η αδυναμία των παραδοσιακών μέσων

Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει αλλάξει άρδην η οπτική των μέσων ως προς κάθε μη συνδικαλιστική / συντεχνιακή εκδήλωση διαμαρτυρίας. Περίπου εκείνη την εποχή οι δημοσιογράφοι που κάλυπταν πορείες και επεισόδια άρχισαν να αλλάζουν την πλευρά από την οποία παρατηρούν τα γεγονότα. Όταν λέω πλευρά μιλάω κυριολεκτικά. Μέχρι τότε οι φωτογράφοι αλλά και οι ρεπόρτερ βρίσκονταν μέσα στις γραμμές των διαδηλωτών ή δίπλα στο σώμα της πορείας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι εικόνες ας πούμε που δημοσιεύονταν έδειχναν πάντα τους αστυνομικούς / δυνάμεις της τάξης να βρίσκονται απέναντι και με προτεταμένες ασπίδες, γκλομπ ή ότι άλλο χημικό και μη όπλο διέθεταν. Ο αναγνώστης εισέπραττε την εικόνα, η οποία ουσιαστικά υπονοούσε ότι η επικίνδυνη είναι η κρατική βία και οι δυνάμεις καταστολής. Από το 90, ίσως και λίγο νωρίτερα, οι φωτογράφοι και δημοσιογράφοι άρχισαν να απομακρύνονται από το σώμα της διαδήλωσης. Η απόσταση αυτή μεγάλωσε μέχρι που έγινε χαώδης αφού τώρα οι φωτογραφίες έδειχναν πάντα το πλήθος να επιτίθεται και τις ασπίδες των ΜΑΤ να προσπαθούν να αμυνθούν. Όλες αυτές οι εικόνες λειτούργησαν ακαριαία. Οι πορείες έγιναν επικίνδυνα μέρη, τα μάτια των διαδηλωτών γυάλιζαν, τα χέρια τους κρατούσαν πέτρες, τα πρόσωπά τους ήταν καλυμμένα, ήταν αυτοί που έκαναν την οργισμένη επίθεση. Οι διαδηλωτές μέσα από το εξώφυλλο της εφημερίδας έρχονταν κατά πάνω μας, έτοιμοι να μας κατασπαράξουν, ενώ οι αστυνόμοι ήταν οι άτυχοι που έπρεπε να αποκρούσουν εκ μέρους μας τη μανία του πλήθους. Με άλλα λόγια από κάποιο σημείο και μετά αλλάζει ο επιτιθέμενος ή μάλλον αλλάζει αυτός που κρατάει στα χέρια του τον κίνδυνο.

Η αλλαγή της θέσης των ρεπόρτερ και φωτογράφων εδράζεται σε ένα σωρό λόγους. Οι δημοσιογράφοι γίνονταν μέρα με τη μέρα αλήτες, ρουφιάνοι και μια αμοιβαία ανασφάλεια και καχυποψία έβρισκε ελεύθερο έδαφος στις καρδιές όλων. Ο ένας δεν πολυήθελε τον άλλο. Ο φόβος του ενός για το αν θα φανεί το πρόσωπό του ή αργότερα αν θα χρησιμοποιηθεί το βίντεο εναντίον του και ο τρόμος του άλλου ότι θα προπηλακιστεί από τους διαδηλωτές μεγάλωνε και δικαίως αφού τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί πολλά. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που ακόμη και αριστεροί δημοσιογράφοι αποφεύγουν να μπαίνουν μέσα ή δίπλα ακριβώς στην πορεία (εκτός αν πρόκειται για τις διεκπεραιωτικές βόλτες της ΓΣΣΕ ή ασφαλείς πορείες του ΚΚΕ), ούτε ότι οι μόνες πηγές που έχουν, προέρχονται είτε από την αστυνομία είτε από κάποια άλλη κρατική υπηρεσία. Ακόμη κι όταν ουσιαστικά το ρεπορτάζ ταυτίζεται με την εκδοχή των διαδηλωτών, οι πληροφορίες, οι λεπτομέρειες προέρχονται όλες από τη ΓΑΔΑ. Έτσι και χωρίς φυσικά να το θέλουν ή να το συνειδητοποιούν καλά καλά, οι δημοσιογράφοι χάνουν τη μισή αλήθεια πριν καν ακουμπήσουν το πληκτρολόγιο.

Τις τελευταίες μέρες όλα αυτά έσκασαν σαν βόμβα μες στα μούτρα μας. Κανένα ουσιαστικό ρεπορτάζ μέσα από το πεδίο των μαχών, μέσα από τα πανεπιστήμια. Νομίζω ότι μια βόλτα στο Πολυτεχνείο ή στις πορείες θα έδινε αρκετές απαντήσεις τόσο για το πολυαγαπημένο ερώτημα των καναλιών «ποιοι τα σπάνε» όσο και σε άλλα πολύ πιο σημαντικά. Φυσικά υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι δημοσιογράφοι, αλλά και ο κόσμος που διαδηλώνει και ο οποίος αδυνατεί να αφήσει στην άκρη τις προκαταλήψεις του και τις γνωστές υπεραπλουστεύσεις περί κακού δημοσιογράφου. Μένει λοιπόν μόνο ο Πρετεντέρης και ο Παπαχελάς να ζητούν την τάξη και τα πλάνα ενός φλεγόμενου κτιρίου.

