αμηχανία

Βγήκα απ’ τη στοά και τους είδα στη Σταδίου. Κοίταγα εκείνο το συγκεκριμένο μπλοκ διαδηλωτών. Τόσες πολλές κόκκινες σημαίες, τόσα πολλά τζιν μπουφάν, τόσες πολλές κι όμως μόνο μία φωνή. Θέλοντας και μη, παρακολουθώ μια κλασσική σκηνή στρατιωτικής παρέλασης. Θέλοντας και μη, γυρνάω δύο καλοκαίρια πίσω και βρίσκομαι σε μια ομοιόμορφα ντυμένη παρέα και ιδρώνουμε όλοι μαζί μεσημεριάτικα. Άγημα για κάποια εικόνα, παρέλαση για κάποιον άγιο. Δεν αντέχω τη ζέστη, δεν αντέχω να κουβαλάω εκείνο το ξύλινο κατασκεύασμα, είναι βαρύ. Δεν αντέχω να είμαι κοντοκουρεμένος και να σπουδάζω διαφορετικές εκδοχές υπομονής και πειθαρχίας. Δεν αντέχω κάποιους που φωνάζουν συντονισμένα μέσα στ’ αυτιά μου ένα αλλόκοτο σύνθημα περί Μακεδονίας, Ελλάδας ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

dsc04446

Ξαφνικά, δύο χρόνια μετά, δεν αντέχω πάλι. Μπροστά μου μία μικρή ομάδα στοιχημένη και οργανωμένη. Βροντώδεις φωνές, σίγουρες φάτσες, αγριεμένα μάτια. Άνθρωποι σίγουροι για το δίκιο, το μέλλον και το παρελθόν τους, πορεύονται στη Σταδίου με βαριά βήματα και σταθερό σχηματισμό.

Φωνάζουν «με το ΚΚΕ αντίσταση και πάλι». Φωνάζουν για το ΚΚΕ, φωνάζουν έξω οι Αμερικάνοι, φωνάζουν για το κατάντημα του δικομματισμού. Είμαι είκοσι λεπτά ακίνητος και δέχομαι το κύμα των συνθημάτων τους. Επί είκοσι λεπτά ακατάπαυστα εκτοξεύουν συνθήματα και λόγια. Κάθε δέκα δευτερόλεπτα καρφώνουν πάνω στα αυτιά τη λέξη ΚΚΕ, δένουν με ένα αμόνι τη φράση ΚΚΕ και την κρεμάνε στο λαιμό. ΚΚΕ. ΚΚΕ. Πρέπει να κοιτάξω το ημερολόγιο, πρέπει να κάνω κάποιου είδους περίεργη επαφή με μια ξεχασμένη πραγματικότητα για να καταλάβω ότι είναι 17 Νοέμβρη και ότι η πορεία σχετίζεται με κάτι που είχε γίνει κάποτε στο πολυτεχνείο. Επί είκοσι λεπτά δέχομαι ένα λεκτικό σφυροκόπημα, εφάμιλλο προεκλογικής συγκέντρωσης. Οι άνθρωποι που είναι μπροστά μου (η διμοιρία, ο μικρός στρατός, το απόσπασμα) όχι μόνο δεν πρόκειται να αναφερθούν σ’ αυτούς που ήταν τότε στο πολυτεχνείο και δεν είναι πια πουθενά, αλλά θα κάνουν και κανονική κατήχηση στους έντρομους περαστικούς.

Στην πραγματικότητα δε θέλουν να πουν κουβέντα για τους νεκρούς. Θέλουν να πουν το δικό τους, θέλουν να πουν για το κόμμα τους. Κι όμως, αν η επέτειος κι η μουσειακού χαρακτήρα μέρα, διατηρούν ένα ελάχιστο ενδιαφέρον είναι γι’ αυτό και μόνο το λόγο. Για την πλάγια κι αναγκαστική κουβέντα για τους πεθαμένους, τους οποίους επιμένουμε να μην πενθούμε, λες και το τέλος τους είναι ένα αμήχανο βαρίδι, που δεν ξέρουμε τί να το κάνουμε.

