οι ράγες

Αυτές τις μέρες η ζέστη είναι ανυπόφορη. Τα μεσημέρια νομίζει πως οι τοίχοι στάζουν ιδρώτα, ότι τα πλακάκια βγάζουν ατμούς. Τα πρόσωπα γίνονται θολά, τα αυτοκίνητα αχνές εικόνες. Αποπνιχτικά σύννεφα κατακάθονται πάνω στο στήθος του και βαραίνουν την ανάσα. Το γραφείο μοιάζει με απέραντη έρημο, το δωμάτιο είναι μια τσιμεντένια φυλακή δίχως παράθυρα ή πόρτες. Μόνο παχιά κομμάτια τοίχου, τούβλα και σπασμένα θερμόμετρα υπάρχουν τριγύρω.

Μπήκε στο μετρό ψάχνοντας για λίγα λεπτά δροσιάς. Όμως δεν ήταν καλύτερα. Συνέχισε πιο κάτω στην αποβάθρα και μπήκε στον πρώτο συρμό που πέρασε. Ούτε εκεί όμως υπήρχε κλιματιστικό. Κόλλησε το κεφάλι του στο μισάνοιχτο παράθυρο. Όσο έτρεχε το βαγόνι στις υπόγειες και σύντομες διαδρομές του, ο αέρας – καυτός, αλλά αέρας- χτυπούσε με συμπάθεια το μέτωπό του. Ύστερα πάλι αυτή η ακίνητη λάβα τον κατέβαλε. Οι αποστάσεις ήταν πολύ μικρές. Κατέβηκε έπειτα από μερικές στάσεις στο σταθμό Λαρίσης. Διέσχισε το κτίριο και βγήκε στην αποβάθρα, όπου είδε το τρένο. Τα τζάμια όλα κλειστά, αλλά οι επιβάτες μέσα έδειχναν ήρεμοι και χαλαροί. Μάλλον εκεί δούλευε κάποιο μηχάνημα και εκείνοι δεν ήταν αναγκασμένοι να παλεύουν με τη θερμοκρασία που πετούσε πλέον ξεκάθαρα πάνω απ’ τους 40 βαθμούς. Ζήλεψε τα ωραία και ξεκούραστα πρόσωπά τους. Μάλιστα νόμισε πως είδε κάποιον να φοράει μακρυμάνικο. Απ’ τα ηχεία ακούστηκε μια βαριεστημένη φωνή. Το τρένο θα ξεκινούσε αμέσως.

Είχε δίκιο. Μέσα στο βαγόνι είχε μια υπέροχη δροσιά. Τα a/c δούλευαν στο φουλ, ο αέρας ερχόταν παγωμένος και τα καθίσματα ήταν πολύ άνετα. Καθόταν και απολάμβανε τη διαδρομή. Ύστερα από περίπου 2 ώρες χαλάρωσης και απόλυτης ηρεμίας ακούστηκε ένας οξύς ήχος. Πριν προλάβει να σκεφτεί το οτιδήποτε, η σύντομη ανακοίνωση εισβάλει στην ετοιμόρροπη ευτυχία του. «Αντιμετωπίζουμε κάποια μικρή βλάβη, δυστυχώς για λίγο, δε θα λειτουργούν τα κλιματιστικά. Πιστεύουμε ότι το πρόβλημα θα διορθωθεί σύντομα. Καλό σας ταξίδι και συγνώμη για την ενόχληση».

Σε λίγα λεπτά η ατμόσφαιρα μέσα στο τρένο ήταν ίδια με αυτή που άφησε πίσω του νωρίς το πρωί. Τον έπιασε δυσφορία. Άρχισε πάλι να ιδρώνει, το πουκάμισο κολλούσε πάνω του. Τα παράθυρα φυσικά δεν μπορούσαν να ανοίξουν. Τα τζάμια ήταν κατασκευασμένα έτσι που να μην ανοίγουν. Σηκώθηκε και έσυρε τα βήματά του μέχρι το τέρμα του βαγονιού. Δεν άντεχε άλλο. Ένα ολόκληρο κύμα καυτής άπνοιας τον κύκλωνε και πίεζε τους πνεύμονες και την ανάσα του. Το στόμα του ήταν ξερό. Τα ρούχα έκοβαν τις κλειδώσεις του. Οι ραφές γίνονταν σκληρές εγκοπές πάνω στα χέρια. Μάζεψε όση δύναμη του είχε απομείνει και με μια αποφασιστική και απελπισμένη κίνηση πίεσε το μοχλό της πόρτας. Η πόρτα άνοιξε και τώρα το τοπίο έτρεχε με 100 χλμ ακριβώς μπροστά στα μάτια του. Βράχοι, δέντρα και γκρεμίλες εναλλάσσονταν με το σκοτάδι των μικρών τούνελ. Ο Μπράλλος. Στο βάθος του άλλου βαγονιού φάνηκαν δυο άντρες με στολή να τρέχουν προς το μέρος του. Μια γυναίκα πλησίασε και του είπε «μα τί κάνετε;»

Την ώρα που πήδηξε πρέπει να άκουγε εκείνο το τραγούδι. Φαντασία για μπουζούκι και πιάνο. Δίψα για σκιά και δροσιά. Προσευχή για αέρα και μακρινούς περιπάτους. Πήδηξε σα να πίστευε ότι μπορούσε να πετάξει και μέσα στο φοβερό θόρυβο του τρένου κατάφερε να ακούσει τη γυναίκα που είπε κάτι σαν «παναγία μου, πήδηξε».