Έτσι στην πραγματικότητα, τα Μέσα όχι μόνο αδυνατούν να καλύψουν τα γεγονότα, αφού απλώς τρέχουν λαχανιασμένα πίσω από τις σπασμένες τζαμαρίες, αλλά και ουσιαστικά διαλέγουν πλευρά. Δεν μιλάω μόνο για τους παραθυρόπληκτους κυρίους των 8 που έτσι κι αλλιώς είναι η άλλη πλευρά, αλλά και για δημοσιογράφους που θέλουν να καταγράψουν πραγματικά τι συμβαίνει. Μένουμε λοιπόν να κάνουμε ζάπινγκ στα Μέσα που με ατελείωτα τηλέφωνα και επικοινωνίες ανακυκλώνουν διαρκώς κυβερνητικές πηγές και αστυνομικές πληροφορίες. Δεν αναφέρεται καν ότι αφού η αστυνομία χρησιμοποιεί χημικά, είναι ακριβώς λογικό να φοράει όλος ο κόσμος από κασκόλ μέχρι κουκούλες.

Τις μέρες αυτές με λίγα λόγια υπήρξε ένα τεράστιο κενό ενημέρωσης. Ή που θα βλέπαμε φωτιές ή που θα ακούγαμε σχόλια περί εξοργισμένων ή μη νέων. Μιλάω κυρίως για την τηλεόραση, αφού στις εφημερίδες και το ράδιο κάτι κινήθηκε, κάτι ελάχιστο δηλαδή. Λέω ελάχιστο γιατί όταν επιλέγεις ως κύριο (ή μόνο) θέμα στο εξώφυλλο τις ζημιές ή την ανάγκη για ηρεμία, παίρνεις θέση. Εδώ το διαδίκτυο θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση και παραλίγο να το πετύχει μάλιστα.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πέρα από την συνειδητή διαστρέβλωση και την προτεραιότητα που έθεσαν με σαφήνεια οι περισσότεροι(κοινωνική ειρήνη, ηρεμία), υπήρξε και μια έκδηλη αμηχανία από τη μεριά των μέσων. Ή μάλλον μια αδυναμία να μετρήσουν τη σημασία μιας εν εξελίξει κατάστασης. Αλλά από την ίδια αρρώστια πάσχουμε και όλοι οι υπόλοιποι. Τόσο η μεγάλη πλειοψηφία αυτών που κατεβαίνουν στο Κέντρο αυτές τις μέρες, όσο και οι οργανώσεις φοιτητών, σωματεία, «αριστερές» δυνάμεις κλπ. Δυστυχώς σχεδόν όλοι δεν κατάφεραν, νομίζω, να συνειδητοποιήσουν τί ακριβώς συμβαίνει και προτίμησαν να το υποβαθμίσουν ή καλύτερα να το φέρουν στα μέτρα τους. Η άποψή μου είναι ότι κάτι που έπρεπε να ανοιχτεί σε όλη την κοινωνία, πάει να γίνει άλλη μια συμβατική άνευρη και άοσμη απεργία. Ο Αλαβάνος χαϊδεύει τα αυτιά και κρατάει πίσω τους φοιτητές και τους μαθητές μιλώντας για νεολαιΐστικο κίνημα (ποιό νεολαιΐστικο μωρέ; Ο κόσμος όλος ήταν έτοιμος να κατέβει στους δρόμους). Οι ίδιοι οι φοιτητές πάνε να το κάνουν άλλη μια κινητοποίηση όπως τότε για το 16. Τα σωματεία σκέφτονται με όρους απεργιών και παραστάσεων διαμαρτυρίας. Η απόλυτη συρρίκνωση. Ως συνήθως θέλουν να εξηγήσουν τα πάντα με τη δική τους μόνο οπτική. Θέλουν να βάλουν μπροστά αυτά που ξέρουν καλά, τα συντεχνιακά τους ζητήματα (εννοώ φοιτητικά, εκπαιδευτικά, οικονομικά, και δε θέλω να τα υποτιμήσω). Αντί να το ανοίξουν εντελώς, αντί να κάνουν την οργή γιορτή για τον αφοπλισμό της αστυνομίας ή την επανακατάληψη των δημόσιων χώρων ή για την  πτώση της κυβέρνησης ή οτιδήποτε άλλο , το μικραίνουν όσο χρειάζεται για να το διαχειριστούν όπως έχουν συνηθίσει. Έχουμε να κάνουμε με την γενική αμηχανία και αν θέλω να είμαι πιο αυστηρός θα πρέπει να πω ότι αντιμετωπίζουμε την άρνηση μιας σειράς ανθρώπων να αναλάβουν την ελάχιστη ευθύνη που τους αναλογεί. Αυτή την κρίσιμη στιγμή δυστυχώς ο φόβος έσωσε τα έρμα. Αλλά επειδή έχω ξεφύγει τελείως, σταματάω εδώ.