Η κουβέντα αυτή όμως δε γίνεται ποτέ, αφού μας ενδιαφέρει κυρίως να διατυπώσουμε με αριθμούς και ποσότητες ανθρώπων, αυτό που οι άλλοι παλεύουν να αποδείξουν με τις δημοσκοπήσεις. Έτσι το πένθος και οι βουτιές στην ενδοχώρα που αναπόφευκτα το συνοδεύουν, δίνουν τη θέση τους στη σφιγμένη γροθιά και τα σλόγκαν. Το μπλοκ των διαδηλωτών μπροστά μου ξέρει την αλήθεια και ψάχνει ευκαιρία να τη βροντοφωνάξει. Κάνει παρέλαση μπροστά σε μια ιστορία που σέρνεται αδικαίωτη από το 40 και μετά. Οι άνθρωποι αυτοί δεν αγχώνονται για τις λεπτές υπόνοιες εκείνης της νύχτας του Νοέμβρη. Ερμήνευσαν την είσοδο του τανκς, όπως την ερμήνευσαν και τώρα είναι έτοιμοι να τιμήσουν την παράδοση μπροστά στην πρεσβεία. Όταν όμως κάνεις σημαία, αυτή την ακραία επίδειξη βεβαιότητας, δεν μπορείς να δηλώνεις αθώος μπροστά στα επόμενα θύματα.

Κάπως έτσι η φερόμενη ως ελληνική αριστερά αδυνατεί να αναρωτηθεί είτε για το παράδοξο παρελθόν είτε για το απελπιστικά απαισιόδοξο παρόν της. Δίχως να απευθύνει τα στοιχειώδη ερωτήματα προς ένα εαυτό που συνήθισε να βολεύεται με σχολικές γιορτές και εντυπωσιακές συναυλίες, πορεύεται πότε παρέα με την ανθρωπιστική ευαισθησία του ΣΥΡΙΖΑ και πότε με το συμπαγές ΚΚΕ. Πόσα ακόμη αφιερώματα όμως πρέπει να μεταδώσει η ΕΡΤ για να υποψιαστούμε το μουσειακό είδωλο της αριστεράς στην οθόνη;

Την ώρα που καταφέρνω να ξεκολλήσω από εκείνο το σημείο στην άκρη της Σταδίου, εκείνοι φωνάζουν «η ιστορία γράφεται με ανυπακοή». Θα μου άρεσε να πιστεύω αυτήν την αισιόδοξη εκδοχή μόνο και μόνο για να κοιτάξω κάποτε κατά πρόσωπο την αμηχανία τους (μας).

 

 

Advertisements

23 Σχόλια

Filed under διάφορα

23 responses to “αμηχανία

  1. Με έπιασε σύγκρυο, αγαπητό βυτίο, τη στιγμή που συνέλαβα το νου μου να παραποιεί τα χρώματα και τα ονόματα του ποστ σου, να βάφει δλδ τις σημαίες μαύρες και το ΚΚΕ να το κάνει ΛΑΟΣ. Μάλλον θα έφταιξε η ανακοίνωση του κομματικού εκπροσώπου (μου διαφεύγει το όνομα, νομίζω ήταν ο κ. Ροντούλης) στη συνεδρίαση για το Πολυτεχνείο στη Βουλή… Για «αγώνες» μίλησε και για «τα παιδιά μας».

    Τι είδους παιδιά ήταν *εκείνα* τα παιδιά που θέλουν όλοι να πάρουν μεζεδάκι από τα πεθαμένα σώματά τους;
    (ευτυχώς, ζω και είμαι ανέπαφη!)

    Ωραίο ποστ!!!

  2. Σελιτσανος

    «Μία η ντουντούκα,τέσσερις εμείς»

    (Από την πολιτική διαθήκη ενός «σίγουρου» αριστερού).

  3. @ ροδιά,
    «τί είδους παιδιά ήταν;» αυτό ρωτάω κι εγώ, αλλά αυτοί εξακολουθούν να απαντάνε τα δικά τους. λες και δεν καταλαβαίνουν ότι μερικές φορές το να διαλέξεις την ερώτηση είναι κρισιμότερο απ’ το τί απάντηση θα δώσεις.
    χαιρετώ.

    @ Σελιτσάνε,
    άμα ήταν τέσσερις καλά θα ήταν. εδώ μιλάμε για πολλές μα πολλές παραπάνω φορές.

  4. Αν ανοίξουμε συζήτηση για τις ευθύνες και τα λάθη του ΚΚΕ δεν θα τελειώσουμε ποτέ και θα χαλάσουμε και τις καρδιές μας (που μπορεί και να μας τις έχουν χαλάσει)
    Να πω μόνο – σε σχέση και με το πρώτο σχόλιο – πως τα κουρδισμένα ανθρωπάκια δεν έχουν πρόβλημα με το χρώμα. Ούτε με το νόημα των ήχων – λέξεων.

