εισερχόμενες κλήσεις

Κοιτάζω τον απέναντί μου, που αγανακτεί με το τηλέφωνο κολλημένο στο αυτί του. Βράδυ Αυγούστου στο camping των Κυθήρων. Κάτω απ’ τα πεύκα αναπνέει ένα δροσερό αεράκι, στα παγκάκια παρέες μιλάνε ήσυχα, απολαμβάνουν μπύρες, ούζα και φρούτα. Αυτός, εδώ και μισή ώρα, παλεύει με μια φωνή που βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Φωνάζει. Όλοι καταλαβαίνουν τί έχει συμβεί. Εκείνη τον παίρνει τηλέφωνο απ’ το πρωί και στην παραλία το κινητό δεν πιάνει. Έχουν να μιλήσουν απ’ το προηγούμενο βράδυ. Ένα υπέροχο τοπίο ηρεμίας απλώνεται μπροστά και αγκαλιάζει όλους τους προσωρινούς ένοικους του camping, εκτός απ’ αυτόν, που κάθεται απέναντί μου και διαλύεται κάθε λεπτό σε μια δυσβάσταχτη απόπειρα επικοινωνίας.

Στις παραλίες, στις καφετέριες, στο δρόμο και τα λεωφορεία ένα μόνιμο κουδούνισμα διακόπτει τη σκέψη. Κινητά βαράνε σαν τρελά, ντεσιμπέλ χορεύουν στους ρυθμούς άθλιων ringtone, ολόκληρα τραγούδια ξεπηδούν από την τσάντα της διπλανής. Όπου κι αν είσαι, ένα διαρκές κύμα σημειώνει το ίχνος σου, σε βοηθάει να επικοινωνήσεις και σε καθιστά προσιτό. Τα κινητά τηλέφωνα βοηθοί στις δύσκολες στιγμές, παρέα στα ανιαρά διαστήματα, εισβολείς σ’ αυτό που συνηθίζαμε να ονομάζουμε ζωή.

Φέτος στις παραλίες το κακό παράγινε. Από παντού τηλεφωνήματα, άσκοπες συζητήσεις, κακόηχες κραυγές. Καμία ηρεμία, κανένας προσωπικός χρόνος δεν απομένει στο χρήστη, που πρέπει για το δικό του καλό, να βομβαρδίζεται συνεχώς με νέα, ειδήσεις και χαιρετισμούς. Το αποτέλεσμα ορατό. Όπου κι αν είσαι, είναι το ίδιο. Είτε στο βουνό, είτε στη λεωφόρο, είτε στη δουλειά, είτε στην ταβέρνα, η επικοινωνία θα είναι επιτακτικά παρούσα. Την ώρα που ο εαυτός παρακαλεί για ένα διάλειμμα, τα πλήκτρα θα ζητάνε την επαφή με τα γρήγορα δάχτυλά σου.

Παρατηρώ ότι όποιος κι αν τηλεφωνεί, μόλις το σηκώσεις ξεκινά με την ερώτηση «έλα, πού είσαι;». Φυσικά δεν προσπαθεί να σε ελέγξει, η ερώτηση από μόνη της όμως φανερώνει το μέγεθος του προβλήματος. Δεν έχει σημασία αν όντως γίνει γνωστό το σημείο που βρίσκεσαι. Έτσι κι αλλιώς ο καθένας πια μπορεί να σε βρει όπου κι αν είσαι. Ο καθένας μπορεί να διακόψει μια προσωπική στιγμή, μια βόλτα, τη δουλειά, τη ροή της ημέρας. Ήχοι, τηλεφωνήματα, μηνύματα σε εντοπίζουν, σε αναγκάζουν να μην είσαι μακριά, σε αναγκάζουν καμιά σου ενέργεια να μην έχει διάρκεια, τίποτα να μην γίνεται απερίσπαστα. Θέμα ασφάλειας λένε. Μπορεί κάτι να συμβεί. Όντως είναι θέμα ασφάλειας, ενώ θα έπρεπε να είναι ζήτημα ελευθερίας.

Η σκέψη ότι κάθε στιγμή, ο οποιοσδήποτε μπορεί να σε βρει δεν θα έπρεπε να ακούγεται καθησυχαστική, αλλά τρομαχτική. Όμως έχουμε, εδώ και καιρό, εξορίσει την ψυχική ηρεμία στις τελευταίες θέσεις των προτεραιοτήτων μας. Δεν έχει, λοιπόν, σημασία να μπορείς να απολαύσεις μια βουτιά ή τη δυνατότητα να βυθίζεσαι σε ενδοσκοπικούς περιπάτους. Σημασία έχει να απαλείψεις την πιθανότητα της μοναξιάς. Κι όμως είναι αδιανόητο να μην μπορούμε να συλλάβουμε τις θετικές αποχρώσεις της μοναξιάς ή καλύτερα της ιδιωτικότητας. Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά, περπατώντας στα δρομάκια του πρώην χωριού μας, καθισμένοι πίσω από μία οθόνη που ζητάει ιδέες και κόπο ή οδηγώντας σε μια πηγμένη λεωφόρο, δεν είναι δυνατόν να μην επιζητούμε το χαμένο χρόνο. Μοιάζει να πιστεύουμε ότι αν δεν υπενθυμίζουμε διαρκώς (μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων και δεκαψήφιων αριθμών) την ύπαρξή μας στους άλλους, η απουσία μας θα περάσει απαρατήρητη. Έτσι δεχόμαστε τις κάθε είδους εισβολές στον προσωπικό μας χώρο, βαφτίζοντάς τις τεχνολογικές δυνατότητες. Οι ατελείωτες κλήσεις όμως, αφενός προκαλούν μια αυξανόμενη ταραχή και έναν εθισμό στο θόρυβο, αφετέρου καταργούν κάθε όριο προσωπικού χρόνου και καθιστούν τον άνθρωπο ελάχιστη κουκκίδα σε μια τεράστια οθόνη.