Μόλις τελειώσει όλο αυτό, θα γράψω όλα όσα είδα και θα δω αυτές τις μέρες στους δρόμους, τα αμφιθέατρα και τα πρόσωπα. Βασικά θα προσπαθήσω να δείξω με εικόνες αυτό που πάει να χαθεί ή που χάθηκε ήδη. Κι αυτό ήταν κάτι πολύ σπουδαίο.

 

Advertisements

26 Σχόλια

Filed under #griots, χάος ή εξέγερση

26 responses to “η αδυναμία των παραδοσιακών μέσων

  1. περιμένω λοιπόν τις εικόνες σας, ξέρω πως θα μιλάνε

  2. Embedded οι ρεπόρτερ, όχι όλοι βέβαια. Στο ραδιόφωνο έλαμψαν κάποιες εξαιρέσεις – μιλάω κυρίως για τον Κόκκινο.

    Για την πολιτική εκτίμηση δεν έχεις δίκιο. Τίποτα δεν κρίθηκε ακόμα. Οι μαθητές και οι φοιτητές μέσα από τις συνελεύσεις τους μόνο να δυναμώσουν μπορούν την κατεύθυνση της εξέγερσης. Γιατί κυρίως πρόκειται για νεανική εξέγερση. Και όταν λέμε εξέγερση δεν σημαίνει ότι παραμερίζουμε τα όργανα του κινήματος, αλλά ότι τα αναβαθμίζουμε, δημιουργούμε νέα. Συνελεύσεις και συντονιστικά. Πρώτα απ’ όλα όμως βάζουμε το στόχο. 1) Τιμωρία των ενόχων 2) Ξήλωμα των ΜΑΤ – αφοπλισμός 3) Ρήξη με την κατασταλτική πολιτική. Δημοκρατία στους χώρους δουλειάς 4) Ρήξη με την πολιτική σε παιδεία-εργασία.
    Και όλα αυτά στην προοπτική της ανατροπής της κυβέρνησης και μιας συνολικής ρήξης με το σύστημα.

  3. @ κ. Μοίρη,
    μίλησε η δικιά σας εικόνα με την πολύ κατατοπιστική βιβλιογραφία και τα είπε πολλά.

    @ Μάνο,
    έχεις δίκιο. κι εγώ κυρίως Κόκκινο ακούω αυτές τις μέρες.
    όσο για την πολιτική εκτίμηση, λέω ότι μπορούν όντως οι φοιτητές να δυναμώσουν την κατεύθυνση της εξέγερσης. Το θέμα όμως είναι ότι όπως τους είδα στις συνελεύσεις δεν πολυπιστεύουν ότι πρόκειται για εξέγερση. Πιστεύουν ότι θα κάνουν καταλήψεις και πορείες μεγάλες όπως πριν 2 χρόνια για το 16 κλπ. αυτήν την εντύπωση έχω.
    Όμως το ζήτημα είναι εντελώς διαφορετικό σήμερα (ακριβώς όπως το περιγράφεις): ξήλωμα – αφοπλισμός. Με ένα τέτοιο σύνθημα σκοπός νομίζω θα ήταν να κατέβει στους δρόμους όχι η νεολαία αλλά όλοι (παιδιά, γονείς, μεγάλοι κλπ) όπως τη Δευτέρα.
    Πιστεύω ότι ο μεγάλος κίνδυνος είναι να ξεχαστεί το πράγμα και να πάμε σε συμβατικές ραντεβού πορείες για συγκεκριμένες ημερομηνίες. Τα αιτήματα κι η προοπτική που λες όμως θέλουν όλη την κοινωνία να είναι κάτω και να μην ονομάζεται εκπαιδευτικό το συλλαλητήριο, λες και πάμε πάλι στα γνωστά. Ο κόσμος που θα κατέβει δεν πρέπει να το δει σαν μία απ’ τα ίδια, αλλά σαν τη συνέχεια μιας εξέγερσης χωρίς φυσικά τα υπερβολικά σπασίματα και την άχρηστη βία.
    Με λίγα λόγια να μην μικρύνει το πράγμα στις γνωστές φάτσες που πάντα πάνε στις πορείες.
    Δεν υπάρχει χρόνος για διάλειμμα. Ούτε χώρος για μικροπολιτικές και κομματικές αηδίες. Όλος ο κόσμος συμφωνεί τώρα στο αίτημα αφοπλισμού και όλοι για κάτι τέτοιο θα κατέβαιναν. Τί σημαίνει μόνο πανεκπαιδευτικό; να μην κατέβω δηλαδή αύριο;

  4. Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αυτή τη στιγμή σωστή εκτίμηση της κατάστασης. Αλλά περίμενε λίγο, γίνονται ζυμώσεις. Και το ΚΚΕ πιέζεται πολύ από τη βάση του.