Καθώς το τρένο απομακρυνόταν με ταχύτητα, αυτός ξεσκόνισε το πουκάμισό του. Ανασηκώθηκε, κοίταξε λίγο καλύτερα, είδε ότι είχε σκιστεί εκεί στο σημείο της κοιλιάς. Δεν τον πείραξε. Σημασία είχε ότι κατάφερε και γλίτωσε από εκείνο το φοβερό τέρας. Εκείνο το μεταλλικό θηρίο που έμοιαζε με κλίβανο, με φούρνο που τον έκαιγε. Τώρα περπατούσε ήσυχα, παίρνοντας βαθιές ανάσες. Κοίταζε τριγύρω τα δέντρα, τις πέτρες και γευόταν τον αέρα που τρέχοντας ανάμεσα στα φυλλωσιές, τα κλαριά και το χώμα διαπερνούσε το θώρακά του. Ένιωθε τη γαλήνη του βουνού, ησύχαζε. Όπως όταν έκανε το πρώτο μακροβούτι της χρονιάς ή όταν κοιμόταν τα μεσημέρια του Αυγούστου κάτω απ’ τα πλατάνια στο χωριό. Όπως όταν έκλεινε τα μάτια και άκουγε το κύμα και τον ψίθυρο που ανταλλάσσουν τα αρμυρίκια και οι όμορφες γυναίκες στα νησιά του Ιούλη. Περπατούσε δίπλα στις γραμμές του τρένου, λες και τίποτα σ’ αυτόν τον κόσμο δεν ήταν δικό του, λες και αυτός ο ίδιος δεν ήταν κανένας. Περπατούσε διπλά στις γραμμές, λες κι ήταν πια ευτυχισμένος.

Είχε ήδη αφήσει πίσω του το τρένο, που φρέναρε μερικά μέτρα απ’ το σημείο του άλματος. Δύο ελεγκτές κατέβηκαν απ’ την αμαξοστοιχία. Βρήκαν το σώμα του σπασμένο πάνω σ’ ένα βράχο και την κοιλιά του τρυπημένη από ένα κλαδί. Τα αίματα είχαν βάψει το πουκάμισο. Είχε ήδη αφήσει πολύ πίσω το σώμα του και την πιθανότητα να ζήσει. Η γυναίκα που είχε δει την απροσδόκητη πτώση, τρομαγμένη, κράταγε το στόμα της. Όχι τόσο για να σωπάσει τις κραυγές ή να μην ξεσπάσει σε κλάματα, όσο για να μην πει : «μα δεν τον είδατε; περπατούσε πλάι στις ράγες. αλήθεια, δεν τον είδατε να φεύγει;»

Advertisements

7 Σχόλια

Filed under παρένθεση, ζεστές μέρες

7 responses to “οι ράγες

  1. Κατηγορία : Μικρά διαμαντάκια που τα βρίσκεις βράδυ Κυριακής εκεί που σκάβεις μέσα στις λέξεις των άλλων.

    Όμορφο!

  2. ευγενικό μου χνούδι, ευχαριστώ πολύ.

    πάντα έλεγα ότι το σκάψιμο είναι μια απελευθερωτική διαδικασία. ύστερα ο πατέρας μου μου έδωσε την αξίνα.
    από τότε σκάβω μόνο μέσα στις λέξεις.

  3. Σελιτσανος

    Αφείστε το σκάψιμο με τέτοια ζέστη.Είναι φανερό ότι χρειάζεστε διακοπές:μπαράκι δίπλα στο κύμα,δροσερή σκιά,ιδρωμένο ποτήρι στο τραπέζι,φασαρία όση χρειάζεται και προσήκουσα παρέα…

  4. πάρα πολύ όμορφο… πάρα πολύ όμορφο.

  5. @ Σελιτσάνε,
    συνεχίστε παρακαλώ, καλά τα λέτε.
    μπαράκι ε και και προσήκουσα παρέα και δροσερά ποτά;
    έτσι μου ρχεται να βουτήξω στο πάτωμα.

    @ kopoloso,
    πτήση/πτώση σα σφαλιάρα απ’ το υπερπέραν.

  6. ..υστερα ορθιος πλάει στις ράγες βάζει το χέρι στο μέτωπο.. τινάζει τήν σκόνη της αγωνίας του .. και ασάλευτος οπως ειναι λουσμένος στον ιδρώτα .. βλέπει το τραίνο να απομακρύνεται.. και να χάνεται στην γήινη χοάνη ..να γλυστρά στο… τουνελ….!!!

  7. τινάζει τη σκόνη της αγωνίας του.
    ωραίο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s