  5. Όμως, οι νεκροί είναι πάντα περισσότεροι από τους ζωντανούς – όπως λέει και ο Ρίτσος. Και αυτοί μας κρίνουν, για όλα..

  6. @ Αλέξανδρε Ανδρουλάκη,
    αφενός συμφωνώ με το δεύτερο, αφετέρου δεν ήταν στις προθέσεις μου να ψάξω τις ευθύνες του ΚΚ ή της ελληνικής αριστεράς. μερικές φορές προσπερνάμε αυτούς που σκοτώθηκαν, λες και αυτοί δεν ήταν τίποτα άλλο παρά συνισταμένες κάποιου κόμματος, λες και αυτοί που πέθαναν τότε πέθαναν για χάρη του ΚΚ ή της αριστεράς.
    τεσπα καλωσήρθες.

    @Μάνο,
    κι αυτοί και εμείς και όλοι. κρίνε για να κριθείς που λέει κι ο ποιητής.

  7. Κώστας

    Φάουλ! Είσαι φάουλ αγαπητέ συνάδελφε :P. Το είχες πει και μόνος σου σε μια κατ΄ιδίαν συζήτηση ότι δεν πρέπει το πολυτεχνείο να καταντήσει… μουσείο. Δεν νομίζω ότι είναι κακό κάποιοι να είναι επιλέγουν να τιμούν το πολυτεχνείο και τους νεκρούς του δίνοντας συνέχεια στους αγώνες τους, το αντίθετο μάλιστα. Γιατί καλώς ή κακώς, συμφωνείς ή δεν συμφωνείς αυτά τα παιδιά θεωρούν πως ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος (ΚΚΕ) είναι ο μόνος που συνεχίζει σήμερα τους αγώνες για πολλά από τα αιτήματα των… Ελεύθερων Αγωνιζόμενων Ελλήνων και όχι μόνο στις 17 Νοέμβρη κάθε έτους αλλά καθημερινά. Γιατί εκτός από το Κάτω η Χούντα, υπήρχαν και το Έξω οι -ιμπεριαλιστικές- ΗΠΑ και το Έξω το -ιμπεριαλιστικό- ΝΑΤΟ. Υπήρχε και το Ψωμί Παιδεία Ελευθερία. Βεβαίως πολλοί είναι αυτοί που μας θυμίζουν ωραία, νοσταλγικά και μουσιακά μόνο το πρώτο σύνθημα. Χούντα δεν υπάρχει πια. Όποτε τι μένει; Λουλούδια και συγκίνηση. Άσε λοιπόν τα παιδιά να δείχνουν ότι συνεχίζουν τους αγώνες, άστους να δηλώνουν το Παρόν, έστω και αν το κάνουν μέσω ενός κόμματος. Τώρα το αν αυτό ισχύει είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση. Έτσι και αλλιώς και στο Πολυτεχνείο, όπως και σε όλους τους λαϊκούς αγώνες 90 χρόνια τώρα, το ΚΚΕ εκεί μπροστά ήτανε.

    Υ.Γ. Άσχετο, αλλά εκείνη την ημέρα το ΚΚΕ είχε γενέθλια, καθώς 17 Νοεμβρίου του 1918 ιδρύθηκε το ΣΕΚΕ (μετέπειτα ΚΚΕ).

  8. μα τι να λέμε τώρα, το ρετούς ειναι ειδικότητά τους από εποχής Βλαντιμίρ Ίλιτς

  9. (αν το καλοσκεφτεί κανείς ήταν οι πρωτοπόροι του photoshop)