    Το ότι κάθε μέρα υπάρχει συλλαλητήριο και πορεία στο κέντρο δείχνει ότι δεν πάμε για εκτόνωση. Οπως και αν το ονομάζουν.

  5. Μάλλον όχι όλος ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλαβάνος. Ειδικά αυτός, έχει συλλάβει το βάθος της κατάστασης και τη δυναμική της.

  6. Πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση. Ως προς τα Μέσα συμφωνώ σχεδόν απόλυτα, ως προς το δεύτερο σκέλος ίσως πρέπει να περιμένουμε ακόμα λίγο…

  7. Σελιτσανος

    Μήπως ακόμα κι εμείς το μικραίνουμε;Τα γεγονότα της Ισπανίας ίσως δείχνουν κάτι πιο μεγάλο.

  8. @ Μάνο,
    μακάρι να γίνονται ουσιαστικές ζυμώσεις και ακόμη περισσότερο μακάρι -αν όντως ισχύει- το ΚΚ να δέχεται πιέσεις από τη βάση του.
    θα δούμε.

    @ γεία σου Χασοδίκη,
    να περιμένουμε δε λέω. ίσως είμαι υπερβολικός που περιμένω δύσκολες συμφωνίες και αποφάσεις σε τέτοια βαση τώρα. είναι πολύ νωρίς και γω θέλω να το ερμηνεύσω τρέχοντας.

  9. @ Σελιτσάνε εσείς τί λέτε; τί είναι όλο αυτό; εγώ πια αλλάζω γνώμη κάθε δέκα λεπτά. μιλάω με κόσμο και λέω είναι κάτι σπουδαίο, περνάω απ’ τα γνωστά ψιλομπάχαλα στην Πανεπιστημιου πριν λίγο και απογοητεύομαι. τί να πω;

  10. Σελιτσάνος

    Επειδή ζω σε μια μακρινή πόλη (την Καλαμάτα),η επαφή μου με την επικαιρότητα γίνεται μέσω ραδιοφώνου και διαδικτύου.Θα σας πω λοιπόν τι άκουσα,που με ώθησε να γράψω το παραπάνω σχόλιο:Στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του κρατικού ραδιοφώνου (ΝΕΤ 105,8),σήμερα το μεσημέρι,άκουσα την είδηση ότι σε δύο πόλεις της Ισπανίας νεολαίοι ξεσηκώθηκαν και διαδήλωσαν,με επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα και βιτρίνες,τη συμπαράστασή τους στους έλληνες νεολαίους.Οι διαδηλώσεις ήταν αυθόρμητες,χωρίς την άδεια τις αστυνομίας,και όχι ιδιαίτερα μαζικές.Όμως έχουν προγραμματιστεί παρόμοιες διαδηλώσεις για αύριο σε άλλες τρείς ισπανικές πόλεις.Οι συνεννοήσεις -και με τους έλληνες- γίνονται μέσω διαδικτύου.
    Αν λοιπόν περάσει τα σύνορα,καταλαβαίνετε ότι δεν μιλάμε πια για την ασφυξία της ελληνικής κοινωνίας αλλά μάλλον για κάτι μεγαλύτερο.
    Το άλλο που μου έκανε εντύπωση,στο ίδιο δελτίο,ήταν ο σχολιασμός της συζήτησης στη βουλή για το θέμα της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου,από τον Κ.Ι.Αγγελόπουλο-μετριοπαθή και μάλλον συντηρητικό δημοσιογράφο,αρθρογράφο επί σειρά ετών της Καθημερινής.Είπε λοιπόν ο Κ.Ι.Α. ότι οι πολιτικοί αρχηγοί δεν είχαν το θάρρος ν’ακουμπήσουν τις αιτίες των πρόσφατων γεγονότων (παιδεία,υγεία,ανεργία,δημοκρατία κλπ) και ότι αν το έκαναν θα εκτόνωναν την κατάσταση και θα νιώθαν και οι ίδιοι καλύτερα.
    Έχω την αίσθηση,λοιπόν,ότι και η άλλη πλευρά θεωρεί ότι είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό,που παρουσιάζει προς τα έξω,ελπίζοντας στον μικροαστικό συντηρητισμό του νεοέλληνα-βοηθούντος κι ενός τμήματος της αριστεράς,που μιλά για τους «καημένους τους νυκοκυραίους».
    Είναι η πρώτη φορά που λέω «ελπίζω να πέφτω μέσα».

  11. αισιόδοξο σχόλιο Σελιτσάνου!!
    Δεν μπορεί, αυτό κάτι πρέπει να σημαίνει, κάτι σημαντικό πρέπει να συμβαίνει.
    υγ. πάω για ύπνο, αύριο η σοβαρή απάντηση.

