευσε η γενιά των σημερινών γονιών και αυτός είναι ο βαθύτερος λόγος που οι προβοκάτορες, οι παρακρατικοί, οι κομματικοί τυχοδιώκτες και οι λοιποί άθλιοι, βρίσκουν πάντα συμπαραστάτη την αφέλεια των νεων μας…

  33. Maigret

    @βυτίο
    συνήθως όταν μουδιάζει μέρος του σώματος μας (ας πούμε το πόδι) προσπαθούμε να το αιματώσουμε (ώστε να ανακτήσει τον τόνο του, το σθένος του).
    Στο ενδιάμεσο ωστόσο, άθελά μας, συνειδητοποιούμε κάτι εξαιρετικά σημαντικό – το οποίο έως εκείνη τη στιγμή μάλλον είχαμε λησμονήσει. Αντιλαμβανόμαστε εξ ανάγκης ότι το συγκεκριμένο μέρος του σώματός υπάρχει, υφίσταται ως τέτοιο – χέρι, πόδι, κλπκλπ (διαθέτει αυτονομία και το έχουμε κι ανάγκη).
    Τί θέλω να πω.
    Εκτιμώ ότι στο αμέσως επόμενο (post-numb) διάστημα: αφ’ ενός οφείλουμε να ανακτήσουμε το σθένος και την πίστη στο τί μπορούμε να καταφέρουμε (και πιο συγκεκριμένα ότι ένας καλύτερος κόσμος είναι δυνατός), αφ΄ετέρου να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουμε , δηλαδή ότι υπάρχει μία «περιοχή» (τμήμα) της κοινωνίας, η οποιά προσπαθεί ή επιθυμεί έστω να αντισταθεί, να δράσει, να προχωρήσει…(και ίσως πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει)

  34. @ κ. Μπαζιωτόπουλε,
    όπως λέει ο Αρανίτσης μπερδεύουν την κηδεμονία με την αγάπη.
    Το εκπαιδευτικό σύστημα, όπως είναι σήμερα, τί άλλο μπορεί να παράξει εκτός από οργή; Άντε μερικά όνειρα για το επόμενο GTI.

    @ Maigret,
    μακάρι σ’ αυτό το post-numb διάστημα όπως λέτε να κινητοποιηθεί αυτό το τμήμα της κοινωνίας. Δεν μπορώ όμως να υπερνικήσω αυτή μου τη μιζέρια που λέει ότι στην πραγματικότητα, κανείς δε σκοπεύει να κάνει το επόμενο βήμα. Γι’ αυτό πολλές φορές κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών σκεφτόμουν ότι είναι αναγκαία μια ελάχιστη κοινωνική νίκη να γίνει με κάποιο τρόπο τώρα, άμεσα. Γιατί πολύ φοβάμαι ότι η επιστροφή στην «κανονικότητα» των σκανδάλων θα γίνει πολύ σύντομα.

    και συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση.

  35. Σελιτσανος

    «Γιατί πολύ φοβάμαι ότι η επιστροφή στην “κανονικότητα” των σκανδάλων θα γίνει πολύ σύντομα. »

    Κι ένα follow up:σήμερα είναι 23-12 και αύριο παραμονή χριστουγέννων.Διαβάστε πάλι το ποστ και τα σχόλια που το ακολουθούν και πέστε μου αν δε νιώθετε μια θλιμμένη νοσταλγία…

  36. Σελιτσάνε, χτες το βράδυ μια φίλη μου έστειλε το εξής μήνυμα μισοειρωνικά μισοσοβαρά σχετικά με παρόμοια συζήτηση που είχαμε: «τώρα που τελείωσε η επανάσταση βαριέμαι».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s