μικρά μουσικά

Πρώτη φορά είδα live τον Μάλαμα στην Κομοτηνή πριν από καμιά δεκαριά χρόνια. Στο τέλος τραγούδησε την «όμορφη πόλη». Τότε μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι για πρώτη φορά ακούστηκε η φράση «θα γίνεις δικιά μου», όπως ακριβώς θα την έλεγε εκείνο το παιδί, που έγραφε στιχάκια στο τετράδιο κι ύστερα τσαλάκωνε τις σελίδες και τις πέταγε στην αυλή. Με λίγα λόγια, ήταν σα να τραγουδούσε, ερχόμενος απ’ το παρελθόν, ο ίδιος ο νεαρός ποιητής. Αυτός δεν ονειρευόταν στίχους και χιλιάδες κόσμου που σιγοντάρουν εκστασιασμένοι. Αντίθετα ήθελε απλά να σκαρώνει λογάκια για την όμορφη συμμαθήτρια ή τα φώτα της πόλης του. Στις τελευταίες σελίδες του τετραδίου κρύβονταν μερικά τραγουδάκια ή μάλλον μερικά από τα όνειρα που είδε στον ξύπνιο του. Ο Γιάννης Θεοδωράκης πέταγε τις λέξεις του κι ο αδερφός του τις έσωζε για να τις τραγουδάμε, συγκινημένοι, μέχρι και σήμερα.

Μετά λοιπόν από τον Νταλάρα, τη Λέανδρος, τον Φραγκούλη, τον Χατζή, τον ίδιο το Θεοδωράκη, τον Πάριο κι ένα σωρό άλλους, ήρθε εκείνο το βράδυ ο Μάλαμας, με το βαρύ του ψίθυρο, να παραδώσει στο κορίτσι απ’ την Κρήτη τα λόγια που χρόνια περίμενε, αφού τόσο καιρό της τα είχε κλέψει το μεγάλο Κοινό. Το τραγούδι ακουγόταν σαν ελάχιστη δικαιοσύνη ή σαν ήσυχη νίκη του έρωτα. Σαν την παλιά σελίδα που αυτή τη φορά περισώθηκε απ’ τα χέρια του όμορφου και χαμένου κοριτσιού.

*******

Για ένα διάστημα πηγαίναμε σ’ ένα δυο μαγαζιά που έπαιζαν κυρίως ηλεκτρονική μουσική ή μάλλον ένα θόρυβο που έμοιαζε περισσότερο με την ηχώ που θα πρέπει να έχουν τα πεδία μάχης. Τα φώτα αναβόσβηναν με φοβερή ταχύτητα, σα να ήθελαν να ξετινάξουν κάθε υπαινιγμό συνέχειας ή νοήματος. Οι χτύποι αντικαθιστούσαν τις μελωδίες, λες και το ηχείο ήταν μια επαναληπτική καραμπίνα που απειλούσε να μας σκορπίσει σε χιλιάδες κομμάτια. Ταραγμένα σώματα έδερναν αλύπητα το κενό. Εκεί μέσα ήταν ένα πλήθος που παλλόταν, παίζοντας με την ιδέα άλλοτε της βίας κι άλλοτε μιας σύνθετης και αλληγορικής χορογραφίας. Ένας από μας παρατηρούσε συνεχώς ότι πρέπει να είμαστε οι μοναδικοί θαμώνες που δεν έχουν ισοπεδωθεί από κάποιου είδους ναρκωτικό. Το έλεγε την ώρα που στις φλέβες του, το αλκοόλ κέρδιζε κάθε μάχη με τις τελευταίες σταγόνες αίματος που επέμεναν να κυκλοφορούν στο ιδρωμένο σώμα.

Από ένα σημείο και μετά, οι όποιες αντιρρήσεις μου για την έλλειψη μελωδίας ή στίχων, τελείωναν ανάμεσα σε ταραγμένες κι άτσαλες κινήσεις ή στη θέα μιας γυναίκας που χόρευε μανιασμένα λες και πάλευε ν’ αφήσει για λίγο απ’ έξω, τον ίδιο της τον εαυτό. Ύστερα παραδινόμουν σ’ αυτό το παράλογο χτύπημα, στα στριμωγμένα σώματα που βρίσκονταν σ’ ένα συνεχές πήγαινε έλα, στις τσακισμένες σκέψεις και στο διαρκή θρίαμβο μιας υστερικής σωματοποίησης.

Αρκετά χρόνια μετά από εκείνες τις νύχτες, στα λόγια του Σιοράν βρίσκω ξανά την ίδια ταραχή: «κάθε ύπαρξη είναι ένας κατεστραμμένος ύμνος»

*******


Περπατάω προς τον Υμηττό, την ώρα που τα αυτοκίνητα, ασθμαίνοντας, ανηφορίζουν προς τη συναυλία του Χατζιγιάννη. Από τα ραδιόφωνα ακούγονται η cosmote, χαρούμενες φωνές για χέρια που ανεβαίνουν ψηλά, μάρκες απορρυπαντικών, βρώμικες σερβιέτες, δωροεπιταγές και ο Ρέμος να τραγουδάει Θεοδωράκη.

[Πριν από λίγο ξανάκουσα το «όταν μια άνοιξη» από τη συναυλία στο Essen. Ο ήχος είναι κακός, αλλά μ’ αρέσει το μόνιμο γρατζούνισμα κι οι τρεμάμενες φωνές σ’ αυτή την εκτέλεση (ίσως για τον ίδιο λόγο προτιμώ ν’ ακούω τα τραγούδια του Βαμβακάρη απ’ τον ίδιο). Λες και οι στίχοι του Αναγνωστάκη έβγαλαν γλώσσες και στόματα και από μόνα τους έγιναν σώμα, μελωδία και ανθρώπινη φωνή. Τώρα «έντεχνοι» καλλιτέχνες χαμογελάνε, τραγουδώντας:

«πού να βρω την ψυχή μου,

το τετράφυλλο δάκρυ»]

Αφήνω τις γκρίνιες. Οι γιορτές στον Υμηττό είναι δωρεάν και την επόμενη Δευτέρα (7/7) παίζουν οι Εncardia. Θυμάμαι ένα video από το παλιό βλογ του κ. Ρουσουνέλου. Κάνω μια μικρή ανασκαφή, το βρίσκω και είμαι έτοιμος να πεταχτώ ξανά απ’ την καρέκλα. Οι φωνές, οι μελωδίες και τα όμορφα κορίτσια που χορεύουν. Έτσι θα έπρεπε να είναι οι καλοκαιρινές συναυλίες. Σαν κάτι που σε τσιμπάει και σε σπρώχνει να χορέψεις και να τραγουδήσεις με τους παλιούς σου φίλους. Σαν μια ταραντέλλα.

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα, διάφορα

2 responses to “μικρά μουσικά

  1. χρειάζομαι ένα τσίμπημα κατεπειγόντως…

  2. ε δυναμώστε λίγο τη μουσική, πάρτε και τον kopoloso (οι κουβέντες σας ώρες ώρες μοιάζουν με το τσίμπημα της ταραντούλας) και βγείτε στο δρόμο χορεύοντας αγκαλιά.

    μόνο μην κάνετε πάρτι, γιατί θα αναγκαστείτε να καλέσετε όλη την πόλη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s