ο καυστήρας

Τους βλέπω στην οικοδομή λίγα στενά παρακάτω. Κάθονται σε αναποδογυρισμένα τελάρα που πέταξαν οι υπάλληλοι του super market, περικυκλωμένοι από μπουκάλια μπύρας και ένα μικρό ραδιοφωνάκι. Τους προσπερνάω αργά, όταν οδηγώ ανάμεσα στα χωριά. Είναι κάτω από ελιές, με την πλάτη σε μαντρότοιχους ή πάνω σε μεγάλες πέτρες. Μια φορά είδα κάποιον να κοιτάζει πέρα απ’ το βουνό ή μέσα από ένα κλειστό παράθυρο.

Οι άνθρωποι του μόχθου, με τα ιδρωμένα πουκάμισα και τα βρώμικα τζιν. Ανακατεμένοι με χώματα, χτυπημένοι απ’ τον ήλιο, τα χέρια τους προεκτάσεις σκουριασμένων εργαλείων. Οι άνθρωποι με τις τσακισμένες μέσες και τα σακατεμένα πόδια. Χαμογελαστοί και κατάκοποι παλεύουν πότε με ρίζες, πότε με καλώδια και πάντα με όλα όσα αποφεύγουμε να κάνουμε μόνοι μας.

Στην εθνική οδό Ιούλιο, το μεσημέρι και η άσφαλτος, εκρηκτικό κοκτέιλ ανυπόφορου καύσωνα. Διάλειμμα πάνω στη μπάρα, πάλι κάτω απ’ τον ήλιο, λίγες γουλιές απ’ το γυάλινο μπουκάλι που καίει κι αυτό. Πολωνοί σε γιαπιά ακούνε Καζαντζίδη, στο Πέραμα απ’ τα στενά φτάνει η φωνή της Μοσχολιού παρέα με κρασί και την υποψία ενός ακόμη άσχημου νέου. (Η βοή για την οποία μιλούσε ο Γ. Μίχος). Αλβανοί και οι τελευταίοι χωριάτες μαζεύουν καρπούς, κατοικούν σε άδεια χωριά, φεύγουν σε νυχτερινές στροφές με τα μεθυσμένα αγροτικά. Βάζουν την κασέτα του Τσιτσάνη σ’ ένα φορτηγό που κουβαλάει λαμαρίνες λίγο πριν το ξημέρωμα.

Κι όμως ώρες ώρες οι φάτσες τους υπαινίσσονται την απελευθερωτική δύναμη της χειρωνακτικής εργασίας. Ο υπόλοιπος κόσμος, κλεισμένος σε γραφεία, δωμάτια και επίπεδες οθόνες αγωνίζεται κόντρα σε σφραγίδες, χαρτιά και μια ολοένα αυξανόμενη αγωνία. Οι ίδιοι τέσσερις τοίχοι που μας προφυλάσσουν από βροχές και καύσωνες, μας χαρίζουν μια αυτοσχέδια διάφανη φυλακή. Ο βόμβος του a/c και το αεροστεγές ταβάνι, η ίδια πάντα ξηρή ατμόσφαιρα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Χιλιάδες χρωματιστά κουμπιά, φωτοτυπικά που κολλάνε και αδειάζουν από μελάνι και χαρτί, fax που δε φεύγουν, κινητά που είναι εκτός δικτύου. Σελίδες επί σελίδων, το άγχος κάνει πάρτι, μα αυτή η αλλόκοτη δροσιά δεν αφήνει το σώμα ν’ αποκτήσει τα σημάδια του. Δεν υπάρχουν βρώμικα ρούχα, ξαφνικές καταιγίδες, γρατζουνιές ή αμυχές. Μόνο ένα καλοσιδερωμένο πουκάμισο μένει άθικτο και καθαρό, την ώρα που από μέσα, η αγωνία παρασύρει τον εαυτό σε συνεχόμενες, ανεξέλεγκτες κι επώδυνες συντριβές.

Καθόμαστε στο τραπέζι της κουζίνας. Μπροστά μας τα γνωστά, τα ελάχιστα, τα υπέροχα. Χωριάτικη, λίγη γραβιέρα, ψωμί και μπύρες. Τελείωσαν κι είπαμε να κεράσουμε κάτι. Ο καυστήρας στη θέση του, τα εργαλεία στο φορτηγάκι. Τους βλέπω και λέω αποκλείεται το ποτήρι τους να έχει την ίδια γεύση με το δικό μου.

Στην οικοδομή πιο κάτω, ο ένας έχει μπαταρισμένο το δάχτυλο στ’ αριστερό του χέρι, ο άλλος μισοκρύβεται πίσω από ντουβάρια.

Λέω, ποιά νομοθεσία, ποιά περίθαλψη, ποιά τεχνολογία θα τους σώσει;

Στη λεωφόρο πιο κάτω κάποιος βαράει με μανία το χέρι του στην κόρνα. Άλλος περνάει ένα stop χωρίς να κόψει έστω και λίγο, παίζει σε μια γκαζιά μια ζωή. Κάποιοι ετοιμάζονται να σκοτωθούν για μια προτεραιότητα ή για λίγο πορτοκαλί.