  10. le vert

    Δεν ξέρω αλλά τώρα δα μου ρθε στο νου μία σκηνή που έζησα με δαύτους στην πορεία της έκθεσης Θεσσαλονίκης όταν ενώ η πορεία συνεχιζόταν, ξαφνικά, ολοκληρωτικά αυθαίρετα, κατέβασαν τις κόκκινες σημαίες τους, εβαλαν τους νεαρώτερους από αυτούς να φορέσουν κράνη και αφού έλαβαν όλοι λοστούς ανά χείρας, σχημάτισαν μία ανθρώπινη αλυσίδα στη διασταύρωση Τσιμισκή κα Εθνικής Αμύνης(στο κομβικό σημείο της πορείας, μπροστα στη ΧΑΝΘ) παρεμποδίζοντας όλους εμάς να διέλθουμε. Τότε κατελήφθην από τρόμο και διαπίστωσα πόσο επικίνδυνοι μπορούν να γίνουν. Νόμιζα ότι έβλεπα κάποιους των ss ή έστω της Χρυσής Αυγής. Και όμως ήταν της ΚΝΕ και του εργατικού δυναμικού του ΚΚΕ.
    Τελικά το βιωμάτικο αχρηστεύει το λόγο και τον κάνει να φαίνεται τόσο αδύναμος όσο και ανεπαρκής.
    Α και για να θυμηθούμε τι σημαίνει αριστερά ( αν και προσωπικά βρίσκω ντεμοντέ τον όρο) θα θυμίσω τους περίφημους στίχους του Eluard στο έξοχο au nom:

    Πρέπει να αποστραγγίσουμε το θυμό
    και να υψώσουμε το σίδερο
    για νa διατηρήσουμε ψηλά
    την εικόνα των απανταχού αθώων
    κυνηγημένων, αυτών που παντού θα θριαμβεύσουν.

    Αυτά περί αγώνων, από αληθινούς αγωνιστές και όχι από ανδρείκελα.

  11. ~~le vert, νομίζω ότι εννοείς την περιφρούρηση της πορείας. Είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ περιφρουρεί πολύ καλά και δεν παρουσιάζονται τα γνωστά έκτροπα στις γραμμές του -από τους «γνωστούς/άγνωστους» δλδ, που εμφανίζονται στις «χύμα» ομάδες αθώων πολιτών.

  12. Κώστας

    Σε μια πορεία και ειδικά όταν θέλεις αυτή να είναι μαζική με την συμμετοχή των εργαζομένων και των οικογενειών τους οφείλεις να περιφρουρείς τα μπλοκ σου. Ειδικά σε στιγμές που επικρατεί κάποιος πανικός και «επεισόδια» τότε οφείλεις να είσαι πολύ προσεκτικός και -δυστυχώς- πολλές φορές δεν μπορείς να κάτσεις εκείνη την στιγμή να κρίνεις ποιος θα περάσει ή δεν θα περάσει στις γραμμές σου. Α και οι λοστοί που ανέφερες le vert νομίζω ότι είναι υπερβολή… και κάτι άλλο. Οι αλυσίδες στις πορείες, το συντεταγμένο βήμα και όλα αυτά ήταν τακτικές που χρησιμοποιούσαν οι σοσιαλιστές και τα συνδικάτα πριν από πολλά χρόνια. Και αυτό γινόταν αφενός για καλύτερη περιφρούρηση καθώς οι προβοκάτορες πάντα υπήρχαν αλλά και για εντυπωσιασμό. Ο Χίτλερ αντέγραψε εντέχνως αυτές τις τακτικές -όπως και πολλές άλλες- και τις πέρασε στις γραμμές των Ναζί. Ας μην το παρακάνουμε με τις συγκρίσεις κομμουνιστών – και φασιστών είναι τουλάχιστον άστοχες.

  13. Συμφωνώ με τον Κώστα για την περιφρούρηση. (Μεγάλο θέμα). Και ιδεολογικά την πειθαρχία δεν πρέπει οι αριστεροί να τη χαρίσουμε στην άκρα δεξιά.

  14. le vert

    επειδή πρέπει να απαντήσω, δεν εννοώ περιφρούρηση. εννοώ ότι σταμάτησαν την πορεία καταλαμβάνοντας ένα κομβικό σημείο απόπου θα περνούσαμε όλοι, αναγκάζοντας την πορεία να σταματήσει λέγοντας ότι θέλουν να κάνουν κάποια ομιλία. επειδή βέβαια γνώριζαν ότι ήταν αυθαίρετη η ενέργειά τους, είχαν προετοιμαστεί με ΛΟΣΤΟΥΣ (έχω και φωτογραφία αν θέλετε), φορώντας κράνη και έτοιμοι να συμπλακούν με όσους ήθελαν απλά να συνεχίσουν την πορεία. Εξάλλου ακολουθούσαμε τουλάχιστουν 5.000 άτομα από εργατικούς συλλάγους, οικολογικές οργανώσεις κλπ. Όσοι πήγαν να τους μιλήσουν και να τους εξηγήσουν ότι δε μπορούν να κλείνουν έτσι αυθαίρετα το δρόμο και να σταματούν τη λαοθάλασσα που έπεται, προπηλακίστηκαν και κάποιοι χτυπήθηκαν. Εντυπωσιαστηκα από το μένος αυτών των ανθρώπων και την έλλειψη οποιουδήποτε σεβασμού για τους άλλους και το γεγονός ότι δεν τους ενδιέφερε η συλλογικότητα της πορείας παρά να πουν πάλι το δικό τους. Αυτό το πράγμα δεν έχει σχέση με ευγένεια ψυχής παρά με την πλήρη αγκύλωση. Και ο νοών νοείτω.

