ονόματα

Είμαι στο μετρό και βλέπω την κοπέλα μπροστά μου, που κρατάει μια σακούλα απ’ τα notos galleries. Η σακούλα γράφει:

«με τόσα διάσημα ονόματα, θα ξεχάσεις το δικό σου»

Στην αρχή ακούγεται σαν προσβολή. Όμως ο διαφημιστής δεν ήθελε να με αποπάρει. Απλά υπενθυμίζει την ύπαρξη πολλών υπέρλαμπρων, πετυχημένων ονομάτων. Σημειώνει ότι στο συγκεκριμένο μαγαζί στοιβάζονται υπέροχα επώνυμα, εξαιρετικές μάρκες και εσύ έχεις τη δυνατότητα όχι μόνο να τα παρατηρήσεις, αλλά αν δώσεις το κατιτίς σου, να πάρεις ίσως λίγη απ’ τη λάμψη τους. Αν είσαι τυχερός μάλιστα, μπορεί ακόμα και να κλέψεις κανένα φωνήεν απ’ την ένδοξη φίρμα. Μπορεί και να ξεχάσεις έτσι το δικό σου επώνυμο. Να μην είσαι πια αυτός που –δυστυχώς μέχρι χτες- ήσουν, αλλά κάποιος άλλος. Με λίγα λόγια μπορείς να αφήσεις πίσω την προσωπική σου ήττα και να αγοράσεις λίγη επιτυχία.

Σίγουρα άλλωστε ο Calvin Klein έχει κάτι καλύτερο να πει από σένα. Σε κάθε περίπτωση, αλλιώς μπορεί να σταθεί ο Ralph Lauren κι αλλιώς εσύ. Το δικό σου επώνυμο είναι τόσο συνηθισμένο, τόσο χιλιοειπωμένο που καταντάει γραφικό. Τί σημαίνει Παπαδόπουλος; Ένας ιδρωμένος επιβάτης στριμωγμένος σε κάποιο λεωφορείο μια Πέμπτη μεσημέρι; Ένας ακόμη περαστικός στην Πανεπιστημίου; Γιατί να θέλεις να θυμάσαι αυτό το επώνυμο; Τί προτιμάς να σε προσδιορίζει; Ένα τέτοιο κοινό και άοσμο επώνυμο ή μια διάσημη φίρμα που ντύνει το μισό Hollywood; Αναρωτιέμαι ποιά είναι η σωστή ερώτηση. Πόσο στοιχίζει ή πόσο κύρος χαρίζει ένα σώβρακο με ονοματεπώνυμο;

Η υπέροχη ρεκλάμα στη σακούλα με ειδοποιεί ότι τα διάσημα ονόματα θα με κάνουν να ξεχάσω το δικό μου.

Αυτό που εννοεί βέβαια, είναι ότι αν εισέλθουμε στους κόλπους του συγκεκριμένου πολυκαταστήματος δε θα έχουμε ανάγκη να θυμόμαστε το όνομά μας. Δε θα είναι καν αναγκαίο να έχουμε όνομα. Αρκεί το αυξημένο πιστωτικό όριο.

*****

Είμαι σ’ ένα μουσείο στην Βιέννη. Κάνω πως κοιτάζω πίνακες αραδιασμένους στη σειρά, ανάμεσα σε άλλους που περιφέρονται σιωπηλοί από αίθουσα σε αίθουσα. Κάποια στιγμή βρίσκεται δίπλα μου ένας νεαρός κύριος με ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά του. Ο μικρός λέγεται Michael. Ο άντρας του διαβάζει τον τίτλο του πίνακα.

1214208143784

“Weizenfeld mit Kornbündel”.

Ο Michael κάτι λέει, παιδεύει την παιδική του γλώσσα σε άπταιστη μωρουδιακή γερμανική και κάνει μια κίνηση σα να απλώνει τα χέρια προς τον πίνακα. Ο άντρας κρατάει το παιδί και το φέρνει πιο κοντά στον πίνακα. Το παιδί παλεύει με το ένα χέρι τεντωμένο να αγγίξει τα στάχυα, να τα πιάσει. Οι επισκέπτες του μουσείου κοιτάζουν την προσπάθεια του παιδιού. Χαμογελάνε, κάνουν κάποια σχόλια που φυσικά δεν καταλαβαίνω. Ο άντρας γελάει με τους διπλανούς, αλλά συνεχίζει να δείχνει τον πίνακα και να εξηγεί στον δικό τους προσωπικό, ακατάληπτο κώδικα τις λεπτομέρειες του έργου του Van Gogh.