  12. Παράθεμα: Teenage riot « Black Cat ★ Red Cat

  13. Martin Eden

    Εγώ θα συμφωνήσω με το «βυτίο» ότι κι εγώ δεν μπορώ να διαμορφώσω μία σταθερή άποψη για όλο αυτό το θέμα. Πραγματικά, συνομιλώντας με ανθρώπους διαφορετικών πολιτικών/ιδεολογικών κατευθύνσεων (και φυσικά δεν ομιλώ περί των ακροδεξιών), η γνώμη μου αλλάζει διαρκώς. Είναι σωστή λύση ο αφοπλισμός; Έχουν οι «μπάχαλοι» κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία; Προβαίνουν στα «επεισόδια» ορμώμενοι πραγματικά από τον άδικο θάνατο του παιδιού και γενικά από τη δυσανασχέτησή τους με τα δρώμενα στην ελληνική (ή οποιαδήποτε άλλη) κοινωνία; Και κυρίως μπορεί αυτή η μορφή αντίδρασης να οδηγήσει σε μία ριζική αλλαγή;
    Σε κάθε περίπτωση, πηγαίνοντας στην πορεία της Κυριακής και της Δευτέρας διαπίστωσα ότι το «φαινόμενο» αυτό έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από παλαιότερα¨: οι «κουκουλοφόροι» , ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τους, δεν είναι 100 ή 200 είναι πολύ περισσότεροι και δεν αποτελούν πλέον μία και μοναδική μάζα αλλά αποτελούνται από ετερόκλητες ομάδες, ενώ κατά τη γνώμημου κινητήρια δύναμή τους δεν είναι κάποια κοινή ιδεολογία τους αλλά το άτομο του καθενός. Πρέπει λοιπόν κατά τη γνώμη μου αυτό το νέο «κοινωνικό δεδομένο» να τύχει ανάλυσης για να δούμε εάν μπορεί πράγματι να οδηγήσει σε μία θετική εξέλιξη την κοινωνία και πώς νοείται αυτή η εξέλιξη.
    Τέλος, πιστεύω ότι αυτή τη φορά πήγε να γίνει κάτι περισσότερο από μία απλή διαμαρτυρία ή πορεία. Είχα πολύ καιρό να πάω σε διαδήλωση που είχε τόση ορμή. Αλλά ίσως στην πορεία να χάθηκε πράγματι το συστατικό που θα έκανε αυτή την αντίδραση να προχωρήσει παραπέρα και να παψει να είναι μία «άνευρη απεργία» όπως λέει και το βυτίο. Τι φταίει όμως γι’ αυτό;

  14. Πολύ σωστή η ανάλυσή σου τόσο για τους δημοσιογράφους όσο και για τις κινητοποιήσεις. Όμως δεν νομίζεις πως κάποτε πρέπει να αρχίσει ένας διάλογος στο ερώτημα γιατί συμβαίνουν αυτά. Γιατί οι δημσιογράφοι πέρασαν στην «απέναντι όχθη», γιατί οι κινητοποιήσεις θα καταλήξουν σε μια απλή λαίκή εκτόνωση προς ώφελος του συστήματος;
    Αλλά και μια απάντηση για το τι πρέπει να κάνουμε.

  15. @ Martin Eden,
    νομίζω ότι για το τόσο εκτεταμένο μπάχαλο χρειάζεται σκέψη, ανάλυση και να λάβουμε υπόψη ένα σωρό παράγοντες. Είναι μια συζήτηση που πρέπει να γίνει, αλλά ταυτόχρονα αυτό που πρέπει να σκεφτούμε είναι γιατί ο πολύς κόσμος αν και είχε μια ορμή – μάλλον πρωτοφανή- δεν μπόρεσε τελικά να κατέβει στους δρόμους και να δώσει ένα νόημα σε ότι συμβαίνει. Ένα νόημα πέρα από τη βία ή τα συντεχνιακά αιτήματα. Δε μιλάω για κάτι φοβερό και τρομερό, αλλά για δυο τρία μικρά αιτηματα που θα μπορούσαν να «θορυβήσουν» αφενός τους «κρατούντες», αφετέρου (το κυριότερο) εμάς. Ο δρόμος δεν είναι μόνο για πορείες ή για σπασίματα (Σε παραπέμπω στο κείμενο του inlovewithlife). Ειρηνική επανακατάληψη του δημόσιου χώρου, κυριολεκτικά και μεταφορικά, να τί χρειαζόταν όλη αυτή η εβδομάδα.

    @ zisis,
    η συζήτηση θα έπρεπε να έχει ήδη αρχίσει. Και ξαναείπα ευθύνες υπάρχουν και στις δύο πλευρές. Δημοσιογράφους και διαδηλωτές.
    τώρα για τη συνέχεια δεν ξέρω προσπάθειες πάντως γίνονται. Δες και το εναλλακτικό δίκτυο πληροφόρησης που πάει να στηθεί.