  15. @ Κώστα,
    τα έχουμε ξαναπεί, δε μ’ αρέσει η μουσειακή – επετειακή αντίληψη, ούτε τα λουλούδια και η συγκίνηση ως απενοχοποίηση. όμως (και πριν σε παραπέμψω ξανά στο κείμενο του Ραφηλίδη που είναι στο link πάνω δεξιά), το Πολυτεχνείο τότε πολύ απείχε από οποιαδήποτε κομματική ορθοδοξία ή αγώνα. Δε νομίζω να είχε καν συγκεκριμένο σκοπό ή οργάνωση. Μάλλον ήταν περισσότερο ένα ξέσπασμα, ένα είδους εξέγερσης ενάντια σ’ ένα (πέρα απ’ τα υπόλοιπα) πνιγηρό καθεστώς. Αν μπορώ να το πω έτσι, δε ζητούσαν δημοκρατία αλλά ελευθερία (αν βγάζει κάποιο νόημα αυτό που λέω). αν τα έχω ακούσει καλά νομίζω ότι κανένα κόμμα, καμία γραμμή δεν ήταν υπέρ αυτού που έγινε στο πολυτεχνείο.
    Συνεπώς πιστεύω ότι το Πολυτεχνείο ήταν περισσότερο μια αντίσταση απέναντι στις κάθε είδους εξουσίες και στους περιορισμούς μιας στο σύνολό της συμβιβασμένης κοινωνίας παρά μια κίνηση ανατροπής του συγκεκριμένου καθεστώτος. Αυτά ως προς τη συνέχεια των αγώνων.
    Για δε τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ ή το ΝΑΤΟ, ανοίγουμε μεγάλη κουβέντα. Πάντως η μέρα εκείνη προσφερόταν ερισσότερο για αυτοκριτική παρά για γιορτή. Περισσότερο για να αναρωτιόμαστε πάνω σε νέες και πιο αποτελεσματικές και πιο ριζοσπαστικές μορφές αντίδρασης.

  16. @ κ. Μοίρη,
    ε βέβαια γυρίσατε κεφάτος από τας Ευρώπας. Να πω ότι δεν με ενοχλεί τορετούς καθεαυτό, αλλά ότι δεν συνειδοτοποιούν ότι το χρησιμοποιούν το παλιοphotoshop.

    @ le vert,
    ωραίοι οι στίχοι κατ’ αρχάς. Αυτό που λες είναι ακριβώς το πρόβλημα, το βιωματικό μας έχει ρημάξει. Η παρουσία τους στα αμφιθέατρα δε μας αφήνει να τους ακούσουμε καν. Οι λοστοί, τα κράνη έτσι κι αλλιώς δημιουργούν περίεργες εντυπώσεις. Αλλά ως γνωστόν κι εμείς συνεχίζουμε να ελπίζουμε σε ένα είδος λογοτεχνικής (που δυστυχώς πολλές φορές μοιάζει με τουριστική) αντίστασης. Το θέμα είναι η χρησή τομή, που εσύ ίσως πιστεύεις ότι βρήκες, εγώ πάλι όχι.

    @ραδιοροδιά,
    ότι τις περιφρουρεί καλά είναι γεγονός, αλλά προσωπικά θα ήθελα να υπάρχει και κάποιος είοδυς διάλογος μ’ αυτούς απ’ τους οποίους φυλάγεται.