Στέκομαι στα δεξιά τους και ταλαντεύομαι ανάμεσα στο βλέμμα του Vincent και τη ματιά του Michael. Η αίθουσα του μουσείου δεν αποκλείεται να ήταν αφιερωμένη και στους δύο. Ο Vincent ζωγραφίζει χωράφια για να μυρίσουμε το χώμα του. Ο Michael απλώνει τα χέρια για να ζωγραφίσει τα στάχυα ο Vincent. Σήμερα, τρεις μέρες μετά, θυμάμαι αυτούς τους δύο με το μικρό τους ονοματάκι. Μια ιδιότυπη παρέα που βρέθηκε ένα Σάββατο απόγευμα στο μουσείο μιας ξένης πόλης.

Ο Vincent και ο Michael. Σε ένα απροσδιόριστο και ασυνάρτητο χωροχρόνο ο ένας πιάνει το πινέλο και ο άλλος τα στάχυα. Αυτό μ’ αρέσει να το ονομάζω επώνυμο διάλογο.

Advertisements

14 Σχόλια

Filed under διάφορα

14 responses to “ονόματα

  1. κι αυτό που κάνουμε εδώ μέσα, θαρρώ επώνυμος διάλογος είναι

  2. εννοείται κ. Μοίρη. με τα πλήρη στοιχεία μας (αυτά που δεν περιέχονται στα δημόσια έγγραφα) φόρα παρτίδα.

    αν ήσαστε εδώ θα σας κερνούσα ένα αυστριακό σοκολατάκι.
    καλημέρες.

  3. Σελιτσανος

    Πρόσφατα μία κυρία προσπάθησε,δια τηλεφώνου,να μου πουλήσει παπλώματα του Μάκη Τσέλιου.Αφού μου εξιστόρησε τα είδη των παπλωμάτων και τα προσόντα τους-εγώ άκουγα ευγενικά-μου κοπανάει και την κατακλείδα στο κεφάλι:
    -Και βέβαια όλα τα παπλώματά μας έχουν επάνω τους τον λογότυπο του Μάκη Τσέλιου!
    -…
    -Εσείς ενδιαφέρεστε για το μονό ή το διπλό;
    -Ξέρετε…Δεν ενδιαφέρομαι για κανένα…
    -Μα γιατί;Δεν έχετε παπλώματα στο σπίτι σας(sic);
    -Έχουμε.Αλλά δεν θέλουμε να γράφουν Μάκης Τσέλιος επάνω τους…Ευχαριστώ που με πήρατε(κλικ).
    Διαβάζοντας το κείμενό σας κατάλαβα ότι,υποσυνείδητα,προστάτεψα το κοινότυπο ονοματεπώνυμό μου.
    (Στο κάτω κάτω άλλο να σε λένε Van Gong κι άλλο Μάκη Τσέλιο…).

  4. Οι άνθρωποι που είναι label victims (κατά το fashion victims) είναι εκείνοι που πιστεύουν πως αν έχουν ένα υπογεγραμμένο ρούχο ή αξεσουάρ προφανώς έχουν κάτι ποιοτικά κορυφαίο στην κατοχή τους.
    Η προτίμησή τους για επώνυμα προϊόντα κρύβει μια βαθιά ανασφάλεια. Πιστεύουν πως μόνο με κάτι ακριβό και υπογεγραμμένο από μια αναγνωρισμένη αξία (sic) του μάρκετινκ θα έχουν στα χέρια τους και στη ζωή τους ένα κομματάκι σοβαρής ποιότητας. Μόνο τότε εμπιστεύονται το αντικείμενο που κατέχουν και τον εαυτό τους, ο οποίος το χρησιμοποιεί.
    Αυτό νομίζω πως χρήζει έρευνας και θεραπείας.

