μικρά ΙΙΙ

Την Παρασκευή πήγα να βοηθήσω, να ψευτοβοηθήσω για την ακρίβεια, στον τρύγο. Την ώρα που προσπαθούσα να αποφύγω μέλισσες, σφήκες και τους υπόλοιπους ένοικους του αμπελιού, άκουσα μια συζήτηση. Πετάχτηκα να πω την εξυπνάδα μου. Ο εργάτης δίπλα μου με ρωτάει κάτι. Παίρνω ανάσα και πάω να απαντήσω. Αυτός μεταφράζει τη δική μου δυσκολία ως δυσφορία απέναντι στην ερώτηση. Λέει: «εγώ είμαι Αλβανός. Δε χρειάζεται να λες σε μένα.» Πριν προλάβω να πω το οτιδήποτε, σκύβει πάνω απ’ το αμπέλι και συνεχίζει να στοιβάζει σταφύλια στο καφάσι. Προσπαθώ να βρω άλλη λέξη, άλλο ρήμα για να πω ότι η αντίδρασή του με σόκαρε. Δεν βρίσκω. Σταμάτησα για μερικά δευτερόλεπτα. Απ’ την υπόλοιπη μέρα, κατάλαβα ότι αυτός είναι ο τρόπος του. Πρέπει να άκουσα τουλάχιστον άλλες δυο φορές να λέει πολύ σοβαρά: «εγώ τί να ξέρω; Εγώ Αλβανός είμαι».

***

Κάθομαι με μια φίλη για καφέ στο κέντρο. Πετυχαίνω μια παλιά γνωστή. Μιλάμε, γελάμε, φεύγει και επιστρέφω στη καθόλου ευχάριστη συζήτηση που είχαμε πριν. Όση ώρα είναι εκεί, λέω αστεία, ειρωνεύομαι, θυμόμαστε παλιές ετοιμόρροπες σκηνές και πρόσωπα που χάθηκαν απ’ τις παρέες. Για λίγο, για μερικά μόνο δευτερόλεπτα βγαίνω έξω απ’ τον εαυτό μου, σηκώνομαι απ’ την καρέκλα και μας παρατηρώ απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο. Βλέπω πόσο εύκολα φοράω το προσωπείο της συναναστροφής. Πριν ένα λεπτό τα λόγια μου περιτριγυρίζονταν από αποπνιχτικά και δύστροπα περιστατικά. Τώρα γίνομαι ξανά εκείνο το πειραχτήρι, ο εύθυμος παλιός συμφοιτητής. Ο ρόλος που περίμενε να δει, δικαιώνεται απ’ την παράστασή μου. Δεν το κάνω επίτηδες, δεν είναι συνειδητή αυτή η αυτόματη μετάλλαξη που συντελείται με το που εμφανίζεται κάποιος τρίτος. Αυτός ο ξένος εαυτός, είναι μηχανισμός που παίρνει μπρος από μόνος του. Ένα κινητό τσίρκο, μια υποτυπώδης βιτρίνα που στήνεται σε ελάχιστο χρόνο και προβάλλεται πάντα για τους άλλους. Η αιτία ίσως είναι αυτή η αναγκαστική χαρά, η επιβαλλόμενη ευτυχία που πρέπει να εκπέμπεις, αν θέλεις να υπάρχεις ανάμεσα στους κανονικούς ανθρώπους. Μάλλον όμως υπερβάλλω. Έτσι, αναρωτιέμαι μερικές φορές αν είμαι αυτός που νομίζω (μέσες άκρες) ότι είμαι ή αν η εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα είναι τελικά ακριβέστερη.

***

Διαβάζω τις λέξεις στο βάθος του κήπου και αναγκάζομαι για κάποιο περίεργο λόγο να γυρίσω στο Σιοράν. Έχω αφήσει δύο βιβλία στη μέση και διαβάζω ξανά και ξανά τους αφορισμούς του. «Να σκέφτεσαι αίφνης ότι έχεις κρανίο – και να μη χάνεις τα λογικά σου».