Λέω, ποιό φρένο, ποιά παύση, ποιό ήσυχο και ξεχασμένο εσωτερικό τοπίο θα μας σώσει;

Advertisements

15 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

15 responses to “ο καυστήρας

  1. Σελιτσανος

    «Λέω, ποιά νομοθεσία, ποιά περίθαλψη, ποιά τεχνολογία θα τους σώσει;»

    «Λέω, ποιό φρένο, ποιά παύση, ποιό ήσυχο και ξεχασμένο εσωτερικό τοπίο θα μας σώσει; »

    No comment(τα είπατε όλα).

  2. σπουδή πάνω στην ψυχοθεραπεία
    (το πρώτο βήμα)

  3. ε

    «Τους βλέπω και λέω αποκλείεται το ποτήρι τους να έχει την ίδια γεύση με το δικό μου.»

    εξαιρετικο ποστ,αγαπητε.

  4. @ Σελιτσάνε,
    όχι όχι δεν τα είπα όλα, έχω κι άλλα να πω,
    αφήστε με να μιλήσω : )

    @ κ. Μοίρη δε θα υπάρξει δεύτερο βήμα.
    έχω την υποψία ότι τα χέρια μου δεν πιάνουν για τίποτα, εκτός από πληκτρολόγιο. (δυστυχώς, πολύ δυστυχώς)

    @ ε,
    σας ευχαριστώ.
    είχαμε καιρό να τα πούμε, ε;

  5. όχι, όχι για σας , πρώτο βήμα για μένα
    (ευτυχώς, πολύ ευτυχώς)

  6. Το πληκτρολόγιο είναι το σφυρί του μέλλοντος, βυτίε!… Καλημέρα

  7. τα χτυπηματα του σφυριου σου πονανε τις οθονες μας

  8. @ κ. Μοίρη,
    ψυχοθεραπεία κάνετε με το ποδήλατο και τον kopoloso. προσέχτε γιατί εδώ μπορεί να σας χρεώσουμε.

    @ Μάνο,
    συμφωνώ απόλυτα. οι εργάτες σήμερα είναι μάλλον οι υπάλληλοι γραφείου. απλά δεν τους αρέσει να αποκαλούνται έτσι.
    και μάλλον καληνύχτα πια..

  9. ε τότε φάιτ μπακ ναούμε.
    τί κάθεστε;
    🙂
    καλησπέρες

  10. δεν ειναι ψυχοθεραπεία η δίκωπος ποδηλασία

    απλά με τόσες ανοησίες που ακούγονται τριγύρω μας και με τόση συμπυκνωμένη άγνοια, είναι ο μόνος τρόπος για να κρατήσεις μια ελάχιστη ισορροπία ανάμεσα σ αυτό που είσαι και σ αυτό που φαίνεσαι

  11. Πόσο άδικο είναι το επάγγελμα του εργάτη να αντιμετωπίζεται από πολλούς με κάποια υπεροψία. Χάρη στους ανθρώπους με τα ιδρωμένα πουκάμισα και τα βρώμικα τζιν παραμένουν ατσαλάκωτα τα πουκάμισα πολλών.
    Επειδή αφήνω ια πρώτη φορά το σχόλιο μου εδώ θέλω απλά να σου δώσω συγχαρητήρια γιατί είναι ένα από τα blogs που πραγματικά έχει λόγο ύπαρξης.

  12. @ κ. Μοίρη,
    keep cycling.
    μάλλον η ποδηλασία σας είναι το μπάσκετ μου.

    @ στεριανή ζάλη,
    δυστυχώς για κάποιο ηλίθιο λόγο, πρέπει όλοι να γίνουμε γιατροί ή δικηγόροι.
    κι όμως καθένας κάνει ότι μπορεί και δεν ξέρω τελικά ποιός προσφέρει περισσότερο: ένας σκουπιδιάρης ή ένας υπουργός; ή μάλλον ποιός απ’ τους δύο θα έπρεπε να ντρέπεται για το επάγγελμά του;
    ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια.

  13. zagaria

    Αν είχες ποτέ την τύχη (τύχη αγαθή θα την ονόμαζα) να ιδρώσεις, να κοπιάσεις, να πονέσεις μαζί με αυτούς τους ανθρώπους, να αισθανθείς τους φόβους, τις ελπίδες, την λύπη και την χαρά τους, αν είχες την ευκαιρία να ζήσεις κάποια από αυτά μαζί τους, θα αντιλαμβανόσουν πόσο εύθραυστη είναι η νεοελληνική ταυτότητα κάθε φορά που συναντά στα μάτια του άλλου τον καθρέφτη της πραγματικότητας της.

    Εύγε για το post, αγγίζει με ξυραφένια ακρίβεια εκείνα που βλέπουμε καθημερινά αλλά αρνούμαστε πεισματικά να τα προσεγγίσουμε έστω με κάποια ελάχιστη στοχαστική διάθεση.

  14. Κανονικά θα έπρεπε σε κάθε άρθρο σου να γράφω το ίδιο σχόλιο: «Υπέροχο το άρθρο σου», αλλά δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι.
    Ας το θεωρείς σαν να το έγραψα, στο εξής.

  15. @ zagaria,
    ακόμη κι όταν είμαι εκεί ακόμη κι όταν βοηθάω (κάπως, ελάχιστα δηλαδή), μάλλον είμαι πάλι μακριά τους. υπάρχει μια απόσταση που δεν μπορώ να διανύσω.
    παιδί της πόλης, μπορώ μόνο υποθέσεις να κάνω και να προσπαθώ να ακούσω την ηχώ της υπαίθρου.

    @ αταίριαστε,
    ευχαριστώ ξανά και ξανά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s