  17. @ Κώστα 2,
    κανείς δε συγκρίνει ναζί και ΚΚ. Όμως οι τεχνικές αυτές,παρελάσεις, βήμα, ομοιομορφία είναι έτσι κι αλλιώς για μένα αποκρουστικές. Για καμία όσο σωστή, όσο δίκαιη, όσο ευγενική στις προθέσεις, συλλογικότητα δεν μπορώ να δεχτώ να χάσω την ατομικότητά μου. Δεν ονειρεύομαι την ιεραρχία ή τις διαταγές ή έστω τις οδηγίες ακόμη και αν έρχονται από τους δίκαιους και άξιους. Και ας μην ξεχνάμε ότι τα συνθήματα, όσο και αν είναι ξεσηκωτικά ή συναισθηματικά, είναι εξορισμού λάθος. Γιατί είναι υπεραπλουστευτικά.

    @ Μάνο,
    η λέξη πειθαρχία είναι έτσι κι αλλιώς περίεργη και προτιμώ να την αποφεύγω. Για να καταφύγω στα λόγια του Χρόνη Μίσιου:
    «καμιά εξουσία δε μπορείς να ανατρέψεις με τα ίδια τα μέσα που την αναπαράγουν. Βία, ιεραρχία, πειθαρχίες, εξουσία..»
    Για να γίνω λίγο εριστικος η περιφρούρηση είναι αξία του κράτους, όχι δική μας.

  18. @ le vert,
    τώρα που θα κατέβεις Αθήνα το ΣΚ. θα σε βγάλω έξω με τον Κώστα να πλακωθούμε όλοι μαζί (στις ρακές εννοώ).

  19. «Για καμία όσο σωστή, όσο δίκαιη, όσο ευγενική στις προθέσεις, συλλογικότητα δεν μπορώ να δεχτώ να χάσω την ατομικότητά μου.»

    Αυτή η φράση, από πολύ παλιά, μου χτυπάει άσχημα.

    Κι όμως οι προλετάριοι άλλο δεν έχουν από την πειθαρχία τους. Και τη δύναμη της συλλογικότητας. Προτιμώ τον Ζίζεκ από το Μίσσιο, σε πολιτικά θέματα.

  20. @ Μάνο,
    δεν λέω ότι δεν πιστεύω γενικά στις συλλογικότητες. όμως όχι σε αυτές τις συλλογικότητες που διαλύουν το άτομο, που το μηδενίζουν, που το καθιστούν απρόσωπο μέρος ενός συνόλου. μπορούμε να ελπίζουμε ότι η συλλογικότητα δεν σημαίνει αυτόματα ομοιομορφία; μπορούμε να ελπίζουμε σε μια συμφωνία που βασίζεται στις ιδέες και όχι στη συμόρφωση;

    και να ένα ενδιαφέρον θέμα, τουλάχιστον για μένα. όταν λέμε προλετάριοι σήμερα εννοοούμε όλοι τους ίδιους; δλδ τους υπάλληλους γραφείου κλπ ; το δεχόμαστε αυτό όλοι εμείς που ανήκουμε σ’ αυτό ή έχουμε παραισθήσει ς μεγαλείου (και κολωνακίου) λόγο του ότι δεν κρατάμε σφυρί αλλά πληκτρολόγιο;
    θα επανέλθω κάποια στιγμή τώρα γράφω βιαστικά από το σφυρί ..ε το πληκτρολόγιο μου.

  21. 1. Μα στις ιδέες συμφωνούν όσοι βηματίζουν μαζί στις πορείες.

    2. Μεγάλη συζήτηση. Συμφωνώ. Και χτυπώ ρυθμικά το δικό μου σφυρί από το δικό μου πολυεθνικό γιαπί.

  22. @ Μάνο,
    μακάρι να συμφωνούν.
    αλλά μερικές φορές αυτό που βλέπω είναι μάλλον μια όχι και τόσο συνείδητη, όχι και τόσο αυτόφωτη συμπόρευση. Ας πούμε μου γαίνεται ότι στη γειτονιά μου πιο πολύ ακούω το ίδιο άνοστο ποίημα, παρά βλέπω ανθρώπους που συμπλέουν κάτω απ’ την ίδια σημαία.
    μάλλον όμως ξεφεύγω και του καθενός η προσωπική εμπειρία δείχνει άλλα κάθε φορά.
    και είμαι ακόμη κάτω απ’΄την επιρροή της χειρονομίας σου, οπότε προς το παρόν δεν μπορώ να αναπτύξω πολιτικά επιχειρήματα.

  23. Διαρκής η συνομιλία με τα κείμενά σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s