Γελάω μόνος μου, κάτι θέλω να πω για εκείνο τον εργάτη που απαξιώνει, που εκμηδενίζει τον εαυτό του. Είναι λεπτή ειρωνεία, ταπεινότητα ή ευθυνοφοβία; Είναι τρόπος να απομακρύνεσαι απ’ τις ατελείωτες, ανούσιες συζητήσεις ή πικρή διαπίστωση; Είναι βιωμένος ρατσισμός που εσωτερικεύθηκε ή έλλειψη παιδείας;

Φυσικά δεν έχω καμιά απάντηση. Δεν μπορώ με σιγουριά να διακρίνω στα λόγια του το ένα ή το άλλο. Δεν μπορώ να του απαντήσω, να πιάσω κουβέντα ανάμεσα στα σταφύλια, τις μέλισσες και τα καφάσια. Στην επιστροφή βλέπω τα αυτοκίνητα που τρέχουν προς την πόλη το ένα δίπλα στ άλλο. Κατεβάζω το παράθυρο, με τα μάτια κλειστά ακούω τις φορτωμένες νταλίκες να προσπερνούν. Βλέπω μόνο τραγούδια.

«πολλές φορές προσπάθησα

μα αυτά τα γαμημένα

αντί να βγουν στα χείλη μου

σφηνώνουν στον αυχένα»

***

Δεν βάζω τελεία. Δε θέλω να περνιόμαστε και για τίποτα απαισιόδοξοι ή πικροί άνθρωποι. Στις «πνιγμένες σκέψεις», ο Σιοράν τελειώνει κάπως έτσι:

«βρισκόμαστε όλοι στον πάτο μιας κόλασης που κάθε στιγμή της είναι κι ένα θαύμα».

Advertisements

14 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

14 responses to “μικρά ΙΙΙ

  1. Σελιτσανος

    Μανιέρα επιβίωσης.Ο ένας λέει:Είμαι εδώ για να βγάλω χρήματα και να φύγω,όχι για να κάνω φιλίες.Ο άλλος:Με ξέρετε να κάνω καλαμπούρια.Αν ξαφνικά αρχίσω να σας λέω αυτά που με στεναχωρούν,θα βρεθούμε και οι δύο σε αμηχανία και θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη γνωριμία μας.Και δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.
    Πρωτόκολλα συμπεριφοράς.Και μοναξιάς.Και πνιγμένων σκέψεων.

  2. μπορεί και να έχετε δίκιο, μπορεί και να είναι μανιέρα επιβίωσης.
    όμως θα ήταν πολύ ωραίο να λέει ο καθένας αυτό που τον στεναχωρεί και ακόμη πιο ωραίο να επαναπροσδιορίζονται οι σχέσεις.

    θα φλυαρήσω λίγο ακόμη όμως.
    ο Βιτγκενστάιν είπε ότι φίλος είναι αυτός με τον οποίο μπορείς να λες ανοησίες με τη σέσουλα.
    ο Μπέκετ είπε ότι φιλία είναι η δυνατότητα να κάθεσαι απέναντι στον άλλο με τις ώρες δίχως να λέτε τίποτα.
    ο Ευγένιος Αρανίτσης λέει ότι φίλος είναι αυτός στον οποίο μπορείς να πεις τα πιο επώδυνα πράγματα.
    διαλέγουμε και παίρνουμε ή απλά συνθέτουμε.

  3. θαρρώ πως ο Λούντβιχ και ο Σάμιουελ το έθεσαν τόσο σωστά που δεν μου αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες

  4. εχεις σκεφτει πως την ωρα που παρατηρεις τον ευθυμο εαυτο σου απο απέναντι να αστειευεται και να χαζογελαει,
    ισως σε παρατηρει κι αυτος διακριτικα και πως η παρέα όλη γελάει με σένα, τον σοβαρό παρατηρητή που πίνει το φραπε του στο απέναντι πεζοδρόμιο ολογυμνος?

  5. @ κ. Μοίρη συμφωνούμε βέβαια.
    αλλά και ο Ευγένιος έχει όλα τα δίκια με το μέρος του. Απλά είναι λίγο ζόρικος ο τρόπος του.