  16. Martin Eden

    Θέλω να κάνω μία διευκρινιστική ερώτηση: Όταν κανείς μιλάει για ξήλωμα και αφοπλισμό τί εναλλακτική δίνει ως προς την «διασφάλιση της τάξης»; Πώς δηλαδή η αστυνομία θα αντιμετωπίσει την παρανομία εν γένει; Ακόμα, όταν μιλάμε για κατάργηση των ΜΑΤ, εννοούμε και να μην υπάρχει καμμία παρουσία αστυνομικών δυνάμεων στις διαδηλώσεις; Και αν ναι, πιστεύετε ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μειωθούν τα επεισόδια; Σε καμμία περίπτωση δεν θέλω να θεωρηθεί η ερώτησή μου αυτή ως θέση κατά του αφοπλισμού. Απλά, προκειμένου να πάρω θέση θέλω να ακούσω τις εναλλακτικές.

  17. Martin Eden

    Και τέλος, μήπως αντί να μιλάμε για αφοπλισμό θα ήταν καλύτερο να μιλάμε για καλύτερη εκπαίδευση των αστυνομικών και πληθώρα ψυχολογικών τεστ προς αυτούς;

  18. @ Martin Eden,
    λοιπόν η απάντησή μου είναι δεν ξέρω.
    Αυτό που ξέρω είναι ότι από το 2004 περίπου (κι επειδή στα Εξάρχεια πηγαίνω πολύ συχνά) και μετά σε κάθε στενό έβλεπες και μια κλούβα. Από τη ζωοδόχο πηγή και μέχρι πάνω την Τρικούπη μέτραγες τα κρεμασμένα στον ώμο αυτόματα. Εμένα η θέα και μόνο των όπλων μου δημιουργεί εκνευρισμό. Μήπως είχαμε στρατιωτικό καθεστώς και επιδείκνυαν έτσι τα κουμπούρια ή απλά ήταν ένα είδος μαγκιάς, μια άσκηση εξουσίας; Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να κυκλοφορείς στο κέντρο της Αθήνας και να μην σε ενοχλεί η παρουσία ουσιαστικά στρατού. Δεν υπάρχει ελευθερία όταν κυκλοφορούν φόρα παρτίδα όπλα, έτσι νομίζω τουλάχιστον.
    Τώρα, σίγουρα το θέμα είναι αν γίνεται να αναδιαρθρωθεί όλη η αστυνομία, να αλλάξει η εκπαίδευση κλπ. Αυτό όμως μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν γίνει μια ριζική ανατροπή του πολιτικού συστήματος. Η αστυνομία λειτουργεί έτσι γιατί αυτό ακριβώς χρειάζεται η παρούσα αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία (αυτή η φεουδαρχική δύσμορφη δημοκρατία που λέει κι ο Ραφαηλίδης).
    Δεν ξέρω αν η τάξη εξυπηρετείται από την αστυνομία και πώς. Δεν ξέρω τί ακριβώς σημαίνει τάξη. Άλλο για μένα, άλλο για τον Παυλόπουλο και τον Πρετεντέρη προφανώς. Λέω όμως ότι με τις παρούσες συνθήκες δεν αισθάνομαι άνετα στο δρόμο με τους αστυνόμους, τους ειδικούς φρουρούς και όπως πάει το πράγμα τους δημοτικούς αστυνόμους να οπλοφορούν. Προσωπικά δε θα έδινα όλο το βάρος σ’ αυτό το αίτημα. Θα προτιμούσα να πούμε «να πέσει η κυβέρνηση» ή για να είμαστε πιο σαφείς «κάτω η χούντα των μπουζουκλερί»

  19. Σελιτσάνος

    Ο Indpendend έγραψε ότι η εξέγερση σtην Ελλάδα είναι η αρχή της εξέγερσης της οικονομικής κρίσης.Οι γάλλοι διαδηλωτές δήλωσαn ότι στην Ελλάδα εξεγέρθηκε η γενιά των 700 ευρώ,που έχει πολλές ομοιότητες με τη γενιά της ανεργίας και της ελαστικής εργασίας στην Γαλλία.Στην Ιταλία,στη Γερμανία ,στην Ισπανία,στη Γαλλία,στην Δανία,στην Ολλανδία(ακόμη και στην Ρωσία και την Τουρκία) οι νεολαίοι διαδήλωσαν,συμπαραστεκόμενοι στην Ελλάδα,φωνάζοντας «Κράτος παντού,δικαιοσύνη πουθενά».Και ,ω της συμπτώσεως,στην Αυστραλία 15χρονος διαδηλωτής σκοτώνεται από αστυνομική σφαίρα.
    Δεν ξέρω αν θα πρέπει να συζητάμε μόνο για την πτώση της κυβέρνησης ή τη μορφή της αστυνομίας ή μήπως θα πρέπει από τώρα να σκεφτόμαστε για καινούργια κρατική οργάνωση ή έστω για ένα καινούργιο new deal.

