ο κύκλος

Το απόγευμα το ΚΚ στην Ομόνοια, οι υπόλοιποι στα Προπύλαια. Οι υπόλοιποι κάποια στιγμή ξεκινάνε. Πολύς κόσμος και στις δύο συγκεντρώσεις. Στα Προπύλαια γυναίκες, παιδιά με τους γονείς τους, φοιτητόκοσμος. Απ’ την αρχή της πορείας δεξιά και αριστερά ήχοι από σπασμένες τζαμαρίες, συναγερμοί, γυαλιά και βαριές. Οι φωνές που ακούγονται προσπαθούν να πουν να συνεχιστεί η πορεία, να μη στέκονται να κοιτάζουν. Τα σπασίματα μικρομάγαζων συνοδεύονται από γιούχες, διαμαρτυρίες και ειρωνικά χειροκροτήματα. Ως προς τις τράπεζες οι διαμαρτυρίες είναι μάλλον από χλιαρές έως ανύπαρκτες. Συνεχίζοντας προς την Ομόνοια η πορεία συναντάει τη συγκέντρωση του ΚΚ. Τότε ακολουθεί ένα μικρό μπάχαλο. Η πορεία δεν μπορεί να περάσει, οι άλλοι έχουν τις γνωστές πολύ σφιχτές ανθρώπινες αλυσίδες. Όλοι συμπιέζονται. Ακολουθεί πλιάτσικο στα πέριξ της πλατείας. Απ’ την υπερβολική έως –νομίζω – ηθικά παρεξηγήσιμη περιφρούρηση του ΚΚ, φτάνουμε στην παντελή έλλειψη οργάνωσης των υπολοίπων. Λογικό, αφού δεν είναι μόνο οργανωμένοι σε κόμματα, αλλά και πολλοί που έχουν βγει αυθόρμητα – ελπίζω -. Η πορεία σκορπίζεται άλλοι από δω άλλοι από κει. Τελικά μετά από λίγη ώρα συνεχίζεται στη Σταδίου και τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

dsc04620

Αυτή η τελικά αστεία εικόνα, η μία συγκέντρωση να συμπιέζεται αυτοφρουρούμενη, η άλλη να κάνει κύκλους γύρω απ’ την πλατεία και οι άλλοι να σπάνε ότι βρουν, είναι νομίζω ένα εξαιρετικό σύμβολο. Ένας κύκλος εσωστρέφειας, μια αυτοαναφορική αηδία που δεν μπορεί να βρει έκφραση. Δε μπορείς να φτύσεις κι ας σε καίει ο λαιμός σου από τα δακρυγόνα. Είναι σαν μία αντίδραση που δεν μπορεί να βρει το δρόμο της ή σε ποιό δρόμο να στρίψει.

Η ερώτηση λοιπόν είναι αν πρόκειται για κοινωνική εξέγερση ή για ένα ανεξάντλητο χάος. Η άλλη ερώτηση είναι τί φανερώνει η έλλειψη συγκεκριμένου αιτήματος. Το ανέφερε μάλλον αρνητικά ένας ρεπόρτερ του Σκάι μιλώντας για την κατάληψη στο προξενείο του Βερολίνου και ως υπόνοια απάντησης θα ανατρέξω και πάλι στον Αρανίτση όταν έγραφε για τον προ τριετίας γαλλικό Νοέμβρη «…είναι πέρα για πέρα σίγουρο ότι το να είσαι ταραξίας σε μια περίοδο χαώδους απροσδιοριστίας των εκφυλισμένων και αφομοιωμένων σημασιών, όπως η δική μας, συνιστά τη μοναδική πολιτική πράξη. Την ίδια μέρα, η ανταποκρίτρια Θωμαΐς Παπαϊωάννου (ΕΤ3) το θέτει ακόμη πιο ανάγλυφα, διαπιστώνοντας ότι εδώ «δεν υπάρχει πολιτικό αίτημα, απλώς οι άνθρωποι αντιδρούν στην περιφρόνηση», λες και η υποχρέωση να αντιδράς στην περιφρόνηση είναι κάτι άλλο από πολιτικό καθήκον». (Φυσικά δεν αναφέρομαι στους ανεκδιήγητους βανδαλισμούς και το πλιάτσικο, αλλά στην μεγάλη ένταση των μη μασκοφόρων διαδηλωτών).