Ο Μπαρτ στα «αποσπάσματα του ερωτικού λόγου» αναρωτιέται αν το τηλέφωνο είναι πάντα μια κακοφωνία. Ακόμη αναφέρει τη σκέψη του Βίννικοτ, ότι δηλαδή το καλώδιο του τηλεφώνου είναι φορτισμένο μ’ ένα νόημα, όχι το νόημα της σύνδεσης, αλλά το νόημα της απόστασης. Κάθε μέρα στους δρόμους ακούω τις ομιλίες των περαστικών. Νυσταγμένες φωνές που επαναλαμβάνουν την ηχώ τους και άχαρες ανταλλαγές κυμάτων που ουσιαστικά καταργούν την επικοινωνία ή την μεταλλάσσουν σε διεκπεραίωση. Σκέφτομαι τον καυγά στο camping. Εκείνη φώναζε, γιατί δεν την είχε πάρει τηλέφωνο όλη τη μέρα.

Δεν μπορώ να ξεχάσω τις παραλίες των Κυθήρων. Τα βράχια που φύτρωναν μέσα στο νερό, την ομορφιά του τοπίου, τα δροσερά μεσημέρια. Τα κινητά δεν έπιαναν εκεί κάτω. Ήταν ένας άλλος κόσμος, έτοιμος να αγκαλιάσει τον ταλαιπωρημένο επισκέπτη, λες και η ύπαρξη της θάλασσας δικαιωνόταν απ’ αυτήν την υπέροχη απουσία. Λες και αυτή η ησυχία θα άλλαζε τη μέρα μας.

Advertisements

7 Σχόλια

Filed under του λιμανιού, διάφορα

7 responses to “εισερχόμενες κλήσεις

  1. είτε μιλώντας σου είτε όχι, με sms ή χωρίς, με καλώδιο ή ασύρματα, πάντα μπορεί να φύγει…

    και μετά σε ποιάν θα λες «έλα, πού είσαι?»

  2. κ. Μοίρη, τώρα θέλετε να με κάνετε να μετανιώσω για το ποστ;
    ίσως όταν δεν χτυπάει το τηλέφωνο να είναι χειρότερα απ’ το να χτυπάει συνέχεια.
    αλλά απ’ την επικοινωνία μέχρι αυτήν την ατελείωτη σειρά «πού είσαι;» που σου απευθύνουν δεκάδες άτομα υπάρχει μεγάλη απόσταση.
    άσε που όταν περπατάς με κάποιον και τον κρατάς με λουρί, πάλι βόλτα μαζί πάτε αλλά..

  3. «Η σκέψη ότι κάθε στιγμή, ο οποιοσδήποτε μπορεί να σε βρει δεν θα έπρεπε να ακούγεται καθησυχαστική, αλλά τρομαχτική.»
    Αυτό ακριβώς είχα πει πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν τα κινητά ήταν στα σπάργανα, κάτι σαν ιδέα…

  4. . ..και μου λέγαν για να το διαφημίσουν ότι θα μπορέσουν να με βρουν αν πάθω κάποιο ατύχημα. Ηταν τότε, πριν τη διάδοσή τους, το βασικό επιχείρημα για να πλασσαριστεί ένα κινητό!

  5. Σελιτσανος

    Στο χέρι μας είναι(και το κινητό και η χρήση του).Όπως πάντα η υπερβολή είναι που ακυρώνει τις δυνατότητες που σου προσφέρει.

  6. @ ροδιά,
    είναι απαραίτητο -σχεδόν αναπόφευκτο- αξεσουάρ (και στίγμα φυσικά) πλέον.

    @ Σελιτσάνε,
    το κινητό, όπως ας πούμε και τα βλογς, είναι μέσο άρα εμείς αποφασίζουμε πώς θα το χρησιμοποιήσουμε. όμως αμφιβάλω αν πλέον μπορούμε να κανονίζουμε το πώς και πόσο το χρησιμοποιούμε. είναι χρήσιμο για ώρα ανάγκης, αλλά δεν παύει να αποτελεί μόνιμη πηγή διακοπής και περίσπασης. Μόνιμη πηγή θορύβου κλπ. ένα extra βάρος που κουβαλάς παντού και η φωνή των άλλων που σε ακολουθεί με τον πλέον εμφατικό τρόπο ακόμα και όταν πας στην τουαλέτα (που λέει ο λόγος).
    και καλή βδομάδα να έχουμε.

  7. Παράθεμα: MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης » βρεγμένες λέξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s