    @ fight back,
    ουπς. τώρα με μπερδέψατε ακόμη περισσότερο.
    είμαι ο εύθυμος καθήμενος ή ο όρθιος απέναντι; και γιατί με κοιτάζω διακριτικά;
    κι αν κοιτάει η παρέα εμένα, που είμαι γυμνός στο απέναντι πεζοδρόμιο, γιατί γελάει;

  6. «Να σκέφτεσαι αίφνης ότι έχεις κρανίο – και να μη χάνεις τα λογικά σου».
    Κατά τη γνώμη μου η ουσία κρύβεται σε αυτή τη φράση. Κι έπειτα, νομίζω πως όλα είναι θέμα χειρισμού και ήθους, κι αυτό όπως θέλετε πάρτε το.
    Πολύ ωραίο μπλογκ, εντυπωσιακό.

  7. @ theorema,
    η φράση του Σιοράν είναι φοβερή. η αντίφαση, το παράλογο, η απελπισία και η αισιοδοξία, όλα σε μερικές λέξεις. ας πούμε απλά πως ο χειρισμός είναι δύσκολο πράγμα.
    σας ευχαριστώ για τον καλό σας λόγο, αλλά κι εσείς δεν πάτε πίσω. ο Μάρκος ίσως το αγαπημένο μου από Πλάτωνος.

  8. Με τη σειρά μου ευχαριστώ για τα καλά λόγια και χαίρομαι που αγαπάτε το Μάρκο. Κι εγώ νομίζω πως είναι από τα πλέον αγαπημένα μου της Λένας.
    Επίσης, ευχαριστώ για την έμπνευση που μου δώσατε με τη φράση του Cioran, που την έκανα ποστ.

  9. η έμπνευση κυκλοφορεί από σελίδα σε σελίδα.
    το ποστ αυτό άλλωστε ξεκίνησε από τον κήπο και κατέληξε σε σας.

  10. Ευγένιος, ξανά και ξανά. Και θανάσης καπάκι.

    Από ποιο βιβλίο του Σιοράν είναι η φράση;

    (Εξαιρετικό κείμενο, από πουθενά δε μπάζει. Αν και αυτό δεν είναι το θέμα φαντάζομαι, αλλά ξέρω πως είναι)

  11. Απανταχου Λενοφιλοι μη ψαρωνετε.
    Απο Λενα μονο τον Μαρκο εχει ακουσει κι αυτο το μισο επειδη επεμενα εγω:-P

    (οι φιλοι ειναι χρησιμοι. μας προσγειωνουν για να μην πονεσουμε ψηλοτερα)

    Τα 20s ειναι η περιοδος της ποζας μετα Ροζας.
    Τα 30ς της ποζας μετα προζας.
    Τα 40ς μια φοβισμενη επικυριαρχη ποζα.
    Τα 50ς το μαραζι (απο καθρεφτη σε καθρεφτη)

    Το αποτελεσμα;

    Ας καταπεσουμε στη σταχτη διχως αχτι;-)

  12. @ Baron Cosimo,
    από τον «Κακό δημιουργό» εκδ. Εξάντας.
    και μία ακόμη:
    «μαζεμένοι στις όχθες του Σηκουάνα, μερικά εκατομμύρια εξαγριωμένοι συνθέτουν όλοι μαζί έναν εφιάλτη που τον ζηλεύει ο υπόλοιπος κόσμος»

    σας ευχαριστώ για τον καλό σας λόγο.

    @ greekgaylolita,
    όχι όχι άκουσα το ενλόγω τραγούδι επειδή κάποτε γνώρισα ένα γάτο που τον έλεγαν Μάρκο.

    τα 40ς νομίζω έχουν κατέβει λίγο ή μάλλον πολύ.
    όμως συμφωνώ ως προς το αποτέλεσμα.

  13. Φίλος ειναι αυτος του οποιου τη προδοσια μπορεις να αντεξεις.

  14. «Αυτός ο ξένος εαυτός, είναι μηχανισμός που παίρνει μπρος από μόνος του.»
    +12 points!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s