ιστορία που έμεινε στη μέση

Ήθελα να σου πω μια ιστορία για αυτή τη γυναίκα. Φορούσε εκείνα τα ωραία μαύρα γυαλιά. Την είδα που περπατούσε δίπλα στο σταθμό κι έμεινα να την κοιτάζω για μερικά λεπτά ακίνητος και μετά μέσα από το βαγόνι, μέσα απ’ το αυτοκίνητο, μέσα απ’ το δωμάτιο.

Ήθελα να σου πω ότι έκανε βόλτες στις γειτονιές της πόλης, έστριβε σε άγνωστα στενά και καθόταν σε άδεια καφενεία. Παρακολουθούσε για ώρα μια παιδική χαρά με μοναδικούς θαμώνες γέρους και γριές. Έπειτα τριγύριζε σε άδειες από ανθρώπους περιοχές, εκεί που την ερημιά του δρόμου απειλούν μόνο τζιπ και διθέσια.

Πολλές φορές ένιωθε μια μόνιμη απειλή με τη μορφή ενός μοναχικού ύπνου ή των πρωινών που το τραπέζι δε χώρεσε τη δεύτερη κούπα. Τρόμαζε στην ιδέα ότι κάποτε θα πέσει μέσα στο ίδιο της το σπίτι, σε μια καρέκλα στην κουζίνα ή στο μπάνιο, και θα πρέπει να μείνει εκεί για ώρα, τσαλακωμένη, ματωμένη και σπασμένη, μέχρι κάποιος να αντιληφθεί την απουσία της.

Παρά τη δραματική αυτή ενατένιση του βίου της, δε δίσταζε να παρατηρεί καθημερινά τα μικρά σημάδια ενός επερχόμενου και αόριστου τέλους. Βιαστικοί περαστικοί σε ελάχιστα ίχνη πεζοδρομίου, λεωφορεία γεμάτα αφίσες για χυμούς ή βιταμίνες, δίσκοι με μπέργκερ, κέτσαπ και αναψυκτικό, λεπτά πόδια που καταναλώνουν διαιτητικά γιαούρτια, δεκάδες μάρκες απορρυπαντικών στο ίδιο ράφι. Ένα αλλόκοτο αίσθημα θανάτου την έπιανε στο video club, όταν πλάι στο Ντε Νίρο, τον Σταλόνε, τη Μπελούτσι, το Μπόγκαρτ, τον Ρέντφορντ, την Στριπ και ένα σωρό άλλους ήρωες πόζαρε το κορίτσι που εργαζόταν εκεί. Της πρότεινε Κισλόφσκι ή την καινούρια κωμωδία του Σάντλερ. Το κορίτσι ήταν συμπαθητικό και όμορφο, κάθε μέρα όμως την έβλεπε να παρασύρεται πιο βαθειά σε μία δίνη γυμνών σωμάτων, πυροβολισμών, αργόσυρτων πλάνων και ηχηρών χωρισμών. Στο δρόμο αυτοκίνητα στοιβάζονταν πίσω απ’ ένα φανάρι που έφεγγε κόκκινο. Απ’ τα ανοιχτά παράθυρα ιδρώτας, μπουζούκια, μικρογκρίνιες, παράπονα για τις μεταγραφές. Απέναντι στο σουβλατζίδικο μια πίτα αλάδωτη έφερνε γύρες από το δεξί στ’ αριστερό χέρι του μάστορα κι αναρωτιόταν τι σημαίνει για μας το φανάρι να είναι κόκκινο. Σταματάμε ξεκινάμε πεθαίνουμε ακολουθώντας τις οδηγίες. Η σωτηρία βρίσκεται εκεί, αρκεί να αποκωδικοποιήσεις το νόημα στις χιλιάδες πινακίδες. Τώρα η επιβίωση εξαρτάται από μια ολιγόλεπτη στάση στο περίπτερο. Ίσως αν διαλέξεις τη σωστή μάρκα, τη σωστή τσίχλα.

Τα κοιτούσε όλα αυτά σαν θραύσματα μιας ζωής ξένης, σαν κομμάτια ενός ουδέτερου ονείρου. Το βάδισμά της στον κόσμο έδειχνε ξεκάθαρα ότι ήθελε να κρατήσει μια απόσταση από τα καθημερινά ατυχήματα. Το ήξερε όμως πως δεν ήταν δυνατόν. Δεν υπάρχουν νεράιδες, πλάσματα με γαλάζιο φόρεμα και λευκό μαντήλι που περπατάνε στην άκρη του ποταμού κι ας τις ζητάμε ακόμη ανάμεσα στα άγνωστα πρόσωπα των λεωφόρων. Ευτυχώς εκείνη δεν ήταν φαντασία ή αφήγηση. Ήταν μια γυναίκα όμορφη και αέρινη, με μια ονειρική αφηρημάδα. Ήθελα να σου πω για τον τρόπο που τα δάχτυλά της αγγίζουν απαλά το ποτήρι ή εσένα. Ήθελα να σου πω ότι αυτό είναι αρκετό.

Όμως δεν μπορεί να σε σώζει πάντα μια τέτοιου είδους ομορφιά, ένα τέτοιο αλλοπρόσαλλο ίχνος ελπίδας κι αισιοδοξίας.

