οδηγώντας προς τον Αύγουστο

Στη Μεσσηνία, στη Λακωνία, στα Κύθηρα και στους ανοιχτούς δρόμους με την σκηνή και ένα κόκκινο χάρτη που συνεχώς μπερδεύεται και όλο τον διπλώνουμε με τον πιο λάθος τρόπο. Έτσι κάθε τόσο αποκτά κι αυτός την εμπειρία του ταξιδιού, τις δικές του μικρές ρωγμές, καθώς σκίζεται απ’ τον αέρα που έρχεται με φόρα απ’ το κατεβασμένο παράθυρο. Οδηγώντας με κριτήριο μια αδέξια υποψία. Αριστερά – δεξιά. Χωριά και θάλασσες, χωριάτισσες με τσεμπέρια και άγνωστες τουρίστριες που ακροβατούν ανάμεσα στον ερωτισμό και την ανία, κάτω απ’ τον ίδιο ήλιο.

Βόλτες στα καμένα και στα άθικτα σημεία που έμειναν να παίζουν με την ιδέα του θαύματος ή με την επιμονή κάποιων ντόπιων που τα έσωσαν και ακόμη τα σώζουν.

Φιγούρες γνώριμες και υπέροχες, το απόγευμα νωχελικά αφήνουν την πετσέτα και αναζητούν σε ένα ποτήρι κάτι που να κάνει το καλοκαίρι ξανά εκείνη την εποχή που κάποτε ονειρευτήκαμε. Τα κορίτσια μελαγχολικά δοκιμάζουν να χαμογελάσουν μα είναι οι ως τώρα ζωές τους που καθρεφτίζονται στο τελευταίο φως της μέρας κι όχι η πιθανότητα της νύχτας που έρχεται. Ο Αύγουστος δε θέλει υποσχέσεις και τρελούς χορούς. Είναι σαν οικεία λέξη, γλυκιά και καθησυχαστική. Ταυτόχρονα, ανακαλύπτει ξανά παλιές νοσταλγίες και πρόσωπα που ακόμη αναζητούμε ανάμεσα στους άγνωστους των λεωφόρων. Τα απογεύματα μοιάζουν με γυναικείες φωνές σε τραγούδι του Cohen. Ο έρωτας ήρθε και θα ξανάρθει και πάντα θα είναι παρών και εμείς θα είμαστε αυτοί που επιμένουν να κάνουν πίσω στην πιο κρίσιμη στιγμή. Κι όμως «ένα φιλάκι δεν είναι δράμα μην το παιδεύεις με τόσες ιδέες» τραγουδούσαμε κάποτε και ο κόσμος θα γινόταν δικός μας. Ο Αύγουστος κλείνει μέσα του αυτές τις ήσυχες στιγμές που η απόσταση εκμηδενίζεται μέσα σε μια φέτα καρπούζι κάτω απ’ τη μουριά ή το αρμυρίκι. Όλα είναι απλά και κυλάνε σαν τον ήχο του μεσημεριού στη σπάνια πια έρημη παραλία.

Φεύγω με ένα αόρατο κι ανίκητο άγχος που δεν εδράζεται πουθενά. Ότι κι αν είναι αυτό το βάρος που δε σ’ αφήνει να σταθείς ακίνητος, θα τ’ αφήσω να το καταπιούν τα χιλιόμετρα. Αυτή η υστερική αστική ανησυχία, η αντανάκλαση της τηλεόρασης και των άτακτων κραυγών στα μάτια μας, αν την αφήσεις, μπορεί να σκεπάσει όλα τα βλέμματα ή να σε καθίσει ατελείωτες ώρες σε μια άσπρη πλαστική ξαπλώστρα.

Προτιμώ να κοιτάζω μια γυναίκα που ερμητικά κλεισμένη στον εαυτό της κολυμπάει μέχρι να φτάσει στη χώρα που μπορούν όλοι να υπάρχουν. Η γυναίκα αυτή δεν υπάρχει φυσικά σε καμία πραγματικότητα. Είναι μόνο η αφορμή να δω το όμορφο πρόσωπο που κάθεται απέναντί μου, η αφορμή να ακούσω τη φωνή του διπλανού που έρχεται με μια αγκαλιά ούζα που πάντα μοιάζουν λίγα ή η αφορμή να περιμένω όσα θαύματα αξίζει να περιμένει κανείς. Μιλάμε για θαύματα όμως -οι λέξεις μας, τα χέρια της, τα τυφλά μου βήματα, τοπία που πρόλαβα να δω-. Ο Αύγουστος σα μια δροσιά που κατέβηκε απότομα κι ήρθε να μας συναντήσει στο μπαλκόνι. Ο Αύγουστος σαν τα τραγούδια που βάζεις στη σειρά να τ’ ακούσεις ταξιδεύοντας. Σα μια γυναίκα που περπατάει ξημερώματα στην προκυμαία, μόνη, με τα μαλλιά της να ανεμίζουν και περιμένει το φως να τα συγχωρέσει πια όλα. Σα μια γυναίκα που περπατάει την ώρα που χαράζει στην προκυμαία, μόνη και πανέμορφη, και φέρνει το φως με κάθε της βήμα.