Πρέπει λοιπόν να προβληματιζόμαστε επειδή πρόκειται για μια απλή εκδήλωση οργής χωρίς πολιτικό στόχο ή να χαιρόμαστε που επιτέλους τα αιτήματα δεν είναι συντεχνιακού χαρακτήρα οικονομικά ζητήματα; Μήπως η αδυναμία συγκεκριμενοποίησης και συμφωνίας σε ένα πλαίσιο αιτημάτων υπονοεί ακριβώς την καθολική αντίδραση και απελπισία; Ας πούμε προς το παρόν ότι εκδηλώνεται για μια φορά η αντίρρησή μας στον τρόπο ζωής και τη συνολική νοοτροπία όχι με γκρίνιες και θυμοσοφία, αλλά έστω με τη φυσική μας παρουσία. Ώρες ώρες νομίζω πως τις τελευταίες δύο μέρες σωματοποιείται η βουβή μας απελπισία, το ορατό αδιέξοδο που ως τώρα καλυπτόταν από ένα πέπλο διαφημιστικών σλόγκαν και υπερφορτωμένων ringtone.

Και τί λέμε για όλο αυτό το χάος φωτιάς και πλιάτσικου; Δεν μπορώ να το εξηγήσω καθόλου. Οι περισσότεροι δυσανασχετούμε (αν όχι απογοητευόμαστε εντελώς) με αυτή την υπερβολική βία. Προσωπικά (και το ξαναγράφω για πολλοστή φορά σ’ αυτό το βλογ) λέω από μέσα μου τη φράση του Μίσιου «καμία εξουσία δεν μπορείς να ανατρέψεις με τα ίδια τα μέσα που την αναπαράγουν». Φυσικά και δεν έχει κανένα ουσιαστικό νόημα το σπάσιμο και η φωτιά. Οι μαζικές κλοπές, το ρημαδιό και η τρομοκράτηση του ίδιου του κόσμου που θέλει να διαμαρτυρηθεί (που ούτε αυτός βέβαια είναι σίγουρο ότι θα πετύχει κάτι) είναι μάλλον αποκαρδιωτικές. Αλλά στην πραγματικότητα μιλάμε για μια κανονική εξέγερση. Για κοινωνική αναταραχή. Δεν το λέω τρομολαγνικά, ούτε θέλοντας να εξασκηθώ στην προσφιλή μου υπερβολή αλλά τα πράγματα στους δρόμους είναι εκτός κάθε ορίου. Άρα τα επεισόδια δεν ξέρω αν μπορούν να αποφευχθούν. Ο αέρας στην πόλη μας είναι μολυσμένος. Μυρίζει μίσος παντού, έρχεται μια αόρατη ένταση απ’ τα στενά και τα λεηλατημένα καταστήματα. Συσσωρευμένη οργή οπλίζει χέρια μαζί με τα γνωστούς προβοκάτορες. Κάποια στιγμή σκεφτόμουν ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι οδηγούμε τα σπασίματα. Επιλέγοντας πού θα κατευθυνθεί η πορεία, επιλέγουμε ουσιαστικά τί θα καεί. Ούτε αυτό όμως είναι ακριβές.

Έτσι αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν υπήρχε κοινωνική ειρήνη ούτε την προηγούμενη εβδομάδα. Υπήρχε η αφασία , η κοινωνική και οικονομική πτήση των πολιτικών και των ωραίων της Σκουφά. Η κοινωνία όμως έβραζε και μάλιστα δικαίως. Η σημερινή αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποτελεί πια ένα περίεργο μόρφωμα που μοιάζει με ολιγαρχία που ταΐζει το κοινό της με ολόφωτες βιτρίνες.

Κάπως έτσι νομίζω ότι η σφαίρα δεν εξοστρακίστηκε στην καρδιά του παιδιού στη Μεσολογγίου, αλλά πήγε και σφηνώθηκε στο σώμα της κοινωνίας. Όλοι εναντίον όλων, λες και έχουμε πόλεμο. Έτσι κι αλλιώς πρόκειται για ιστορικές στιγμές όχι τόσο για τις εκτεταμένες καταστροφές και φωτιές αλλά γιατί στα πρόσωπα των περαστικών βλέπουμε την παταγώδη αποτυχία του πολιτικού συστήματος.

Ελπίζω μόνο να μην μείνουμε μετά από μερικές μέρες μόνο στις σκηνές με τις κατεβασμένες τζαμαρίες και τις φλόγες. Όλα όσα λέμε, όλα όσα γίνονται κι ας μην το ξεχνάμε έχουν μια και μόνη αφετηρία. Τη δολοφονία ενός 15χρονου από σφαίρα κάποιου αστυνομικού Σάββατο βράδυ στο κέντρο της Αθήνας.


mesologgiou1

προσκύνημα

υγ. δεν ανεβαζω άλλες φωτό καταστροφών. νομιζω ότι τώρα είναι άνευ ουσίας.