Εδώ και λίγες μέρες ένας ίλιγγος έχει θρονιαστεί στη θέση του συνοδηγού και μ’ αναγκάζει να κάνουμε μαζί κι αυτή τη διαδρομή. Ήταν ένα γλυκό αεράκι που φυσούσε στην άκρη του μικρού κτιρίου, ερχόταν από το βουνό κι έφερνε μια περίεργη δροσιά μες στο μεσημέρι της Αθήνας. Έπειτα έκανε τα πάντα να τρίζουν, να χτυπάνε μικροί σταυροί, καντήλια, το χώμα και τα σύντομα λόγια μεταξύ τους. Ήθελα να σου πω ότι τα μεσημέρια έχουν πια μια αλλόκοτη μυρωδιά. Σα να έρχεται από παντού μια σύγκρουση και να ζητάει την πιθανότητά της. Εδώ και καιρό μας βλέπω κάπως νευρικούς. Ξέρω πως έχουμε γεμίσει ραγισμένες σκέψεις. Ξέρω πως κάτι παίρνει φόρα και σκάει πάνω στα χέρια, πάνω στις λέξεις, πάνω στα μάτια μας. Νιώθω σα να ετοιμαζόμαστε διαρκώς για ένα μακρινό κι υπέροχο ταξίδι που δε θα κάνουμε ποτέ. Σα να βρισκόμαστε πάντα στην εκκίνηση ενός ανεπίσημου crash test. Δεν υπάρχουν όμως πουθενά συντρίμμια ή κραυγές. Το δυστύχημα λοιπόν ήταν πως μάθαμε να αντέχουμε.

Ακόμη κι έτσι όμως, μ’ αρέσει να πιστεύω ότι καθώς οδηγούμε νύχτα στις λεωφόρους, υπάρχουν λόγοι που κρατάνε τις ρόδες μας στην άσφαλτο. Λόγοι όπως η ομορφιά αυτής της γυναίκας ή η πιθανότητα της συνύπαρξης. Ακόμη το αεράκι, που φυσάει σχεδόν μέσα μας να μας καθαρίσει και το ταξίδι, που δε μπορεί, κάποτε θα ξεκινήσει.

Advertisements

11 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

11 responses to “ιστορία που έμεινε στη μέση

  1. Σελιτσανος

    Έχετε έναν κρυστάλλινο τρόπο να περιγράφετε την ομορφιά.Όμως -νομίζω φαίνεται και στο κείμενό σας-το ταξίδι έχει ήδη ξεκινήσει.Ίσως χωρίς συγκεκριμένο προορισμό,μιας και όλα είναι δρόμος.

  2. 🙂 να ξέρεις τουλάχιστον ότι περνώ και διαβάζω
    Θυμήθηκα την αέρινη Βικτωρία με τα μαύρα της γυαλάκια και το λευκό μπαστουνάκι που με ρώταγε στα κλεφτά όταν τη βόηθαγα να περάσει να πάει στη στάση απέναντι «πες μου, είμαι όμορφη σήμερα; άλλαξα λίγο τα μαλλιά μου, φαίνεται; είναι πιο ωραία έτσι; μου πάει το ροζ; το φαντάζομαι υπέροχο… πες μου!»

  3. Την είδα. Το επόμενό μου ποστ για κείνη… και την επαπειλούμενη ομορφιά.

  4. @ Σελιτσάνε,
    μοιάζει να είμαστε ακόμη στο λιμάνι, δεμένοι, και περιμένουμε μετρώντας καθυστερήσεις. αλλά μάλλον φταίει η κακή διάθεση.
    οπότε θα σας πιστέψω.

    @ ροδιά μου, κι εγώ στα μέρη σας έρχομαι συχνά. μερικές φορές απλά δεν έχεις κάτι να πεις. αρκεί που διαβάζουμε και χαιρετάμε σιωπηλά.

    @ manos,
    περιμένω το ποστ σας
    και να δω την ομορφιά της.

  5. Εχω αφημένα κάτι παλιά χειρόγραφα σε ένα συρτάρι στο γραφείο μου, και θα τα ψάξω αργότερα, αλλά ήρθα να σε ξαναδιαβάσω, από ανάγκη, καταλαβαίνεις,

    στάθηκα στην τρίτη παράγραφο, μέχρι κάποιος να αντιληφθεί την απουσία της, καταλαβαίνεις,

    κι ήθελα να σου πω σώπα, μην πεις τίποτ’ άλλο, όλη η πόλη η δαιμονισμένη τρύπωσε στο ποστ ετούτο, κάτσε να ηρεμήσεις λίγο,

    τα είπες όλα

  6. είστε ο επίσημος βιογράφος των μοναχικών γυναικών

  7. @ Μάνο,
    δε λέω λοιπόν τίποτα, ηρεμώ,
    προσπαθώ να φανταστώ την παρουσία της.

    @ κ. Μοίρη,
    μερικές φορές νομίζω ότι εγώ τις βλέπω μοναχικές, ενώ αυτό δε ισχύει.
    αλλά είπαμε, μ’ αρέσουν τα δράματα (και οι όμορφες γυναίκες και ο συνδυασμός των παραπάνω).

  8. didymina

    Μια καλησπέρα συνοδεύει τα σέβη μου για τον τρόπο σκέψης και έκφρασης.

  9. @ butterfly,
    σας ευχαριστώ.
    γράφω ακούγοντας εκεί μεταξύ 3:00 3:10.

    @ didymina,
    καλησπέρα σας ή μήπως καληνύχτα,
    ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

  10. Παράθεμα: Nocturne « Ποίηση στη σκάλα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s