  20. Σελιτσάνε με πάτε κατευθείαν στα βαριά, αλλά μ’ αρέσει. Ασφαλώς και θα έπρεπε να συζητάμε για καινούρια κρατική οργάνωση. Να ακούγονται ιδέες και ερωτηματικά. Με ένα μεσομακροπρόθεσμο ας πούμε βλέμμα.
    Όμως σε πιο μικρή κλίμακα ήδη, και ας σας φαίνεται υπερβολικό, έχω ακούσει πολλούς (ειδικά όσους δεν αισθάνονται άνετα ανάμεσα σε δακρυγόνα, τζάμια κλπ) όλη αυτή την εβδομάδα να μιλάνει για «μικρές συλλογικότητες» τύπου πυρήνες στις γειτονιές κλπ. Δεν ξέρω αν είναι εφικτές τέτοιες δράσεις από τα κάτω, τέτοιου είδους οργάνωση ακηδεμόνευτησε μια κοινωνία σαν την ελληνική. Για να λέω την αλήθεια είμαι απαισιοδοξος, ειδικά κοιτώντας τη γειτονιά μου (χεχε αίσχος).
    πάντως ακόμη έχουμε ακόμη κάτι ζωντανό στα χέρια μας κι αν αυτό είναι μια ευκαιρία και μόνο να συζητήσουμε αν πρέπει να οργανωθούμε όχι κομματικά και συντεχνιακά, αλλά ως πολίτες ακόμη κι αν δε τα καταφέρουμε είναι ένα κέρδος.
    Τώρα νομίζω ότι γενικά πολλά από τα ξένα αλλά και εγχώρια ΜΜΕ δίνουν σημασία μόνο στην οικονομική πλευρά του θέματος. Εγώ ως φανατικός αναγνώστης του Αρανίτση βλέπω ότι αυτό που χτυπιέται και φλέγεται είναι το ψυχικό κομμάτι του καθενός μας. Ότι οικονομικά μέτρα κι αν πάρουμε νομίζω ότι το θέμα δεν είναι μόνο πρόβλημα «επαγγελματικής αποκατάστασης» ή εργασιακού μέλλοντος. Γυρνάω στον Καστοριάδη αυτές τις μέρες που μιλάει για την κοινωνία που το μόνο νόημα που βρίσκει είναι το «πλουτίστε».
    Θα δούμε όμως, αυτές τις μέρες η αισιοδοξία απ’ την απελπισία απέχει κάτι δευτερόλεπτα.

  21. Martin Eden

    Συμφωνώ ως προς την προσέγγισή σας ότι η παρουσία τόσων ένοπλων δυνάμεων στην περιοχή των Εξαρχείων είναι ενοχλητική και κυρίως περιττή. Από του σημείου όμως αυτού μέχρι να μιλάμε για πλήρη αφοπλισμό, υπάρχουν για εμένα και μέσες λύσεις. Είναι κυρίως θέμα οργάνωσης της ίδιας της αστυνομίας. Ένα παράδειγμα: Στο Παρίσι, η παρουσία της αστυνομίας στους δρόμους είναι από πολύ μικρή εώς σχεδόν μηδενική. Στις διαδηλώσεις έχουν «σύστημα» για την αντιμετώπιση των όποιων επεισοδίων. Όταν γίνονταν οι διαδηλώσεις για το CPE (την καινούρια μορφή συμβάσεων εργασίας) το 2005, είτε με τη χρήση υδραντλιών είτε με τακτικές περικύκλωσης των «ταραξιών» αντιμετώπιζαν τα επεισόδια. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμμία απολύτως τακτική και κυρίως καμμία εκπαίδευση. Βλέπει κανείς να πιάνουν τα ΜΑΤ έναν διαδηλωτή και να αναλώνονται 10 από αυτούς στο πώς θα χτυπήσουν αυτόν τον μοναδικό διαδηλωτή για να βγάλουν το άχτι τους. Αυτή είναι η μόνη επέμβασή τους. Εάν όμως άλλαζε ριζικά η οργάνωση της αστυνομίας, δεν ξέρω εάν θα σταματούσε 100% η αστυνομική βία, αλλά τουλάχιστον θα περιοριζόταν σημαντικά. Εμένα με ενοχλεί ακόμη περισσότερο να βλέπω αστυνομικούς να ασχολούνται με τους παράνομους μικροπωλητές, με τους ναρκομανείς και με τους αλλοδαπούς και να επιδεικνύουν τις δυνάμεις τους σ’ αυτούς που είναι ουσιαστικά ανυπεράσπιστοι, αντί να επεμβαίνουν εκεί που πραγματικά χρειάζεται.
    Φυσικά και είναι θέμα της εκάστοτε κυβέρνησης, και φυσικά με την παρούσα κυβέρνηση η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Αλλά το πρόβλημα της αστυνομικής βίας υπήρχε πάντα, και θα υπάρχει, εάν δεν υπάρξει αυτή η ριζική αλλαγή αντιμετώπισης της κατάστασης.
    Τώρα, εάν μιλήσουμε για πλήρη αφοπλισμό, νομίζω ότι θα πρέπει να μιλήσουμε για κατάργηση του παρόντος πολιτικού συστήματος και αντικατάστασή του από ένα άλλο, ιδεατό κατά τη γνώμη μου, εώς και ουτοπικό, όπου θα είναι περιττός ο θεσμός της αστυνομίας. Υπάρχει όμως αυτό;
    Κύριε Σελιτσάνε, πολύ ενδιαφέρουσα η παράθεση των παγκοσμίως τεκταινόμενων. Μάς δείχνει ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αντιπροσωπεύει και πολλές ξένες χώρες. Πώς νοείστε αυτή την καινούρια κρατική οργάνωση;