Advertisements

10 Σχόλια

Filed under #griots, χάος ή εξέγερση

10 responses to “ο κύκλος

  1. Καλημέρα! Είμαστε στην ίδια γωνία, ανάμεσα στη συμμετοχή και στην παρατήρηση. Κρίσιμες μέρες, κρίσιμες ώρες. Η Αριστερά ανέτοιμη και αμήχανη, αλλά ο κόσμος, ο κόσμος που επιμένει να κατεβαίνει στο δρόμο, είτε με μια πέτρα είτε με ένα μαντίλι στα χέρια του, είναι η μόνη ελπίδα. Οι πολλοί φοβούνται από το σκηνικό της αγριότητας που στήνεται έντεχνα. Τώρα πρέπει να σοβαρευτούμε, να δώσουμε χώρο για την πολιτική βία των μαζών, να παραμερίσουμε τα μπάχαλα που λεηλατούν συνειδήσεις.

    Ομως ο αντίπαλος έχει σχέδιο: ενότητα των αστικών πολιτικών δυνάμεων, η ΓΣΕΕ να ακυρώσει την απεργία της Τετάρτης, η βαλλιστική ενδεχομένως να σπείρει αμφιβολίες για το βλήμα και τη σκόπευση, οι φιλήσυχοι να αρχίσουν τα συναινετικά.

    Αιτήματα και δημοκρατικές μορφές οργάνωσης του κινήματος, κατεπειγόντως.

  2. καλημέρα Μάνο.
    όντως μεταξύ παρατήρησης και συμμετοχής. πάντως δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τον κόσμο που κατεβαίνει, παρόλο το φόβο, τα σπασίματα, τις όποιες ενστάσεις. Πολύς κόσμος απ’ όλες τις ηλικίες. το θέμα είναι τί γίνεται με τα μπάχαλα; γίνεται να τα περιορίσουμε / παραμερίσουμε; γίνεται να μην αφήσουμε την πληροφόρηση μόνο στα παραδοσιακά μέσα; γίνεται να εστιάσουμε ξανά όχι στους συγκεκριμένους μπαχαλάκηδες και τα κέφια τους, αλλά στο γεγονός της δολοφονίας και στην γενικότερη οργή;

  3. Και στην ίδια αγωνία λοιπόν.

  4. Αυτός εντάξει, έχει δίπλα του και τον εκπαιδευτή.

  5. Σελιτσανος

    «γίνεται να εστιάσουμε ξανά όχι στους συγκεκριμένους μπαχαλάκηδες και τα κέφια τους, αλλά στο γεγονός της δολοφονίας και στην γενικότερη οργή;»

    Μήπως όμως δεν είναι μόνον το γεγονός της δολοφονίας;Μήπως συμβαίνει κάτι άλλο που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε;Μήπως τα εργαλεία ανάλυσής μας είναι σκουριασμένα;
    (Μη μου δίνετε και πολύ σημασία:ξεσκόνισα τον αριστερό μέσα μου και πνιγήκαμε στη σκόνη…).

  6. «καμία εξουσία δεν μπορείς να ανατρέψεις με τα ίδια τα μέσα που την αναπαράγουν».Η φράση του Μίσιου που έγραψες τα λέει όλα..

  7. @ Σελιτσάνε,
    συμφωνώ μαζί σας 100%. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ακόμη τί ακριβώς συμβαίνει. Σήμερα στα Εξάρχεια μου έλεγαν ότι για πρώτη φορά εμφανίζονται κάποια παιδιά (15 χρονών και κάτω) που δεν τα ξέρει κανείς και συμμετέχουν ή ανοίγουν, για να το πω καλύτερα τα σπασίματα. Το πράγμα δεν είναι στον έλεγχο κανενός. Το θέμα είναι ότι όλοι, απ’ όλες σχεδόν τις (αριστερές) πλευρές κοιτούν αμήχανοι. Αλλά αυτό ακριβώς σημαίνει εξέγερση. Όλα είναι πιθανά. Απλά πιστεύω ότι απ’ αυτό που ζούμε θα μπορούσε και κάτι να βγει, δεν ξέρω τί ακριβώς.
    Με λίγα λόγια χρειαζόμαστε όλα τα εργαλεία για να (προσπαθήσουμε να) καταλάβουμε. Τα παλιά και τα καινούρια και τα προς το παρόν ακόμη άγνωστα.

    @ στρίμωγμα,
    αυτό είναι. είμαστε σε αναζήτηση των νέων εργαλείων ερμηνείας, των νέων εργαλείων σκέψης και των νέων ιδεών και πρακτικών.

  8. @ Μάνο,
    αυτός είχε εκπαιδευτή, στο Π. Φάληρο καλή παρέα και οι πιστολάδες κυκλοφορούν ανάμεσά μας λες και ζούμε στο Φαρ Ουέστ.

  9. alekos

    Η κ.Διαμαντοπούλου πυθεία ή …γνώστης σχεδίου ???
    Δείτε το βίντεο που βρήκα στο ​​​​​politis-gr​​​​​
    Ας πούνε επιτέλους την αλήθεια.
    ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ .!!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s