Advertisements

10 Σχόλια

Filed under διάφορα

10 responses to “οδηγώντας προς τον Αύγουστο

  1. Novalis

    οι λέξεις μας, τα χέρια της, τα τυφλά μου βήματα, τοπία που πρόλαβα να δω

    Καλές διακοπές φίλε!

  2. σε έχασα Novalis.
    επιτέλους να αφήσουμε λίγο την πόλη στην ησυχία της. είδες τον Ευγένιο του Σαββάτου; όλο φεύγουμε από κάπου.
    ωραίο καλοκαίρι και όμορφες μέρες σου εύχομαι.

    ( έκανα sign in, αλλά είμαι μάλλον τεχνολογικά αναλφάβητος, άρα σιγά σιγά και με την επιστροφή θα το δω, θα το δοκιμάσω και ελπίζω κάτι θα βγει, κάπως θα το καταφέρω )

  3. Novalis

    Δεν περίμενα πως ήθελε sign in και τα ρέστα. Δεν χάνεις τίποτα τρομερό.

    Να παραδεχτώ την αμαρτία μου; Δεν μπορώ να πάψω να σκέφτομαι την ιδρωμένη Ατένα. Είναι η προσωπική μου τραγωδία, καθώς έλεγε ο Ρένος Χαραλαμπίδης στην ταινία του. Ερμού και Αθηνάς και Πατησίων και Αγ. Ελευθερίου, Νέγρη, Σταδίου, Πειραιώς. Προτιμώ την δυνατότητα ενός καλοκαιριού, όχι την πραγματοποίηση του.

    Καλά να περάσεις, να γυρίσεις πλήρης.

  4. Αυτή την κρίσιμη στιγμή που πισωπατούμε στον έρωτα ξορκίζει ο Αύγουστος με τη ραστώνη του, με την επιβεβλημένη ηρεμία του. Για να μας υπονομεύσει μπροστά στα μάτια του αδέκαστου Σεπτέμβρη. Μια παγίδα είναι ο μήνας που κυλάει νωχελικά, όπως τα ούζα που φέρνει ο διπλανός μπροστά στα μάτια της απέναντι καλλονής.

    Καλό Σεπτέμβρη φίλε.

  5. Σελιτσανος

    Καλά να περάσετε.Φέρτε καινούργιες εικόνες μαζί σας.

  6. @ novalis,
    λοιπόν είναι περίεργο αυτό που συμβαίνει. όλο τον καιρό λες άντε να φύγουμε και όταν έρθει η ώρα σκέφτεσαι τί αφήνεις πίσω.
    ευχαριστώ πάντως και τα ξαναλέμε με τις αναπόφευκτες επιστροφές.

    @manos,
    αδέκαστος ο Σεπτέμβρης ε; ωραία η παρατήρηση και συμφωνώ. όπως κάθε αρχή πότε υπόσχεται και πότε προσγειώνει απότομα.
    καλό υπόλοιπο καλοκαιριού εύχομαι και λιγότερα πισωπατήματα, όσο γίνεται βέβαια.

  7. Σελιτσάνε ευχαριστώ πολύ.
    θα σας φέρω και εικόνες και φωτογραφίες και μη σας πω θα φέρω και καμιά δίπλα.
    τις λαχτάρησα φέτος.

  8. Τα μεγάλα ραντεβού είναι για τον Σεπτέμβρη. Τα πιτσιρίκια στο σχολείο, τα σινεμά της γειτονιάς, οι συμφοιτητές, οι εραστές που κάνουν χωριστές διακοπές και δεν έχουν ακόμα γνωριστεί. Ο Αύγουστος δεν είναι Ιούλιος, να έχει την τρέλλα του καλοκαιριού, την κάψα του, τις μεγάλες συγκινήσεις και τα μεγάλα δράματα. Είναι ένας μήνας απομάκρυνσης, είναι μήνας βραδύς, επιβλητικός, κάθε τόσο και με δύο φεγγάρια.

    Καλό Αύγουστο (και να παίξεις και λίγο μπάλα 🙂 )!

  9. αγαπάτε πολύ τις γυναίκες..
    πολύ παρήγορο αυτό
    (για αυτές)

  10. @ exiled, όντως τα μεγάλα ραντεβού είναι
    για τον Σεπτέμβρη.
    συνεχίζουμε να ορίζουμε για αρχή κάθε χρονιάς αυτό το μήνα. κρατάω αυτό το μήνας απομάκρυνσης για τον Αύγουστο. πράγματι κάπως έτσι μοιάζει. όλα λίγο πιο μακρινά.

    μπαλίτσα από Σεπτέμβρη, δυστυχώς. εσύ όμως μη σταματάς, οι scouter παραμονεύουν.

    @ κ. Μοίρη, και γω όπως και εσείς απλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. μας υποχρεώνουν κατά κάποιο όμορφο και παρήγορο τρόπο.

    χαιρετώ σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s