  22. @ Martin Eden,
    σωστά μου φαίνονται αυτά που λέτε για την αστυνομία. Σίγουρα αν είχαμε μια καλύτερα οργανωμένη και πιο σοβαρά εκπαιδευμένη αστυνομία θα είχαμε πολύ λιγότερα περιστατικά. Έχετε δίκιο ότι η δικιά μας αστυνομία είναι πρωτοπόρα σε εντελώς σπαστικές βίαιες εκδηλώσεις (θυμίζω γενικά τα βιντεάκια με τα χαστούκια ή τη γενικότερη αντιμετώπιση των απομονωμένων αλλοδαπών). Ο αφοπλισμός είναι πολύ μεγάλη κουβέντα, ίσως είναι πιο εύκολο ακόμη και να πέσει η κυβέρνηση. Είχε ακουστεί και μια ιδέα να μην οπλοφορούν οι αστυνομικοί αλλά να φέρουν όπλα μόνο σε συγκεκριμένες περιστάσεις και κατόπιν ειδικής άδειας.
    Το ερώτημα είναι αν όλα αυτά μπορούν να συμπτυχθούν και να γίνουν μέρος ενός πολιτικού αιτήματος κι αν ναι πώς μπορούμε να το εκφράσουμε καλύτερα.

  23. Σελιτσάνος

    @Martin Eden
    Δεν έχω κάτι ολοκληρωμένο στο μυαλό μου,αλλά αυτή η πρόταση του οικοδεσπότη περί μικρών συλλογικότητων,με βασανίζει εδώ και αρκετό καιρό.Έχω κι εγώ τις επιφυλάξεις μου για την ωριμότητα της ελληνικής κοινωνίας για κάτι τέτοιο,αλλά τέτοια γεγονότα μήπως μας επιτρέπουν να το ρίξουμε στο τραπέζι,σε συνεννόηση και με άλλες ευρωπαικές κοινωνίες-οι οποίες είναι και πιο ώριμες;Στο κάτω κάτω δεν είναι και καμμιά καινούργια ιδέα.

  24. Martin Eden

    Σωστή η προσέγγιση και των δύο σας. Έχω βαρεθεί να ακούω κόσμο να μεμψιμοιρεί για την κατάντια της ελληνικής κοινωνίας και για τα χίλια προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει, και να μην κάνει τίποτα στον δικό του μικρόκοσμο για να τον βελτιώσει. Άκουγα το Σάββατο στον Μελωδία έναν κύριο (δυστυχώς δεν πρόλαβα να ακούσω το όνομά του) ο οποίος έλεγε ότι πολιτική δεν είναι μόνο αυτή της κυβέρνησης. Πολιτική είναι και το να συμμετέχει κανείς σε συνδικαλιστική οργάνωση, να φτιάχνει συλλόγους, να συμμετέχει στη διαχείριση της πολυκατοικίας του ή σε συνελεύσεις της γειτονίας του ή του σχολείου του κλπ. Και συμφώνησα απόλυτα μαζί του. Ίσως όπως το λέτε και εσείς, με αφορμή τις τρέχουσες εξελίξεις, να κινητοποιηθεί πιο πολύς κόσμος είτε ατομικά είτε σε μικρές συλλογικότητες. Αλλά και ακόμη και να μην τα καταφέρει, κάτι καλό θα έχει βγει και μόνο στη σκέψη αυτής της εξέλιξης.
    Και μία ακόμη ερώτηση: Πιστεύετε ότι εάν δεν είχε γίνει όλος αυτός ο χαμός με τους «μπαχαλάκηδες», εάν δηλαδή η αντίδραση του κόσμου είχε «περιοριστεί» σε πορείες διαμαρτυρίας (οι οποίες κατά τη γνώμη μου θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού μας εάν δεν μεσολαβούσε η παρέμβαση των πιο πάνω), θα είχε δημιουργηθεί η αφύπνιση του κόσμου που εγώ προσωπικά διακρίνω στις συζητήσεις σχεδόν όλων των παρέων που κάθονται δίπλα μου στην ταβέρνα ή στο καφέ;;;

  25. Σελιτσανος

    @Martin Eden

    Φιλοσοφική η ερώτηση.Μιλάς για ιστορικοκοινωνικές αναγκαιότητες και για ωρίμανση κοινωνικών συνθηκών.Η αφύπνιση ούτως η άλλως σημαίνει την απότομη μετάβαση από μια κατάσταση σε μια άλλη.Επομένως ο τρόπος δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικός.Η αφορμή ίσως να ήταν κάποια άλλη-και,δόξα τω θεώ,έχουμε μια κυβέρνηση που θα μας την προμήθευε ούτως ή άλλως…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s