    Άλλο το κάνουν απλώς και μόνο για λόγους επίδειξης ή από νεοπλουτισμό. Επιπόλαια και προκλητικά.
    Αυτό είναι αξιολύπητο και χρήζει γιουχαΐσματος και περιφρόνησης.

    Τρομερό κείμενο.

  5. Ο Vincent και ο Michael απέδειξαν αυτό που λένε συνήθως οι καλλιτέχνες. Ότι μιλούν μέσα από τα έργα τους.

  6. «εδώ» ? στο Σάλτσμπουργκ είστε ?

  7. @ Σελιτσάνε,
    το αποκορύφωμα είναι η ερώτηση : «δεν έχετε παπλώματα σπίτι σας;»
    δλδ για να μη θέλει κανείς τα παπλώματα του ΜΤ πρέπει ή να έχει κάποια αλλόκοτη αλλεργία στα παπλώματα ή να ζει στη Τζάμαϊκα και να έχει πάντα καύσωνα.
    Αλλιώς είναι περίεργο να μη θέλει παπλώματα ΜΤ.
    φαντάσου να κοιμάσαι και να βλέπεις στον ύπνο σου Τσέλιους. μπρρρρ

    @ καλό μου Theorema,
    συμφωνώ με το διαχωρισμό σου. αλλά θα προσθέσω την κατηγορία που υποννοεί -νομίζω- ο διαφημιστής.
    Όχι μόνο να νομίζεις πως κερδίζεις σε κύρος από μια μάρκα, αλλά να είσαι ένα λευκό χαρτί που προσδιορίζεται αποκλειστικά από τις ετικέτες. Δλδ είσαι αυτό που φοράς και μόνο.

  8. @Στεριανή ζάλη,
    αυτό περίπου θέλω να πω. συν το ότι παρόλο που ο V. είναι αυτός που είναι, μου φάνηκε ότι άφηνε χώρο για τον Μ. , σαν να πρόκειται για μια ισότιμη συνομιλία. Φυσικά αυτό είναι η δική μου υπερβολική παρερμηνεία.

    @κ. Μοίρη,
    όχι, στην Αθήνα είμαι, επέστρεψα. αλλά τώρα πια εδώ τελειώσαν τα σοκολατάκια. (σιγά που θα τα άφηνα)

  9. Ωραίο κείμενο.

    Κατά παράξενο (?) τρόπο είμαστε πολλοί εμείς που θα σκεφτόμασταν παρόμοια με εσένα πράγματα βλέποντας μία τέτοια ατάκα σε τσάντα notos galleries και σχεδόν όλοι θα ενοχλούμασταν.

    Η ανθρώπινη υπόσταση δεν αλλοτριώνεται όσο θα ήθελαν κάποιοι αλλά παραμένει αληθινή παρά τη διαρκή καταπίεση από τις αξίες του συστήματος.

  10. @ inlovewithlife,
    το κακό είναι ότι ενοχλούμαστε αλλά συνεχίζουμε πολλές φορες να καταθέτουμε τον οβολό μας στα συγκεκριμένα καταστήματα.

    αλλά κρατάω τη φράση σου «διαρκή καταπίεση».
    και ψάχνω μικρές στιγμές ανάτασης, σταγόνες αντίδρασης και ίσως αυτή σου την πεποίθηση ότι μπορούμε να παραμείνουμε αληθινοί.

  11. έχουμε όνομα; αλήθεια;
    κι’ εγώ που δεν γυρίζω πια όταν το ακούω, μήπως παραλογίζομαι;
    ω, μην ψέγετε τα brand names, την έννοια που οι αρχαίοι και μετά τριώρου ανάλυσης δεν θα κατανοούσαν με την καμία.
    ο άνθρωπος βρήκε μετά από δυο χιλιάδες χρόνια τον τρόπο να πουλάει ονόματα και ‘μεις θα πούμε ότι είναι παράλογο, εμείς, ποιοι είμαστε εμείς; 😉

  12. @ gasireuuuuuu, ε gasireuuuu
    μα καλά δεν ακούτε που σας φωνάζω;

    κρίμα που το επώνυμό μου είναι πολύ μακρύ για brand name. ζηλευω τον klein. χεχε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s